My TLMS

ေျမာက္အေမရိကကို အဦးဆံုးေတြ႕သူမ်ား

ေျမာက္အေမရိကတိုက္ကို အရင္ရွာေတြ႕ခဲ့သူမ်ားမွာ ဗိုက္ကင္း(Vikings)လူမ်ိဳးမ်ားျဖစ္သည္။ ၄င္းတို႔သည္ ပင္လယ္ေရေၾကာင္းတစ္ေလွ်ာက္ လွည့္ပတ္သြားလာေသာ သေဘာၤသားမ်ားျဖစ္ၾကသည္။ ဗိုက္ကင္းတို႔သည္ သေဘာၤမ်ားျဖင့္ ကမၻာ့ေရျပင္မ်ားေပၚတြင္ ႏွစ္ေပါင္းငါးေထာင္မွ် လွည့္လည္ သြားလာခဲ့ၾကသည္။ ေၾကးေခတ္တြင္ လူေတြသိထားျပီးသမွ် ေရျပင္မ်ားေပၚတြင္ ဗိုက္ကင္းေလွသေဘာၤမ်ား ေရာက္ခဲ့သည္ ခ်ည္းျဖစ္သည္ဟု ယူဆၾကသည္။ ကမၻာ့ေျမာက္ပိုင္း နယ္ေျမမွ ဗိုက္ကင္းမ်ားသည္ ကုန္သြယ္၊ ကုန္သည္မ်ား မဟုတ္ၾကပဲ သူတို႔အေျခခ်ေနထိုင္ဖို႔ နယ္ေျမသစ္မ်ား ခ်ဲ႕ထြင္သူမ်ားျဖစ္ၾကသည္။ ၎တို႔သည္ သူတစ္ပါးနယ္ေျမမ်ားကို အညွာအတာ ကင္းမဲ့စြာ က်ဴးေက်ာ္သိမ္းပိုက္ တတ္သူမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ ဗိုက္ကင္းမ်ားသည္ “ကိုလံဘတ္” ကို မေမြးမီ ႏွစ္ရာေပါင္းမ်ားစြာကတည္းက ေျမာက္အေမရိကတိုက္ သို႔ ေရာက္ခဲ့ၾကေလသည္။

Vikings

ဗိုက္ကင္းလူမ်ိဳးမ်ားထဲမွ လိဖ္အဲရစ္ဆင္ (Leif Ericson) ဆိုသူသည္ ေျမာက္အေမရိကတိုက္ေပၚတြင္ ပထမဦးဆံုးေျခခ်ႏိုင္သူ ျဖစ္ခဲ့၏။ သူ႔ခရီးစဥ္တြင္ သေဘၤာတစ္စီးႏွင့္ ဗိုက္ကင္းလူမ်ိဳး သံုးဆယ့္ငါးဦးသာ ပါ၀င္သည္။ သူအသံုးျပဳခဲ့သည့္ သေဘၤာမွာ အစဥ္အလာရွိသည့္ သေဘၤာျဖစ္သည္။ လိဖ္သည္ ထိုသေဘၤာကို ဘဂ်ာနီဟာဂ်ပ္ဆန္ဆိုသူထံမွ ၀ယ္ခဲ့သည္။ ဗိုက္ကင္း စူးစမ္းရွာေဖြေရးသမား ဘဂ်ာနီသည္ လိဖ္ထက္ေစာျပီး အေမရိကတိုက္ကို ေတြ႕ခဲ့သူျဖစ္ႏိုင္သည္။ ၉၈၅ ခုႏွစ္တြင္ ဘဂ်ာနီသည္ စူးစမ္းရွာေဖြေရးခရီးထြက္ခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ သူ႔ခရီးစဥ္အေၾကာင္းႏွင့္ သူေရာက္ရွိခဲ့သည္ဆိုေသာ ေဒသမ်ားအေၾကာင္း ေရးမွတ္ထားသည္မွာ တိက်မႈမရွိ။ သူ၏ ေျပာဆိုခ်က္ေတြကို သမိုင္းဆရာအမ်ားစုက လက္သင့္မခံ။ မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ ေျမာက္အေမရိကတိုက္ေပၚတြင္ လိဖ္ ေျခခ်ႏိုင္ခဲ့သည္ဆိုသည့္ အခ်က္မွာမူ ယံုမွားသံသယ ျဖစ္ဖြယ္မရွိေခ်။

ခရစ္ႏွစ္ ၁၀၀၃ခုႏွစ္တြင္ “ေသာ္ဖင္းကာဆယ္ဖနီ” ဆိုသည့္ ကူးသန္းေရာင္း၀ယ္ေရးသမား ဦးေဆာင္ျပီး သေဘာၤသံုးစင္းေပၚတြင္ ေယာက်္ားေတြ သူတို႔မိသားစု မ်ား အျပင္ အိမ္ေမြးတိရိစၧာန္မ်ားကို သယ္ေဆာင္လာၾကသည္။ သူတို႔သည္ အေရွ႕ဘက္ကမ္းေျခတစ္ေနရာတြင္ အေျခခ်ျပီး လယ္ယာစိုက္ပ်ိဳးေရး လုပ္ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ အင္ဒီးယန္းလူရိုင္းမ်ား အၾကိမ္ၾကိမ္တိုက္ခိုက္မႈ ကိုခံခဲ့ရျပီး အင္းဒီးယန္း လူရိုင္းမ်ားမွာ အင္အား မ်ားျပားလြန္းသျဖင့္၊ ဗိုက္ကင္းစစ္သည္ေတာ္ မ်ားသည္ပင္ မႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ျဖစ္ရသည္။ တျဖည္းျဖည္း တိုက္ရင္းႏွင့္ သူတို႔အင္အားနည္းလာၾကသည္။ ၁၀၀၆ ခုႏွစ္တြင္မူ မေသမေပ်ာက္က်န္ေနသူမ်ား သည္ တစ္စီးတည္းေသာ သေဘာၤျဖင့္ ဂရင္းလန္းသို႔ တပ္ဆုပ္ခဲ့ရေလသည္။

