- Find out what I'm doing, Follow Me :)
ဘာေၾကာင့္ဘေလာ့ဂ္ရတယ္
ကၽြန္ေတာ္ဘာေၾကာင့္ဘေလာ့ဂ္ရလဲဆိုတာ ေရးတာ သံုးၾကိမ္ေလာက္ရွိပါျပီ။ ဒါေပမယ့္ ဒီေန႔ဟာ ဘေလာ့ဂ္ေဒး ျဖစ္လို႔ အမွတ္တရ ျပန္ေရးပါမယ္။ ၾကားခ်င္ရင္ နားဆင္ေတာ္မူၾကပါ ခင္ဗ်ာ။
ပထမဦးဆံုးကၽြန္ေတာ္ ဘာလို႔ ဘေလာ့ဂ္ရလဲဆိုတာ ဒီလိုဗ်။ အစက ကၽြန္ေတာ္ က အင္တာနက္ ကို အူလည္လည္ သံုးေနတဲ့ ေကာင္ပါ။ (အခု လဲ ထူးေသးဘူး ထင္တာပဲ။ ဒါေပမယ့္ နဲနဲေတာ့ ထူးလာတယ္။ ရူးပါရူးလာသလိုပဲ ဟိ။ ) ကၽြန္ေတာ္ က ဘေလာ့ဂ္ကို ၾကားေနရတာ ၾကာျပီ ။ ဂ်ာနယ္ထဲမွာ ။ တခါတေလ ဂူဂဲလ္ (google) မွာ ရွာခ်င္တာ တခ်ိဳ႕ ရွာရင္း နဲ႕ ဘေလာ့ဂ္ဆုိက္ေတြကို ေရာက္ေရာက္သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ သတိထားမိတာ ဘေလာ့ဂ္လိုဂို ပံုေလးရယ္။ ၀က္ဘ္ဆိုက္နဲ႕ ပံုစံနဲနဲကြဲ တဲ့ ဘေလာ့ဂ္ အခင္းအက်င္းရယ္။ ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဂူဂဲလ္ ရဲ႕ တျခား function ေတြ ၾကည့္ရင္းနဲ႕ ဘေလာ့ဂ္ဆိုတာ သြားေတြ႕တယ္။ ဟား ၾကည့္စမ္း ဒီမွာ လုပ္လို႔ရတာပဲ ဆိုျပီး ဘေလာ့ဂ္လုပ္လိုက္တယ္။ ပထမ တုန္းက ကၽြန္ေတာ္ ဘေလာ့ဂ္ေလးျဖစ္လာတယ္။ ဘာေရးရမွန္း သိဘူး။ ဘိုလို တတ္သေလာက္ ေလး အက္ေဆးလိုလို ဘာလိုလို ေရးတယ္ဗ်။ (ဘိုလို ဆိုေတာ့ ဘာမွ မဟုတ္ပါဘူး။ ဆယ္တန္း အက္ေဆး ေလာက္ သာသာ သာ ရွိတာပါ။ အဟိ ေတာ္ပံုမ်ား ေျပာပါတယ္။ ေရးရတာ အားမရဘူးဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ ဒီလိုနဲ႕ ရွာရင္း ေဖြရင္း ကိုေမာင္လွကို သြားေတြ႕တယ္။ အဲေလ ကိုေမာင္လွ ဘေလာ့ဂ္ကို ေျပာတာပါ။ ျမန္မာလို သူေရးထားေတာ့ ဟ တယ္ဟုတ္ပါလား။ ဆိုျပီး စိတ္၀င္စားသြားတယ္ဗ်။ ဒါနဲ႕ source ဖိုင္ ကို ဖြင့္ coding ကူးထည့္။ ေပၚတင္ယူတာ။ ရဘူးဗ်ာ။ အဲဒါနဲ႕ သူဆီျပန္သြား။ ေအာ္ ကၽြန္ေတာ္ မ်က္စိရွန္းသြားလို႔ဗ်ာ။ သူက ျမန္မာလို ဘယ္လိုေရးရတယ္ ဆိုတာ ေျပာထား သဗ်။ ဒီလိုနဲ႕ အုိေကသြားတယ္ဆိုပါေတာ့ ။ ဒါေပမယ့္ ေခါင္းစဥ္ ျပသနာ က ရွိေသးတယ္ ျမန္မာလို မေပၚဘူး။ အဲဒါနဲ႔ EOT ဆိုတာၾကီးလုပ္ၾကည့္တယ္။ အားပါး ရပါဘူးဗ်ာ။ စာလံုးေတြ အတံုးၾကီးေတြ ျဖစ္။ အလြဲလြဲ အမွားမွားေတြ ျဖစ္။ စိတ္ညစ္သြားတယ္။ အဲေရးေတာ့ ေရးေနတာပဲ ဘေလာ့ဂ္က ပံုမက် ပန္းမက် ဒုကိၡတေလးျဖစ္ေနတယ္။ ဒီလိုနဲ႕ ကိုညီလင္းဆက္၊ နဲ႕ တဆင့္တဆင့္ ကေန တျခား ဘေလာ့ဂ္ဂါ ေတြဆီ ေရာက္ျဖစ္သြားတယ္။ အဲဒိမွာ ဘယ္သူဟာ မွန္းမမွတ္ေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ျမန္မာလို ရုိုးရိုးေလး ေၾကာ္ျငာလို႔ ရမွန္းသိေတာ့မွ အိုေကသြားတယ္။ ေအာ္ေအာ္ ဒါက ကၽြန္ေတာ့္ ဘေလာ့ဂ္ျဖစ္လာပံုပဲ။ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတာင္ ေပ်ာက္သြားတယ္။ ေဆာရီး။ ကၽြန္ေတာ္ ဆိုတဲ့ေကာင္က စာရူးေပရူးေကာင္ပါ။ ၉တန္း ၁၀ တန္းေလာက္ တုန္းက ၀ါသနာ တူတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ စုမိရာ က ပိုးစေတာ့တာပဲ။ ကဗ်ာေတြ ေရး။ စာတိုေပစ ေတြေရး။ university ပထမႏွစ္တုန္းက ဆို ကဗ်ာ စာအုပ္ထြက္ ဖူးတယ္။ ဒီေလာက္ပဲ။ က်န္တာ ကိုယ့္ဖာသာ ကိုယ္ ေရးျပီး သိမ္းထားတာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္က ကိုယ့္ဖာကိုယ္ အားမနာတမ္း ေျပာရရင္ စည္းကမ္း ရွိတဲ့ေကာင္မဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ေရးဖို႔ စိတ္ကူးေပၚလာျပီဆိုတာနဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္ နားက ရွိတဲ့ စာအုပ္ေလးေတြ မွာ ပြစိက်ဲေအာင္ ေလွ်ာက္ေရးေတာ့တာပဲ။ ျပီးရင္ ဘယ္နားေရးမိမွန္းမသိ ရွာရျပီ။ အဲဒါ ဘေလာ့ဂ္မေရးခင္ေလးအထိပါပဲ။ အဲအခု ေတာ့ ဘေလာ့ဂ္ လုပ္လို႔ ရလာျပီဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ စာေလးေတြကို စည္းကမ္းတက် ဘေလာ့ဂ္ေပၚတင္ထားလို႔ ရျပီ။ ေပ်ာက္မွာ မစိုးရိမ္ရေတာ့ဘူး။ ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္္ေတာ့္ဟာ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ဖတ္ရင္း သေဘာက်ရသလို။ ကၽြန္ေတာ့္ ဘေလာ့ဂ္ကို လာလည္တဲ့ စာဖတ္သူေတြ နဲ႕ လည္း ထိေတြ႕ မႈရွိတယ္။ မွတ္ခ်က္ေလးေတြ လည္း ရႏုိင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ အႏုပညာေတြ အားလံုးနဲ႔ share လို႔ရတယ္။ ေ၀ဖန္မႈေတြရ တယ္။ ခ်ီးမႊမ္းမႈေတြ ရတယ္။ အရင္ကလို ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္ထဲ ၾကိတ္ျပီး ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ဖတ္ေနစရာ လိုေတာ့ဘူး။ ဖတ္ပါ။ ဖတ္ပါလို႔ ကၽြန္ေတာ့္ စာေတြကို လိုက္ဖတ္ခိုင္းစရာ လိုေတာ့့ဘူးေပါ့ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္က ဘေလာ့ဂ္ေရးရင္း သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ ဘေလာ့ဂ္ေလးေတြကို လိုက္ၾကည့္တတ္တဲ့ blog reader လဲ လုပ္တယ္ဗ်။ ဘေလာ့ဂ္ေပၚမွာ ေရးၾကတဲ့ သူေတြ က ပြင့္လင္းလြတ္လပ္တဲ့ စိတ္ဓာတ္ေလးေတြ အမ်ားအားျဖင့္ ရွိတတ္ၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ဒါကို သေဘာက်တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဘေလာ့ဂ္ရင္း ဘေလာ့ဂ္ရင္း နဲ႕ ဘေလာ့ဂ္ေလးေတြကို ခင္တြယ္လာတယ္။ ဘေလာ့ဂ္ဂါ သူငယ္ခ်င္းေတြကို လဲ ခ်စ္ခင္တတ္လာတယ္။ တကယ္ပါ ဘေလာ့ဂ္ဂါ ရပ္၀န္းေလး မွာ ေနထိုင္ ရတာ ေက်နပ္စရာပါ။ အဆံုးသတ္အေနနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ဘာလို႔ ဘေလာ့ဂ္ရလဲ ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ အႏုပညာေတြ ခင္းက်င္းျပခ်င္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ အိပ္မက္ေတြ ေ၀မွ်ေပးခ်င္တယ္။ သေဘာထားခ်င္း တိုက္ဆိုင္တာ ရွိႏုိင္သလို မတိုက္ဆိုင္ တာလဲ ရွိႏိုင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အဓိက က ကၽြန္ေတာ့္ စာေတြေပၚေ၀ဖန္မႈေလးေတြ လိုခ်င္တယ္။ ထို႔ အတူ ခ်ီးမႊမ္းသံေလးေတြ လဲ ၾကားခ်င္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ဘေလာ့ဂ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ သိသမွ်ေလးေတြ ေ၀မွ်သြားခ်င္တယ္။ ဒိထက္လဲ တိုးတက္ေအာင္ ၾကိဳးစားအံုးမယ္။ အခုလဲ ဘေလာ့ဂ္မယ္ ေနာင္လဲ ဘေလာ့ဂ္မယ္။ ဘေလာ့ဂ္ၾကီး ရွင္သန္ေန သေရြ႕ ေပါ့ဗ်ာ။
ကၽြန္ေတာ္၏ တိုလီမုတ္စ
ေဟ့ေကာင္ဘာျဖစ္ေနလဲ လို႔ေမးရင္ ကြၽန္ေတာ္ အပ်င္းတက္ေနတယ္လို႔ ေတာ့ မေျပာခ်င္ပါဘူး။ အခုတေလာ ကြၽန္ေတာ္ ေရးလက္စေတြကလဲ တို႔လို႔တန္းလန္းနဲ႔ ဘာေရးရမွန္းလဲ မသိျဖစ္ေနတယ္။ အေၾကြးေတြ ပံုေနတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ ဘေလာ့ကို လာလည္တဲ့ သူကလဲ သိပ္မရွိေတာ့ဘူး စာတင္တာ နည္းလို႔ထင္ပါရဲ႕ အားနာလိုက္တာ ကြၽန္ေတာ္ ဘာျပန္ေျပာရမလဲ။ ကြၽန္ေတာ္ က ဒီဦးေႏွာက္ ရွိစုမဲ့ေလးနဲ႔ သြန္ျပီးေရးရတာပါ။ သိပ္ျပီးေတာ့ တခ်ိဳ႕ေတြလို မ်ားမ်ားမေရး ႏိုင္ဘူး။ ကြၽန္ေတာ္သူတို႔ကို အားက်တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကြၽန္ေတာ္ က လက္ရည္စမ္းတုန္းမို႔ ေရးရတာ ေရွ႕ဆက္ သိပ္မသြားဘူးျဖစ္ေနတယ္။ အႏုပညာဆိုတာ ကလည္း ဇြတ္ၾကီးဖန္တီးလို႔ ရတာမဟုတ္ဘူးေလ။ စိတ္အၾကည္ဓာတ္ေလး ရွိတုန္းေလး ေရးရတာ။ စိတ္မၾကည္ျပန္ေတာ့လည္း ေရးရတာ ဖီလင္မလာျပန္ဘူး။ ကြၽန္ေတာ္ ဇာတ္လမ္းေလးေတြ တင္ဖို႔ လုုပ္ေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေရးလက္စျဖစ္ေနတယ္။ ဘေလာ့ကို ေန႔တိုင္းေရာက္တယ္။ ဆီဗံုးေလးကို ေန႔တိုင္း ဘယ္သူလာလဲ ၾကည့္တယ္။ အားတုန္းမွာ ကြၽန္ေတာ္ ၀ယ္စုထားတဲ့ စာအုပ္ေလးေတြကို ျပီးေအာင္ ျပန္ဖတ္ေနတယ္။ ပို႔စ္ တေန႔ တခါတင္ဖို႔ ၾကိဳးေတာ့ၾကိဳးစားေနတာပဲ။ ကြၽန္ေတာ္မွာ အရင္ေရးထားတဲ့ စာတိုေပစ စာအုပ္ေလး တခ်ိဳ႕လဲ ကြၽန္ေတာ့္ ရဲ႕ စည္းကမ္း မရွိမႈေၾကာင့္ ေပ်ာက္ရွကုန္တယ္။ ႏွေျမာလိုက္တာ။ အိမ္ေျပာင္းတုန္းကလဲ တခါ ေပ်ာက္သြားေသးတယ္။ ကြၽန္ေတာ္သာ စာေရးဆရာ ဆိုရင္ ထုတ္ေ၀သူ ဖိအားေပးေနေလာက္ျပီ။ မသြက္ဘူးေလ။ ေက်ာင္းက တဘက္ နဲ႔ဆိုေတာ့ အားတဲ့ အခ်ိ္န္လုေနရတယ္။ အမွန္က ကြၽန္ေတာ့္ ဘေလာ့ေလးကို ကြၽန္ေတာ္ ရုိက္ထားတဲ့ ဓာတ္ပံုေလးေတြလဲ တင္ခ်င္တယ္။ ကြၽန္ေတာ္ ၀ါသနာပါတဲ့ ေဘာလံုးအေၾကာင္းလဲ တင္ခ်င္တယ္။ အခုေတာ့ စိတ္သာ ရွိျပီး ပို႔စ္ အသစ္ကို ေန႔တိုင္း တင္ႏိုင္ေသးဘူး။ အဲဒိေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ ၾကိဳးစားျပီး ေရးေနတယ္။ မၾကာမွီလာမည္ေပါ့ဗ်ာ။ လာလည္တဲ့သူေတြ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ေကာင္တာ မတက္တာ တက္တာေတာ့ ကိစၥမရွိပါဘူး။ ကြၽန္ေတာ္ ရင္ဘတ္နဲ႔ ဖန္တီးထားတဲ့ အႏုပညာတိုလီမုတ္စ ေလးေတြကို အသိမွတ္ျပဳ အားေပးတယ္ဆိုရင္ပဲ ေက်နပ္ပါတယ္။ အစြမ္းကုန္ ဆက္လက္ၾကိဳးစားေနပါတယ္ခင္ဗ်ာ။
မထိုက္တန္တဲ့ ငါ
ေကာင္မေလးေရ...
မႏွစ္သိမ့္ပါနဲ႕
ငါဟာ တာ၀န္မဲ့သူတစ္ေယာက္ပါ။
ငါရဲ႕ ရင္ခုန္ခဲ့ျခင္းေတြ
ျပန္လည္ သိမ္းယူခြင့္ျပဳပါ....
ငါဟာ မခ်စ္ တတ္ေသးတဲ့
ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း သကၠာယေကာင္စစ္စစ္ပါ။
၀မ္းမနည္းေနပါနဲ႕
ေကာင္မေလးေရ....
ငါ့ကို နာက်ည္းပစ္လိုက္စမ္းပါ...
ငါဟာ မထိုက္တန္တဲ့ ခပ္ေခ်ာင္ေခ်ာင္ေကာင္ပဲ...
ငါ့ပင္လယ္ တစ္ခုလံုး
ခန္းေျခာက္သြားေအာင္ မင္းစိတ္ၾကိဳက္
မီးတင္ရႈိ႕လိုက္စမ္းပါ။
ေက်းဇူးျပဳ၍ ေကာင္မေလးေရ....
ငါ့ကို မုန္းေမ့ပစ္လိုက္ပါေတာ့....
