မိုးတေစၦ
မိုးေတြဖြဲေနတဲ့ခ်ိ္န္ ကားဂိတ္ေခါင္မိုးေပၚသို႔ မိုးစက္မ်ားထိရိုက္သံမ်ား တ၀ုန္း၀ုန္းၾကားေနရ၏။ အံု႕မိႈင္းေနေသာ မိုးတိမ္မ်ားက အျပာေရာင္ေကာင္းကင္ၾကီးကို ဆြဲျခံဳထားသျဖင့္ ေမွာင္ရီမဲေနသည္။ လူသြားလာရွင္းလင္းလွေသာ ၾကားမွတ္တိုင္ေလးသည္ ဆိတ္ျငိမ္လြန္းလွသည္။ ကားအသြားအလာက်ဲပါးေန၍ သူ႔အိပ္ကပ္ထဲမွ ပီေကေတာင့္ လက္က်န္တစ္ခုကို ဖြင့္ေဖာက္ျပီး ပီေကကိုပ်င္းရိစြာ ၀ါးေနလိုက္၏။ လမ္းမဘက္ဆီတြင္ ကိုယ္ပိုင္ကား တစ္စီးတစ္ေလမွ လြဲ၍ မည္သည့္လိုင္းကားမွ ေပၚမလာေသးေပ။ မို္းမလံုေသာ ကားဂိတ္ေလး အတြင္း၀ယ္ ေဘးဘက္တခ်က္ဆီမွ ေလတိုက္လိုက္တိုင္း သူ႔အက်ီႏွင့္ေဘာင္းဘီမ်ား စိုစြတ္ကုန္သည္။ ခပ္ျပင္းျပင္း တိုးေ၀ွ႕လာေသာ ေလေၾကာင့္ ေအးစိမ့္သြားသလိုခံစားရ၏။ ထိုေလေျပႏွင့္အတူ အေမႊးရနံ႔မ်ားပါ သယ္ေဆာင္လာသည္။ သူေလလာရာကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အနီေရာင္၀မ္းဆက္ ၀တ္ထားေသာ ဆံပင္ကပိုကရိုႏွင့္ မိုးေရထဲက ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္သည္ ကားဂိတ္ဆီသို႔ လမ္းေလွ်ာက္လာေနေလ၏။ သူမက ထီးေလးကိုပိတ္လုိက္ျပီး ကားဂိတ္အမိုးေအာက္သို႔ ၀င္ခိုလိုက္သည္။ ေကာင္မေလးသည္ လွပေသာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။
“ကားေက်ာ ေတာ္ေတာ္ျပတ္တယ္ ထင္တယ္”
သူမက သူ႔ကိုယ္သူတကိုယ္တည္း ေျပာသလိုလိုႏွင့္ သူ႔ကိုေျပာလိုက္သည္။
“အင္းဟုတ္တယ္… ကၽြန္ေတာ္ေစာင့္ေနတာ နာရီ၀က္နီးပါးေလာက္ ရွိေတာ့မယ္”
ျပီးေတာ့ ေကာင္မေလးက စကားထပ္မေျပာေတာ့ပဲ ကားလာရာ ဘက္ဆီသို႔ေငးၾကည့္ေနရာ သူတို႔ႏွစ္ဦးၾကား ျပန္လည္တိတ္ဆိတ္သြားျပန္သည္။
“ကၽြတ္ ဒီတုိင္းဆို ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ…အင္း ရွင္ဒီမွာ ကားေစာင့္ေနလဲ လာမွာမဟုတ္ေတာ့ဘူး သိလား ကားေပါတဲ့ ဟိုဘက္ဂိတ္ကို လမ္းေလွ်ာက္မလား”
သူတစ္ေယာက္ထဲ ပ်င္းရိစြာ ကားေစာင့္ေနရတာထက္စာရင္ မဆိုးပါဘူး။ ျပီးေတာ့ လိုင္းကားကလဲ ဒီဘက္ကို မလာေတာ့လွ်င္ ကားေပါေသာ ေနရာကိုသြားတာမွ ပိုစိတ္ခ်ရမည္။ ထို႔ေၾကာင့္မဆိုင္းမတြပင္ ထိုေကာင္မေလးႏွင့္ ကားဂိတ္ကို လမ္းေလွ်ာက္သြားရန္ ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။ မိုးမ်ားလဲဆဲသြားျပီမို႔ ထီးေဆာင္းစရာပင္ မလိုေတာ့ေခ်။