ဗိုက္ကင္းမ်ားက ေျမာက္အေမရိကတိုက္ကို ပစ္ပယ္ထားၾကသည္မွာ ကိုလံဘတ္ က ၎တိုက္ကို ျပန္လည္ ေတြ႕ရွိသည့္ အလယ္ေခတ္အထိ ျဖစ္ေတာ့၏။

အေမရိကတိုက္ကို ျပန္လည္ေတြ႕ရွိျခင္း

ဆယ္ငါးရာစုအေရာက္တြင္ အေနာက္ ကမၻာသည္ အေရွ႕ဖ်ားေဒသ သို႔ေပါက္မည့္ ေရလမ္းေၾကာင္း တစ္ေၾကာင္းကို ရွာေဖြေတြ႕ရွိရန္ အလြန္စိတ္အားထက္သန္ၾကေလျပီ။ ေ၀းေျမရပ္ျခားမွ ကုန္ပစၥည္းမ်ားသည္ အေနာက္ကမၻာသို႔ လံုလံုေလာက္ေလာက္ ေရာက္မလာ။ ဤကား လြန္ခဲ့သည့္ ႏွစ္ေပါင္း မ်ားစြာကတည္းက ေပၚေပါက္ခဲ့သည္ ျပႆနျဖစ္၏။ သည္တစ္ၾကိမ္ ျပႆနာေပၚရာျခင္းမွာ အင္အားၾကီး အုပ္စုႏွစ္ခုေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။

တူရကီလူမ်ိဳးမ်ားသည္ အလြန္အမင္း တန္ခိုးအာဏာ ၾကီးထြားလာျပီး၊ ကုန္လမ္း အေတာ္မ်ားမ်ားကို ပိတ္ဆို႔ထားၾကသည္။ တစ္ခ်ိန္တည္းတြင္ အာရပ္လူမ်ိဳးမ်ားက ေျမထဲပင္လယ္ႏွင့္ အေရွ႕ပိုင္း ပင္လယ္နီ၏ ေရေၾကာင္းမ်ားကို ထိန္းခ်ဳပ္ထားသည္။ အေနာက္ကမၻာသည္ အေရွ႕တိုင္းႏွင့္ အဆက္အသြယ္ ရလိုက္တုိင္း ႏိုင္ငံတစ္ခုခုက အျပန္အလွန္ ကူးသန္းေရာင္း၀ယ္မႈကို ျဖတ္ေက်ာ္ပစ္သကဲ့သို႔ ရွိေနသည္။ သည္ေတာ့ စူးစမ္းရွာေဖြေရး သမားေတြ တစ္စခန္း ထရျပန္ေတာ့၏။

ကမၻာၾကီးလံုးသည္ဆိုသည္ကို ယံုၾကည္ခဲ့သည္မွာ ကုိလံဘတ္ တစ္ဦးတည္းလား

Christopher Columbus

ဆယ့္ငါးရာစုအေရာက္တြင္ အာဖရိကတိုက္ကို ေရလမ္းျဖင့္ ပတ္သြားႏိုင္သည္ဆိုျခင္းကို လူမ်ားစုက ေမ့ေလ်ာ့ေနၾကျပီ ျဖစ္၏။ အတၱလန္တိတ္သမုဒၵရာကို ျဖတ္ျပီး အေနာက္ဘက္သို႔ သြားလွ်င္ တရုတ္ျပည္၊ အိႏၵိယျပည္ႏွင့္ အေရွ႕တိုင္းအင္းဒီးေဒသမ်ား သို႔ ေရာက္ႏိုင္သည္ဆိုသည္ ဟူသည့္ အယူအဆ ေပၚေပါက္ခဲ့သည္မွာ ၾကာျပီ။ ၎အယူအဆသည္ မွန္ကန္၏။ သို႔ေသာ္ လမ္းခရီးတြင္ အေမရိက တိုက္ၾကီးနွစ္တိုက္က ပိတ္ဆို႔ကာဆီးေနသည္ ဆိုသည့္အခ်က္ကို ဘယ္သူမွ် မသိၾကေသး။
အေနာက္ဘက္သို႔ ဦးတည္ရြက္လႊင့္ျခင္းအားျဖင့္ အေရွ႕အရပ္သို႔ ေရာက္ႏိုင္သည္ ဆိုသည့္ အခ်က္ကို လက္ခံႏိုင္ရန္မွာ ကမၻာၾကီ။လံုး၀န္းေနသည္ ဆိုသည့္အခ်က္ကို ယံုၾကည္မွ ျဖစ္ေပမည္။ ဂ်ီႏိုအာျမိဳ႕သား ေရေၾကာင္း ကပၸတိန္ ခရစ္စတိုဖာကိုလံဘတ္က ထိုအခ်က္ကိုယံုၾကည္သည္။ ထိုသို႔ ယံုၾကည္သည္မွာ သူတစ္ဦးတည္း မဟုတ္ေခ်။

Pythagoras

ကမၻာၾကီးလံုး၀န္းေနေၾကာင္းကို ဘီစီ ၅၀၀ကပင္ ဂရိစာေပပညာရွင္ ပိုင္သာဂိုးရပ္က အတည္ျပဳခဲ့သည္။ ခရစ္ႏွစ္ ၁၂၅၀ တြင္ ေနာ္ေ၀မွ ျပဳစုသည့္ ေက်ာင္းသံုးစာအုပ္တစ္အုပ္တြင္လည္း ထိုအခ်က္ကို ေဖာ္ျပခဲ့သည္။