အိုဘယ့္...လူ႔အေပါင္း
ဟုိနားဒီနား၊ သြားပါညားလွ်င္
ဟိုရင္ကလို၊ ဘတ္စ္ကားကိုပဲ
ထည္လဲမခင္၊ ဆင္ျခင္စဥ္းစား
ခ်င့္သြားလိမ့္ေလ၊ ခ်ိဳးျခံေခၽြတာ
လူ႕ခ်မ္းသာမ်ား၊ ေရေသာက္ဗိုက္ကား
လမ္းေလွ်ာက္သြားမည္။
က်န္းမာေရးလဲ ညီလိမ့္မည္တည့္။
အမည္မသိတဲ့ ေကာင္းကင္
“တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အူေၾကာင္ေၾကာင္ ေကာင္ေလး တစ္ေယာက္ရယ္ပါမ။ လြဲေခ်ာ္ မႈေတြနဲ႕ ဖန္တရာေတေနတဲ့ နေမာ္နမဲ့ ေကာင္ေလး ကၽြန္ေတာ္ဟာ မကို ခ်စ္တာ လြဲေခ်ာ္မႈမဟုတ္ခဲ့ပါဘူး။ မေတာ္တဆလဲ မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ေလ မကို စေတြ႕မိတဲ့ေန႕က ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲ မြတ္သိပ္လာခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ရူးတယ္လို႔ပဲေျပာေျပာ မရဲ႕ေနာက္က (မ မသိေပမယ့္) တေကာက္ေကာက္လိုက္ေနမိတယ္။ တကယ္ဆို ကၽြန္ေတာ္ဟာ မနာမည္ကိုေတာင္ အခုထိမသိေသးတဲ့သူပါ မရယ္။ မ မေတာ္တဆေလး လွည့္ၾကည့္မိတဲ့ အခ်ိန္ေလးမွာေတာင္ ကၽြန္ေတာ္ ရင္ေတြ ခုန္ေနလိုက္ရတာ။ တကယ္ပါမရယ္ မ ဟာ ကၽြန္ေတာ့္ ရဲ႕ ကဗ်ာပါပဲ။ လကၤာေတြ ထံုမြမ္းထားတဲ့ မကို ကၽြန္ေတာ္ေလ မ၀ံ့ရဲစြာပဲခ်စ္ေနမိတယ္ မရယ္။”
ေရးလက္စ စာကို ရပ္လိုက္ျပီး ျပတင္းေပါက္က မိုးစက္မိုးေပါက္ ေလးမ်ားကို လြမ္းေမာ စြာ ေငးၾကည့္ေနလိုက္၏။ ေလေျပတခ်က္ေ၀့တိုင္း မိုးစက္မိုးေပါက္ေလးမ်ားသည္ ျငင္းဆန္ပိုင္ခြင့္ မရွိပဲ ေလႏွင္ရာသို႔ ယိမ္းႏြဲ႕ပါသြားၾက၏။ တကယ္ဆို သူ႔ဘ၀ကလဲ မိုးစက္မိုးေပါက္မ်ားလိုပဲ မရဲ႕ အလွမွာ ျငင္းဆန္ျခင္း မျပဳႏိုင္ပဲ က်ဆံုးခဲ့ရသူပါ။ မကို သူဘယ္လိုမွ ေမ့လို႔မရေအာင္ စြဲျမဲေနမိတယ္။ “မ” ဟာ အိပ္မက္ထဲမွာေတာင္ အျပစ္ကင္းစြာ လွေနပါသည္။ မ၏အလွသည္ အပိုအလိုမရွိ တည္ျငိမ္လြန္းလွသည္။ မသည္မရိုးလြန္း မဆန္းလြန္းသာ ၀တ္စားဆင္ယင္ တတ္ပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ မသည္ သူ႔အတြက္ မရိုးေသာ္လည္းဆန္းေနျခင္းျဖစ္သည္။ မ၏ တည္ျငိမ္မႈ ရွိတဲ့ ရႊန္းလဲ့လဲ့ မ်က္လံုး၀ိုင္းေလးေတြကို သူအႏွစ္သက္ဆံုးျဖစ္သည္။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ေလ သူသည္မကို ျမတ္ႏိုးစြာ ခ်စ္ေနမိပါသည္။
**********
ေတာင္ဥကၠလာ ပုုဏၰမီမွတ္တုိင္သို႔ေရာက္လွ်င္ ကားေပၚမွ ဆင္းလိုက္သည္။ နာရီကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူေရာက္ေနတာ နဲနဲေစာေနေသး၍ ကားဂိတ္နားက လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ တြင္ ၀င္ထုိင္လိုက္သည္။ ေပါ့ဆိမ့္ တခြက္ႏွင့္ လန္ဒန္စီးကရက္ တပြဲမွာလိုက္ျပီး ကားဂိတ္ဘက္သို႔ လွမ္းလွမ္းၾကည့္ေနရ၏။ “မ”မ်ား ေရာက္ေနမလားလို႔ေပါ့။ မသည္ သူသတိထားမိသေလာက္ အခ်ိန္ေလးစားသူ တစ္ေယာက္ ျဖစ္သည္။ မနက္တိုင္း ၈ း ၀၀ နာရီဆို ကားဂိတ္ကို ကြက္တိေရာက္ေလ့ရွိသည္။ ဒီေန႕ေတာ့ သူေရာက္ေနတာ ၁၅ မိနစ္ခန္႔ေစာေနေသးတယ္။ လက္ဘက္ရည္ခြက္ ထက္ အရင္လာခ်ေသာ စီးကရက္ပြဲမွ တလိပ္ယူကာ မီးညွိျပီး ေသာက္လိုက္သည္။ ေဆးလိပ္ေသာက္ရင္း စဥ္းစားမိသည္။
“မက ေဆးလိပ္ေသာက္တာ ၾကိဳက္ပါ့မလား၊ ေအးေလ ေဆးလိပ္ေသာက္တာကို ဘယ္မိန္းကေလး က အားေပးမွာလဲ”
ထို႔ေၾကာင့္ပင္ အရင္က တေန႔ တဗူး ႏႈန္းေသာက္ေသာ သူ႔မွာ တေန႔ ၃ လိပ္ ခန္႔သာ ေသာက္ျပီး ဒီတပတ္သည္ ေဆးလိပ္ေသာက္ေသာ ေနာက္ဆံုးပတ္ ျဖစ္သည္ ဟု သူ႔ဘာသူ သႏိၵ႒ာန္ခ်ထားလိုက္သည္။ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ မေရွ႕မွာဆိုလွ်င္ သူမဟုတ္တာ ဘာမွမလုပ္ရဲ။ လုပ္လဲ မလုပ္ခ်င္ေပ။ “မ” အထင္ေသးသြားမွာကို မလိုလားျခင္းျဖစ္သည္။ ထိုေၾကာင့္ မကို ေတြ႕သည္ ကာလအတြင္း သူ႔ကိုယ္သူ ေတာ္ေတာ္ေလး ေျပာင္းလဲပစ္လိုက္သည္။ အရင္က လည္ပင္းေထာက္ဆံပင္ကို Gel ေတြႏွင့္ ရႈပ္ရႈပ္ေထြးေထြး ဖြထားေသာ ပံုစံမွ လံုး၀အတိုေလးညွပ္လိုက္သည္။ အေရာင္ဆိုးေနက် သူ႕ဆံပင္ကို အနက္ေရာင္ဆိုးလိုက္သည္။ အ၀တ္အစားက အစ ပိုသီဖတ္သီ အ၀တ္မ်ားကို မ၀တ္ေတာ့ပဲ ရိုးရိုးရွင္းရွင္းေလးမ်ားသာ ၀တ္ေတာ့သည္။ ထိုသို႔ေျပာင္းလဲ လာေသာ သူ႔ကို သူငယ္ခ်င္းမ်ားက ပင္
“ေဟ့ေကာင္ မင္းေၾကာင္သြားတာလား” လို႔ အေမးခံရေလသည္။
လူငယ္တစ္ေယာက္၏ လြတ္လပ္ခြင့္ကို အျပည့္အ၀ေပးထားေသာ ေမေမပင္လွ်င္
“ငါ့သားေလးက ဒီလိုမွ ပိုျပီး ၾကည့္လို႔ေကာင္းသြားတာကြဲ႕၊ အဲဒီလို သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ဆိုေတာ့ ေမေမေတာင္ လူမွားသြားတယ္။” လို႔ ေျပာလာသည္ အထိပင္ သူေျပာင္းလဲသြားသည္။
ေဟာ မလာေနျပီ။ လမ္းခ်ိဳးေလးမွကားဂိတ္ ဘက္သို႔ ေလွ်ာက္လာေသာ မသည္ ျဖဴ၀င္းေသာ သူ႔အသားအေရ ႏွင့္ လိုက္ဖက္ေသာ မိုးျပာေရာင္ အေႏြးထည္ေလးႏွင့္ အျပာရင့္ေရာင္လံုခ်ည္ ၀တ္ဆင္ထားျပီး သူျမင္ဖူးေနက် ပန္းႏုေရာင္ ျခင္းေတာင္း ၀ို္င္းကေလးကို ဆြဲျပီး ေလွ်ာက္လာေန၏။ ဒီေန႕ မရဲ႕ အလွသည္ ေကာင္းကင္ဆန္စြာ လွပေနသည္။ ေၾသာ္ ဒီေန႔မွ မဟုတ္ပါဘူး မ က ေန႔တိုင္း လွေနတာပါပဲေလ။ မလာေနျပီမို႔ ကမန္းကတန္း ပိုက္ဆံရွင္းလိုက္သည္။ သူလံုး၀မေသာက္ရေသးေသာ လက္ဘက္ရည္ခြက္သည္ ေအးစက္စြာ က်န္ရစ္ခဲ့ေလသည္။ ၃၆ ဘတ္စ္ကားၾကီး ေရာက္လာျပီး မ ကားေပၚတက္ရန္ ဟန္ျပင္ေနသျဖင့္ သူခပ္ျမန္ျမန္ေလး ကားဆီသို႔ ေျပးသြားရ၏။ မ ၏ ကိုယ္မွ ေရေမႊးနံ႕သင္းသင္းေလးသည္ လူ၂ေယာက္ေက်ာ္မွ ပင္ ေမႊးၾကိဳင္ေနသည္။ “မ” ဟာ ပန္းပြင့္ေလး တစ္ပြင့္ နဲ႕ ဆင္ဆင္တူပါတယ္။
+++++
အလြန္သာယာေသာ ၾကာသပေတးေန႔ ေလးတေန႔ကို သူၾကံဳဖူးသည္။ ထိုေန႔က ကားေခ်ာင္ေန၍ ခံုေနရာ ရလိုက္သည္။ အမွန္တကယ္ဆို ထိုင္ခံုက သံုးေနရာ လြတ္ေနေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္က ၂ေယာက္တြဲခံု ကို ျပတင္းေပါက္ဘက္ျခမ္းတြင္ ၀င္ထိုင္လိုက္သည္။ သူကံေကာင္းစြာပင္ မသည္ သူ႔ေဘးက ခံုေပၚတြင္ ၀င္ထုိင္လိုက္သည္။ ေပ်ာ္လိုက္တာ။ ကၽြန္ေတာ့္ ရင္ခုန္သံကို ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ျပန္ၾကားေနရလား ေအာက္ေမ့ရတယ္။ သူ႔ေဘးက မကေတာ့ ႏႈတ္ခမ္းကေလး လႈပ္စိလႈပ္စိႏွင့္ ဘုရားစာေတြ ရြတ္ေနတယ္။ မရယ္ ကၽြန္ေတာ္က နတ္ဆိုးတစ္ေကာင္မွ မဟုတ္တာ။ မနဲ႕ ေတြ႕ခဲ့တဲ့ ကာလအတြင္း ဒီေလာက္ နီးနီးကပ္ကပ္ ရွားပါးစြာ ဒီတစ္ခါပဲ ၾကံဳဖူးေသးသည္။ မကို ေခါင္းေလး ငဲ့ကာ ခိုးခိုးၾကည့္ျပီး လက္ဖ်ားေတြ ေအးစက္ကာ ေခၽြေစးေလးေတြေတာင္ ျပန္ေနတယ္။ ျပီးေတာ့ မရဲ႕ ကိုယ္သင္းန႔ံေလးကို ခိုးျပီး နမ္းရႈိက္မိတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ ကို ခြင့္လႊတ္ေပးပါ မ။ ကၽြန္ေတာ္က အရူးေကာင္ပါ။ အျမဲတမ္း မပါတဲ့ ဘတ္စ္ကားကို မွ တမင္ ေရြးစီးျပီး အျမဲပင္ မ ကို လူအုပ္ေတြၾကားထဲက ခိုးခိုးၾကည့္တတ္သူပါ။ ကၽြန္ေတာ္ သာ ဂစ္တာေလး တစ္လက္ဆို မ သည္ သံစဥ္ေလးတစ္ပုဒ္ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ တကယ္ဆို မရဲ႕ ႏႈတ္ခမ္းဖူးဖူးေလးနဲ႕ ေျပာတဲ့ အသံေလးကိုေတာင္မွ ေသေသခ်ာခ်ာ ကၽြန္ေတာ္ မၾကားဖူးေသးပါဘူး မရယ္။ ဒီေလာက္ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ မ သည္ အသံကေလးလဲ ေအးျမ ညက္ေညာ ေနလိမ့္မည္ ဟု ထင္ပါသည္။ မကို ေတြ႔သည့္ တလ အေတာအတြင္း သူ “မ”ကို ခ်ဥ္းကပ္ဖို႔ တခါမွ မၾကိဳးစားဖူးပါ။ ဟင့္အင္း ပိုတယ္လို႔ ေျပာခ်င္ေျပာ ပါေစ။ ကၽြန္ေတာ္ “မ”ကို ဒီအတိုင္းေလးပဲ ေငးၾကည့္ေနရတာကို ေက်နပ္ႏွစ္သက္ပါတယ္။ မကို မနက္ခင္းေလးတိုင္း ေတြ႔ေနရတာကို က သူ႔အတြက္ ဆုလာဘ္ တစ္ခုျဖစ္သည္။ အင္းေလ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ ရဲ႕ အခ်စ္ကို ရယူလိုျခင္းဟာ ပိုင္ဆိုင္ ဖို႔ ၾကိဳးစားျခင္း တစ္မ်ိဳးပဲေလ။ ပိုင္ဆိုင္ခ်င္လာျပီ ဆိုမွေတာ့ ပူေလာင္ လာတတ္စျမဲပဲေပါ့။ ေသခ်ာတယ္ သူ႔ အခ်စ္က ပိုင္ဆိုင္လိုတဲ့ ဆႏၵလံုး၀ မပါဘူးဆိုတာ သူယံုၾကည္ပါတယ္။ တကယ္ပါ မရယ္ မကို ကၽြန္ေတာ္ ေအးခ်မ္း စြာ တိတ္တခုိးေလး ခ်စ္တယ္။
++++
ကၽြန္ေတာ့္ ရင္ေတြ လႈပ္ရွားျပိဳဆင္း ခဲ့တဲ့ မနက္ခင္းေလး တခုေပါ့။ အဲဒိေန႔က ကၽြန္ေတာ္ ဘတ္စ္ကား ဂိတ္မွာ တစ္ေယာက္ထဲ ကားေစာင့္ေနရင္း လမ္းခ်ိဳးေလးကို အမွတ္တမဲ့ ေငးၾကည့္ေနခဲ့တယ္။ အဲဒိေန႔က “မ” ဟာ ျခင္းေတာင္း၀ိုင္းေလးကို ကိုင္ျပီး လမ္းရဲ႕ ေထာင့္ခ်ိဳးေလး ကေန ခရမ္းေရာင္ဆန္္ဆန္ ေလွ်ာက္လာလိုက္တာမ်ား ကၽြန္ေတာ့္ ႏွလံုးသား ေထာင့္ခ်ိဳးေလး အထိပါပဲ။ မွတ္မွတ္ရရ အဲဒိေန႔က ပန္းႏုေရာင္ ၀မ္းဆက္ေလး ဆင္ျမန္းထား ခဲ့တယ္ေလ။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ရာသီဥတုေတြ “မ” ေၾကာင့္ စြတ္စိုခဲ့ရပါတယ္။ ျပီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ က ကၽြန္ေတာ္ သြားမယ့္လမ္းနဲ႕ မဆီမဆိုင္တဲ့ ဘတ္စ္ကားၾကီး ေပၚအူေၾကာင္ေၾကာင္ႏိုင္စြာ လိုက္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အခ်စ္ကို ျငင္းဆန္ဖို႔ မတတ္ႏိုင္ခဲ့သူ တစ္ေယာက္ပါ။ “မ”ရဲ႕ မ်က္ႏွာေလးကို ေငးၾကည့္ရတဲ့ အခ်ိန္ေလး ဟာ ကၽြန္ေတာ့္ကမၻာ မွာ မ ကလြဲလို႔ လူသူကင္းမဲ့ သြားခဲ့တယ္။ အဲဒိေလာက္ ကၽြန္ေတာ္ ရူးမိုက္လြန္းပါတယ္။ မရဲ႕ စိမ္းလန္းျခင္းေတြက ကၽြန္ေတာ့္တိမ္တိုက္ေတြကို သြန္းျဖိဳးေစခဲ့တယ္ေလ။
ခမ္းနားၾကီးက်ယ္ေသာ မဂၤလာေဆာင္သည္ ခန္းမ က်ယ္ၾကီးတြင္ မီးေရာင္မ်ား ထိန္ေတာက္ေန၏။ သတို႔သား၊ သတို႔သမီးတို႔ ခန္းမထဲ မေရာက္လာ ေသးေသာ္လည္း ပရိသတ္ မ်ားမွာ ေနရာျပည့္ ေရာက္ရွိေနျပီးျဖစ္သည္။ မၾကာမွီပင္
“အခါေတာ္ေပး….နတ္ေရြးငယ္ေရႊးစာ..”
မဂၤလာေတးသံသည္ မဂၤလာ ရွိစြာပင္ ျငိမ့္ေညာင္းစြာ ထြက္ေပၚလာသည္။ သတို႔သားႏွင့္ သတိုးသမီးတို႔ သည္ စၾကၤန္ေလးအတိုင္း ပန္းကေလးမ်ား က်ဲျဖန္႕ေပးေနေသာ ေကာင္မေလး၏ ေနာက္မွ ေလွ်ာက္လွမ္းလာ၏။ သတို႔သမီးေလးႏွင့္ သတို႔သားေလးတို႔သည္ လက္ခ်င္းခ်ိတ္ကာ တဦးကို တဦး ခ်စ္ရႊန္းစြာ ၾကည့္ေနၾကသည္။ အလြန္လိုက္ဖက္ေသာ စံုတြဲပင္ ျဖစ္၏။ ၀ိုင္းတ၀ိုင္း ဆီမွ မိန္းမၾကီးတစ္ဦးသည္ သူ႔ေဘးမွ အေဖာ္အား တိုးတုိးတိတ္တိတ္ေျပာ၏။
“အဲဒိသမီးေလးက ကၽြန္မတို႔ မိတ္ေဆြရဲ႕ သမီးေလးေပါ့ အခု သူယူမယ့္ အမ်ိဳးသားက ႏိုင္ငံျခားမွာေနတဲ့ အင္ဂ်င္နီယာေလးေလ။ သူတို႕ေစ့စပ္ထားတာ ၾကာျပီေပါ့။ ေကာင္ေလးက အလုပ္မအားတာနဲ႕ အခု တေခါက္ ႏိုင္ငံျခားက ျပန္လာေတာ့ လက္ထက္ျပီး ေကာင္မေလးကို ဟိုကို တခါတည္း ေခၚသြားမယ္လို႔ေျပာတယ္တဲ့”
“ဟယ္ဟုတ္လား ေကာင္ေလးနဲ႕ ေကာင္မေလးက အေတာ္လိုက္ဖက္တယ္ေနာ္”
ထိုမိန္းမၾကီး ၂ ဦးလံုးသည္ ေကာင္မေလးအား ၾကည့္ကာ သူတို႔၏ သမီးမ်ား ျဖစ္လိုက္ရလွ်င္ ဆိုေသာ အေတြးမ်ားျဖင့္ ထိုခ်စ္စရာေကာင္းေသာ သူတို႔ သမီးေလးအား ၀ိုင္း၀န္း ေငးစိုက္ၾကည့္ေနေလေတာ့သည္။
++++
လူသူရွင္းေနေသာ လမ္းေထာင့္ေလးသည္ ျငိမ္သက္ေန၏။ ကားဂိတ္တြင္ ထိုေန႔က ထူးဆန္းစြာပင္ ကားမ်ား က်ဲပါးေနသည္။ မႈိင္းအံု႕ေနေသာ မိုးတိမ္မ်ားသည္ မၾကာမွီ တအိအိႏွင့္ ရြာသြန္းေလေတာ့သည္။ အိတ္ထဲမွ ခိုထီးေလးထုတ္ေဆာင္းလိုက္သည္။ သို႔ေသာ္မိုးက သည္းထန္စြာ ရြာသြန္းလာ ၍ မိုးေရစက္မ်ားအား ကာဆီးႏိုင္ခြင့္ မရွိဘဲ သူ႔တကိုယ္လံုး စြတ္စိုကုန္သည္။ သူႏႈတ္ခမ္းကို ကိုက္၍ ေတြေ၀စြာ လမ္းခ်ိဳးေလးကို ရပ္ၾကည့္ရင္းႏွင့္ “မ”ကို မေတြ႕ရ သည္မွာ တစ္လႏွင့္ ေျခာက္ရက္ပင္ ရွိျပီေပါ့ဟု တကိုယ္တည္းေရရြတ္မိသည္။ ေအးစက္ေနေသာ လမ္းခ်ိဳးကေလးသည္။ လူသူကင္းမဲ့စြာပင္ မိုးစက္ ၀ိုးတ၀ါးမ်ားၾကား သူတစိမ္းဆန္လြန္း ေနေတာ့သည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ဖဲၾကိဳးေလးမ်ားျဖင့္ အလွဆင္ထားေသာ မဂၤလာေဆာင္ ကားေလးသည္ ထိုလမ္းခ်ိဳးေလးထဲသို႔ ေကြ႕၀င္သြားေလေတာ့သည္။
ေရးလက္စ စာကို ရပ္လိုက္ျပီး ျပတင္းေပါက္က မိုးစက္မိုးေပါက္ ေလးမ်ားကို လြမ္းေမာ စြာ ေငးၾကည့္ေနလိုက္၏။ ေလေျပတခ်က္ေ၀့တိုင္း မိုးစက္မိုးေပါက္ေလးမ်ားသည္ ျငင္းဆန္ပိုင္ခြင့္ မရွိပဲ ေလႏွင္ရာသို႔ ယိမ္းႏြဲ႕ပါသြားၾက၏။ တကယ္ဆို သူ႔ဘ၀ကလဲ မိုးစက္မိုးေပါက္မ်ားလိုပဲ မရဲ႕ အလွမွာ ျငင္းဆန္ျခင္း မျပဳႏိုင္ပဲ က်ဆံုးခဲ့ရသူပါ။ မကို သူဘယ္လိုမွ ေမ့လို႔မရေအာင္ စြဲျမဲေနမိတယ္။ “မ” ဟာ အိပ္မက္ထဲမွာေတာင္ အျပစ္ကင္းစြာ လွေနပါသည္။ မ၏အလွသည္ အပိုအလိုမရွိ တည္ျငိမ္လြန္းလွသည္။ မသည္မရိုးလြန္း မဆန္းလြန္းသာ ၀တ္စားဆင္ယင္ တတ္ပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ မသည္ သူ႔အတြက္ မရိုးေသာ္လည္းဆန္းေနျခင္းျဖစ္သည္။ မ၏ တည္ျငိမ္မႈ ရွိတဲ့ ရႊန္းလဲ့လဲ့ မ်က္လံုး၀ိုင္းေလးေတြကို သူအႏွစ္သက္ဆံုးျဖစ္သည္။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ေလ သူသည္မကို ျမတ္ႏိုးစြာ ခ်စ္ေနမိပါသည္။
**********
ေတာင္ဥကၠလာ ပုုဏၰမီမွတ္တုိင္သို႔ေရာက္လွ်င္ ကားေပၚမွ ဆင္းလိုက္သည္။ နာရီကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူေရာက္ေနတာ နဲနဲေစာေနေသး၍ ကားဂိတ္နားက လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ တြင္ ၀င္ထုိင္လိုက္သည္။ ေပါ့ဆိမ့္ တခြက္ႏွင့္ လန္ဒန္စီးကရက္ တပြဲမွာလိုက္ျပီး ကားဂိတ္ဘက္သို႔ လွမ္းလွမ္းၾကည့္ေနရ၏။ “မ”မ်ား ေရာက္ေနမလားလို႔ေပါ့။ မသည္ သူသတိထားမိသေလာက္ အခ်ိန္ေလးစားသူ တစ္ေယာက္ ျဖစ္သည္။ မနက္တိုင္း ၈ း ၀၀ နာရီဆို ကားဂိတ္ကို ကြက္တိေရာက္ေလ့ရွိသည္။ ဒီေန႕ေတာ့ သူေရာက္ေနတာ ၁၅ မိနစ္ခန္႔ေစာေနေသးတယ္။ လက္ဘက္ရည္ခြက္ ထက္ အရင္လာခ်ေသာ စီးကရက္ပြဲမွ တလိပ္ယူကာ မီးညွိျပီး ေသာက္လိုက္သည္။ ေဆးလိပ္ေသာက္ရင္း စဥ္းစားမိသည္။