“ေကာင္းသားပဲဗ် ကၽြန္ေတာ္ဒီကို ကိစၥတစ္ခုနဲ႔လာတာဗ်…ဒီေနရာကို သိပ္မကၽြမ္းဘူး”
သူမက ေခါင္းျငိမ့္ရင္း
“ကၽြန္မထင္ပါတယ္ ဒီၾကားမွတ္တိုင္ေလးက ဒီခ်ိန္ဆို ဘယ္သူမွ ေစာင့္ေလ့မရွိဘူး”
သူမက အထက္တန္းေက်ာင္းတခုေဘးမွ လမ္းခ်ိဳးေလးထဲသို႔ ခ်ိဳးေကြ႕လိုက္သည္။
“ခု..ကားဂိတ္က ဘယ္နားမွာလဲ ဟင္”
သူက သိခ်င္ေဇာနဲ႕ေမးလိုက္သည္။ သူ႔ကိုညာေခၚလာတာေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ေလာက္ဘူးဟု သူ႔စိတ္ထဲမွ ေတြးမိလိုက္သည္။ ညာေခၚလာသည္ ထားအံုး သူ႔ဆီမွာအဖိုးတန္ပစၥည္း တခုတေလမွ မပါေသာေၾကာင့္ သူစိတ္မပူမိေပ။
“ဒီဘက္ လမ္းမၾကီးတိုင္းေလွ်ာက္ရင္ ေနာက္မွတ္တိုင္က ေတာ္ေတာ္ေ၀းတယ္ ဟိုဘက္ျခမ္းက မွတ္တိုင္ကေန ျပန္စီးမွ ကားေပါတာေလ…”
ျမက္ပင္ေလးမ်ား ထူထပ္စြာ ေပါက္ေရာက္ေနေသာ လမ္းေသးေလးတြင္ ေလွ်ာက္ေနရသျဖင့္ သူက ေျမႊပါးကင္းပါ ၾကည့္ေလွ်ာက္ေနေသာ္လည္း ေကာင္မေလးမွာမူ ေအးေအးေဆးေဆးပင္ လမ္းေလွ်ာက္ေနသည္။ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း သူလဲသူမကၽြမ္းက်င္ေသာ နယ္ေျမကို ဟိုဟိုဒီဒီေငးရင္း စကားစျပတ္သြားျပန္သည္။ ျခံဳတန္းအလြန္သို႔ေရာက္ေသာ အခါ အုတ္ဂူေလးမ်ားစီတန္း ေနေသာ သခ်ိဳင္းတစ္ခုကို ေတြ႕လိုက္ရ၏။
“ေန…ေနပါအံုး ဒီက ျဖတ္သြားရမွာလားဗ်”
“ဟုတ္တယ္ေလ..ဒီလမ္းက ျဖတ္လမ္းပဲ ဒါေပမယ့္ ဒီလမ္းက ျဖတ္ရင္ ဒီေနရာကို ျဖတ္ရလို႔ ေတာ္ရုံဘယ္သူ႕မွ မျဖတ္တာမ်ားတယ္ ရွင္ေကာ သရဲေၾကာက္တတ္လို႔လား”
သူက တခြန္းမွ မေျပာပဲဆက္လမ္းေလွ်ာက္ေနသည္။ သူမက လမ္းေလွ်ာက္ႏႈန္းကို တမင္ေႏွးလိုက္ျပီ သူ႔ဘက္သို႔ လွည့္ကာ…
“အကယ္၍မ်ား ကၽြန္မဟာ ဒီေနရာက သရဲတစ္ေကာင္ျဖစ္ခဲ့ရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ”
ဟုေျပာရင္း သူ႔မ်က္ႏွာကို ၾကည့္၍ အကဲခတ္လိုက္သည္။ သူ႔မ်က္ႏွာခက္ထန္သြားမွန္း သူမသိလိုက္သည္။
သူမက သေဘာက်စြာ မခိုးမခန္႕လိုက္သည္။
“ေၾကာက္တယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္တစ္ခြန္းမွ မေျပာပါဘူး”
သူစိတ္ဆိုးသြားမွန္းသိ၍ သူမက
“ကၽြန္မက စတာပါ.. ဒါနဲ႕ ရွင္ေကာ သရဲရွိတယ္လို႔ ယံုၾကည္သလား၊ တကယ္လို႔ရွိတယ္ ထင္ရင္ဘယ္လိုသက္ေသ ျပမလဲ၊”
“အဟတ္”
သူက အသံထြက္ေအာင္ပင္ တခ်က္ရီလိုက္သည္။ ျပီးေနာက္ လမ္းေလွ်ာက္ေနျခင္းမွ တုံ႔ရပ္လိုက္ရာ ေကာင္မေလးလဲ လိုက္လံရပ္တန္႔လိုက္၏။