အေရွ႕အင္ဒီး ေဒသသို႔ ကိုလံဘတ္ဘာေၾကာင့္ သြားခ်င္သလဲ

ကိုလံဘတ္သည္ ဘ၀ရည္မွန္းခ်က္ တစ္ခုတည္းသာ ရွိခဲ့ဟန္တူ၏။ ၎ရည္မွန္းခ်က္ကား အတၱလန္တိတ္ သမုဒၵရာကို ေက်ာ္ျဖတ္ျပီး အေရွ႕အင္ဒီးေဒသသို႔ သြားေရာက္ေရးပင္ျဖစ္သည္။

သူ႔ခရီးေအာင္ျမင္ေရးအတြက္ သူက နကၡတၱပညာ၊ ေျမပံုဆြဲပညာ၊ ေရေၾကာင္းျပ ပညာတို႔ကို ေလ့လာသည္။ ဗိုက္ကင္းလူမ်ိဳးမ်ား ေရာက္သြားသည္ဟု ဆိုေသာ အဂၤလန္ႏွင့္ အိုက္စလန္ကၽြန္းသို႔င္ ေရလမ္းမွ သြားခဲ့သည္။
သို႔ေသာ္ သူသည္ အမွားၾကီးမွားခဲ့သည္။ သူက ကမၻာၾကီးကို အမွန္တကယ္ရွိသည္ထက္ ေသးငယ္သည္ဟု ယူဆခဲ့ျပီး အာရွတိုက္ကိုမူ အမွန္တကယ္ရွိသည္ထက္ ပိုၾကီးသည္ဟု ထင္မွတ္ခဲ့သည္။

မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ သူက ေရေၾကာင္းခရီးထြက္ဖို႔ သႏၷိဌာန္ ခ်ထားသည္။ သူက သည္ခရီးကို မျဖစ္မေန သြားမည္သာျဖစ္၏။ သည္ခရီးကို ထြက္ျခင္းမွာ ဘယ္ႏိုင္ငံအတြက္မွ် မဟုတ္သလို၊ ဘယ္ရွင္ဘုရင္အတြက္မွ် မဟုတ္။ သူ႔ေသြးသားအထဲကကို သြားခ်င္ေနသျဖင့္ သူ႔အတြက္သူ သြားျခင္းသာ ျဖစ္၏။

သူ၏ သမိုင္း၀င္ခရီးစဥ္အတြက္ ေငြေၾကး ဘယ္ကရခဲ့သလဲ

ကိုလံဘတ္က ေပၚတူဂီဘုရင္ ဒုတိယေျမာက္ ဂၽြန္ထံသို႔ ဦးစြာသြားသည္။ ထိုေခတ္ ထိုအခါက ေပၚတူဂီလူမ်ိဳးမ်ားသည္ ေရလမ္းႏွင့္ ပတ္သက္၍ ဆရာၾကီးမ်ား ျဖစ္၏။ သည္ေတာ့ သူ႔ အစီအစဥ္ကို ေပၚတူဂီမ်ားက ေထာက္ခံလိမ့္မည္ဟု ကိုလံဘတ္ တြက္ဆထားသည္။

သို႔ေသာ္ ေပၚတူဂီဘုရင္က အာဖရိကတိုက္ကို ေကြ႕ပတ္ျပီး အိႏၵိယသို႔ အေရာက္သြားမည့္ သေဘာၤတပ္ဖြဲ႕ တစ္ဖြဲ႕ ေစလႊတ္ရန္ စီစဥ္ထားသည္။ ကိုလံဘတ္၏ အစီအစဥ္မွာ လက္ေတြ႕အားျဖင့္ မျဖစ္ႏိုင္ဟု ယူဆသည္။ သို႔ျဖင့္ ကိုလံဘတ္၏ တင္ျပခ်က္ကို ပယ္ခ်လိုက္ရာ သူသည္ ၁၄၈၄ ခုႏွစ္တြင္ ေပၚတူဂီမွ ျပန္ခဲ့ရသည္။

ကိုလံဘတ္က စပိန္ဘုရင္မၾကီး အဇၹဘယ္လာ (Isabella I) ထံသို႔ ေမွ်ာ္လင့္တၾကီး သြားျပန္သည္။ သို႔ေသာ္ ေပၚတူဂီမွာကဲ့သို႔ပင္ ပယ္ခ်ခံရျပန္သည္။ သို႔ျဖင့္ သူ႔အစ္ကိုျဖစ္သူအား အဂၤလန္သို႔ ေစလႊတ္ျပီး၊ သတၱမေျမာက္ ဟင္နရီဘုရင္ကို ဆြဲေဆာင္စည္းရံုးေစသည္။ အခ်ိန္ေတြသာ ကုန္သြားသည္။ အေၾကာင္းထူး မလာ။

၁၄၉၂ ခုႏွစ္ဇန္န၀ါရီအထဲတြင္ သူက ျပင္သစ္သို႔ စတင္ခရီးထြက္သည္။ သို႔ေသာ္ ထိုအခ်ိန္မွာပင္ စပိန္ျပည္ရွိ သူ႔မိတ္ေဆြမ်ားက သည္ခရီးေအာင္ျမင္လွ်င္၊ စပိန္ျပည္ ခ်မ္းသာၾကြယ္၀ျပီး တန္ခိုးအာဏာၾကီးထြား ႏိုင္မည္ျဖစ္ေၾကာင္း တင္ျပကာ ဘုရင္မၾကီးကို စည္းရံုးႏိုင္ခဲ့သည္။ သို႔ျဖင့္ ကိုလံဘတ္အား ျပန္လည္ ဆင့္ေခၚသည္။ ၁၄၉၂ ခုႏွစ္ဧျပီလ ဆယ့္ခုႏွစ္ရက္ေန႔ေတြင္ အဆိုပါ ခရီးအတြက္ သေဘာတူစာခ်ဳပ္တစ္ရပ္ကို ဘုရင္မၾကီး အဇၹဘယ္လာႏွင့္ ကိုလံဘတ္တို႔ လက္မွတ္ေရးထိုးခဲ့ၾကသည္။