“မက ေဆးလိပ္ေသာက္တာ ၾကိဳက္ပါ့မလား၊ ေအးေလ ေဆးလိပ္ေသာက္တာကို ဘယ္မိန္းကေလး က အားေပးမွာလဲ”
ထို႔ေၾကာင့္ပင္ အရင္က တေန႔ တဗူး ႏႈန္းေသာက္ေသာ သူ႔မွာ တေန႔ ၃ လိပ္ ခန္႔သာ ေသာက္ျပီး ဒီတပတ္သည္ ေဆးလိပ္ေသာက္ေသာ ေနာက္ဆံုးပတ္ ျဖစ္သည္ ဟု သူ႔ဘာသူ သႏိၵ႒ာန္ခ်ထားလိုက္သည္။ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ မေရွ႕မွာဆိုလွ်င္ သူမဟုတ္တာ ဘာမွမလုပ္ရဲ။ လုပ္လဲ မလုပ္ခ်င္ေပ။ “မ” အထင္ေသးသြားမွာကို မလိုလားျခင္းျဖစ္သည္။ ထိုေၾကာင့္ မကို ေတြ႕သည္ ကာလအတြင္း သူ႔ကိုယ္သူ ေတာ္ေတာ္ေလး ေျပာင္းလဲပစ္လိုက္သည္။ အရင္က လည္ပင္းေထာက္ဆံပင္ကို Gel ေတြႏွင့္ ရႈပ္ရႈပ္ေထြးေထြး ဖြထားေသာ ပံုစံမွ လံုး၀အတိုေလးညွပ္လိုက္သည္။ အေရာင္ဆိုးေနက် သူ႕ဆံပင္ကို အနက္ေရာင္ဆိုးလိုက္သည္။ အ၀တ္အစားက အစ ပိုသီဖတ္သီ အ၀တ္မ်ားကို မ၀တ္ေတာ့ပဲ ရိုးရိုးရွင္းရွင္းေလးမ်ားသာ ၀တ္ေတာ့သည္။ ထိုသို႔ေျပာင္းလဲ လာေသာ သူ႔ကို သူငယ္ခ်င္းမ်ားက ပင္
“ေဟ့ေကာင္ မင္းေၾကာင္သြားတာလား” လို႔ အေမးခံရေလသည္။
လူငယ္တစ္ေယာက္၏ လြတ္လပ္ခြင့္ကို အျပည့္အ၀ေပးထားေသာ ေမေမပင္လွ်င္
“ငါ့သားေလးက ဒီလိုမွ ပိုျပီး ၾကည့္လို႔ေကာင္းသြားတာကြဲ႕၊ အဲဒီလို သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ဆိုေတာ့ ေမေမေတာင္ လူမွားသြားတယ္။” လို႔ ေျပာလာသည္ အထိပင္ သူေျပာင္းလဲသြားသည္။
ေဟာ မလာေနျပီ။ လမ္းခ်ိဳးေလးမွကားဂိတ္ ဘက္သို႔ ေလွ်ာက္လာေသာ မသည္ ျဖဴ၀င္းေသာ သူ႔အသားအေရ ႏွင့္ လိုက္ဖက္ေသာ မိုးျပာေရာင္ အေႏြးထည္ေလးႏွင့္ အျပာရင့္ေရာင္လံုခ်ည္ ၀တ္ဆင္ထားျပီး သူျမင္ဖူးေနက် ပန္းႏုေရာင္ ျခင္းေတာင္း ၀ို္င္းကေလးကို ဆြဲျပီး ေလွ်ာက္လာေန၏။ ဒီေန႕ မရဲ႕ အလွသည္ ေကာင္းကင္ဆန္စြာ လွပေနသည္။ ေၾသာ္ ဒီေန႔မွ မဟုတ္ပါဘူး မ က ေန႔တိုင္း လွေနတာပါပဲေလ။ မလာေနျပီမို႔ ကမန္းကတန္း ပိုက္ဆံရွင္းလိုက္သည္။ သူလံုး၀မေသာက္ရေသးေသာ လက္ဘက္ရည္ခြက္သည္ ေအးစက္စြာ က်န္ရစ္ခဲ့ေလသည္။ ၃၆ ဘတ္စ္ကားၾကီး ေရာက္လာျပီး မ ကားေပၚတက္ရန္ ဟန္ျပင္ေနသျဖင့္ သူခပ္ျမန္ျမန္ေလး ကားဆီသို႔ ေျပးသြားရ၏။ မ ၏ ကိုယ္မွ ေရေမႊးနံ႕သင္းသင္းေလးသည္ လူ၂ေယာက္ေက်ာ္မွ ပင္ ေမႊးၾကိဳင္ေနသည္။ “မ” ဟာ ပန္းပြင့္ေလး တစ္ပြင့္ နဲ႕ ဆင္ဆင္တူပါတယ္။
+++++
အလြန္သာယာေသာ ၾကာသပေတးေန႔ ေလးတေန႔ကို သူၾကံဳဖူးသည္။ ထိုေန႔က ကားေခ်ာင္ေန၍ ခံုေနရာ ရလိုက္သည္။ အမွန္တကယ္ဆို ထိုင္ခံုက သံုးေနရာ လြတ္ေနေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္က ၂ေယာက္တြဲခံု ကို ျပတင္းေပါက္ဘက္ျခမ္းတြင္ ၀င္ထိုင္လိုက္သည္။ သူကံေကာင္းစြာပင္ မသည္ သူ႔ေဘးက ခံုေပၚတြင္ ၀င္ထုိင္လိုက္သည္။ ေပ်ာ္လိုက္တာ။ ကၽြန္ေတာ့္ ရင္ခုန္သံကို ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ျပန္ၾကားေနရလား ေအာက္ေမ့ရတယ္။ သူ႔ေဘးက မကေတာ့ ႏႈတ္ခမ္းကေလး လႈပ္စိလႈပ္စိႏွင့္ ဘုရားစာေတြ ရြတ္ေနတယ္။ မရယ္ ကၽြန္ေတာ္က နတ္ဆိုးတစ္ေကာင္မွ မဟုတ္တာ။ မနဲ႕ ေတြ႕ခဲ့တဲ့ ကာလအတြင္း ဒီေလာက္ နီးနီးကပ္ကပ္ ရွားပါးစြာ ဒီတစ္ခါပဲ ၾကံဳဖူးေသးသည္။ မကို ေခါင္းေလး ငဲ့ကာ ခိုးခိုးၾကည့္ျပီး လက္ဖ်ားေတြ ေအးစက္ကာ ေခၽြေစးေလးေတြေတာင္ ျပန္ေနတယ္။ ျပီးေတာ့ မရဲ႕ ကိုယ္သင္းန႔ံေလးကို ခိုးျပီး နမ္းရႈိက္မိတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ ကို ခြင့္လႊတ္ေပးပါ မ။ ကၽြန္ေတာ္က အရူးေကာင္ပါ။ အျမဲတမ္း မပါတဲ့ ဘတ္စ္ကားကို မွ တမင္ ေရြးစီးျပီး အျမဲပင္ မ ကို လူအုပ္ေတြၾကားထဲက ခိုးခိုးၾကည့္တတ္သူပါ။ ကၽြန္ေတာ္ သာ ဂစ္တာေလး တစ္လက္ဆို မ သည္ သံစဥ္ေလးတစ္ပုဒ္ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ တကယ္ဆို မရဲ႕ ႏႈတ္ခမ္းဖူးဖူးေလးနဲ႕ ေျပာတဲ့ အသံေလးကိုေတာင္မွ ေသေသခ်ာခ်ာ ကၽြန္ေတာ္ မၾကားဖူးေသးပါဘူး မရယ္။ ဒီေလာက္ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ မ သည္ အသံကေလးလဲ ေအးျမ ညက္ေညာ ေနလိမ့္မည္ ဟု ထင္ပါသည္။ မကို ေတြ႔သည့္ တလ အေတာအတြင္း သူ “မ”ကို ခ်ဥ္းကပ္ဖို႔ တခါမွ မၾကိဳးစားဖူးပါ။ ဟင့္အင္း ပိုတယ္လို႔ ေျပာခ်င္ေျပာ ပါေစ။ ကၽြန္ေတာ္ “မ”ကို ဒီအတိုင္းေလးပဲ ေငးၾကည့္ေနရတာကို ေက်နပ္ႏွစ္သက္ပါတယ္။ မကို မနက္ခင္းေလးတိုင္း ေတြ႔ေနရတာကို က သူ႔အတြက္ ဆုလာဘ္ တစ္ခုျဖစ္သည္။ အင္းေလ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ ရဲ႕ အခ်စ္ကို ရယူလိုျခင္းဟာ ပိုင္ဆိုင္ ဖို႔ ၾကိဳးစားျခင္း တစ္မ်ိဳးပဲေလ။ ပိုင္ဆိုင္ခ်င္လာျပီ ဆိုမွေတာ့ ပူေလာင္ လာတတ္စျမဲပဲေပါ့။ ေသခ်ာတယ္ သူ႔ အခ်စ္က ပိုင္ဆိုင္လိုတဲ့ ဆႏၵလံုး၀ မပါဘူးဆိုတာ သူယံုၾကည္ပါတယ္။ တကယ္ပါ မရယ္ မကို ကၽြန္ေတာ္ ေအးခ်မ္း စြာ တိတ္တခုိးေလး ခ်စ္တယ္။
++++
ကၽြန္ေတာ့္ ရင္ေတြ လႈပ္ရွားျပိဳဆင္း ခဲ့တဲ့ မနက္ခင္းေလး တခုေပါ့။ အဲဒိေန႔က ကၽြန္ေတာ္ ဘတ္စ္ကား ဂိတ္မွာ တစ္ေယာက္ထဲ ကားေစာင့္ေနရင္း လမ္းခ်ိဳးေလးကို အမွတ္တမဲ့ ေငးၾကည့္ေနခဲ့တယ္။ အဲဒိေန႔က “မ” ဟာ ျခင္းေတာင္း၀ိုင္းေလးကို ကိုင္ျပီး လမ္းရဲ႕ ေထာင့္ခ်ိဳးေလး ကေန ခရမ္းေရာင္ဆန္္ဆန္ ေလွ်ာက္လာလိုက္တာမ်ား ကၽြန္ေတာ့္ ႏွလံုးသား ေထာင့္ခ်ိဳးေလး အထိပါပဲ။ မွတ္မွတ္ရရ အဲဒိေန႔က ပန္းႏုေရာင္ ၀မ္းဆက္ေလး ဆင္ျမန္းထား ခဲ့တယ္ေလ။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ရာသီဥတုေတြ “မ” ေၾကာင့္ စြတ္စိုခဲ့ရပါတယ္။ ျပီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ က ကၽြန္ေတာ္ သြားမယ့္လမ္းနဲ႕ မဆီမဆိုင္တဲ့ ဘတ္စ္ကားၾကီး ေပၚအူေၾကာင္ေၾကာင္ႏိုင္စြာ လိုက္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အခ်စ္ကို ျငင္းဆန္ဖို႔ မတတ္ႏိုင္ခဲ့သူ တစ္ေယာက္ပါ။ “မ”ရဲ႕ မ်က္ႏွာေလးကို ေငးၾကည့္ရတဲ့ အခ်ိန္ေလး ဟာ ကၽြန္ေတာ့္ကမၻာ မွာ မ ကလြဲလို႔ လူသူကင္းမဲ့ သြားခဲ့တယ္။ အဲဒိေလာက္ ကၽြန္ေတာ္ ရူးမိုက္လြန္းပါတယ္။ မရဲ႕ စိမ္းလန္းျခင္းေတြက ကၽြန္ေတာ့္တိမ္တိုက္ေတြကို သြန္းျဖိဳးေစခဲ့တယ္ေလ။
ခမ္းနားၾကီးက်ယ္ေသာ မဂၤလာေဆာင္သည္ ခန္းမ က်ယ္ၾကီးတြင္ မီးေရာင္မ်ား ထိန္ေတာက္ေန၏။ သတို႔သား၊ သတို႔သမီးတို႔ ခန္းမထဲ မေရာက္လာ ေသးေသာ္လည္း ပရိသတ္ မ်ားမွာ ေနရာျပည့္ ေရာက္ရွိေနျပီးျဖစ္သည္။ မၾကာမွီပင္
“အခါေတာ္ေပး….နတ္ေရြးငယ္ေရႊးစာ..”
မဂၤလာေတးသံသည္ မဂၤလာ ရွိစြာပင္ ျငိမ့္ေညာင္းစြာ ထြက္ေပၚလာသည္။ သတို႔သားႏွင့္ သတိုးသမီးတို႔ သည္ စၾကၤန္ေလးအတိုင္း ပန္းကေလးမ်ား က်ဲျဖန္႕ေပးေနေသာ ေကာင္မေလး၏ ေနာက္မွ ေလွ်ာက္လွမ္းလာ၏။ သတို႔သမီးေလးႏွင့္ သတို႔သားေလးတို႔သည္ လက္ခ်င္းခ်ိတ္ကာ တဦးကို တဦး ခ်စ္ရႊန္းစြာ ၾကည့္ေနၾကသည္။ အလြန္လိုက္ဖက္ေသာ စံုတြဲပင္ ျဖစ္၏။ ၀ိုင္းတ၀ိုင္း ဆီမွ မိန္းမၾကီးတစ္ဦးသည္ သူ႔ေဘးမွ အေဖာ္အား တိုးတုိးတိတ္တိတ္ေျပာ၏။
“အဲဒိသမီးေလးက ကၽြန္မတို႔ မိတ္ေဆြရဲ႕ သမီးေလးေပါ့ အခု သူယူမယ့္ အမ်ိဳးသားက ႏိုင္ငံျခားမွာေနတဲ့ အင္ဂ်င္နီယာေလးေလ။ သူတို႕ေစ့စပ္ထားတာ ၾကာျပီေပါ့။ ေကာင္ေလးက အလုပ္မအားတာနဲ႕ အခု တေခါက္ ႏိုင္ငံျခားက ျပန္လာေတာ့ လက္ထက္ျပီး ေကာင္မေလးကို ဟိုကို တခါတည္း ေခၚသြားမယ္လို႔ေျပာတယ္တဲ့”
“ဟယ္ဟုတ္လား ေကာင္ေလးနဲ႕ ေကာင္မေလးက အေတာ္လိုက္ဖက္တယ္ေနာ္”
ထိုမိန္းမၾကီး ၂ ဦးလံုးသည္ ေကာင္မေလးအား ၾကည့္ကာ သူတို႔၏ သမီးမ်ား ျဖစ္လိုက္ရလွ်င္ ဆိုေသာ အေတြးမ်ားျဖင့္ ထိုခ်စ္စရာေကာင္းေသာ သူတို႔ သမီးေလးအား ၀ိုင္း၀န္း ေငးစိုက္ၾကည့္ေနေလေတာ့သည္။
++++
လူသူရွင္းေနေသာ လမ္းေထာင့္ေလးသည္ ျငိမ္သက္ေန၏။ ကားဂိတ္တြင္ ထိုေန႔က ထူးဆန္းစြာပင္ ကားမ်ား က်ဲပါးေနသည္။ မႈိင္းအံု႕ေနေသာ မိုးတိမ္မ်ားသည္ မၾကာမွီ တအိအိႏွင့္ ရြာသြန္းေလေတာ့သည္။ အိတ္ထဲမွ ခိုထီးေလးထုတ္ေဆာင္းလိုက္သည္။ သို႔ေသာ္မိုးက သည္းထန္စြာ ရြာသြန္းလာ ၍ မိုးေရစက္မ်ားအား ကာဆီးႏိုင္ခြင့္ မရွိဘဲ သူ႔တကိုယ္လံုး စြတ္စိုကုန္သည္။ သူႏႈတ္ခမ္းကို ကိုက္၍ ေတြေ၀စြာ လမ္းခ်ိဳးေလးကို ရပ္ၾကည့္ရင္းႏွင့္ “မ”ကို မေတြ႕ရ သည္မွာ တစ္လႏွင့္ ေျခာက္ရက္ပင္ ရွိျပီေပါ့ဟု တကိုယ္တည္းေရရြတ္မိသည္။ ေအးစက္ေနေသာ လမ္းခ်ိဳးကေလးသည္။ လူသူကင္းမဲ့စြာပင္ မိုးစက္ ၀ိုးတ၀ါးမ်ားၾကား သူတစိမ္းဆန္လြန္း ေနေတာ့သည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ဖဲၾကိဳးေလးမ်ားျဖင့္ အလွဆင္ထားေသာ မဂၤလာေဆာင္ ကားေလးသည္ ထိုလမ္းခ်ိဳးေလးထဲသို႔ ေကြ႕၀င္သြားေလေတာ့သည္။
ျပီးပါျပီ။
ေတးခ်င္း
သူငယ္ခ်င္းေရ…
ငါတို႔ ရဲ႕ ေန႕ေတြ
ေနမသာတာ ၾကာခဲ့ျပီ….
ေန႕ခင္းေၾကာင္ေတာင္
မက္တဲ့ အိပ္မက္လိုပဲ
ငါတို႔ ရဲ႕ ရာသီဥတုေတြက
ေ၀၀ါးလြန္းတယ္….
ငါတို႕ရဲ႕ ေတးသြားေတြ နဲ႕
ၾကဴးရင့္သင့္ခ်ိန္တန္ခဲ့ျပီေလ။
သူငယ္ခ်င္းေရ….
ရိုင္းစုိင္းတဲ့ ျမစ္တစ္စင္းဟာ
ငါတို႔ ပင္လယ္ကို ဘယ္လိုမွ
ထိခိုက္ေစမွာ မဟုတ္ဘူး။
စိတ္ရွိလက္ရွိ ရြာခ်ပစ္စမ္းပါေစ။
မင္းမေမ့ပါနဲ႕ ငါတို႔ဟာ ညီညာ ခိုင္ခံ့တဲ့
ေတာင္တန္းေတြလဲ ျဖစ္တယ္ဆိုတာကိုေပါ့။
သူငယ္ခ်င္းေရ…
ညဆိုတာ ၾကာၾကာမေမွာင္ႏိုင္ပါဘူး
မၾကာခင္ ငါတို႔ လင္းအာရုံေတြ
စည္ေ၀လာေတာ့မယ္။
ငါတို႔ ႏွလံုးသား နဲ႕ တီးခတ္မယ့္
ဗံုသံေတြ မၾကာခင္ ညံေနေတာ့မယ္။
သူငယ္ခ်င္းေရ နားစြင့္ထားေပေတာ့
ဘယ္လိုေခါင္းစဥ္ေပးရမလဲ
ကၽြန္ေတာ္ အိမ္က ဂစ္တာ ေလးနဲ႕ မတတ္တေခါက္ စပ္ထားတဲ့ သီခ်င္းေလးပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ဂစ္တာကို အကၽြမ္းက်င္ ၾကီး မတီးတတ္ပါဘူး။ အကြက္ၾကီးေတြလဲ မကိုင္တတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ ၾကိဳးစားသီကံုးထားတဲ့ သီခ်င္းေလးပါ။ သီခ်င္းကို ဘယ္လို ေခါင္းစဥ္တပ္ရမလဲ ေတာင္မသိဘူး။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ “နယ္ျခားမဲ့ ရပ္၀န္း” ဒါမွမဟုတ္ “အျဖဴေရာင္ ရပ္၀န္း” “ဘေလာ့ရပ္၀န္း” ဒါေပမယ့္ အျဖဴေရာင္ေတာ့ မဟုတ္ဘူးထင္တယ္ေနာ္။ သိေတာ့ဘူးဗ်ာ ဘယ္လိုေပးရမွန္း သိေတာ့ဘူး။ ဘေလာ့ဂါရပ္၀န္းေလးကို ဆိုလိုခ်င္တာပါ။
Key : D A G
V1 : ညီေလး စိတ္ညစ္မေနနဲ႕ လာခဲ့ ဒို႔ ရပ္၀န္းထဲ ဟန္ေဆာင္မႈကင္းတဲ့ ခုိင္မာတဲ့တြဲလက္မ်ား ရွိၾကတယ္။
ယံုၾကည္ခ်က္မ်ားနဲ႕ ပံုေဖာ္လို႔ ၀ိုင္း၀န္းသြန္းၾကမယ္။
V2: ညီေလး အသင့္ျဖစ္ျပီလား ဖန္တီးလိုက္မင္း မနက္ျဖန္မ်ား ေရွ႕ဆက္လို႔ သြားမယ္ ခရီးဆံုးထိ ဒို႔ အတူေလွ်ာက္ၾကမယ္။
နယ္ေျမေတြျခားပါေစ တူညီတဲ့ အိပ္မက္ရွိၾကတယ္။
Cho: ( ေျပာင္းလဲတတ္တဲ့ ဒီကမၻာၾကီးထဲ ေလာကသစ္ညီစြာ ေဆာက္မယ္
ဒို႔ရပ္၀န္းဒီမွာ ရွိတယ္ ေႏြးေထြးမႈနဲ႔ ၾကိဳဆိုပါတယ္။
တိုးတက္တဲ့ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းထဲ အားျဖည့္လို႔ ကူညီလိုက္ၾကမယ္။)
Repeat V2
Cho
ကၽြန္ေတာ့္ အသံေသး သံေညာင္ကို သည္းခံေပးၾကပါ။ အဓိက က သံစဥ္ေလးကို နားဆင္ေစခ်င္တာပါခင္ဗ်ာ။ ေကာင္းတယ္ မေကာင္းဘူးေပါ့ဗ်ာ တခုခု ေ၀ဖန္ေပးၾကပါေနာ္။ နဲနဲေတာ့ သီခ်င္းတိုပါတယ္။
ဒီမွာ ေဒါင္းလုပ္လုပ္ျပီးနားေထာင္လို႔ရပါတယ္
ကၽြန္ေတာ္ MP4 နဲ႕သြင္းထားလို႔ format မ်ားမွားေနလားမသိဘူး။ ဒီပို႔စ္ကို တင္ေတာ့ ပထမ player ေလးနဲ႕ တင္ထားတာပါ။ ဒါေပမယ့္ မူရင္းအသံကေန speed တအားျမန္ေနတယ္။ upload လုပ္ျပီးသား ဖိုင္ကို download ျပန္လုပ္ၾကည့္ေတာ့လဲ ပံုမွန္ပဲ။ အဲဒါေၾကာင့္ player ကို ျပန္ျဖဳတ္ျပီး link ေလးပဲေပးထားတာပါ။
V1 : ညီေလး စိတ္ညစ္မေနနဲ႕ လာခဲ့ ဒို႔ ရပ္၀န္းထဲ ဟန္ေဆာင္မႈကင္းတဲ့ ခုိင္မာတဲ့တြဲလက္မ်ား ရွိၾကတယ္။
ယံုၾကည္ခ်က္မ်ားနဲ႕ ပံုေဖာ္လို႔ ၀ိုင္း၀န္းသြန္းၾကမယ္။
V2: ညီေလး အသင့္ျဖစ္ျပီလား ဖန္တီးလိုက္မင္း မနက္ျဖန္မ်ား ေရွ႕ဆက္လို႔ သြားမယ္ ခရီးဆံုးထိ ဒို႔ အတူေလွ်ာက္ၾကမယ္။
နယ္ေျမေတြျခားပါေစ တူညီတဲ့ အိပ္မက္ရွိၾကတယ္။
Cho: ( ေျပာင္းလဲတတ္တဲ့ ဒီကမၻာၾကီးထဲ ေလာကသစ္ညီစြာ ေဆာက္မယ္
ဒို႔ရပ္၀န္းဒီမွာ ရွိတယ္ ေႏြးေထြးမႈနဲ႔ ၾကိဳဆိုပါတယ္။
တိုးတက္တဲ့ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းထဲ အားျဖည့္လို႔ ကူညီလိုက္ၾကမယ္။)
Repeat V2
Cho
ကၽြန္ေတာ့္ အသံေသး သံေညာင္ကို သည္းခံေပးၾကပါ။ အဓိက က သံစဥ္ေလးကို နားဆင္ေစခ်င္တာပါခင္ဗ်ာ။ ေကာင္းတယ္ မေကာင္းဘူးေပါ့ဗ်ာ တခုခု ေ၀ဖန္ေပးၾကပါေနာ္။ နဲနဲေတာ့ သီခ်င္းတိုပါတယ္။
ဒီမွာ ေဒါင္းလုပ္လုပ္ျပီးနားေထာင္လို႔ရပါတယ္
ကၽြန္ေတာ္ MP4 နဲ႕သြင္းထားလို႔ format မ်ားမွားေနလားမသိဘူး။ ဒီပို႔စ္ကို တင္ေတာ့ ပထမ player ေလးနဲ႕ တင္ထားတာပါ။ ဒါေပမယ့္ မူရင္းအသံကေန speed တအားျမန္ေနတယ္။ upload လုပ္ျပီးသား ဖိုင္ကို download ျပန္လုပ္ၾကည့္ေတာ့လဲ ပံုမွန္ပဲ။ အဲဒါေၾကာင့္ player ကို ျပန္ျဖဳတ္ျပီး link ေလးပဲေပးထားတာပါ။
ကၽြန္ေတာ့္ စ်ာပန
ေက်းဇူးျပဳျပီး…
သူငယ္ခ်င္းတို႔ေရ…
ငါ့ခႏၶာအေသၾကီး ေပၚက
လာငိုမေနၾကပါနဲ႕…..