“သရဲရွိတယ္ မရွိဘူးဆိုတာ ျပဖို႔ အေကာင္းဆံုးသက္ေသေတာ့ရွိတယ္ မင္းၾကည့္မလား”
“ဟာဟ ၾကည့္ရတာေပါ့ ဘယ္လိုျပမွာလဲ”
“ဒီမွာေလ……”
ရုတ္တရက္ျမင္ရလိုက္ရေသာ ျမင္ကြင္းေၾကာင့္ ေကာင္မေလး၏ မ်က္ႏွာသည္ ေသြးမရွိေတာ့ပဲ ျဖဴေလ်ာ္သြားေတာ့၏။
သူမ ျမင္လိုက္ရေသာ ျမင္ကြင္းမွာကား လူစိမ္းသည္ သူ႔၏ ေခါင္းကိုသူ႔လက္ျဖင့္ပင္ ဆဲြခြာျပလိုက္ေသာ ေသြးပ်က္ဖြယ္ ျမင္ကြင္းပင္ျဖစ္ေပေတာ့သည္။
“အား……………”
“ကားေက်ာ ေတာ္ေတာ္ျပတ္တယ္ ထင္တယ္”
သူမက သူ႔ကိုယ္သူတကိုယ္တည္း ေျပာသလိုလိုႏွင့္ သူ႔ကိုေျပာလိုက္သည္။
“အင္းဟုတ္တယ္… ကၽြန္ေတာ္ေစာင့္ေနတာ နာရီ၀က္နီးပါးေလာက္ ရွိေတာ့မယ္”
ျပီးေတာ့ ေကာင္မေလးက စကားထပ္မေျပာေတာ့ပဲ ကားလာရာ ဘက္ဆီသို႔ေငးၾကည့္ေနရာ သူတို႔ႏွစ္ဦးၾကား ျပန္လည္တိတ္ဆိတ္သြားျပန္သည္။
“ကၽြတ္ ဒီတုိင္းဆို ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ…အင္း ရွင္ဒီမွာ ကားေစာင့္ေနလဲ လာမွာမဟုတ္ေတာ့ဘူး သိလား ကားေပါတဲ့ ဟိုဘက္ဂိတ္ကို လမ္းေလွ်ာက္မလား”
သူတစ္ေယာက္ထဲ ပ်င္းရိစြာ ကားေစာင့္ေနရတာထက္စာရင္ မဆိုးပါဘူး။ ျပီးေတာ့ လိုင္းကားကလဲ ဒီဘက္ကို မလာေတာ့လွ်င္ ကားေပါေသာ ေနရာကိုသြားတာမွ ပိုစိတ္ခ်ရမည္။ ထို႔ေၾကာင့္မဆိုင္းမတြပင္ ထိုေကာင္မေလးႏွင့္ ကားဂိတ္ကို လမ္းေလွ်ာက္သြားရန္ ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။ မိုးမ်ားလဲဆဲသြားျပီမို႔ ထီးေဆာင္းစရာပင္ မလိုေတာ့ေခ်။
“ေကာင္းသားပဲဗ် ကၽြန္ေတာ္ဒီကို ကိစၥတစ္ခုနဲ႔လာတာဗ်…ဒီေနရာကို သိပ္မကၽြမ္းဘူး”
သူမက ေခါင္းျငိမ့္ရင္း
“ကၽြန္မထင္ပါတယ္ ဒီၾကားမွတ္တိုင္ေလးက ဒီခ်ိန္ဆို ဘယ္သူမွ ေစာင့္ေလ့မရွိဘူး”
သူမက အထက္တန္းေက်ာင္းတခုေဘးမွ လမ္းခ်ိဳးေလးထဲသို႔ ခ်ိဳးေကြ႕လိုက္သည္။
“ခု..ကားဂိတ္က ဘယ္နားမွာလဲ ဟင္”
သူက သိခ်င္ေဇာနဲ႕ေမးလိုက္သည္။ သူ႔ကိုညာေခၚလာတာေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ေလာက္ဘူးဟု သူ႔စိတ္ထဲမွ ေတြးမိလိုက္သည္။ ညာေခၚလာသည္ ထားအံုး သူ႔ဆီမွာအဖိုးတန္ပစၥည္း တခုတေလမွ မပါေသာေၾကာင့္ သူစိတ္မပူမိေပ။
“ဒီဘက္ လမ္းမၾကီးတိုင္းေလွ်ာက္ရင္ ေနာက္မွတ္တိုင္က ေတာ္ေတာ္ေ၀းတယ္ ဟိုဘက္ျခမ္းက မွတ္တိုင္ကေန ျပန္စီးမွ ကားေပါတာေလ…”