ကိုလံဘတ္ႏွင့္အတူ လူအင္အား၊ သေဘာၤအင္အား ဘယ္ေလာက္ပါသြားသလဲ
ကိုလံဘတ္သည္ ၁၄၉၂ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လ သံုးရက္ေန႔တြင္ သူ၏အလံတင္သေဘၤာ “စန္တာမာရီယာ” ေပၚသို႔တက္သည္။ စန္တာမာရီယာႏွင့္အတူ ရြက္လႊြင့္မည့္ “နီနာ” (Nina) ႏွင့္ “ပင္တာ”(Pinta) သေဘာၤမ်ားလည္း အဆင္သင့္ ျဖစ္ေနျပီ။ ကိုလံဘတ္ႏွင့္အတူ ၀ါရင့္သေဘၤာသား ရွစ္ဆယ္ေက်ာ္လည္း လိုက္ပါၾကမည္။

ကိုလံဘတ္သည္ ေရေၾကာင္းႏွင့္ ပတ္သက္၍၊ သူ႔ေခတ္သူ႔အခါ အေကာင္းဆံုးေျမပံုမ်ား၊ အေကာင္းဆံုးေရေၾကာင္း ျပကိရိယာမ်ား၊ နာရီမ်ားကို ယူေဆာင္သြားသည္။ သူက ထိုပစၥည္းကိရိယာမ်ား အကူအညီျဖင့္ အာရွတိုက္ဟု သူထင္ထားသည့္ ေဒသသို႔ ေရာက္ေအာင္ အေနာက္စူးစူးသို႔ ဦးတည္ ရြက္လႊင့္ခဲ့သည္။

ကင္နရီကၽြန္းစုတြင္ ခရီးတစ္ေထာက္နားျပီးသည္ႏွင့္ သူတို႔ အဖဲြ႔သည္ လူသူမေရာက္မေပါက္ဖူးေသးသည့္ ပင္လယ္ျပင္ၾကီးအထဲသို႔ ေရာက္သြားေတာ့၏။ ထိုအခ်ိန္မွစျပီး အသစ္အဆန္းေတြခ်ည္း ၾကံဳၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ၾသဂုတ္လကုန္သြားသည္။ စက္တင္ဘာလ ကုန္သြားသည္။ ေအာက္တိုဘာလ ေရာက္လာသည္။ သူတို႔သည္ ေရျပင္ၾကီးအထဲမွာပဲ ရွိေသးသည္။ ကမ္းမျမင္ရ၊ လမ္းမျမင္ရ။ ေမွ်ာ္ၾကည့္ေလရာတုိင္းတြင္ တ၀ုန္၀ုန္းၾကြထေနသည့္ လိႈင္းလံုးၾကီးေတြသာ ျမင္ေတြ႕ၾကရသည္။

ကိုလံဘတ္၏ သေဘၤာ ကပၸတိန္မ်ား ဘာေၾကာင့္ စပိန္သို႔ ျပန္ခ်င္ၾကသလဲ

ကုိလံဘတ္က အေလွ်ာ့မေပး။ သည္ခရီးစဥ္အတြက္ သူသည္ တစ္သက္လံုး ျပင္ဆင္ခဲ့ရသည္။ ျပီးေတာ့ ကုန္းေျမတစ္ခု အနီးသို႔ ေရာက္ေနျပီ ဆိုသည္ကို သူသိေနသည္။ သိသည္ ဆိုျခင္းမွာ မ်က္ရမ္းမွန္းဆ ေျပာျခင္း မဟုတ္။ တစ္ေနရာမွ တစ္ေနရာသို႔ ပ်ံသန္းသြားသည့္ ငွက္ေတြကို သူတို႔ ေခါင္းေပၚမွာ ျမင္ေနရသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ကုိလံဘတ္က ေနာက္ထပ္ သံုးရက္ အေပးအယူလုပ္သည္။ သူ၏ သေဘၤာကပၸတိန္မ်ားက သေဘာတူညီခ်က္ တစ္ခုျပဳလုပ္သည္။ ေအာက္တိုဘာ ၁၂ရက္ ညေနမွာမွ ကုန္းေျမကို မျမင္ရလွ်င္ သေဘၤာမ်ားကို စပိန္သို႔ ျပန္လွည့္မည္ဟူ၍ သေဘာတူညီခ်က္ရခဲ့သည္။

ကိုလံဘတ္ ႏွင့္ သူ႔အဖြဲ႕ ဘယ္ေဒသသို႔ ေရာက္သြားသလဲ

သစ္ေတာမ်ား ဖံုးအုပ္ေနသည့္ ကမ္းစပ္မ်ားရွိေသာ ေျမာက္အေမရိကတိုက္ကို လိဖ္အဲရစ္ဆန္ ရွာေဖြေတြ႕ရွိခဲ့သည္မွာ ႏွစ္ေပါင္းငါးရာနီးပါးရွိျပီ။ ထိုတိုက္ၾကီးကိုယခု ကိုလံဘတ္က ျပန္လည္ ေတြ႕ရွိျခင္းျဖစ္၏။ သို႔ေသာ္ သည္အေၾကာင္းကို ဘယ္သူမွ်မသိ။ သူတို႔စိတ္ထဲတြင္ အာရွတိုက္သို႔ေရာက္သြားသည္ဟုပဲ ထင္ေနၾကသည္။