ငါ့အေလာင္းေကာင္ၾကီး
ညစ္တီးညစ္ပတ္ ျဖစ္သြားမွာစိုးလို႔ပါ။
သူငယ္ခ်င္းတို႔ေရ…
ငါ့ခႏၶာအေသၾကီး ေပၚက
လာငိုမေနၾကပါနဲ႕…..
ငါ့အေလာင္းေကာင္ၾကီး
ညစ္တီးညစ္ပတ္ ျဖစ္သြားမွာစိုးလို႔ပါ။
ကၽြန္ေတာ့ အၾကိဳက္ ေကာက္နႈတ္ခ်က္ေလးေတြ
ကၽြန္ေတာ္က စာအုပ္ဖတ္ရင္း အဲဒိစာအုပ္ထဲက ၾကိဳက္တဲ့ အယူအဆေလးေတြဆို ရင္ တခါတရံ မ်ဥ္းတားျခင္း၊ မွတ္စုစာအုပ္မွာ မွတ္ျခင္းေတြကို လုပ္ေလ့ရွိပါတယ္။ အဲဒိေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ဖတ္ဖူးသမွ်ထဲ က ေကာင္းႏိုးႏိုးရာရာ ေလးေတြကို ဘေလာ့ဂ္ေပၚမွာ အလ်ဥ္းသင့္သလို ေဖာ္ျပေပးသြားမွာပါ။ တခ်ိဳ႕စာအုပ္ထဲက မွတ္ခ်က္မ်ားကေတာ့ စာဖတ္သူေတြလဲ သိၾကမွာပါ။ ဒီတပတ္ေတာ့ ဆရာမင္းသိခၤ ေရးတဲ့ ဖီလိုဆိုဖာ ဦးျမသာစာအုပ္ထဲက ကၽြန္ေတာ္ၾကိဳက္တဲ့ ေကာက္ႏႈတ္ခ်က္ေလးေတြေဖာ္ျပခ်င္ပါတယ္။
“ဂုဏ္သိကၡာဆိုတာ အမွန္ကို ၀န္မခံရဲတာကို ေျပာတာလား။ တတ္ေယာင္ကားနဲ႔ ခပ္တည္တည္ ေနတာကို ဂုဏ္သိကၡာလို႔ ဆိုခ်င္တာလား။”
“အမွန္တရားမွာ ေက်းဇူးရွင္ဆိုတာ မရွိဘူး။ အမွန္တရားဟာ အမွန္တရားပဲျဖစ္တယ္။ ေက်းဇူးရွင္နဲ႕ ဘယ္လိုမွ မပတ္သက္ဘူး။”
“အမွန္တရားမွာ ယဥ္ေက်းမႈ မရွိဘူး အမွန္တရားမွာ ယဥ္ေက်းမႈမရွိဘူး။”
“ဤေလာက ၌ ေၾကာက္ျခင္းထက္ ေၾကာက္စရာေကာင္းေသာ အရာမရွိ။”
“ခ်စ္ျခင္း ေမတၱာဟာ အေရအတြက္ မဟုတ္ဘူး။
အရည္အခ်င္းျဖစ္တယ္။”
“ဟိုဟာ နည္းနည္းသိ၊ ဒီဟာနည္းနည္းသိ
ဆိုရင္ ဘာမွ အလုပ္မျဖစ္မွာ မဟုတ္ဘူး။
ကို္ယ့္ကိုကိုယ္ သိပ္သိသူလို႔ ေအာက္ေမ့ျပီး
ဘ၀င္ျမင့္သည္က လဲြလို႔ ဘာမွ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။”
“ဘယ္လူက ဘယ္လိုဆိုတယ္ ဘယ္ဖီလိုဆိုဖာက
ဘယ္လိုမိန္႔တယ္ ဒါပဲေျပာေနတာ
အမွန္က သူဘာမွ မသိဘူး။”
“ကိုယ့္ ဂုဏ္သိကၡာကို္လည္း
ကိုယ္ထိန္းသိမ္းရမယ္။
သူတစ္ပါးဂုဏ္သိကၡာကို လည္း
ထိန္းသိမ္းရမယ္”
“ကိုယ့္ကိုကိုယ္ မလိမ္ၾကနဲ႕”
“အျပဳအမူဆိုတာ သဘာ၀
သဘာ၀ဆိုတာ လိုအပ္ခ်က္”
“သဘာ၀ တရားဟူ၍ သီးျခားမရွိ
ကၽြႏု္ပ္သည္ပင္ သဘာ၀တရား ျဖစ္ေလ၏။
အမွန္ဟူ ၍ သီးျခားမရွိ။
ကၽြႏ္ုပ္သည္ပင္ အမွန္ျဖစ္ေလ၏။
အမွားဟူ ၍ သီးျခားမရွိ
ကၽြႏ္ုပ္သည္ပင္ အမွားျဖစ္ေလ၏။”
“အေတြးအေခၚ ဆင္းရဲသူမ်ားသည္
ေသျခင္းတရားႏွင့္ ဘုမသိ ဘမသိ
ရင္ဆိုင္ရ၏။”
အဲဒိစာအုပ္ထဲက ကၽြန္ေတာ္ႏွစ္သက္သေဘာက်တဲ့ ေကာက္ႏႈတ္ခ်က္ေလးေတြပါ။ စာအုပ္ရဲ႕ ေနာက္ေက်ာမွာလဲ အဲဒိလို ေကာက္ႏႈတ္ခ်ကေလးေတြပါပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီေကာက္ႏႈတ္ခ်က္မ်ားဟာ ကၽြန္ေတာ့္ အၾကိဳက္ေလးေတြ ကိုယ့္ဘာကိုယ္ ဆြဲထုတ္ထားျခင္းျဖစ္တဲ့ အတြက္ စာအုပ္ေနာက္ေက်ာက သူ႔ေကာက္ႏႈတ္ခ်က္ေလးေတြ နဲ႕ တူမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ တခ်ိဳ႕ဟာ ေလးေတြလဲ တူခ်င္တူပါလိမ့္မယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့ ကၽြန္ေတာ့ ပို႔စ္ေလးေတြကို ဖတ္ျပီး တခုခု ရသြားတယ္ ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ ေရးရက်ိဳးနပ္ပါျပီ။
ရွာေဖြျခင္း
ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြဟာ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္ေန႔စဥ္နဲ႕ အမွ် တစ္ခုခုကိုရွာေဖြေနၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕က ပညာ၊ တခ်ိဳ႕က ဥစၥာ၊ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့ ကိုယ္၀ါသနာပါရာ အတတ္ပညာ ေလးေတြ၊ အေၾကာင္းအရာေလးေတြ ရွာေဖြတတ္ၾကတယ္။ ယုတ္စြအဆံုး ခ်စ္သူၾကင္ယာလဲ ရွာတတ္ၾကတာပဲေလ။ ဒါက ကၽြန္ေတာ္တို႕ဘ၀မွာ ရွာေဖြတတ္ၾကတဲ့ Minor ကိစၥေတြပါလို႔ ေျပာရင္နဲနဲမ်ား လြန္မလားမသိ။
တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္တို႔ ရဲ႕ ဘ၀မွာ အထက္ပါကိစၥေတြကို ရွာေဖြရင္းနဲ႔သာ အခ်ိန္ကုန္ဆံုးသြားတာက မ်ားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ လူသားအစက ဘယ္လိုလဲ။ ဒီကမၻာ ၾကီးရဲ႕ အစက ဘယ္လိုလဲ။ ေဟာဒိစၾက၀ဠာ ၾကီးရဲ႕ အစ (big bang) ဆိုတာ ဘယ္လိုျဖစ္လာတာလဲေတြးတဲ့သူ၊ တကယ့္ အရွိတရား (ပရမတ္) ၊ အမွန္တရား ၾကီးရွိေသးတယ္လို႔ ေတြးတဲ့သူက သူလိုကို္ယ္လို လူေတြထဲမွာ ေတြးတဲ့သူ အေတာ္နည္းပါတယ္။ သမိုင္းစဥ္မွာ ျပန္ၾကည့္မယ္ဆုိရင္ အဲဒိအမွန္တရား (တကယ့္ အရွိတရား) ကို ရွာေဖြဖို႔အတြက္ ၊ဘ၀ တစ္ခုလံုး ျမွဳပ္ႏွံထားတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ၾကီးေတြ ရွိၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီေန႔ အခ်ိန္မွာ ေကာ ဟိုးေရွးယခင္ကတည္းက မွာ ပါ အဲဒိ ပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးေတြ ဟာ ေရတြက္လို႔ ရတဲ့ ဦးေရပဲ ရွိပါေသးတယ္။ ဘာေၾကာင့္ ဒီလိုလူနည္းစုပဲ ရွိရတာလဲ လို႔ ေသခ်ာ ျပန္သံုးသပ္ၾကည္႔ရင္ ရိုးရိုးရွင္းရွင္းေလး အေျဖထြက္လာတယ္။ အဲဒါဘာလဲဆိုေတာ့ ကၽြန္္ေတာ္တို႔ဟာ လက္ရွိရွိတဲ့ ဘ၀ေလးမွာ နစ္ေမ်ာ ရုန္ကန္ရင္း တကယ့္ အေရးၾကီးတဲ့ ကိစၥေတြကို ေမ့ေလ်ာ့ေနတတ္ၾကတယ္။ မိမိခံယူခ်က္၊ မိမိဘ၀ေနထိုင္မႈ (life style) ၊ မိမိရဲ႕ ပုံစံ၊ စသည္ မိမိနဲ႕သက္ဆိုင္တဲ့ မိမိပိုင္ကိစၥေတြကို တရားေသ စြဲစြဲျမဲျမဲ ဆုပ္ကိုင္ထားၾကလို႔ပဲ။ ရႈေထာင့္ေလး နဲနဲေျပာင္းျပီး မၾကည့္တတ္ၾကဘူး။ ကိုယ့္ဘ၀ ကို္ယ့္ဇာတ္လမ္းမွာ ကိုယ္သာ အဓိက ဇာတ္ေဆာင္မို႔ မိမိလုပ္သမွ်မွန္ျပီး က်န္သူေတြ မမွန္ဘူးလို႕ လက္ခံထားတဲ့ ခပ္ေပါေပါလူေတြက လဲရွိေသးတယ္။ ငါတေကာေကာ ကာ ငါေလာက္မေတာ္ဘူး ဆိုိျပီး အေျပာနဲ႕ အလုပ္တက္တက္စင္ေအာင္ လြဲေနၾကတဲ့ ၾကီးမိုက္ၾကီးမ်ားကလဲ တပံုတပင္ ရွိၾကတုန္းပါပဲ။ (ကၽြန္ေတာ္သည္လည္း ေျခာက္ျပစ္ကင္းသူ တစ္ေယာက္ မဟုတ္ပါဘူး။ အထက္ပါ အခ်က္မ်ားနဲ႕ လည္း ျငိစြန္းႏိုင္တာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ ဘာျဖစ္ေနတယ္ ဆိုတာ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ သိေနရင္ ပိုမေကာင္းဘူးလား) လူဆိုတာ မွားေတာ့ မွားဖူးၾကပါတယ္။ ငါက တစ္ခါမွ မမွားဖူးဘူးကြ ေျပာတဲ့သူမရွိပါဘူး ရွိခဲ့ရင္လည္း အဲဒိ သူတကယ္မမွားဖူးးေသးလို႔ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ အကယ္လို႔မ်ား မမွားဖူးဘူး ဆိုရင္ ထိုပုဂၢိဳလ္ မၾကာခင္မွားပါေတာ့မယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ တခါေသဖူးမွ ပ်ဥ္ဖိုးနားလည္ႏိုင္ၾကတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဟာ မေကာင္းမႈ (အမွား) ေတြကို နီးစပ္ဖူး (၀ါ) ေတြ႕ ၾကံဳဖူးပါမွ ေနာက္တစ္ၾကိမ္ အလားတူ လမ္းေၾကာင္းမ်ိဳး ခ်ိဳးလာခဲ့ရင္ ေရွာင္ကြင္း သင့္က ေရွာင္ကြင္းႏိုင္ျပီး ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္သင့္ ကာ ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္ထားလို႔ ရမွာပါ။ ဆိုလိုခ်င္တာက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ကို္ယ္ကို သိဖို႔လိုပါတယ္။ကို္ယ္ဘာလုပ္ေနလဲ သိဖို႔လိုပါတယ္။ ကို္ယ္က ဘယ္လို လူစားမ်ိဳးလဲ။ ကိုယ့္ရဲ႕ ရည္မွန္းခ်က္က ဘာလဲ ကိုယ့္ရဲ႕ အယူအဆ အေတြးအေခၚ ေတြက မွန္ကန္ သင့္ေလ်ာ္ရဲ႕လား။ စသည္ျဖင့္ ေ၀ဖန္ဆန္းစစ္ၾကည့္သင့္ ပါတယ္။ ေနာက္ျပီး ကို္ယ့္ကို ကိုယ္ ဆန္းစစ္ဖို႔ ၀န္အေလးဆံုးက ကို္ယ့္ရဲ႕ အားနည္းခ်က္ေတြကို ျပန္လည္ ဆန္းစစ္ ရတာပဲျဖစ္ပါတယ္။ အားနည္းခ်က္ဆိုမွေတာ့ ကိုယ့္ကို အျပင္လူ ဘယ္သူသိေစခ်င္မလဲ။ ရပါတယ္ ဒါက ကိုယ္ပဲသိတဲ့ ဟာပဲ သို၀ွက္ထားလို႔ ရခ်င္ရလိမ့္မေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ကို္ယ့္ရဲ႕ အားနည္းခ်က္ေတြကို သိမွာစိုးလို႔ အတင္းအက်ပ္ ဖံုးကြယ္ေလေလ အဲဒိဖံုးကြယ္မႈ ၾကီးက သူ႔ရဲ႕အားနည္းခ်က္ၾကီး ျဖစ္ေနေလ ေလ ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကို္ယ့္အေၾကာင္းကို သိျပီးသားပါ။ ကိုယ့္အေၾကာင္းကို ကိုယ့္ ခ်စ္သူ၊ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္း၊ ကိုယ့္ရဲ႕ မိသားစု ဘယ္သူမွ မသိႏိုင္ပါဘူး။ အဲဒိေတာ့ မိမိရဲ႕ အဇၨ်တၱမွာ ဘာျဖစ္ေနလဲ။ ဘာေတြ ျပဳျပင္ဖို႔ လိုလဲ။ ဗဟိႏၶေတြၾကားမွာ တ၀ဲလည္ရာက ရုန္းထြက္ျပီး ပထမ မိမိကိုယ္ကို အရင္ဆန္းစစ္ ျပီး ရင္ အမွန္တရား ဆိုတာဘာလဲ။ ဘ၀ဆိုတာ ေမြးဖြားလာျပီး အရႈပ္ေတြလုပ္ေနရင္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ အခ်ိန္ေတြ ကုန္ဆံုးသြား ရင္း အခ်ိန္တန္ေသဆံုးရရုံပဲလား။ ဒါက ဘ၀ အစစ္ ဟုတ္ရဲ႕လား။ အခု လက္ရွိဘ၀ဟာ အတုအေယာင္ၾကီးလား။ ဆိုတာ က်န္တာေတြေဘး ခဏခ်ိတ္၊ ရႈေထာင့္ေလး နဲနဲေျပာင္းျပီး တကယ့္အႏွစ္သာရ ေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရွာေဖြၾကည့္ၾကရေအာင္လားဗ်ာ။
တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္တို႔ ရဲ႕ ဘ၀မွာ အထက္ပါကိစၥေတြကို ရွာေဖြရင္းနဲ႔သာ အခ်ိန္ကုန္ဆံုးသြားတာက မ်ားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ လူသားအစက ဘယ္လိုလဲ။ ဒီကမၻာ ၾကီးရဲ႕ အစက ဘယ္လိုလဲ။ ေဟာဒိစၾက၀ဠာ ၾကီးရဲ႕ အစ (big bang) ဆိုတာ ဘယ္လိုျဖစ္လာတာလဲေတြးတဲ့သူ၊ တကယ့္ အရွိတရား (ပရမတ္) ၊ အမွန္တရား ၾကီးရွိေသးတယ္လို႔ ေတြးတဲ့သူက သူလိုကို္ယ္လို လူေတြထဲမွာ ေတြးတဲ့သူ အေတာ္နည္းပါတယ္။ သမိုင္းစဥ္မွာ ျပန္ၾကည့္မယ္ဆုိရင္ အဲဒိအမွန္တရား (တကယ့္ အရွိတရား) ကို ရွာေဖြဖို႔အတြက္ ၊ဘ၀ တစ္ခုလံုး ျမွဳပ္ႏွံထားတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ၾကီးေတြ ရွိၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီေန႔ အခ်ိန္မွာ ေကာ ဟိုးေရွးယခင္ကတည္းက မွာ ပါ အဲဒိ ပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးေတြ ဟာ ေရတြက္လို႔ ရတဲ့ ဦးေရပဲ ရွိပါေသးတယ္။ ဘာေၾကာင့္ ဒီလိုလူနည္းစုပဲ ရွိရတာလဲ လို႔ ေသခ်ာ ျပန္သံုးသပ္ၾကည္႔ရင္ ရိုးရိုးရွင္းရွင္းေလး အေျဖထြက္လာတယ္။ အဲဒါဘာလဲဆိုေတာ့ ကၽြန္္ေတာ္တို႔ဟာ လက္ရွိရွိတဲ့ ဘ၀ေလးမွာ နစ္ေမ်ာ ရုန္ကန္ရင္း တကယ့္ အေရးၾကီးတဲ့ ကိစၥေတြကို ေမ့ေလ်ာ့ေနတတ္ၾကတယ္။ မိမိခံယူခ်က္၊ မိမိဘ၀ေနထိုင္မႈ (life style) ၊ မိမိရဲ႕ ပုံစံ၊ စသည္ မိမိနဲ႕သက္ဆိုင္တဲ့ မိမိပိုင္ကိစၥေတြကို တရားေသ စြဲစြဲျမဲျမဲ ဆုပ္ကိုင္ထားၾကလို႔ပဲ။ ရႈေထာင့္ေလး နဲနဲေျပာင္းျပီး မၾကည့္တတ္ၾကဘူး။ ကိုယ့္ဘ၀ ကို္ယ့္ဇာတ္လမ္းမွာ ကိုယ္သာ အဓိက ဇာတ္ေဆာင္မို႔ မိမိလုပ္သမွ်မွန္ျပီး က်န္သူေတြ မမွန္ဘူးလို႕ လက္ခံထားတဲ့ ခပ္ေပါေပါလူေတြက လဲရွိေသးတယ္။ ငါတေကာေကာ ကာ ငါေလာက္မေတာ္ဘူး ဆိုိျပီး အေျပာနဲ႕ အလုပ္တက္တက္စင္ေအာင္ လြဲေနၾကတဲ့ ၾကီးမိုက္ၾကီးမ်ားကလဲ တပံုတပင္ ရွိၾကတုန္းပါပဲ။ (ကၽြန္ေတာ္သည္လည္း ေျခာက္ျပစ္ကင္းသူ တစ္ေယာက္ မဟုတ္ပါဘူး။ အထက္ပါ အခ်က္မ်ားနဲ႕ လည္း ျငိစြန္းႏိုင္တာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ ဘာျဖစ္ေနတယ္ ဆိုတာ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ သိေနရင္ ပိုမေကာင္းဘူးလား) လူဆိုတာ မွားေတာ့ မွားဖူးၾကပါတယ္။ ငါက တစ္ခါမွ မမွားဖူးဘူးကြ ေျပာတဲ့သူမရွိပါဘူး ရွိခဲ့ရင္လည္း အဲဒိ သူတကယ္မမွားဖူးးေသးလို႔ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ အကယ္လို႔မ်ား မမွားဖူးဘူး ဆိုရင္ ထိုပုဂၢိဳလ္ မၾကာခင္မွားပါေတာ့မယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ တခါေသဖူးမွ ပ်ဥ္ဖိုးနားလည္ႏိုင္ၾကတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဟာ မေကာင္းမႈ (အမွား) ေတြကို နီးစပ္ဖူး (၀ါ) ေတြ႕ ၾကံဳဖူးပါမွ ေနာက္တစ္ၾကိမ္ အလားတူ လမ္းေၾကာင္းမ်ိဳး ခ်ိဳးလာခဲ့ရင္ ေရွာင္ကြင္း သင့္က ေရွာင္ကြင္းႏိုင္ျပီး ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္သင့္ ကာ ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္ထားလို႔ ရမွာပါ။ ဆိုလိုခ်င္တာက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ကို္ယ္ကို သိဖို႔လိုပါတယ္။ကို္ယ္ဘာလုပ္ေနလဲ သိဖို႔လိုပါတယ္။ ကို္ယ္က ဘယ္လို လူစားမ်ိဳးလဲ။ ကိုယ့္ရဲ႕ ရည္မွန္းခ်က္က ဘာလဲ ကိုယ့္ရဲ႕ အယူအဆ အေတြးအေခၚ ေတြက မွန္ကန္ သင့္ေလ်ာ္ရဲ႕လား။ စသည္ျဖင့္ ေ၀ဖန္ဆန္းစစ္ၾကည့္သင့္ ပါတယ္။ ေနာက္ျပီး ကို္ယ့္ကို ကိုယ္ ဆန္းစစ္ဖို႔ ၀န္အေလးဆံုးက ကို္ယ့္ရဲ႕ အားနည္းခ်က္ေတြကို ျပန္လည္ ဆန္းစစ္ ရတာပဲျဖစ္ပါတယ္။ အားနည္းခ်က္ဆိုမွေတာ့ ကိုယ့္ကို အျပင္လူ ဘယ္သူသိေစခ်င္မလဲ။ ရပါတယ္ ဒါက ကိုယ္ပဲသိတဲ့ ဟာပဲ သို၀ွက္ထားလို႔ ရခ်င္ရလိမ့္မေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ကို္ယ့္ရဲ႕ အားနည္းခ်က္ေတြကို သိမွာစိုးလို႔ အတင္းအက်ပ္ ဖံုးကြယ္ေလေလ အဲဒိဖံုးကြယ္မႈ ၾကီးက သူ႔ရဲ႕အားနည္းခ်က္ၾကီး ျဖစ္ေနေလ ေလ ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကို္ယ့္အေၾကာင္းကို သိျပီးသားပါ။ ကိုယ့္အေၾကာင္းကို ကိုယ့္ ခ်စ္သူ၊ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္း၊ ကိုယ့္ရဲ႕ မိသားစု ဘယ္သူမွ မသိႏိုင္ပါဘူး။ အဲဒိေတာ့ မိမိရဲ႕ အဇၨ်တၱမွာ ဘာျဖစ္ေနလဲ။ ဘာေတြ ျပဳျပင္ဖို႔ လိုလဲ။ ဗဟိႏၶေတြၾကားမွာ တ၀ဲလည္ရာက ရုန္းထြက္ျပီး ပထမ မိမိကိုယ္ကို အရင္ဆန္းစစ္ ျပီး ရင္ အမွန္တရား ဆိုတာဘာလဲ။ ဘ၀ဆိုတာ ေမြးဖြားလာျပီး အရႈပ္ေတြလုပ္ေနရင္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ အခ်ိန္ေတြ ကုန္ဆံုးသြား ရင္း အခ်ိန္တန္ေသဆံုးရရုံပဲလား။ ဒါက ဘ၀ အစစ္ ဟုတ္ရဲ႕လား။ အခု လက္ရွိဘ၀ဟာ အတုအေယာင္ၾကီးလား။ ဆိုတာ က်န္တာေတြေဘး ခဏခ်ိတ္၊ ရႈေထာင့္ေလး နဲနဲေျပာင္းျပီး တကယ့္အႏွစ္သာရ ေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရွာေဖြၾကည့္ၾကရေအာင္လားဗ်ာ။
ေမြးေန႕ပြဲ
အျပာႏုေရာင္ ခန္းမက်ယ္ထဲ...