ျမက္ပင္ေလးမ်ား ထူထပ္စြာ ေပါက္ေရာက္ေနေသာ လမ္းေသးေလးတြင္ ေလွ်ာက္ေနရသျဖင့္ သူက ေျမႊပါးကင္းပါ ၾကည့္ေလွ်ာက္ေနေသာ္လည္း ေကာင္မေလးမွာမူ ေအးေအးေဆးေဆးပင္ လမ္းေလွ်ာက္ေနသည္။ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း သူလဲသူမကၽြမ္းက်င္ေသာ နယ္ေျမကို ဟိုဟိုဒီဒီေငးရင္း စကားစျပတ္သြားျပန္သည္။ ျခံဳတန္းအလြန္သို႔ေရာက္ေသာ အခါ အုတ္ဂူေလးမ်ားစီတန္း ေနေသာ သခ်ိဳင္းတစ္ခုကို ေတြ႕လိုက္ရ၏။
“ေန…ေနပါအံုး ဒီက ျဖတ္သြားရမွာလားဗ်”
“ဟုတ္တယ္ေလ..ဒီလမ္းက ျဖတ္လမ္းပဲ ဒါေပမယ့္ ဒီလမ္းက ျဖတ္ရင္ ဒီေနရာကို ျဖတ္ရလို႔ ေတာ္ရုံဘယ္သူ႕မွ မျဖတ္တာမ်ားတယ္ ရွင္ေကာ သရဲေၾကာက္တတ္လို႔လား”
သူက တခြန္းမွ မေျပာပဲဆက္လမ္းေလွ်ာက္ေနသည္။ သူမက လမ္းေလွ်ာက္ႏႈန္းကို တမင္ေႏွးလိုက္ျပီ သူ႔ဘက္သို႔ လွည့္ကာ…
“အကယ္၍မ်ား ကၽြန္မဟာ ဒီေနရာက သရဲတစ္ေကာင္ျဖစ္ခဲ့ရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ”
ဟုေျပာရင္း သူ႔မ်က္ႏွာကို ၾကည့္၍ အကဲခတ္လိုက္သည္။ သူ႔မ်က္ႏွာခက္ထန္သြားမွန္း သူမသိလိုက္သည္။
သူမက သေဘာက်စြာ မခိုးမခန္႕လိုက္သည္။
“ေၾကာက္တယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္တစ္ခြန္းမွ မေျပာပါဘူး”
သူစိတ္ဆိုးသြားမွန္းသိ၍ သူမက
“ကၽြန္မက စတာပါ.. ဒါနဲ႕ ရွင္ေကာ သရဲရွိတယ္လို႔ ယံုၾကည္သလား၊ တကယ္လို႔ရွိတယ္ ထင္ရင္ဘယ္လိုသက္ေသ ျပမလဲ၊”
“အဟတ္”
သူက အသံထြက္ေအာင္ပင္ တခ်က္ရီလိုက္သည္။ ျပီးေနာက္ လမ္းေလွ်ာက္ေနျခင္းမွ တုံ႔ရပ္လိုက္ရာ ေကာင္မေလးလဲ လိုက္လံရပ္တန္႔လိုက္၏။
“သရဲရွိတယ္ မရွိဘူးဆိုတာ ျပဖို႔ အေကာင္းဆံုးသက္ေသေတာ့ရွိတယ္ မင္းၾကည့္မလား”
“ဟာဟ ၾကည့္ရတာေပါ့ ဘယ္လိုျပမွာလဲ”
“ဒီမွာေလ……”
ရုတ္တရက္ျမင္ရလိုက္ရေသာ ျမင္ကြင္းေၾကာင့္ ေကာင္မေလး၏ မ်က္ႏွာသည္ ေသြးမရွိေတာ့ပဲ ျဖဴေလ်ာ္သြားေတာ့၏။
သူမ ျမင္လိုက္ရေသာ ျမင္ကြင္းမွာကား လူစိမ္းသည္ သူ႔၏ ေခါင္းကိုသူ႔လက္ျဖင့္ပင္ ဆဲြခြာျပလိုက္ေသာ ေသြးပ်က္ဖြယ္ ျမင္ကြင္းပင္ျဖစ္ေပေတာ့သည္။
“အား……………”
Read Users' Comments (1)comments
ဤဘေလာ့မွ စာသားမ်ား၊ ရုပ္ပံုမ်ားအား စီးပြားေရး ဆိုင္ရာ လုပ္ငန္းမ်ားတြင္ ကူးယူသံုးစြဲျခင္းမျပဳလုပ္ပါရန္ (အထူး) သတိေပး တားျမစ္အပ္ပါသည္။
February 14, 2009 at 2:09 PM
ေကာင္းတယ္ကိုၾကီး ခ်စ္ပံုေရ...ေၾကာက္စရာၾကီး...