ကိုလံဘတ္က သူ ပထမဆံုးေျခခ်သည့္ကၽြန္းကို “စန္ဆဲလ္ေဗဒို” (San Salvador) ကၽြန္းဟု အမည္ေပးခဲ့သည္။ သူႏွင့္ ေတြ႕ဆံုသည့္ ကၽြန္းသားမ်ားအေခၚအရေတာ့ “ဂြာနာဟာနီ” (Guanahani) ကၽြန္းဟုေခၚသည္။ ထိုကၽြန္းကို ကၽြႏု္ပ္တို႔ ယေန႔ေခၚေ၀ၚ ေနသည္မွာ “၀က္တလင္းကၽြန္း” ျဖစ္၏။

ကုိလံဘတ္သည္ ထိုကၽြန္းကို စပိန္ႏိုင္ငံအတြက္ သိမ္းပိုက္လိုက္သည္။ ကၽြန္းသားမ်ားကေတာ့ ကိုလံဘတ္၏ အဖိုးထိုက္အဖိုးတန္ ၀တ္ရံုေတြကို ၾကည့္ျပီး အထင္ၾကီးေလးစား ေနၾကသည္။ သူသည္ အေရွ႕အင္ဒီးတစ္ေနရာသို႔ ေရာက္သည္ဟု ယူဆေသာ ကိုလံဘတ္က ကၽြန္းသားမ်ားကို “အင္ဒီးယန္း” မ်ားဟု ေခၚေ၀ၚသမုတ္ခဲ့သည္။ ဤကား အေမရိကတိုက္ေပၚမွ ကၽြန္းသားလူမ်ိဳးစုမ်ားကို ဘာေၾကာင့္ “အင္ဒီးယန္း” မ်ားဟု ေခၚေ၀ၚျခင္း၏ ဇစ္ျမစ္ ျဖစ္ေပသည္။

ကိုလံဘတ္ႏွင့္အဖြဲ႕သည္ ဘဟားမား ကၽြန္းစု အထဲမွ ကၽြန္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ေတြ႕သည္။ ထို႔ေနာက္ ေအတီကၽြန္းသို႔ ေရာက္သည္။ ကိုလံဘတ္သည္ စပိန္ႏိုင္ငံသို႔ ၁၄၉၃ ခုနွစ္မတ္လ ဆယ့္ငါးရက္ေန႔တြင္ ျပန္ေရာက္သည္။ သူ႔အား ေသာင္းေသာင္းဖ်ဖ် ၾကိဳဆိုၾကသည္။ ဘာစီလိုနာျမိဳ႕တြင္ အဇၹဘယ္လာ ဘုရင္မၾကီး ထံ ၀င္ေရာက္ခစားျပီး သူစုေဆာင္းရရွိခဲ့သည့္ ပစၥည္းမ်ားကို ဆက္သသည္။ ထူးဆန္းေသာ ငွက္မ်ား၊ တိရိစၧာန္မ်ား၊ ၀ါဂြမ္းမ်ား လွပျပီး အႏုစိတ္ေသာ သစ္ထြင္းလက္ရာမ်ား။ စိတ္၀င္စားစရာ အေကာင္းဆံုးမွာ အင္ဒီးယန္း လူမ်ိဳး အခ်ိဳ႕ျဖစ္၏။ ကိုလံဘတ္သည္ ေရႊေတြလည္း သယ္လာသည္။

စပိန္အာဏာရွင္မ်ားက အခြင့္အလမ္းကိုျမင္ျပီး လႈပ္ရွားမႈမ်ား ခ်က္ခ်င္းျပဳလုပ္သည္။ ကိုလံဘတ္အတြက္ ခရီးသံုးေခါက္ထြက္ဖို႔ ထပ္မံစီစဥ္ေပးၾကသည္။ ထိုခရီးစဥ္မ်ား၏ အက်ိဳးဆက္အျဖစ္ ကာရစ္ဘီယံ ပင္လယ္အထဲမွ အဓိက ကၽြန္းၾကီးတိုင္းေပၚတြင္ အေျခခ်ခဲ့သည္။ အေမရိကတိုက္အလယ္ပိုင္းမွ ေနရာေဒသ အေတာ္မ်ားမ်ားႏွင့္ ေတာင္အေမရိကကို ေတြ႕သည္။ သူက လက္ေအာက္ခံ နယ္ေျမေပါင္းမ်ားစြာ ထူေထာင္ခဲ့သည္။ ေျမာက္ျမားစြာေသာ ေရႊေတြႏွင့္ အင္ဒီးယန္းကၽြန္မ်ားသည္ စပိန္သို႔ ေရာက္လာသည္။

ေတြ႕ရွိထားသည့္ ကမၻာသစ္ကို ဘာေၾကာင့္ အေမရိက ေခၚတြင္သလဲ

သူ၏ ခရီးစဥ္မ်ားအေၾကာင္း ေရးသားေဖာ္ျပခ်က္မ်ားသည္ ဥေရာပတစ္ခြင္တြင္ ပ်ံ႕ႏွံ႔ ေက်ာ္ၾကားခဲ့သည္။ ဗက္စ္ပူခ်ီသည္ အေမရိကတိုက္ကို စတင္ေတြ႕ရွိသူ မဟုတ္။ သို႔ေသာ္ သူ၏ ေရးသားခ်က္မ်ား၏ ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားမႈေၾကာင့္ အသစ္ေတြ႕ရွိထားသည့္ နယ္ေျမအား သူ႔နာမည္ကို အစြဲျပဳလွ်က္ “အေမရိက” ဟုေခၚတြင္ခဲ့ၾကျခင္းျဖစ္၏။