၀ံၾကြားမႈေတြနဲ႕ေ၀လွ်ံေနတယ္...။
ေဇာက္ထိုးဆြဲခံထားရတဲ့ ပူေဖာင္းေတြက..
အထက္စီးကေန..
သေရာ္သလိုလို ငံု႕ၾကည့္ေနၾကရဲ႕...
အေရာင္အေသြးစံု.. မ်က္ႏွာဖံုးစြပ္လူေတြက
ကိုယ့္ေနရာကိုယ္ ထိုင္ျပီး... မ်က္လံုးေတြက
မႈိခ်ိဳးမွ်စ္ခ်ိဳးၾကည့္ေနၾကတယ္။
နံရံကပ္နာရီၾကီးက လက္တံကို ဆြဲထုတ္လိုက္ျပီး
အခ်ိန္=ကုန္က်စရိတ္ လို႔ အခ်က္ေပးေနတယ္။
ဗလံုးပေထြး ဆုေတာင္းမႈေတြနဲ႔
တံဆိပ္ကပ္... အျပံဳးေတြကို ေဖာေဖာသီသီ
ထုတ္သံုးၾကတယ္။
၀ီေခၚေအာင္ ေက်းွဇူးတင္ေနၾကျပီး...
၀ီေခၚေအာင္ ျပန္ေနၾကတဲ့....
အဲဒိလူေတြရဲ႕ အိပ္ကပ္ေတြထဲ
(ခိုး၀ွက္သြားၾကတဲ့)
အိပ္မက္ဆိုး တခ်ိဳ႕ အမွတ္တမဲ့ ေတြ႕လိုက္ရခဲ့....။
ဘယ္ေတာ့မွ တခုထဲ မယံုစားနဲ႕
ကၽြန္ေတာ့္ စက္မွာ အရင္က Norton နဲ႕ AVG တြဲတင္ထားတယ္။ ေန႔တိုင္းလိုလို စက္ဖြင့္တိုင္း ပထမဆံုး လုပ္တာက scan computer ပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ memory က သိပ္မရွိေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ေလး ေလးသြားတယ္ဗ်ာ
တေန႔က သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ဆီက Kaspersky antivirus software ေလးရလာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဒီေဆာ့ဖ္၀ဲကို ျမင္ဖူးေနတာၾကာပါျပီ။ ဆိုက္ဘာကေဖး ဆိုင္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား မွာ အဲဒါေလးကို သံုးေနၾကတာကို ခဏခဏျမင္ဖူးပါတယ္။ အရင္ကဆို ကၽြန္ေတာ္က စည္းမဲ့ကမ္းမဲ့ ႏိုင္လြန္းတယ္။ ဘာ antivirus မွ မတင္ဘူးေလးလို႔ ဆိုျပီးေပါ့။ အဲဒိ စည္းကမ္းမဲ့ သတိမမူျခင္းေၾကာင့္ပဲ ကၽြန္ေတာ့္ ကြန္ျပဴတာကို ၃ၾကိမ္ေလာက္ ၀င္းဒိုးျပန္တင္ရတယ္။ ငနဲသား ဗိုင္းရပ္စ္ ေတြ သမသြားလို႔။ အဲဒိေနာက္ပိုင္း ကၽြန္ေတာ္ ဗိုင္းရပ္စ္ ဆိုတာ ကို နဲနဲ သတိထားလာတယ္။ ေၾကာက္ေတာ့ မေၾကာက္ပါဘူး။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ အနာသိရင္ ေဆးရွိမွာပဲေလ။ ကၽြန္ေတာ္ အရင္ကေတာ့ AVG တမ်ိဳးတည္းကို ပဲသံုးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ Flash drive ကို ေက်ာင္းက စက္ေတြမွာ ျပန္စစ္လိုက္ရင္ ဗိုင္းရပ္စ္ေတြ႕ ျပီး အိမ္မွာ မေတြ႕ ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ AVG ကုိသိပ္သေဘာ မေတြ႕ေတာ့ဘူးဗ်။ တခ်ိဳ႕ ဗိုင္းရပ္စ္ေတြကိုက်ေတာ့ ႏိုင္တယ္။ တခ်ိဳ႕ဟာ ေတြက်ေတာ့ သူမေတြ႕ ျပန္ဘူး။ အဲဒါနဲ႕ Norton Corporate version ကို ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းဆီက အစစ္ၾကီးရလာလို႔ သံုးၾကည့္ျပန္ေရာ။ မဆိုးပါဘူး။ သူလဲ။ အကယ္ ၍ flash ကို တပ္လိုက္လို႔ virus ပါလာတယ္ဆိုရင္ သူက Alert ျပျပီး တခါထဲ သတ္ပစ္လိုက္တယ္။ အဲဒါရွင္းတယ္ဗ်။ AVG ရဲ႕ virus vault က သိပ္စိတ္မခ်ရဘူးထင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ Virus Vault ျဖစ္ျဖစ္ Quarantine ထဲျဖစ္ျဖစ္ အကုန္ဖ်က္ပစ္တာပဲ။ စိတ္မခ်လို႔။ တေလာက လဲ bit defender ၾကီး သံုးၾကည့္ေသးတယ္။ အားပါး တအားေလးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ရဲ႕ သူငယ္ႏွပ္စား စက္ကေလးနဲ႕ ဘယ္လိုမွ မႏိုင္ဘူး။ ဒါနဲ႕ ၂ရက္ပဲ သံုးျပီး ျပန္ျဖဳတ္လိုက္တယ္။ ဒီတခါေတာ့ kaspersky ကို ေျပာင္းသံုးၾကည့္ေနတယ္။ စစတင္ခ်င္းေန႕မွ ပဲ သူကဘာေျပာလဲဆိုေတာ့ norton နဲ႔ AVG ကို ျဖဳတ္ျပီးမွ သူ႕ဟာကို တင္ပါတဲ့။ ကဲကြာ ျဖဳတ္ဆိုေတာ့လဲ ျဖဳတ္တာေပါ့ဆိုျပီး ျဖဳတ္လိုက္တယ္။ Install လုပ္ျပီးေတာ့ စစ္လိုက္ေတာ့ ေအာင္ျမတ္ေလး သေကာင့္သား worm ေတြ ၆၆ေကာင္ေလာက္ ၀င္ေနတယ္ဗ်ာ ။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ စက္ သူငယ္ႏွပ္စားေလး ခင္မ်ာ ေလးေနရွာတာေပါ့။ norton, AVG ေတြနဲ႕ ေန႔တိုင္းစစ္ေနတာေတာင္ ဒီေကာင္ေတြ ဘယ္နားသြားပုန္းေနလဲ မသိဘူး။ ေတာ္ေသးတယ္။ အဆိပ္ျပင္းတဲ့ေကာင္ေတြ မဟုတ္ေသးလို႔။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ kaspersky က မဆိုးဘူးေျပာရမလားပဲ။ ဒါေပမယ့္လဲ ေစာင့္ၾကည့္ရေသးတာေပါ့။ သူလဲ ဘယ္အခ်ိန္အထိ စိတ္ခ်ရမလဲလို႔။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ေကာင္းတယ္လို႔ ညႊန္းပါရေစ။ သူငယ္ခ်င္းတို႔လဲ Antivirus ဆိုရင္ တခုထဲကို လံုး၀ မယံုနဲ႕ေနာ္ တျခားဟာ ေတြလဲ ေျပာင္းသံုးၾကည့္အံုး။ သေကာင့္သားေတြ က လြယ္တာမဟုတ္ဘူးေလ။
Myanmar Bloggers Society အတြက္ လိုဂိုနဲ႕ ေဆာင္ပုဒ္ အား vote ေပးေရြးခ်ယ္ျခင္း
ျပီးခဲ့တဲ့ တနဂၤေႏြေန႔ မီတင္း ဆံုးျဖတ္ခ်က္အရ Myanmar Bloggers Society ရဲ႕ လိုဂိုနဲ႕ ေဆာင္ပုဒ္ကို vote ေပးျပီး ေရြးခ်ယ္ပါမယ္။
Myanmar Bloggers Society အတြက္ လိုဂိုနဲ႕ ေဆာင္ပုဒ္ကို ကမၻာအရပ္ရပ္မွာရွိတဲ့ ျမန္မာဘေလာ့ဂါေတြအားလံုး ကိုယ္တုိင္ ပါ၀င္ေရးဆြဲေရြးခ်ယ္ႏုိင္ပါၿပီ …။
လာမယ့္ တနဂၤေႏြေန႕ (၁၂.၀၈.၂၀၀၇) မွာ MBS (Myanmar Bloggers Society) အတြက္ လိုဂိုနဲ႕ေဆာင္ပုဒ္ကို vote ေကာက္ၿပီး အၿပီးသတ္ေရြးခ်ယ္ပါမယ္။
ဒီေန႕ကေနစလို႕ ေသာၾကာေန႕ည ၁၂ နာရီ (ျမန္မာအခ်ိန္) အထိ မည္သူမဆို မိမိၾကိဳက္ႏွစ္သက္တဲ့ ဒီဇိုင္းကိုဆြဲၿပီး ၊ အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆိုခ်က္မ်ားနဲ႕အတူ www.myanmarbloggers.co.nr ဆိုတဲ့ ဖိုရမ္မွာတင္ၿပီးေတာ့ျဖစ္ေစ၊ nayphonelatt@gmail.com ကိုပို႕ၿပီးေတာ့ျဖစ္ေစ ပါ၀င္ႏုိင္ပါတယ္။ တစ္ဦးလွ်င္စိတ္တိုင္းက်တစ္ပံုပဲ ပါ၀င္ဖို႕ ေမတၱာရပ္ခံပါတယ္။ ၾကာသပေတးေန႕မွာေတာ့ လက္ခံရရွိသမွ်လိုဂိုေတြကို အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆိုခ်က္ေတြနဲ႕တကြ
www.nayphonelatt.blogspot.com မွာတင္ေပးထားမွာျဖစ္ၿပီး အဲဒီ့မွာပဲ တစ္ခါတည္း vote လုပ္လို႕ရေအာင္ စီစဥ္ေပးသြားပါမယ္။ vote လုပ္ဖို႕အခ်ိန္ကာလကေတာ့ ၾကာသပေတးေန႕နံနက္ ကေန တနဂၤေႏြေန႕ည အထိ ၄ရက္ျဖစ္ပါတယ္။ တနလၤာေန႕မွာေတာ့ vote အမ်ားဆံုးရတဲ့ လိုဂိုကိုေရြးခ်ယ္သြားမွာျဖစ္ပါတယ္။
ေဆာင္ပုဒ္ကိုလဲ အတူတကြပူးတြဲတင္ျပႏဳိင္ပါတယ္။ ေဆာင္ပုဒ္ကိုလဲ အဲဒီ့ပံုစံအတုိင္းလုပ္သြားပါမယ္။
(ဒီပို႔စ္ကို ကိုေနဘုန္းလတ္ ဘေလာ့ဂ္မွ ျပန္လည္ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။)
အလွနဲနဲျပင္လိုက္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ ဘေလာ့ဂ္
ကၽြန္ေတာ့္ဘေလာ့ဂ္ေလးကို ဒီေန႔ အားယားေနတာနဲ႕ တျခားဘေလာ့ဂ္ေလးေတြလို ဟိုျပင္ ဒီျပင္လုပ္လိုက္တယ္။
ပထမဆံုး ေစတန္ေဂါ့တ္ လမ္းညႊန္စာအုပ္ကို ေဒါင္းလုပ္လုပ္ျပီး user online ဆုိတာကို အရင္ လုပ္တယ္။ ျပီးေတာ့ ဆီဗံုးေလးကို ေနာက္ခံပံုျပင္တယ္။ peek-a-boo ကို ကိုရန္ဆီကေကာ ေစတန္ေဂါ့တ္ဆီကေကာ ၾကည့္ျပီး လုပ္လိုက္တယ္ေလ။ မဆိုးဘူး အေတာင္ အလက္ေတာ့ နဲနဲ စံုသြားျပီ။ music player ေတာ့ ထည့္ဖို႔ မထည့္ဖို႔ စဥ္းစားလိုက္အံုးမယ္။ ေလာေလာဆယ္ မထည့္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ထားတယ္။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ့ ၾကည့္တဲ့သူ က သီခ်င္းပါတဲ့ ဘေလာ့ဂ္ ၂ခု ျပိဳင္ဖြင့္ထားရင္ အဆိုေတာ္ေတြ ၀ိုင္းေအာ္ေနၾကမွာစိုးလို႔။ recent comment ေတာ့ မလုပ္ျဖစ္ေသးဘူး။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ဆီကို ေကာမန္႔လာေရးတဲ့ သူသိပ္မရွိေသးလို႔။ ဆီဗံုးနဲ႕ ပဲေအာ္ၾကေသးတာကိုး။ အင္းဘာထပ္ထည့္ရင္ေကာင္းမလဲ။ ဘေလာ့ဂ္ေတြဆီ ထပ္ေမႊလိုက္အံုးမယ္။ ကိုရန္နဲ႔ ကိုေစတန္ေဂါ့တ္ေရ ေက်းဇူးအမ်ားၾကီးတင္ပါတယ္ဗ်ာ
ေၾသာ္ေကာင္းေလစြ (သို႔) စက္မႈေက်ာင္းသား ဘ၀ မွတ္မွတ္ရရ
ကၽြန္ေတာ္နယ္မွာ ေက်ာင္းတက္တုန္းက ျဖစ္ပါသည္။ စက္မႈလက္မႈေက်ာင္းသား ဆိုေတာ့ သိၾကတဲ့အတိုင္း က်ားဆိုမွ က်ားၾကီးပဲဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အပါအ၀င္ ရႊတ္ေနာက္ေနာက္ ဗရုတ္ဗရက္ မ်ားသာ ျဖစ္ပါသည္။ (ဗရုတ္သုတ္ခ မဟုတ္ပါ)။ ေက်ာင္းက အေဆာင္ေပးသျဖင့္ (မေပးတာလဲေကာင္းပါတယ္) အျပင္ရပ္ကြက္မ်ားတြင္ အိမ္မ်ားက အေဆာင္ပံုစံ အခန္းေလးမ်ား ကန္႔ျပီး ငွားပါသည္။ တကယ္အံ့ၾသဖို႔ေကာင္းတာက ရိုးရုိးအိမ္တြင္ ၂ခန္းေလာက္သာ ဖြဲ႕လို႔ရေသာ အိမ္ကို ေလးခန္းေလာက္ရေအာင္ ဖြဲ႕ထားေသာ အေဆာင္ပိုင္ရွင္မ်ား၏ ပညာကား မေသးလွေပ။ ေက်ာင္းဖြင့္ရာသီ ခ်ိန္မို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေက်ာင္းသားသစ္ေလးမ်ားသည္ အလြန္တရာ တက္ၾကြ ေနၾက၏။ အလြန္လဲ ေဖာ္ေရႊေနၾကသည္။ အေဆာင္သား အခ်င္းခ်င္း အလုပ္မရွိ အကိုင္မရွိ ေက်ာင္းဖြင့္စမို႔ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ကို ညေနတိုင္း အားအားယားယား သြားထိုင္တတ္ၾကသည္။ (စကားခ်ပ္။ ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အေဆာင္နာမည္သည္ ဧ၀ရက္ျဖစ္ပါသည္။ ဘယ္လိုသေဘာႏွင့္ ေပးထားလဲေတာ့ မသိပါ။ အထြတ္အထိပ္ ျဖစ္ေအာင္ေပးထားျခင္း ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ေက်ာင္းသား ေလာက တြင္ ထိုသို႔ မေခၚဘဲ ေဒ၀ဒတ္မ်ား အေဆာင္ ဟုေခၚတြင္ေလသတည္း။) ျပီးလွ်င္ ေရလွ်ံေနတုန္း အခ်ိန္မို႔ (ပိုက္ပိုက္ ေပါတုန္း အခ်ိန္မို႔ အလြနသဒၶါတရား ထက္သန္ေနၾကသည္။ လက္ဘက္ရည္ဖိုးကို တေယာက္ေယာက္က အားလံုးအတြက္ ရွင္းေပးတတ္ၾကသည္။ ဒါကို ကၽြန္ေတာ္တို႕ေက်ာင္းမွ senior ေက်ာင္းသားၾကီး ကိုခ်ိဳၾကီး က ျပံဳးျပံဳးၾကီး ႏွင့္ ဤသို႔ေျပာသည္။ “မင္းတို႔ ေက်ာင္းသား၀ါး မ၀ေသးဘူးကြ ဟဲဟဲ” သူေျပာတာမွန္၏။ ေက်ာင္းသား၀ါးမ၀ေသးေၾကာင္း ကို ေက်ာင္းတက္ျပီး တလခန္႔အၾကာတြင္ သိလာပါသည္။ ေက်ာင္းစတက္တုန္းကေတာ့ အိမ္က ထည့္ေပးလိုက္ေသာ အေျခာက္အျခမ္း၊ မုန္႔ပဲသြားေရစာ မ်ားနဲ႕မို႕ အိုေက စိုေျပေနၾကသည္။ မ်ားမၾကာမွီ ထိုမုန္႔ပဲသြားေရစာ မ်ားလဲကုန္သြားေရာ ဆိတ္ပါးစပ္ကဲ့သို႔ အျငိမ္မေနတတ္ေသာ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ကို္ယ္ဘာသာကိုယ္ ၀ယ္စားရပါသည္။ ဘာေလးလိုလို အိ္မ္မွာ လို အေမ့ဆီ အလြယ္တကူေတာင္းလို႔ ရသည္မဟုတ္ လက္တေလာကို ကုိယ့္ဘာသာကို အေသးအမႊားေလးက အစ ၀ယ္သံုးရသည္။ ထိုအခါလက္ဘက္ရည္ဖိုးကို ဟုိလိုလို ဒီလိုလိုလုပ္ခ်င္လာၾကသည္။ အားလံုးအတူတူပင္။ မေလာက္င ၾကေတာ့ေပ။ ေနာက္ေတာ့ စနစ္တခု ကို ၀ိုင္း၀န္း တင္ျပၾကသည္။ ထိုစနစ္မွာ ကိုယ္ဟာကိုယ္ ရွင္းစနစ္ျဖစ္ေလသည္။ တပတ္တခါ ေသာၾကာေန႔ ရန္ကုန္ျပန္ျပီး၊ တနဂၤေႏြ ဆို အေဆာင္ကို ျပန္လာကာ အိမ္က ေပးလိုက္ေသာ တပတ္စာ မုန္႔ဖိုးကို တပတ္လံုးခ်င့္ခ်ိန္သံုး ၾကရသည္။ ေနာက္ေတာ့ အေပါင္းအသင္း ေတြစံုလာေတာ့ အက်င့္ေကာင္းေလးမ်ား တတ္လာသည္။ ေဘာလံုးဆိုလွ်င္ ဘရာဇီးလ္၊ ႏွင့္ ျမန္မာေဘာလံုး အသင္းသာ သိေသာ ကၽြန္ေတာ္သည္ ဘိုရို၊ အာဆင္နယ္၊ မန္ယူေတြျဖစ္လာသည္။ ထိုသို႔ ျဖစ္ရျဖစ္လာရျခင္း အေၾကာင္းစစ္လွ်င္ တရားခံမွာ သူငယ္ခ်င္း အေကာင္းစားၾကီး ခ်စ္ညီ ျဖစ္လိမ့္မည္ ထင္သည္။
“လယ္ဗယ္ ၃၀ ရႈံးဆိုေတာ့ မဆိုးဘူးကြ”
“ဘာရယ္”
“စပါးနဲ႕ အာၾကီးပြဲေလ ဒီေန႔ရွိတယ္ကြ”
“ဘယ္က အာၾကီးလဲ သူက တုတ္ထိုးေရာင္းတာလား”
“ဟိုက္”
ကၽြန္ေတာ္ ေဘာလံုးပြဲေတာ့ အနည္းငယ္ စိတ္၀င္စားသျဖင့္ ခ်စ္ညီေခၚရာ ေဘာလံုးပြဲ ရုံမ်ားသို႔ သြားၾကည့္ျဖစ္ပါသည္။ အမယ္ ဒီေကာင္ေလာင္းရင္ေတာင္ ထည့္ေလာင္းၾကည့္ေသးသည္။ ပထမ ႏိုင္ပါသည္။ beginner luck ျဖစ္လိမ့္မည္ထင္သည္။ ေနာက္ေတာ့ ခြက္ခြက္လန္ေအာင္ ရႈံးလာပါသည္။ ေတာ္ျပီကြာ ငါမေလာင္း ေတာ့ဘူး၊ ဒါေပမယ့္ ေဘာလံုးပြဲေတာ့ လိုက္ၾကည့္မယ္ ဟု (အမွန္က ပိုက္ပိုက္ လဲ ျပတ္ေနတုန္းမို႔) ေျပာျပီး EPL ေဘာလံုးပြဲမ်ားကို ၾကည့္ရင္း ႏွင့္စြဲသြားပါေတာ့သည္။ အာၾကီးလဲ သိလာပါသည္။ မန္ယူလဲ သိလာသည္။ ထိုမွ ေက်ာ္လြန္ ျပီး ေအစီ၊ ဂ်ဴဗင္၊ ဘာကာ စသည္တို႔ သိလာသည္။ EPL ေဘာလံုးပြဲ မ်ားသည္ အမ်ားအားျဖင့္ (အလြန္ဆံုး) ၁၁နာရီ ထိသာကန္ၾကသည္။ စေန၊ တနဂၤေႏြ အိမ္မျပန္ျဖစ္ေသာ ေန႔မ်ားတြင္ ခ်စ္ညီ ႏွင့္ လိုက္ၾကည့္ျဖစ္သည္။ တခါ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ခ်န္ပီယံလိဂ္ ရာသီႏွင့္ ၾကံဳၾကိဳက္လာ၏။ အမွန္အတိုင္း ၀န္ခံရလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္သည္ အအိပ္မက္ေသာ သူျဖစ္ျပီး အိပ္ေရးပ်က္ မခံႏိုင္သူ ျဖစ္၏။ အဲဒိေန႔က ခ်န္ပီယံလိဂ္ပြဲက မန္ယူ နဲ႕ ဘာနဲ႕လဲမမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။ ၁း၃၀ ပြဲၾကည့္ဖို႔ ကၽြန္ေတာ့္နဲ႕ ခ်စ္ညီတို႔ ဘိလိယက္ ထိုးရင္း ေစာင့္ၾကသည္။ ဘိလိယက္ အထိုးေကာင္းေနတာနဲ႕ ေဘာလံုးပြဲ အမွီ ေဘာပြဲရုံကို အမွီေျပးရသည္။ ပဲြကစေနျပီမွတ္လား။ တရုံလံုး ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေက်ာင္းသားေတြ ခ်ည္းပဲ။ ကိုယ္က နည္းနည္းေနာက္က် သြားတာမို႔ ေနာက္ဆံုး ခံုတန္းလ်ားေလးမွာပဲ ေနရာရတယ္။ ခ်စ္ညီက တီဗြီနဲ႔ နီးတဲ့ ေနရာကို ခံုယူျပီး သြားထိုင္ေတာ့ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ပဲ ကၽြန္ေတာ္က ေျခဆန္႔ လက္ဆန္႔ၾကည့္တာေပါ့။ ၾကည့္ရင္းၾကည့္ရင္း ပထမ ေျခဆန္႔ျပီး ၾကည့္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ လက္တန္းေလးေပၚ ေခါင္းေလး တင္ျပီး ၾကည့္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ ဘယ္လိုဘယ္လို အိပ္ေပ်ာ္သြားမွန္းမသိပဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။
ခဏၾကာေတာ့
“ေဟ့ေကာင္ ထထ အိပ္ခ်င္ရင္ အေဆာင္ျပန္အိပ္ေတာ့ကြာ”
ခ်စ္ညီႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက အတင္းလာႏႈိးၾကသည္။
ျပီးေတာ့ အိပ္မႈံစံုမႊားႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္ကို အားလံုး ၀ိုင္းရီၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္က အူေၾကာင္ေၾကာင္ ႏွင့္
“ဘာလို႔ ရီေနၾကတာလဲ”
“ဟား ဟား ဟား ရီမွာေပါ့ကြ။ မင္းေဟာက္ေနတာ တရုံလံုး မင္းအသံၾကီးပဲ။ ငါတို႔က ရင္တထိတ္ထိတ္နဲ႕ ပြဲကို စိတ္၀င္တစား ၾကည့္လို႔ေကာင္းေန မင္းက ေနာက္ကေန အသံျဗဲၾကီးနဲ႕ ေဟာက္လို႔ ဟိန္းေနတာပဲ”
အဲလိုေျပာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ရွက္သြားမယ္ ထင္လား( အဟီးႏိုးပဲ) ခပ္တည္တည္နဲ႕ ျပန္ေဟာက္ေနလိုက္တယ္။ မွတ္ကေရာ။ ေနာက္ေန႔မွာ နာမည္ကို ၾကီးလို႔ “ေဟာက္ၾကီး” ဆိုျပီးေတာ့ေလ။
(ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာင္းတက္တုန္းက အမွတ္တရေလးေတြကို အလြမ္းေျပ အလ်င္းသင့္ သလိုျပန္လည္ ေရးသားပါ့မယ္)
က်ရႈံးျခင္း
မႈန္ရီရစ္၀ိုင္းေနတဲ့ ပန္းႏုေရာင္
မနက္ခင္းတခုမွာ...
အလင္းေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ေတြ ၀တ္ဆင္ျပီး..
ငါ့နန္းေတာ္ တံခါးကို လာေခါက္ခဲ့တယ္...။
ဘာအေရာင္မွ စြက္ဖက္မထားတဲ့
မင္းရဲ႕ မ်က္၀န္းနက္ေတြက
ငါ့ဣေျဒၷေတြကို
လြင့္ပါးသြားေစခဲ့ေပါ့။
ညက္ေညာအိစက္တဲ့
စကားသံေလး...
ငါအမွတ္တမဲ့
ၾကားလိုက္တဲ့အခါ...
ငါသိတဲ့ ကမၻာၾကီးဟာ...
ေသးက်ံဳ႕ငယ္သြားရေပါ့....
အို...မိန္းကေလးရယ္..
ငါဟာ..ရူးသြပ္သြားသူတစ္ေယာက္ပါ..။
ငါ့ပလႅင္၊ ငါ့ထီးနန္း
မင္းအလိုရွိရာ ယူေဆာင္ပါေတာ့...။
လိႈင္းတံပိုးေတြ ထန္ေနတဲ့....
ငါ့ဂယက္သံေတြ.....
ငါျပန္ၾကားရတယ္။
ငါ့ဆႏၵေတြ အေလ်ာက္
ငါဒူးေထာက္ခဲ့တယ္...။
ရႈံ႕ခ် အျပစ္တင္မႈေတြ အတြက္
ငါဆြ႔ံအသြားျပီေလ။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္...
မင္းရဲ႕ အေရွ႕မွာ ခစား
သခင့္ေစရာ
ျပဳလုပ္ရမယ့္
ကိုယ္ရံေတာ္ ေက်းကၽြန္ဘ၀ေလးကိုပဲ
ငါ ငတ္မြတ္စြာ တ၀ၾကီး ေက်နပ္ ပစ္....လုိက္.....ေတာ့မယ္....။
ၾသဂုတ္လ(၅)ရက္ေန႔အစည္းအေ၀းမွတ္တမ္း
၁။ စပြန္ဆာ မမယ္လိုဒီေမာင္၊ ဘာညာ ႏွင့္ ပင့္ဂိုး မွတာ၀န္ယူမည္။
၂။ Logo ႏွင့္ ေဆာင္ပုဒ္ အား ၾကာသပေတးေန႔ေနာက္ဆံုးထား၍ nayphonelatt@gmail.com အား မိမိအႀကိဳက္ဆံုးလိုဂိုႏွင့္ အဓိပၸာယ္ဖြင့္ဆိုခ်က္အား ေပးပို႔ရန္ ..
ေသာၾကာေန႔ႏွင့္ စေနေန႔မ်ားတြင္ ကိုေနဘုန္းလတ္၏ http://nayphonelatt.blogspot.com/ တြင္ Vote လုပ္သြားမည္ျဖစ္ပါသည္။ Vote အား တနဂၤေႏြေန႔ အစည္းအေ၀း မစခင္အခ်ိန္ထိသာ ေ႐ြးခ်ယ္သြားမည္ျဖစ္ပါသည္။
၃။ စားေသာက္ဧည့္ခံေကၽြးေမြးေရးႏွင့္ ႀကိဳဆိုေနရာခ်ထားေရး အတြက္ .. ကိုဘလာေဂါက္၊ ကိုဆူးရဲ၊ ကိုမင္းယြန္းသစ္၊ ကိုေတဇာ၊ ေမာင္ဂ်က္၊ ကိုမိုးလိႈင္ည၊ မမဒီဂၽြန္၊ ကိုသန္႔ေဇာ္မင္း၊ ကိုေ႐ႊျမတ္၊ မစိတ္ကူးတို႔မွ ၀ိုင္း၀န္းကူညီၾကမည္ျဖစ္ပါသည္။
၄။ ဖိတ္စာ, Flyers, Booklet, စေတကာ, ေၾကာ္ျငာ, Vinyl
ဖိတ္စာမ်ားအား ကိုစိုးေဇယ်မွ အစအဆံုးတာ၀န္ယူမည္ျဖစ္ပါသည္။
ဖိတ္စာ, Flyers, စေတကာ, ေၾကာ္ျငာ, Vinyl တို႔အား ကိုညီလင္းဆက္၊ ကိုေနဘုန္းလတ္ ႏွင့္ ကိုၿဖိဳးတို႔မွ ပူးေပါင္း၍ေဆာင္႐ြက္သြားမည္ ျဖစ္ပါသည္။
Booket အား ကိုေစတန္ေဂါ့ထ္၊ ကိုစိုးေဇယ်၊ ကိုမ်က္လံုးတို႔မွ ပူးေပါင္းေဆာင္႐ြက္သြားမည္ ျဖစ္ပါသည္။
၅။ ေဟာေျပာမည့္သူမ်ား အတိအက်သတ္မွတ္ရန္ - ကိုေနဘုန္းလတ္၊ ကိုေစတန္ေဂါ့ထ္၊ ကိုမ်က္လံုး၊ မဘာညာ ႏွင့္ မမယ္လိုဒီေမာင္
၆။ ပါ၀င္ေဆာင္႐ြက္ေနၾကေသာ ဘေလာ့ဂါမ်ားမွ ၀တ္စံုအား တူညီတီ႐ွပ္မ်ား ၀တ္ဆင္ၾကမည္ျဖစ္ပါသည္။
၇။ Power Point မ်ားအား မဘာညာထံတြင္ ညွိႏႈိင္းေဆာင္႐ြက္ၾကရန္ ..
၈။ စာနယ္ဇင္း႐ွင္းလင္းပြဲအား ၾသဂုတ္လ (၁၇) ရက္ေန႔တြင္ Mr.Brown တြင္ ေန႔လည္ (၂) နာရီတြင္ ျပဳလုပ္မည္ျဖစ္ပါသည္။ Organizar မ်ားျဖစ္ၾကေသာ ကိုညီလင္းဆက္၊ ကိုေနဘုန္းလတ္၊ ကိုစိုးေဇယ်တိုမွ ေတြ႔ဆံု႐ွင္းလင္းမည္ျဖစ္ပါသည္။
၉။ ရန္ကုန္ျပင္ပမွ ဘေလာ့ဂါမ်ားအား ဖိတ္ၾကားျခင္း Organizer မ်ားမွ ရန္ကုန္ျပင္ပမွ အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ ျမန္မာဘေလာ့ဂါမ်ားအား တာ၀န္ယူဖိတ္ၾကားသြားမည္ျဖစ္ပါသည္။
အစည္းအေ၀းတက္ေရာက္ၾကသူမ်ားမွာ -
ကိုဘလာေဂါက္၊ ကိုညီလင္းဆက္၊ ကိုေနဘုန္းလတ္၊ ကိုစိုးေဇယ်၊ ကိုတက္စလာ၊ ကိုသန္႔ေဇာ္မင္း၊ ကိုေစတန္ေဂါ့ထ္၊ ကိုမင္းယြန္းသစ္၊ ကိုေ႐ႊျမတ္၊ ကိုမိုးလႈိင္ည၊ ကိုေ၀၊ ကိုမ်က္လံုး၊ ကိုေတဇာ၊ ကိုဆူးရဲ၊ ကိုထြန္းေတာက္ၿဖိဳး၊ ကိုၿဖိဳး၊ ကိုမီထ႐ို မမယ္လိုဒီေမာင္၊ မဘာညာ၊ မမဒီဂၽြန္၊ မစိတ္ကူး၊ မသိမ့္သိမ့္၊ မႏွင္းမိုးေ၀ စုစုေပါင္း (၂၃) ေယာက္ တက္ေရာက္ခဲ့ၾကပါသည္။
ဤပို႕စ္ကို ကိုျဖိဳး ဘေလာ့ဂ္မွကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။
Yoon Can't Cook
အဟီး ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ အေဒၚခ်က္တဲ့ ဆိတ္သား ဟင္းက စားေကာင္းလို႔ ဒီတစ္ခါ သူ လာလည္တုန္း ခ်က္နည္းေလးကို မွတ္ထားတာပါ။ ျမန္မာ့အသံမွာ ၾကည့္ဖူးၾကလား။ Yan can cook ေလ အဟဲ ကၽြန္ေတာ္က ေတာ့ ဘဲဥေတာင္ လွေအာင္ မေၾကာ္တတ္လို႔ Yoon Can't Cook လုိ႔ေခါင္းစဥ္ေပးလိုက္တယ္။
အဟမ္း.. ပထမ အေနနဲ႕
(၁)ဆိတ္သားကိုဆႏြင္းမႈန္႔ ၊ အခ်ိဳမႈန္႔၊ ဆား၊ ထည့္
(၂)ဂ်င္း၊ ၾကက္သြန္ျဖဴ၊ ျငဳပ္တီးေရာေထာင္းထားတာကို ထည့္
(၃)ဒိန္ခ်ဥ္ထည့္ (ဒိန္ခ်ဥ္က ဟိုစားတဲ့ ဒိန္ခ်ဥ္ထက္ ပ်စ္တဲ့ ဒိန္ဖတ္ေတြပါရရင္ပိုေကာင္းတယ္၊ အိမ္မွာ ၁ ပိသာ ခ်က္ေတာ့ ၁၀၀ ဂရမ္ထည့္တယ္။ )
(၄)Meat curry powder ထည့္၊ ( ၾကက္သား၊ ဆိတ္သားတို႔ ခ်က္ရင္ ထည့္တဲ့ အမႈန္႔ အသားမႈန္႔လို ေခၚရမလားသိဘူး)
(၅)သၾကားနဲနဲထည့္
(၆)ကုလားေ၀း၊ နာနတ္ပြင့္၊ မဆလာ၊ သစ္ဂ်ပိုး၊ ဖာလာေစ့(ပဲကုလားဟင္း ခ်က္ရင္ ထည့္တဲ့ ဟင္းခတ္အေမႊး အၾကိဳင္ေတြေလ။ က်ေနာ္ထင္တာ အခု အဲဒိလို ဟာေတြကို ေရာစပ္ျပီးသား အထုပ္ေလးေတြ ေရာင္းတယ္လို႔)
(၇)ျပီးရင္ ဇလံုထဲမွာ ႏွံ႕ေအာင္နယ္ေပေတာ့။
(၈)ျပီးရင္ ခြင္ေပၚမွာ ႏူးအိေနေအာင္ ေရမ်ားမ်ားနဲ႕တည္ထားေပေတာ့
(၉)ေအာ္ က်က္သြားမွေတာ့ စားရုံပဲေပါ့။ (ေကာင္းလိုက္တာ)
အဟမ္း.. ပထမ အေနနဲ႕
(၁)ဆိတ္သားကိုဆႏြင္းမႈန္႔ ၊ အခ်ိဳမႈန္႔၊ ဆား၊ ထည့္
(၂)ဂ်င္း၊ ၾကက္သြန္ျဖဴ၊ ျငဳပ္တီးေရာေထာင္းထားတာကို ထည့္
(၃)ဒိန္ခ်ဥ္ထည့္ (ဒိန္ခ်ဥ္က ဟိုစားတဲ့ ဒိန္ခ်ဥ္ထက္ ပ်စ္တဲ့ ဒိန္ဖတ္ေတြပါရရင္ပိုေကာင္းတယ္၊ အိမ္မွာ ၁ ပိသာ ခ်က္ေတာ့ ၁၀၀ ဂရမ္ထည့္တယ္။ )
(၄)Meat curry powder ထည့္၊ ( ၾကက္သား၊ ဆိတ္သားတို႔ ခ်က္ရင္ ထည့္တဲ့ အမႈန္႔ အသားမႈန္႔လို ေခၚရမလားသိဘူး)
(၅)သၾကားနဲနဲထည့္
(၆)ကုလားေ၀း၊ နာနတ္ပြင့္၊ မဆလာ၊ သစ္ဂ်ပိုး၊ ဖာလာေစ့(ပဲကုလားဟင္း ခ်က္ရင္ ထည့္တဲ့ ဟင္းခတ္အေမႊး အၾကိဳင္ေတြေလ။ က်ေနာ္ထင္တာ အခု အဲဒိလို ဟာေတြကို ေရာစပ္ျပီးသား အထုပ္ေလးေတြ ေရာင္းတယ္လို႔)
(၇)ျပီးရင္ ဇလံုထဲမွာ ႏွံ႕ေအာင္နယ္ေပေတာ့။
(၈)ျပီးရင္ ခြင္ေပၚမွာ ႏူးအိေနေအာင္ ေရမ်ားမ်ားနဲ႕တည္ထားေပေတာ့
(၉)ေအာ္ က်က္သြားမွေတာ့ စားရုံပဲေပါ့။ (ေကာင္းလိုက္တာ)
ဒီေအာက္ကအမႈန္႕လဲပါေသးတယ္ သူက ဒန္ေပါက္ေတြ ဘာေတြ ခ်က္ရင္ ထည့္တဲ့ အမႈန္႕ေလ (မင္းယြန္းရယ္ နင့္ဟာက လဲ ေသခ်ာလိုက္တာ)(ႏို႔သိဘူးေလ။ မွတ္ထားတာျပန္ေျပာျပတာပဲဟီး)
ကဲက်က္သြားရင္စားလို႔ရပါျပီ။ ကၽြန္ေတာ္ ထင္တယ္ အဲဒါ ကုလားခ်က္လို႔ ထင္တယ္။ ျမန္မာခ်က္ထက္ ပိုျပီး ဆိတ္သားက ပိုအရသာရွိျပီး လွ်ာေပၚမွာ စြဲသြားတယ္လို႔ထင္တာပဲ။ စားလုိ႔ေကာင္းလိုက္တာဗ်ာ။ (ဟီး)
ကြၽန္ေတာ္တို႔အိမ္ကအလွဴ
ျပီးခဲ့တဲ့ တနဂၤေႏြေန႔က အိမ္မွာ အလွဴလုပ္တယ္ေလ။ ၀ါဆိုသကၤန္းကပ္ျပီး မုန္႔ဟင္းခါးေကၽြးတယ္ဗ်။ ကၽြန္ေတာ့္ အၾကိဳက္ျမန္မာ့ရိုးရာစားစရာထဲမွာ မုန္႔ဟင္းခါးပါတယ္ ဘယ္ႏွခါစားစား မၾကိဳက္ဘူးဆိုတာ မရွိဘူးစားတာပဲ။ အိမ္မွာ လုပ္ေတာ့ ပိုဆိိုးတာေပါ့ တခ်ိန္လံုး မီးဖိုေခ်ာင္ထဲ ၀င္ျပီး မုန္႔ဟင္းခါးပဲ တြယ္ေနတာ။ ကိုယ့္ဟာ ကိုယ္ ဘယ္ႏွထပ္ေျမာက္မွန္းကို မသိေတာ့ဘူး။ ဟီး။ အဲမုန္႔ဟင္းခါးအျပင္ အခ်ိဳပြဲအတြက္ ဆိုျပီး (အဟင့္) ကၽြန္ေတာ့္ အဖြားေပါ့ ေအာ္ဒါမွာလိုက္ရတဲ့ ဟာကို မမွာပဲနဲ႕။ အိမ္မွာ ကိုယ္တိုင္ ထိုးခိုင္းတယ္ဗ်ာ။ ဆိုင္က လုပ္အားေပးမယ့္ သူေတြလာ တဲ့ အခ်ိန္နဲ႕ ေညာင္စီးၾကတဲ့ အခ်ိန္ ကြက္တိျဖစ္ေအာင္ဆိုျပီး ညေန ၅နာရီထဲက ဆႏြင္းမကင္းအိုးကို တည္ေလရဲ႕။ ေလာေလာဆယ္ ကၽြန္ေတာ္ ပဲေမႊရတာေပါ့။ အရည္က်ဲတုန္းေတာ့ ေအးေဆးေပါ့။ နာရီ၀က္ေလာက္ ၾကာေတာ့ ေအာက္က မီးအရွိန္နဲ႕ စီးပိုင္လာေရာ။ အဲဒီမွာ ဂြက်ေတာ့တာေပါ့။ ေလာေလာဆယ္ ေယာက်္ားေလးဆိုလို႔ ကၽြန္ေတာ္ ပဲရွိေသးေတာ့ လားလား ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္ထဲ ေခၽြးသံတရႊဲရႊဲနဲ႔ အသားကုန္ေမႊေနရတာေပါ့။ (ေဟာဟဲ ေဟာဟဲ) ... ကူညီေပးမယ့္သူေတြက လဲ ကၽြန္ေတာ္ ၁၅ မိနစ္ေလာက္ ေမႊျပီး လွ်ာထြက္ေနေတာ့မွ ေရာက္လာေတာ့တယ္။ ဟဲေဟာ ဟဲေဟာ
အသားကုန္ တစ္ေယာက္ထဲ အစြမ္းျပေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ (အီးယား...ေမႊထားကြ)
ေနာက္တေန႔ အလွဴမွာ ဆႏြင္းမကင္းေတြ အမ်ားၾကီး ပိုတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ လံုး၀မစားဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုေတာ့ စိတ္နာလို႔ (အဟင့္) လက္ေမာင္းေတြကို ေတာင့္လို႔။
အေငြ႕တေထာင္းေထာင္းနဲ႕ ေမႊးေနတဲ့ မုန္ဟင္းခါးအိုးၾကီး။ (ဂလု...)