ကိုးကား

• ေျမၾကီးရွာသူမ်ား


• http://en.wikipedia.org/wiki/History_of_North_America


• http://lib.lbcc.edu/handouts/vikings.html


• http://en.wikipedia.org/wiki/Vikings


• http://en.wikipedia.org/wiki/Christopher_Columbus


• http://en.wikipedia.org/wiki/Amerigo_Vespucci

ေက်ာက္ေခတ္

ျမန္မာႏိုင္ငံ အလယ္ပိုင္း ဧရာ၀တီျမစ္၀ွမ္းေဒသ ျဖစ္သည့္ ျပည္ႏွင့္ သရက္ခရိုင္တို႔ ၌ ေက်ာက္လက္နက္ ကရိယာ မ်ားကို အမ်ားအျပား ရွာေဖြ ေတြ႕ရွိရသည္။ ထို႔ျပင္ ရွမ္းျပည္၌လည္း ေရွးေဟာင္း ေက်ာက္ဂူမ်ား အတြင္း၌ ေက်ာက္လက္နက္ ကရိယာမ်ား၊ လူအရိုးမ်ား၊ ေက်ာက္ဂူနံရံ၌ ပန္းခ်ီကားမ်ားကို ေတြ႕ရွိရသည္။ (ဤ ကိစၥကို ေရွးေဟာင္း သုေတသန ဌာနမွ ဆက္လက္၍ စူးစမ္းလ်က္ရွိ၏။)

လူမ်ိဳးမ်ား

ေက်ာက္ေခတ္ အလြန္တြင္ အေတာ္အတန္ ယဥ္ေက်းေသာ ဆလံုႏွင့္ မေလးလူမ်ိဳးမ်ား ျမန္မာျပည္သို႔ ေရာက္ရွိ ၾကသည္။ ထိုလူမ်ိဳးမ်ားမွာ ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ အျပင္အပမွ ပထမဦးစြာ ေရာက္လာၾကသူမ်ား ျဖစ္၏။

သမိုင္းသုေသသီတို႔က လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀၀၀ ေက်ာ္ ၃၀၀၀ ခန္႔က ထိုဆလံုႏွင့္ မေလးလူမ်ိဳးမ်ားသည္ ျမန္မာႏိုင္ငံႏွင့္ အင္ဒိုခ်ိဳင္းနား ကၽြန္းဆြယ္တြင္းသို႔ ၀င္ေရာက္လာသည္ဟု ယူဆၾကသည္။

ထပ္မံေရာက္ရွိလာသူမ်ား

ဆလံု၊ မေလးတို႔သည္ အမဲလိုက္ျခင္း၊ ငါးဖမ္းျခင္း အျပင္ ေတာင္ယာ လုပ္ကိုင္ျပီး ဆန္စပါး၊ ပဲ၊ ေျပာင္း ၾကံစသည့္ သီးႏွံစံု စိုက္ပ်ိဳးေရးမ်ားကို စိုက္ပ်ိဳး လာၾကသျဖင့္ စိုက္ခင္း ပ်ိဳးခင္းႏွင့္ နီးကပ္ေသာ ေဒသမ်ား၌ သူတို႔ ေနထိုင္ၾကေသာ ရြာကေလးမ်ား ေပၚလာသည္။

တိဗက္-ျမန္မာ

ပ်ဴတို႔သည္ ဧရာ၀တီျမစ္အတိုင္း စုန္ဆင္းလာျပီးလွ်င္ ျမန္မာျပည္ အလယ္ပိုင္းေဒသ ၌ ေနထိုင္ၾကသည္။ သက္တို႔သည္ ဧရာ၀တီ ႏွင့္ ခ်င္းတြင္းျမစ္ ေျမာက္ပိုင္းေဒသတို႔၌ အေျခစိုက္ၾကျပီးေနာက္ ခ်င္းလူမ်ိဳးမ်ား ျဖစ္လာၾကသည္။ ကရင္တို႔ကမူ သံလြင္ျမစ္အတိုင္း စုန္ဆင္းလာျပီးလွ်င္ ရွမ္းကုန္းေျမျမင့္ကို ျဖတ္ေက်ာ္၍ ကယားျပည္နယ္ တ၀ိုက္တြင္ ေနၾကပံုရသည္။

ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ တိဗက္-ျမန္မာတို႔ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေပါင္း ၁၅၀၀ ခန္႔ (ခရစ္ႏွစ္ ၄၆၀ ခန္႔) က ေရာက္လာၾကသည္ဟု ယူဆၾကသည္။
*(ပ်ဴ၊ ကရင္၊ သက္သို႔ မဟုတ္ ပ်ဴ၊ ကမ္းယံ၊ သက္ဟုဆိုေသာ အဆိုျပဳခ်က္မ်ား ရွိေသာ္လည္း ယခုအခါတြင္ ေရွးေဟာင္း သုေသတန ဌာနမွ ရွိရင္းတိုင္းရင္းသားမ်ား၏ ဇာတိ၊ ဇာစ္ျမစ္ႏွင့္ ျဖစ္ရပ္အမွန္မ်ားကိုသာလွ်င္ အတည္ျပဳ၍ ဆက္လက္ စူးစမ္းရွာေဖြ ေနဆဲပင္ ျဖစ္ပါသည္။)

ျမန္မာ

ထိုလူမ်ိဳးမ်ားသည္ တသီးတျခားစီ ကိုယ္ပိုင္ ယဥ္ေက်းမႈ၊ ကိုယ္ပိုင္ဘာသာစကားျဖင့္ ေနခဲ့ၾက၏။ ထိုလူမ်ိဳးမ်ားသည္ တရုတ္ျပည္က ၀င္ေရာက္ တိုက္ခိုက္ျခင္းေၾကာင့္ ခရစ္မေပၚမီ ႏွစ္ရာစု ေခတ္ေလာက္တြင္ မိမိတို႔ေနရင္းေဒသကို စြန္႔၍ ေတာင္ဖက္သို႔ တေရြ႕ေရြ႕ ဆင္းလာခဲ့ၾကသည္ဟု ယူဆရသည္။