မနက္ၾကေတာ့ အာရုံဆြမ္းဆိုေတာ့ အိမ္ကေမေမနဲ႕ ၀ိုင္းကူမယ့္သူေတြက ၃နာရီေလာက္ထဲက ထလုပ္ေနၾကတယ္ေလ။ ကူမယ့္လူေတြလဲရွိတာနဲ႔ အဟီး က်ေနာ္ ေလးနာရီ ခြဲမွ အိပ္ယာထတယ္။ (အေတာ္အားကိုးရတယ္)။ အဲဒါနဲ႕ ထျပီးေရမိုးခ်ိဳးျပီး (အဟီး) ဘုန္းၾကီးေတြ မၾကြခင္ (ဦးဖယ္ျပီး) ကၽြန္ေတာ္ အရင္တြယ္လိုက္တယ္။ ပဲေၾကာ္ေကာ၊ ဘဲဥေကာ၊ ငါးဖယ္ေကာ အစံုထည့္ျပီး ၂ ပြဲ ေလာက္ တြယ္လိုက္တယ္။
အဟီး စားၾကပါအံုးေနာ္ ေမ့ေနလိုက္တာ အားမနာနဲ႕ တစ္အိုးၾကီး ရွိေသးတယ္ :P
ဘုန္းဘုန္းနဲ႕ မယ္သီလတို႔ကို ဆြမ္းကပ္တယ္
သူငယ္ခ်င္းေတြကို လဲဖိတ္ထားေတာ့ လာၾကတယ္ေလ။ ဟီးဟီး အဲဒီေတာ့လဲ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ အတူတူ ထပ္တြယ္လိုက္တာပါပဲ။ (အေတာ္ အစားပုပ္တဲ့ မင္းယြန္းသစ္ပဲ) :D
ကြၽန္ေတာ္ ႏွင့္ အ၀ါေရာင္ေကာင္မေလး
ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ဦးေခါင္းထက္ဆီက
ေကာင္းကင္ၾကီးကို ေမာ့ၾကည့္ရင္း
အိပ္မက္ေတြ ဆိုးထားတဲ့
ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ ဖတ္မိရက္သားျဖစ္ေနတယ္
စကားလံုးေတြ ထံုးမႊန္းမထားေသာ
ဗလာ…ကာရံ တစ္ပုဒ္ဟာ
ရင္ခုန္သံ မရင့္က်က္ေသးတဲ့
ကၽြန္ေတာ့္ကို ဆြဲငင္ေနသလို
မထံုတက္ေတး သနားစရာ သတၱ၀ါ အျဖစ္
ေမွာ္၀င္ မ်က္လံုးတစ္စံုက
ဂရုဏာသက္စြာ ၾကည့္ေနျပန္တယ္…
ၾကိဳးမညွိထားေသာ ဗ်တ္ေစာင္းသံနဲ႕အတူ
ကစဥ့္ကလ်ား ကၽြန္ေတာ္က
အရူးအိပ္မက္ မက္ေနမိတယ္
တကယ္ကို ရယ္စရာေကာင္းတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ဟာ
အလိုက္ကန္းဆိုးမသိပဲ အေပါစား
ျပက္လံုးတစ္ပုဒ္ သြားေျပာေနေလရဲ႕..။
မုတ္သံုေလသည္ ျပတင္းတံခါး၀ဆီမွ အခန္းထဲသို႕ အသိမေပးဘဲ ျဖတ္တိုက္ေလသည္။ မိုးရနံ႕မ်ားပါေသာ ေလေျပေအးေလးက တိတ္ဆိတ္ေနေသာ စာသင္ခန္းမထဲကို ေခတၱမွ် စိုစြတ္သြားေစ၏။ ဘယ္သူဖြင့္ထားမွန္း မသိတဲ့ပန္ကာေတြက ခန္းလံုးျပည့္ အလိုက္ကန္းဆိုး မဲ့စြာ ၀ီေခၚေအာင္ လည္ပတ္ေနသည္။ အခန္းထဲရွိ ေက်ာင္းသားမ်ားက ဆရာေပးေသာ ပုစၥာတစ္ပုဒ္တြက္ရင္း ဂဏန္းေတြႏွင့္ စီး၀င္ေမ်ာပါေနၾက၏။ ၀ိဉာဥ္ျဖဴေတြနဲ႔တူေသာ မီးေခ်ာင္းေတြက မ်က္ႏွာက်က္ေပၚမွာ တြဲေလာင္းေတြ ခ်ိတ္ဆြဲထား၏။
အခန္းရဲ႕အေရွ႕ဆံုးမွာ ရွိေနတဲ့ ဆရာသည္ သင္ရုိးစာအုပ္ေတြထဲက ပုစၥာတခ်ိဳ႕ကို လွန္ေလွာၾကည့္ေနသည္။ တခန္းလံုး ပုစၥာမ်ားဆီ အာရံု၀င္ေနေသာ္လည္း အခန္းရဲ႕နံရံကို မွီ၍ ကၽြန္ေတာ္က တစံုတခုသို႔ အာရုံေရာက္ေန၏။ ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕ စားပြဲခံုေပၚမွ စာရြက္ျဖဴေပၚတြင္ ယေန႕အတြက္ မွတ္စုမ်ားကို လံုး၀မေရးျခစ္ရေသးေပ။ ေႁမြတစ္ေကာင္ ညိႈ႕ခ်က္မိေနတဲ့ သားေကာင္လို လႈပ္ရွားမႈကင္းမဲ့စြာ ၾကိဳတင္ညွိႏႈိင္းမထားတဲ့ ရင္ခုန္သံတခ်ိဳ႕ ခုန္ထြက္လာၾက၏။ တကယ့္ကို တဒဂၤပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ ေခတၱေသဆံုးသြားတာလား။ အိပ္မက္ထဲကို ငိုက္မ်ဥ္းမိသြားတာ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ ႏုံအေနဆဲ။
တကယ္ေတာ့ သူမဟာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ လွပတဲ့ လူသတၱ၀ါမေလး တစ္ေယာက္ပါ။ မ်က္လံုးေတြက ခြာမရေအာင္ သူမရဲ႕ေဘးတိုက္ အေနအထား မ်က္နာေလးဆီမွာ ကပ္ညွိေနမိတယ္။ တိတ္ဆိတ္သြားတဲ့ အသံကင္းမဲ့မႈနဲ႕ အတူ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕သူဟာ ကမၻာ တစ္ခုထဲေရာက္သြားသလိုပါပဲ။ အေႏြးဓာတ္ပါတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ႏွလံုးသားစီးေၾကာင္းတစ္ခု သူမထံသို႔ ျဖတ္စီးသြားသျဖင့္ သူမက ေခါင္းကိုအသာငဲ့ျပီး အၾကည့္ျမွားတစ္စင္း မထင္မွတ္ဘဲ ပစ္လႊတ္လိုက္၏။ သူမရဲ႕ တိက်လွတဲ့ ျမွားတစ္စင္းဟာ ကၽြန္ေတာ္၏ ႏွလံုးသားပစ္မွတ္ဆီသို႕ တည့္မတ္စြာ စူးနစ္သြားေလသည္။ ၾကိဳတင္မျပင္ဆင္ထားေသာ ကၽြန္ေတာ္သည္ တကိုယ္လံုးနားရြက္မ်ားထိ ပူခနဲ ျဖစ္သြားေလ၏။ ေအာင္ျမင္သူ တစ္ေယာက္၏ အျပံဳးတစ္ခု သူမဆင္ျမန္းျပလိုက္သည္။ ဒါဘာအျပံဳးပါလိမ့္…။ အဓိပၸါယ္မသိေသာ အျပံဳးတစ္ခုကို အေျဖရွာဖို႕ ကၽြန္ေတာ့္ဉာဏ္မမီပါ။ ေမွာ္ဆန္ဆန္ သူမရဲ႕အလွဟာ ရီေ၀တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို သိစိတ္မဲ့စြာ စီးေမ်ာေနေစေတာ့၏။ သူမက ထိုတခ်က္သာၾကည့္ျပီး သူမရဲ႕ပုစၥာေတြဆီ ျပန္လည္၀င္ေရာက္ သြားသည္။ ကၽြန္ေတာ္ရႈံးနိမ့္သြားျပီ။ ေတာင့္တမႈေတြ မျပည့္မစံုနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အဲဒီျမွားတန္းလန္းနဲ႕ အလင္းအိပ္မက္ေတြ မက္ေနမိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ တကယ့္ေသာက္ရႈးတစ္ေယာက္ေပါ့။ သူမက ေခါင္းကေလးငံု႔ထား၏။ ကၽြန္ေတာ္က လိုခ်င္ေသာ အေျဖကိုေခ်ာ့ျပီး ေတာင္းေန၏။ တကယ္ေတာ့ ဒီအေျဖကို ကၽြန္ေတာ္ၾကိဳသိျပီးသား။ သူမကမ်က္လံုးတစ္ခ်က္ ၀င့္လိုက္ျပန္သည္။ သူမထံမွ စကားလံုးေလးမ်ား ထြက္က်လာေတာ့မည္မွန္း ကၽြန္ေတာ္ ခန္႕မွန္းမိသည္။
“ခ်စ္ပါတယ္” ဟုျပံဳးျပံဳးေလးႏွင့္ ေျဖလိုက္၏။ ကၽြန္ေတာ္က သူ႔လက္ကေလးကို ဆြဲယူလိုက္ျပီး သူမကို ေစ့ေစ့ၾကည့္လိုက္သည္။ ၾကည့္စမ္း သူမမ်က္၀န္းေတြမွာ အၾကင္နာရိပ္ေတြ ပါလား။ ထို႔ေနာက္သူမႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ရင္ခုန္သံတစ္ခုစာ ခ်စ္သူမ်ားျဖစ္သြားၾကေလသည္။
ယေန႔အတြက္ အတန္းခ်ိန္ျပီးဆံုး၍ ေက်ာင္းသားမ်ားထျပန္ကုန္ၾကသျဖင့္ ေလးပင္တြဲအိစြာ လြယ္အိတ္ကို လြယ္ျပီး အခန္းျပင္သို႔ တိုးေ၀ွ႔ လာ၏။ လူစီးေၾကာင္းၾကီး အတိုင္း လိုက္ပါလာသည္။
သူမသည္ ကၽြန္ေတာ္၊ ကၽြန္ေတာ္သည္ သူမျဖစ္၍ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ သူမတို႔သည္ ခဲြျခားမရဘဲ သူမႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ သူမမ်ား ျဖစ္ၾကေလသည္။
မြန္းၾကပ္ေနေသာ ေကာင္းညွင္းထုပ္ဆန္ဆန္ အစာသြပ္ ဘတ္စ္ကားၾကီး ေပၚ၌ ေခၽြးမ်ား သီးေနေအာင္ ပူေလာင္ သိပ္ညပ္လြန္းေနသည္။ စပယ္ယာက ကားခေတာင္းေနသျဖင့္ အိပ္ကပ္ထဲမွ ေတြ႔ရာ ပိုက္ဆံတစ္ရြက္ ထုတ္ေပးလိုက္သည္။ ခဏအၾကာမွာ လူအုပ္ၾကားထဲမွ စပယ္ယာရဲ႕ လက္တစ္ေခ်ာင္းဟာ အေၾကြတစ္ခ်ိဳ႕ ကိုင္ျပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို လွမ္းေပးေန၏။
ႏူးညံ့အိစက္လွတဲ့ ေကာင္မေလးရဲ႕ ပုခံုးထက္မွာ မွီရင္း သူရဲ႕ ကိုယ္သင္းရန႔ံေလးကို ခိုးျပီး ရူရူိက္ေနမိတယ္။ ပိုုက္ကြန္တစ္ခုလို ဆံပင္ေကြးေကြးေလးေတြက သူမကို ကၽြန္ေတာ္ ႏွစ္သက္တဲ့ အခ်က္တစ္ခ်က္ပါပဲ။ တကယ့္ကို စိတ္ပ်က္စရာ ဆံပင္ေျဖာင့္ေျဖာင့္နဲ႕ ေကာင္မေလးေတြထက္ စာရင္ ကၽြန္ေတာ့္ ေကာင္မေလးက အျမင္ဆန္းေနသလို ပဲလို႔ ကိုယ့္ ငါးခ်ဥ္ ကိုယ္ခ်ဥ္ေနမိတယ္။ သူမရဲ႕ မ်က္၀န္းေတြက ၀ိုင္းစက္ရႊန္းလဲ့ျပီး သူမရဲ႕ အၾကည့္ေတြေအာက္ ကၽြန္ေတာ္ အၾကိမ္ၾကိမ္ ဒူးေထာက္ခဲ့ ဖူးပါတယ္။
ဘာမွမထူးဆန္းတဲ့ မနက္ခင္းေဟာင္းတစ္ခု ကို ကၽြန္ေတာ္ အိပ္မႈံစံုမႊား မ်က္လံုးနဲ႔ ၾကည့္လိုက္သည္။ ေနေတာင္ အေတာ္ ပြင့္ေနျပီပဲ။ ညက အေစာၾကီး အိပ္ထားတာေတာင္ ကၽြန္ေတာ့္ မ်က္လံုးေတြက အိပ္ေရးမ၀ သလုိ ျဖစ္ေနတယ္။ ေရမိုးခ်ိဳးအ၀တ္အစားလဲျပီး အေမခ်က္ထားတဲ့ ထမင္းေၾကာ္ကို ေရတခြက္နဲ႕ အဆံုးသတ္လိုက္တယ္။ မေန႕က ပံုစံအတုိင္း အရာမယြင္းေသးတဲ့ လြယ္အိတ္ကို လြယ္ျပီး ကားဂိတ္ကို လမ္းေလွ်ာက္ရ ၏။ ေဟာဒိ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ေကာင္းကင္ၾကီးနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ ေမာလ်စြာပဲ အခ်စ္ေတြ ေလခ်ဥ္ျပန္တက္ေနမိတယ္။
စိတ္ကူးယဥ္ဆန္လြန္းတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ အျဖစ္က မေန႔က ေတြမိတဲ့ မ်က္၀န္းတစ္စံုကို ေက်ာင္းခန္းထဲတြင္ ငတ္မြတ္စြာ ရွာေဖြ ေနမိတယ္။ တခ်ိန္ေနာက္က်သြားတဲ့ အတြက္ ေတြ႔ တဲ့ ေနရာမွာ ၀င္ထုိင္ရင္း တခန္းလံုးကို မျငိမ္သက္စြာ ၾကည့္ေနသည္။
“တကယ္ေတာ့ သူမဟာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ဘယ္ဘက္နံရိုး သက္သက္ရယ္ပါ”
ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ မေန႔ က တေန႕တာ ေတြ႔လိုက္ရတဲ့ အိပ္မက္ဆန္ဆန္ ေကာင္မေလး ဟာ ယေန႔ အားလပ္ခ်ိန္ ေန႔တ၀က္ထိ ေရာက္မလာေသးပါ။ ေငြ႕ယဲ့ယဲ့ ရင္ခုန္သံဟာ ကေလးတစ္ေယာက္ ရဲ႔ မိုးပ်ံပူေဖာင္းလႊတ္ လိုက္သလို ေပါ့ရႊတ္ရြတ္ႏိုင္လြန္းတယ္။ ကံဆိုးစြာပင္ ကၽြန္ေတာ္ စီရီထားေသာ စကားလံုးအိမ္မ်ား ျပိဳဖ်က္ခံလိုက္ရသည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ ဆိုေသာ္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ မေန႔က အျပာေရာင္ ေကာင္မေလးသည္ ဤေက်ာင္းၾကီး သို႔ ေနာက္ ထပ္လာစရာမရွိေတာ့ ပဲ ေက်ာင္းေျပာင္းသြားျပီ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ မေန႔က ေနာက္ဆံုးအတန္းလာတက္ ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း တစံုတေယာက္ဆီက ၾကားခဲ့ရ၏။ ေလးပင္တြဲအိတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ ေျခလွမ္းေတြက တြင္းနက္ထဲေရာက္သလို စမ္းတ၀ါး၀ါးႏိုင္လြန္းတယ္။ အင္းယားေလ တခ်က္အေ၀ွ႕မွာ ကၽြန္ေတာ့္ဆီမွ အပူဓာတ္မ်ား အနည္းငယ္ လြင့္စင္သြား၏။ သို႔ေသာ္ သူမကို စြဲလမ္းေသာ အခ်စ္က ရွိတုန္းပါပဲ။ မျဖစ္ႏိုင္မွန္းျဖစ္ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္က အိပ္မက္ထဲ ျပန္လည္တိုး၀င္ေန မိတယ္။ အိပ္မက္ထဲမွာ သူမက ကၽြန္ေတာ့္ကို ေဆာင္းရာသီဆန္ဆန္ ျပံဳးျပေန၏။ ျငိမ္သက္စြာပဲ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ဘတ္ကို ဖိထားလိုက္တယ္။ ဘာမွန္းမသိတဲ့ ဆို႔နင့္မႈေတြက လည္ေခ်ာင္း၀မွာ တစ္လို႔္ေနတယ္။ တကယ္ပါဗ်ာ ကၽြန္ေတာ္ ဟာ ကမၻာေပၚမွာ အတံုးဆံုးလူရယ္ပါ။
ဒုတိယပိုင္း(၁)
အိပ္မက္မက္ေနရင္း တန္းလန္း လန္႔ႏိုးေသာ အေတြ႕အၾကံဳလူတိုင္းၾကံဳဖူး ၾကလိမ့္မည္။ ႏိုးလာေသာအခါ အိပ္မက္သည္ အမွန္တကယ္ မဟုတ္မွန္းသိလွ်င္ တခ်ိဳ႕က ေပ်ာ္ရႊင္မိသည္။ တခ်ိဳ႕က ႏွေျမာတသ ျဖစ္ၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္ အိပ္မက္မက္ေနမိတယ္။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ အိပ္မက္က ျပီးဆံုးသြားျပီလား။ မျပီးေသးဘူးလား။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ မသိပါဘူး။ ဟင့္အင္း ဒီအိပ္မက္မ်ိဳးဘယ္ေတာ့မွ ထပ္မမက္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ အဲဒိအိပ္မက္ကို မေပ်ာ္ရႊင္ ပါဘူး။ ႏွေျမာတသလည္း မျဖစ္မိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ မလြမ္းေလာက္ပါဘူးလို႔ ကိုယ့္ကိုကို ခ်ိဳးႏွိမ္လိုက္ရတယ္။
ဒုတိယပိုင္း(၂)
ရွည္းလ်ားလြန္းတဲ့ ေႏြရာသီ ေန႔လည္ခင္းေတြကို မုန္းတယ္။ အေမွာင္ကို မၾကိဳက္ေပမယ့္ အဲဒီလို ရဲရဲတင္းတင္းၾကီး လင္းေနတာထက္စာရင္ေတာ့ အေမွာင္ကို ပိုၾကိဳက္သလိုပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ မ၀ံ့ရဲတာလဲ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မယ္။ အခန္းေထာင့္က ဂစ္တာေဟာင္းတစ္လက္ကို ယူျပီး အက္ေၾကာင္းထပ္ေနတဲ့ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကို ညတိုင္း( ဒီလို အခ်ိန္တိုင္း) ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ ကၽြန္ေတာ္တီးေနမိတယ္။ မႈိင္းညိႈ႕ညိႈ႕ ဆည္းဆာေရာင္ မပ်က္တပ်က္မွာ အူေၾကာင္ေၾကာင္ အလြမ္းမ်ိဳး ခင္ဗ်ားတို႔ေကာ ခံစားဖူးၾကလား။ တကယ့္ကို အူေၾကာင္ေၾကာင္ႏိုင္တဲ့ ေခါင္းစဥ္မဲ့ ဆြတ္ပ်ံ႕မႈမ်ိဳးေပါ့။
ဒုတိယပိုင္း(၃)
အာရုဏ္ဦး ေနျခည္ေရာင္ ၏ မခို႔တရို႕ ျဖာက် ခ်ိန္၀ယ္ ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာင္းကို ေရာက္ႏွင့္ေန၏။ ေျခရာေပါင္းမ်ားစြာ ထင္ဟပ္ေနေသာ အဓိပတိလမ္းသည္ အဓိပတိဆန္စြာ လတ္ဆတ္ေနေသးသည္။ ဘယ္ႏွစ္ခုေျမာက္မွန္း မသိတဲ့ ေျခရာကို ထိုလမ္းေပၚ၌ ထပ္၍ ထင္ဟပ္ေစျပန္သည္။ တစံုတေယာက္ ပုခံုးကို ေဘးတိုက္တိုက္မိသြားေသာ့ ကၽြန္ေတာ့္ အေတြးေတြ ဖရုိဖရဲ ျဖစ္ကုန္၏။
“ေဆာရီးေနာ္”
ပီေက၀ါးရင္း ထိုေကာင္မေလးက ေပေစာင္းေစာင္းနဲ႕ ေတာင္းပန္သြား၏။ ျပီးေတာ့ သြားတက္ကေလးမ်ား ေပၚေအာင္ပင္ ရယ္ျပသြားေသးသည္။ အို သူမမ်က္လံုးေတြက ရႊန္းစိုအိညက္လို႔။ တိမ္တိုက္တစ္ခုလို လြင့္သြားလိုက္တာမ်ား မ်က္စိတဆံုးပါပဲ။ အစီအစဥ္တက် မရွိတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ ႏွလံုးခုန္သံေတြက ပရမ္းပတာဆန္လြန္းတယ္။ ဒီတစ္ခါလည္း ဘာအိပ္မက္ထပ္ မက္ရဦးမွာလဲ။ လူသားဆန္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ ေျခေထာက္ေတြက အဲဒိပါးလ်လ် တိမ္တိိုက္ေလးဆီ လိုက္မွန္းမသိ လိုက္ေနမိတယ္။ အိုေအစစ္တခုစာ ရွိတဲ့ သူမဆီသို႔ မေၾကျငာဘဲ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ အခ်စ္ျမွားတစ္စင္း ပစ္လႊတ္လိုက္တယ္။ တကယ့္ကို တိက်လြန္းတဲ့ ျမွားခ်က္ဟာ သူမကို စူး၀င္ ထိမွန္သြားေလ၏။ ထိုေကာင္မေလးက ကၽြန္ေတာ့္ကိုရုတ္တရက္ ၾကည့္လိုက္သည္။ သူဘာမွ မျပင္ဆင္ရေသးခင္ ကၽြန္ေတာ္က အ၀ါေရာင္ အျပံဳးမ်ိဳး ျပံဳးျပလိုက္သည္။ သူေတြေ၀သြားမွန္း ဒီက သိလိုက္ပါရဲ႕။
********
အင္းယားဆန္တဲ့ ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ဟာ အဲဒိက စတာမွန္း အားလံုးလဲ ရိပ္မိၾကမယ္ထင္ပါရဲ႕။ ********
အရမ္းကို ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ အဲဒိေကာင္မေလးဟာ ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ ေတာ့ အရူးမေလးတစ္ေယာက္ပါပဲ။
********
“ကိုယ္က ခ်စ္မိျပီ ဆိုမွေတာ့ ခ်စ္သူဆိုတာ ေရမခ်ိဳးေပမယ့္လည္း သန္႔ရွင္းလွပေနျမဲ ပါပဲ။”
ျပီးပါျပီ။
မင္းယြန္းသစ္
ငတုံး
မေမးနဲ႕...
လူတကာ အကုန္သိ
ခပ္ႏံုႏံုတစ္ေကာင္ပါ...
တျပားမွ မရွိဘဲ
မဟားတယား လူေတာတိုးခဲ့...
ပ်ားေကာင္ေတြ မ်ားလြန္းတဲ့
အဲဒိရပ္၀န္းမွာ...
ငါဟာ ယင္ေကာင္သက္သက္ပဲ...
ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ရယ္တာေတာင္
ေပါတယ္လို႔ ထင္တယ္....
ကိုယ့္အတို္င္းအထြာ..
ကိုယ္သာသိလို႔...
ဘယ္သူမွ အသိမေပးပဲ
(ငါ့) မနက္ခင္းေတြ
ေခါက္သိမ္းျပီး...
ငါျမိဳ႕ ငါျပန္ခဲ့တယ္
မင္းယြန္းသစ္
?
“ေျဖာင္း...ေျဖာင္း...ေျဖာင္း”
“သူငယ္ခ်င္း မင္းဘာေတြလုပ္ေနတာလဲ”
“ေျဖာင္း....ေျဖာင္း...ေျဖာင္း”
“အခ်စ္ေတြစြန္းလို႔ ခၽြတ္ေနတာ..”
“စင္သြားျပီလား”
“မစင္ေသးပါဘူးကြာ...ဟင္မင္းတကိုယ္လံုးမွာလဲ အခ်စ္ေတြ ေပက်ံလို႔ပါလား”
“ေအးကြာ ငါလဲႏွေျမာေပမယ့္ ဘယ္လိုမွ ခၽြတ္လို႔ မရဘူးကြာ”
“ဟုတ္တယ္ ခက္တာပဲ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိဘူး...အဲဒါက စြန္းျပီးသြားရင္ ခၽြတ္လို႔ မရေတာ့တာ စိုးတယ္ကြာ”
“..........”
ဘယ္ပန္းသီးကိုေရြးရမလဲ?
ေမွာ္ဆရာရဲ႕ ပန္းသီး ၂ လံုးရွိတယ္။
ကိုယ္ခ်စ္ရတဲ့ ေကာင္မေလးကို မျဖစ္မေန
ေကၽြးရလိမ့္မယ္။
တစ္လံုးကို စားမိရင္
ေကာင္မေလးက...ခါးသီးေလာက္ေအာင္
ကိုယ့္ကို...တသက္လံုးမုန္းသြားလိမ့္မယ္။
ေနာက္တစ္လံုးကို စားမိရင္ေတာ့
ေကာင္မေလးက..ကိုယ့္ကို
အရမ္းခ်စ္သြားလိမ့္မယ္...
ဒါေပမယ့္
ေကာင္မေလးဟာ ေနာက္ထပ္ ၁ ႏွစ္ပဲ
အသက္ရွင္ႏိုင္မယ္...
ကဲ...ဘယ္ပန္းသီးကို ေကၽြးရမလဲ။...?
နတိၳက အိပ္မက္
မေရမရာျခင္းမ်ား ယာယီတြဲဆက္ထားျခင္းကို ဘ၀ဟုေခၚသည္။
(၁)
ဒီကိစၥအတြက္ သူအေတာ္ စဥ္းစားရၾကပ္ေနသည္။ သူ႔တစ္္ကိုယ္လံုး ေပက်ံညစ္ပတ္ေနျပီး တစ္ကိုယ္လံုး နာက်င္ကိုက္ခဲေနသည္။ ဘယ္လိုျဖစ္ျပီး သူေတာအုပ္ထဲ ေရာက္ေနမိမွန္းမသိ။ ႏြမ္းလ်ပင္ပန္းေနကာ ေျခေထာက္မ်ားလည္း အဆမတန္ေလးလံေန၏။ “အား….ကၽြတ္ကၽြတ္”၊ သူမတ္တပ္ရပ္ရန္ ၾကိဳးစားၾကည့္မွ သူ႔ညာဘက္ေျခေထာက္က က်ိဳးေနမွန္းသိရသည္။ အခုဒီေနရာက ဘယ္မွာလဲ။ အနီးအနားကို အကူအညီ ေတာင္းဖို႔ၾကည့္ေတာ့ အပင္ေတြနဲ႔ ျခံဳႏြယ္ေတြကလြဲလို႔ ဘာမွွ႐ိွေပ။ ခက္ျပီ။ ေနဦး အေရးၾကီးဆံုးက “ဟင္ ငါ…ငါဘယ္သူမ်ားလဲ”။ သူကိုယ္သူပင္ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ဘာေတြျဖစ္ကုန္တာလဲ...၊သူ႔အာ႐ံုထဲမွာ အတင္းၾကိတ္မွိတ္ျပီး သူသိမည္႔ အေၾကာင္းအရာေတြကို စဥ္းစားၾကည့္သည္။ ေခါင္းထဲမွာ ဘာမွမ႐ွိပဲ မွတ္ဉာဏ္မည္းမည္းၾကီးသာ ေတြ႔ရသည္။ စဥ္းစားရင္းႏွင့္ ေခါင္းပါကိုက္လာ၏။ ..သည္အတိုင္း ထိုင္ေနတာထက္စာရင္ သူ လမ္းမေလွ်ာက္ႏုိင္ေတာင္ တ႐ြတ္ဆြဲျပီး အနီးအနားသြားၾကည့္မွ ျဖစ္မည္။ ကိုယ္တစ္ျခမ္းကို ေျမၾကီးႏွင့္ကပ္ျပီး လက္ကိုအားျပဳကာ တြားသြားၾကည့္၏။ အနည္းငယ္ေ႐ြလ်ားမႈ အတြက္ေတာ့ အေထာက္အကူ ျပဳသည္။ ဒါေပမယ့္ သူၾကာၾကာမသြားႏိူင္…..။ သူ႕ေျခေထာက္အက်ိဳးက နာက်င္ လာသည္။ အနီးဆံုးသစ္ပင္ တစ္ပင္ဆီကိုေတာ့ နာေနလ်က္ႏွင့္ ၾကိတ္မိွတ္ျပီး တြားသြားကာ ေျခပစ္လက္ပစ္ ထိုင္ခ်လိုက္သည္။ ေအးစိမ့္ေသာ ေလေျပေလးတခ်က္ အေ၀ွ႔တြင္ အလိုလို ငိုက္မ်ဥ္းလာကာ အိပ္ေပ်ာ္ျခင္းသို႔ေရာက္သြား၏။
(၂)
“တိုက္ဆုိင္မႈ ဆိုတာ ငါတို႔ရပ္၀န္းမွာ မရွိခဲ့ဘူး။ တံတိုင္းၾကီး ေတြကာရံထားတဲ့ မင္းေနတဲ့ ရပ္၀န္းကေန ဒီမွာ ဘက္ကို တခ်က္ ငဲ့ၾကည့္လိုက္ပါ။ ပ်တ္၀တ္မႈေတြ မလိုပါဘူး ငါတို႔ အားလံုးဟာ တေနရာ ထဲက လာျပီး ဒီကေန ျပန္ထြက္ဖို႔ သင္ယူေနၾကရတယ္။ အခု သင့္ အတြက္ အခ်ိန္က် လာခဲ့ပါျပီ။ ျပီးေျမာက္ဖို႔ လမ္းစကို သင္ ေတြ႔ထားျပီး ျပီ ။ အဆံုးသတ္ဖို႔ပဲ လိုေတာ့ တာပါ။”
သူေလထဲတြင္ လြင့္ေမ်ာေနသည္။ သူ႔ခႏၶာတခုလံုး ငွက္ေမႊးတစ္ခုအလား ေပါ့ပါးကာ လြင့္ခ်င္တိုင္း လြင့္ေန၏။ ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလံုး မႈန္တိမႈန္မႊားႏွင့္ ေမွာင္သည့္ဘက္သို႔ ေရာစြက္ေနသည္၊ တခါတရံ သူ႔ပတ္၀န္းက်င္ႏွင့္ အေ၀းတစ္ေနရာဆီတို႔တြင္ အလင္းမ်ားသည္ ဖ်က္ကနဲ ေပၚလာလိုက္ ေပ်ာက္သြားလိုက္ ျဖစ္ေနသည္။ အနီေရာင္ရဲရဲ မီးလံုးၾကီးတစ္ခုသည္ သူ႔ဆီသို႔ ဦးတည္လာေန၏။ ဘာမွန္းမသိဘဲ သူအလိုလို ေၾကာက္စိတ္ေတြ ေပၚလာသည္။ ေအာ္ဖို႔ ၾကိဳးစားၾကည့္ေသာ္လည္း ဘာသံမွ ထြက္မလာေပ။ အနီလံုးၾကီး တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ နီးကပ္လာ၍ သူေခါင္းနပမ္း ၾကီးလာေလသည္။ အနီလံုးၾကီးသည္ သူ႔ဆီလာေန႐ံုသာမက သူကိုပင္ အဆြဲငင္ ခံရသကဲ့သို႔ ထိုအလံုးၾကီးဆီသို႔ ေျပးကပ္ေနသည္။ ႐ွိသမွ် ခြန္အားႏွင့္ အားစိုက္ေသာ္လည္း ဘယ္လိုမွ လႈပ္၍္မရေတာ့ေခ်။ သူ႔ကိုေလာင္ကၽြမ္းပစ္ေတာ့မယ္မွန္း ထူးဆန္းစြာ သူအလိုလို သိေန၏။ ေနာက္ဆံုး သူလက္ေလွ်ာ့လိုက္သည္။ အနီလံုးၾကီးသည္ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ ပူေလာင္လာသည္။ အျဖဴေရာင္ အလင္းတန္းတစ္ခုလို သူ၀ိုးတ၀ါး ေတြ႔လိုက္သည္။ သူ႔ကို တြန္းထုတ္လိုက္သည့္ အလား ဟင္းလင္းျပင္ထဲ ျပန္႔လြင့္သြားသည္။ သူခြန္အား ယုတ္ေလ်ာ့သြား သကဲ့သို႔ ျဖစ္ကာသူျပဳတ္က်သြားသည္။ ျပဳတ္က်ျခင္းလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မည္။ အေပၚသို႔လည္း တက္ျခင္းလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ ဆိုေသာ္ ဟင္းလင္းျပင္ တစ္ခုလံုး အထက္ေအာက္ ဘယ္ညာဟူ၍ူ ခြဲျခား၍ မရျခင္းပင္။ အလြန္ျပင္းေသာအားျဖင့္ စုပ္ယူေနေသာ ၀ဲဂယက္တြင္းသို႔ သူက်ဳံ ႔၀င္သြားေလေတာ့သည္။
“စစ္ခ်ီရမယ့္ အခ်ိန္ကို င့ံလင့္မေနပါနဲ႕ သင္အတြက္ အားငယ္မႈမ်ား ျဖစ္ခဲ့ရင္ ငါတို႔ ရဲ႕ ဒိုင္းလႊားၾကီး ေတြက သင့္ကို ေကာင္းစြာ ကာကြယ္ေပးႏိုင္ပါတယ္။ သင့္ကိုယ္သင္ ဆံ့ထုတ္လိုက္ပါ။ ေတာ္လဲသံၾကားတဲ့ အခ်ိန္ဟာ သင့္ အတြက္ ေကာင္းခ်ီးေပးခ်ိန္ ျဖစ္ေနပါလိမ့္မယ္။”
အလြန္ျမဴးႂကြစရာေကာင္းေသာ ဗံုသံႏွင့္တူရိယာမ်ားကို ပြဲေတာ္တစ္ခုတြင္ တီးမႈတ္ကခုန္ ေနၾက၏၊ အေရာင္အေသြးစံု ၀တ္႐ံုဖားယားၾကီးေတြ ၀တ္ျပီး ၀ိုင္းဖြဲ႔ကာ အမ်ိဳးအမည္မသိ ဘာသာစကားနဲ႔ သီခ်င္းမ်ားကို က်ဴးရင့္ကခုန္ၾကသည္။ ထို၀ိုင္းထဲတြင္ သူပါ၀င္ကေန၍ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ အူျမဴးတက္ႂကြလာသည္။ ေျခမ်ား၊ လက္မ်ားပါ လႈပ္၍ ကခုန္ေနမိသည္။ ပို၍ပို၍ ေပ်ာ္႐ႊင္လာသလို ျဖစ္လာသည္။ ဘာမွန္းမသိတဲ့ ဘာသာစကားကို သူ႔ပါးစပ္က အလိုလို လိုက္ဆိုေနမိ၏။ ကရင္းကရင္းႏွင့္ ေမာပန္းရမွန္း မသိဘဲ သူ႔ကိုယ္သူပင္ ေမ့ေလ်ာ့သြားသည္။ အ၀ိုင္းအလယ္႐ွိ တိုင္လံုးၾကီးမွ မီးအလင္းေရာင္မ်ား ထြက္ေနသည္။ အ႐ွိန္တိုး၍ အ၀ိုင္းကို ပတ္ေလေလ တိုင္လံုးၾကီးသည္ ပိုျပီးလင္းလာေလေလ ျဖစ္ေန၏။ အ၀ိုင္းပတ္ေသာ အ႐ွိန္သည္ တပတ္ႏွင့္ တပတ္အ႐ွိန္ ျမင့္လာသည္။ ျမင့္တက္လာေသာ အ႐ွိန္ႏွင့္အတူ သူ၏ခႏၶာ တစ္ခုလံုး ေလးလံမလာဘဲ တျဖည္းျဖည္း ပို၍ေပါ့လာသည္။ သူႏွင့္သူ၏ ေဘးပတ္လည္႐ွိ ကခုန္ေနၾကေသာ သူမ်ားသည္ အလြန္ျမန္လွေသာ အ႐ွိန္ေၾကာင့္ ပံုသ႑ာန္ဟူူ၍ ေသခ်ာစြာ မျမင္ရေတာ့ပဲ ေရာင္စဥ္မ်ား အျဖစ္သာ ျမင္ၾကရေတာ့သည္။ ပို၍ပို၍ျမန္လြန္းမက ျမန္လာသည္။ အဟုန္အလြန္ အမင္းျပင္းထန္လာသည္။ ထို႔ေနာက္.....
+++++++++
သင္းပ်ံ႔ေသာ ရနံ႔တစ္ခုက ႏွာေခါင္း၀သို႔ ၀င္ေရာက္လာ၏။ ေမႊးၾကိဳင္မႈက ညက္ေညာလွသည္။ သူမ်က္လံုးကို အသာဖြင့္ ၾကည့္လိုက္သည္။ ေပါ့ပါးလတ္ဆတ္ သြားသလို ခံစားရ၏။ သူ၏ ေ႐ွ႕တည့္တည့္ဆီတြင္ အျပာေရာင္ ကားခ်ပ္ဟင္းလင္းၾကီးတစ္ခု ေတြ႕လိုက္ရသည္။ ႏူးည့ံမႈကို ထိေတြ႕ခံစားမိေတာ့မွ သူအ၀ါေရာင္ေတာက္ပေနေသာ ပန္းခင္းၾကီး တစ္ခုထဲ ေရာက္္႐ွိေနမွန္းသိေတာ့သည္။ သူထထိုင္လိုက္ျပီး အေ၀းသို႔ ေမွ်ာ္ၾကည့္မိရာ အျပာေရာင္ႏွင့္ အ၀ါေရာင္မွာ မ်က္စိတဆံုး၌ ထိစပ္ေရာယွက္ ေနၾက၏။ ဘယ္ကလာမွန္းမသိတဲ့ အသံတစ္ခုကို သူၾကားရသည္။
“ညက္ေညာသာယာမႈဆိုတာ အႏုပညာပဲ။ အဲဒါသာ ဖန္တီးလို႔မရဘူူး၊ ဖ်က္ဆီးပစ္လို႔ေတာ့ရတယ္။ ေက်နပ္မႈ႐ွိေအာင္ က်င့္ၾကံပါ။ ဘယ္ေနရာဆိုတာ မစဥ္းစားနဲ႔။ ႐ုပ္၀တဳၳေတြရဲ႕ တည္ျမဲျခင္းဟာ တကယ္ မ႐ွိေသးဘူး။”
သူၾကည့္ေနရင္းႏွင့္ပင္ ေနရာဘယ္လို ေျပာင္းသြားမွန္းမသိ၊ အမည္မသိ အျခားနယ္ပယ္ တစ္ခုဆီ သူေရာက္ေနျပန္သည္။ ထိုေနရာသည္ အလင္းႏွင့္ အေမွာင္စပ္ၾကား မီးခိုးေရာင္နယ္ေျမ တစ္ခုသာ ျဖစ္သည္။ သူအလင္းထဲ တိုး၀င္ဖို႔ ၾကိဳးစားၾကည့္၏။ စူးရဲလြန္းေသာ အလင္းမ်ားက သူ၏မ်က္စိကို က်ိန္းစပ္ေစသည္။ ထိုအခ်ိန္မွစ၍ သူသည္ သူဟူ၍ မ႐ွိေတာ့ပဲ ထပ္၍ျဖစ္တည္ျခင္း မဲ့သြား၏။ မသိျခင္းမ်ား အဆံုးသတ္သြား၏။ ဘာမွမ႐ွိေတာ့သလို ဘာမွသိစရာလဲ မ႐ွိေတာ့ေခ်။ သို႔ေသာ္ ထပ္၍သိစရာမ်ား က်န္ေနေသးသည္။
“သဘာ၀ အစစ္အမွန္ဟာ လြတ္ေျမာက္ျခင္းတရားပဲ အဲဒီ လြတ္ေျမာက္ျခင္းကို ဆန္႔က်င္ တဲ့ အရာဟူသေရြ႕ကို ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ၊ အယူသည္းမႈပဲျဖစ္ျဖစ္ ၊ အခ်ဳပ္အျခယ္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ထံုးတမ္းအရ စည္းစနစ္ ဓေလ့အမူအရာ အျပဳအက်င့္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္အသြင္ ဘယ္ပံုနဲ႕႔ရွိေနတာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ပယ္ခ် စြန္႔ပယ္ရမယ္။”
ေယာနသံစင္ေရာ္
(၃)
လူ႔ေလာကၾကီးမွာ က်န္ေနတာက ရုပ္ၾကမ္းတဲ့ ခႏၶာ။ သူ၏ ခႏၶာအျဖစ္ ၀င္သရုပ္ေဆာင္ခဲ့ေသာ ရုပ္ ျဒပ္ၾကီးသည္ ထိုသစ္ပင္ၾကီးအား မွီလ်က္ ေသဆံုးေနသည္။ ေျခက်ိဳးေနေသာ ဒဏ္ရာသည္ သူ႔အား ေသဆံုးေစသည္မွာ ထူးဆန္းဖြယ္ျဖစ္သည္။ သူအမွန္တကယ္ ေသဆံုးသြားတာလား၊ ေမ့ေမ်ာေနတာလား၊ ဘ၀ကူးသြားတာလား၊ ထိုအလွည့္အေျပာင္းေလးကား အခ်ိန္အားျဖင့္ ခဏတာပင္ မၾကာမီ ကယ္ဆယ္ေရးအဖြဲ႔မ်ား ေရာက္ရွိလာၾက၏။ သူ႔ကို ေတြ႔သြားၾကသည္။
“ဒီတစ္ေယာက္ပဲ ဒီေခ်ာက္ထဲ က်သြားတာ က်န္တဲ့ကားေပၚက လူေတြက အေရးေပၚေဆးရုံ တင္လိုက္ျပီ။“
ေဆးမွဴးက ေသခ်ာစြာ စမ္းသပ္လိုက္ျပီး
“ေသေနျပီဆရာ”
ရဲအရာရွိက မွတ္တမ္းေရး၏။ မ်ားမၾကာမီပင္ သူ႔ခႏၶာၾကီးအား သယ္မသြားၾက ေလေတာ့သည္။
ျပီးပါျပီ
မင္းယြန္းသစ္
Subscribe to:
Posts (Atom)
Caution!!
ဤဘေလာ့မွ စာသားမ်ား၊ ရုပ္ပံုမ်ားအား စီးပြားေရး ဆိုင္ရာ လုပ္ငန္းမ်ားတြင္ ကူးယူသံုးစြဲျခင္းမျပဳလုပ္ပါရန္ (အထူး) သတိေပး တားျမစ္အပ္ပါသည္။
My TLMS by minnyoonthit is licensed under a Creative Commons Attribution 3.0 United States License.