ခရစ္ခုႏွစ္ ၆၅၀ ေလာက္တြင္ ရွမ္းကုန္းေျမျမင့္ကို ျဖတ္ေက်ာ္၍ ေက်ာက္ဆည္ ခရိုင္တြင္ အေျခစိုက္ကာ ေနထိုင္ၾကျပီးလွ်င္ ျမန္မာႏိုင္ငံ ေတာင္ပိုင္း၌ ရွိႏွင့္ျပီးျဖစ္ေသာ မြန္တို႔၏ ယဥ္ေက်းမႈကို ခံယူၾကသည္။ ထိုလူမ်ိဳးမ်ားႏွင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံ၌ ရွိျပီးျဖစ္ေသာ လူမ်ိဳးတို႔ အခ်င္းခ်င္း ေရာရွက္ကာ ေနာင္တြင္ ျမန္မာလူမ်ိဳးဟူ၍ ေပၚေပါက္ခဲ့သည္ဟု ယူဆရသည္။

ရွမ္းလူမ်ိဳးမ်ား

ခရစ္မေပၚမီ အႏွစ္၁၀၀ ခန္႔တြင္ ရွမ္းလူမ်ိဳးတစုသည္ ေရႊလီျမစ္၀ွမ္း၌ ေနၾကသည္ဟု သမိုင္း သုေတသီတို႔က ဆိုသည္။ ခရစ္ခုႏွစ္ ၆၀၀ ခန္႔တြင္ ေနာက္ရွမ္းတသုတ္ ေရာက္ရွိ လာျပန္သည္ ဟု ယူဆၾကသည္။

အခ်ိဳ႕သုေသတီတို႔ကမူ ထိုင္းတရုတ္ အႏြယ္၀င္ ရွမ္းလူမ်ိဳးစုသည္ ခရစ္ခုႏွစ္ ၇၈တြင္ တရုတ္တို႔၏ စိုးမိုးျခင္းကို မခံလိုၾကသျဖင့္ ပုန္ကန္ၾကရာမွ အေရးနိမ့္၍ ရွမ္းကုန္းေျမျမင့္ ေျမာက္ပိုင္းသို႔ ေရာက္လာၾကသည္ဟု ဆိုသည္။

(ထိုင္းလူမ်ိဳးမ်ားကို အခ်ိဳ႕ေသာ သမိုင္းစာအုပ္မ်ား၌ တိုင္လူမ်ိဳးဟုလည္းေခၚဆိုၾကသည္။ “မင္းယြန္းသစ္”)

(အထက္ပါအခ်က္အလက္မ်ားသည္ စတုတၳအၾကိမ္ထုတ္ ကမၻာ့သမိုင္းမွတ္တိုင္မ်ား- ပထမတြဲစာအုပ္မွ ထုတ္ႏႈတ္ေဖာ္ျပျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္း ၀န္ခံအပ္ပါသည္။)

ေရွးဦး အာဏာပိုင္ ႏိုင္ငံမ်ား

သု၀ဏၰဘုမၼိ

ေရွးေခတ္တြင္ သထံုျမိဳ႕သည္ ပင္လယ္ဆိပ္ကမ္းျမိဳ႕ ျဖစ္ျပီးလွ်င္ အိႏိၵယျပည္ႏွင့္ ပင္လယ္ေရေၾကာင္းမွ ကုန္စည္ ကူးသန္းေရာင္း၀ယ္သည္။ ထိုျမိဳ႕သည္ အလြန္စည္ကားေသာ ဆိပ္ကမ္းျမိဳ႕ျဖစ္သည္ဟု သုေတသီတို႔က ဆိုၾက၏။

သု၀ဏၰဘုမၼိသည္ ဗုဒၶဘာသာကို အိႏိၵယမွ ေရွးဦးစြာ ရရွိခဲ့ေသာ ေဒသျဖစ္၏။ ေရွးမဆြကပင္ ထိုျမိဳ႕၌ လက္မႈ အတတ္ပညာမ်ား ထြန္းကားခဲ့သည္။

သေရေခတၱရာ

သေရေခတၱရာသည္လည္း သထံုျမိဳ႕ကဲ့သို႔ ပင္လယ္ဆိပ္ကမ္းျမိဳ႕ျဖစ္ခဲ့သျဖင့္ ကူးသန္းေရာင္း၀ယ္မႈအတြက္ အခ်က္အခ်ာစခန္း ျဖစ္ခဲ့သည္။ သေရေခတၱရာျပည္သည္ ေတာင္သို႔လားေသာ္ ျပည္ျမိဳ႕ထိ ေျမာက္သို႔လားေသာ္ ေရႊဘိုခရိုင္ ဟန္လင္းၾကီးျမိဳ႕အထိ ဧရာ၀တီျမစ္ရိုးတေလွ်ာက္ က်ယ္ျပန္႔ေသာ ျပည္ျဖစ္သည္။

သေရေခတၱရာေခတ္တြင္ မဟာသမၻ၀မွအစ မင္းဆက္ေပါင္း ၂၇ဆက္ ရွိခဲ့ရာ ေနာက္ဆံုးမင္းဆက္မွာ ခရစ္ခုႏွစ္ ၉၅ ၌ ကြယ္လြန္ေသာ သုပညာမင္း ျဖစ္သည္။

ဗိႆႏိုးျမိဳ႕

သို႔ရာတြင္ ယခုအခါ၌ ေရွးေဟာင္း သုေတသန ဌာနက ရွာေဖြေတြ႕ရွိခ်က္အရ အုတ္ျဖင့္ ေဆာက္လုပ္ေသာ ဗိႆႏိုးျမိဳ႕ၾကီးကို မ်က္၀ါးထင္ထင္ေတြ႕ရျပီး၊ ထိုျမိဳ႕ကို ေျမအုတ္တို႔ျဖင့္ စနစ္တက် အခိုင္အခံ့ တည္ေဆာက္ထားပံု၊ ထိုျမိဳ႕တြင္ ေတြ႕ရွိရေသာ ေျမအိုးေျမခြက္တို႔မွာ အလြန္ လက္ရာ ေျမာက္သည္ကို ေတြ႕ရသည္။

ဗိႆႏိုးျမိဳ႕ ယဥ္ေက်းမႈသည္ အဆင့္အတန္းျမင့္သည္။ အိႏိၵယ ေရွးေဟာင္း ယဥ္ေက်းမႈႏွင့္ နီးစပ္ပံုရသည္။ သို႔ေသာ္ ထုိမွ် ၾကီးက်ယ္ခမ္းနားေသာ ယဥ္ေက်းမႈ ေပ်ာက္ကြယ္ သြားျပီးေနာက္ ေပၚလာေသာ ယဥ္ေက်းမႈလက္ရာတို႔မွာ ထိုေခတ္က လက္ရာမ်ိဳးကို မမီပဲ ျဖစ္ေနသည္မွာ မေတြးတတ္စရာ ျဖစ္ေနသည္။

တေကာင္းျပည္

အဘိရာဇာသည္ တေကာင္းျပည္ကို သိမ္းပိုက္ အုပ္စိုးခဲ့သည္။ ပထမ တေကာင္းမင္းဆက္တြင္ အဘိရာဇာ အပါအ၀င္ မင္းဆက္ေပါင္း ၃၃ ဆက္ရွိခဲ့သည္။

အိႏိၵယျပည္၌ ေဂါတမဘုရားပြင့္စဥ္ (ခရစ္ မေပၚမီ ေျခာက္ရာစုခန္႔) တြင္ သာ၀တၳိျပည္ ပေသနဒီ ေကာသလမင္း၏ သားေတာ္ ၀ိဋဋဴပ၏ ရန္ကို ေၾကာက္၍ ေျပးလာေသာ သာကီ၀င္မင္း ဓဇရာဇာသည္ တေကာင္းသို႔ ထပ္မံေရာက္လာ၏။ မူလတေကာင္းမင္းဆက္မွ ဘိႏၷကမင္း၏ မိဖုရား နာဂဆိန္ႏွင့္ ေတြ႕ျပီးလွ်င္ သာကီ၀င္ အႏြယ္ခ်င္း စံုဖက္၍ ဒုတိယ တေကာင္းဆက္ တည္ေထာင္ခဲ့ရာ မင္းဆက္ ၁၇ ဆက္အထိ ၾကာခဲ့သည္။

ဓဇရာဇာ အုပ္စိုးေသာ ဒုတိယ တေကာင္း မင္းဆက္ႏွင့္အတူ ျမန္မာႏိုင္ငံ အထက္ပိုင္းသို႔ ဗုဒၶဘာသာသည္ ေရာက္လာခဲ့သည္။

ယဥ္ေက်းမႈ

ျမန္မာလက္မႈပညာ၊ အႏုပညာတို႔မွာ အထက္ပါ ယဥ္ေက်းမႈ သံုးခုကို ေပါင္းစပ္ရာမွ ေပၚေပါက္လာဟန္ ရွိသည္။ ျမန္မာ တိုင္းရင္းသားတို႔၏ စရိုက္မွာ ျပင္ပမွရေသာ ယဥ္ေက်းမႈကို ျပန္လည္ တီထြင္၍ ကိုယ္ပိုင္ ယဥ္ေက်းမႈ ျဖစ္ေအာင္ ဖန္တီးတတ္သည္ကို ေတြ႕ရ၏။

အိပ္ခ်္ဂ်ီ၀ဲလ္ကမူ ေရွးဘီစီ ၁၅၀၀ ခန္႔ကပင္ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ေတာၾကက္ကို အိမ္ၾကက္အျဖစ္ ယဥ္ေက်းေအာင္ ေမြးျမဴတတ္ၾကသည္ဟု ဆို၏။ ၾကက္ကို ယဥ္ေက်းေအာင္ ေမြးျမဴေသာ အတတ္သည္ ျမန္မာႏိုင္ငံက စ၍ ဘီစီ ၁၀၀၀ ခန္႔တြင္ တရုတ္ျပည္သို႔ ျပန္႔သြားျပီးလွ်င္ ထိုမွတဆင့္ ပါရွားႏိုင္ငံကို ျဖတ္ေက်ာ္ျပီးလွ်င္ ဆိုကေရးတီး၏ ေခတ္ ဂရိျပည္သို႔ ေရာက္သြားသည္ဟု ေဖာ္ျပထားသည္။

(အထက္ပါအခ်က္အလက္မ်ားသည္ စတုတၳအၾကိမ္ထုတ္ ကမၻာ့သမိုင္းမွတ္တိုင္မ်ား- ပထမတြဲစာအုပ္မွ ထုတ္ႏႈတ္ေဖာ္ျပျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္း ၀န္ခံအပ္ပါသည္။)

စီတန္းျပီး ဘုရားေက်ာင္းထဲ အလွည့္က်၀င္ဖို႔ ေစာင့္ေနၾကသူေတြ

ဒီလို တီးမႈတ္ကခုန္ၾကေသးတယ္

လွ်ာမွာလဲ အပ္ထိုးထားေသးရဲ႕ (အီး ၾကက္သီးထလိုက္တာေနာ္)

ကိုယ္မွာလဲ အပ္ေတြနဲ႔ဗ်ာ