My Blog Story
ဘေလာ့ဂ္စလုပ္တုန္းက ကၽြန္ေတာ္အတုယူျပီး လုပ္ခဲ့တဲ့ ဘေလာ့ဂ္ဟာလဲ ကိုေမာင္လွ ဘေလာ့ဂ္ပါပဲ။ ကိုေမာင္လွ ဘေလာ့ဂ္ေပၚမွာ တင္ထားတဲ့ အထူးသျဖင့္ side bar ေပၚမွာတင္ထားတဲ့ widgets ေတြကို လိုက္ထည့္မိတာပါပဲ။ ပထမဆံုး cbox ထည့္တုန္းကဆို ကၽြန္ေတာ္ဆိုတဲ့ေကာင္ဟာ cbox ကုဒ္ေတြကို side bar မွာ ဘယ္လိုထည့္ရမွန္းမသိလို႔ Edit Html ထဲမွာ သြားထည့္ခဲ့တယ္ေလ။ ထားတဲ့ေနရာ မမွန္ေတာ့ တလြဲေတြ ျဖစ္ေနေတာ့တာပါပဲ။ လံုးလည္ခ်ာလည္လိုက္ေနတာ cbox ကိုထည့္တာ တစ္ရက္ေလာက္ၾကာသြားပါတယ္။ အဲဒိတုန္းက ဘေလာ့ဂ္လုပ္နည္းကို ေဖာ္ျပတဲ့ ဘေလာ့ဂ္ဆိုလို႔ (ကၽြန္ေတာ္သိတာ) ကိုေမာင္လွရယ္၊ ေနာက္တစ္ဦးက အဂၤလိပ္လိုေရးတဲ့ (ဘယ္သူမွန္းမမွတ္မိေတာ့) ျမန္မာပရိုဂရမ္မာတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘေလာ့ဂ္ရယ္ ဒီေလာက္ပဲ သိတယ္။ ျမန္မာလိုေရးခ်င္ရင္ ေပၚခ်င္ရင္ setting ထဲက formatting ထဲမွာ font tab ေတြထည့္ရတယ္ဆုိလို႔ ထည့္ျပီးစာေရးၾကည့္ပါတယ္။ ပထမဆံုးစမ္းေရးတဲ့စာက ပထမအေခါက္နဲ႔တင္ အဆင္မေျပေသးလို႔ ကိုေမာင္လွၾကီးဆီသြားျပီး ေကာမန္႔ထဲမွာ သြားသြားျပီး နားပူနားဆာ လုပ္ရတာပါပဲ။ ေနာက္ဆံုးျမန္မာလို ေရးဖို႔ Text Editor ေလး ရေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ္ ျမန္မာလို ေရးရတာ အဆင္ေျပလာပါေတာ့တယ္။ (အဲဒိတုန္းက keyboard installer လဲမသိေသးဘူး) ။ အမွန္ေတာ့ အဲဒိကတည္းက ကိုေစတန္ေဂါ့တ္လဲ ဘေလာ့ဂ္ေရးေနပါျပီ။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ့ အဲဒိText Editor ေလးဟာ ကိုေစတန္ေဂါ့တ္ ေရးထားတာေလးပါ။
ကၽြန္ေတာ္စေရးတုန္းကဆို Text Editor ထဲမွာ အရင္ေရးျပီးမွ postingေနရာမွာ paste လုပ္ပါတယ္။ ပထမဆံုးေရးလို႔ အဆင္ေျပတဲ့ ပို႔စ္ကိုကိုယ္ဟာကိုယ္ျပန္ဖတ္ရင္း ပီတိေတြျဖစ္ေနတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ေခါင္းစဥ္ေတြက အဆင္မေျပေသးပါဘူး။ အဲဒါ eot ဆိုတာၾကီး လိုက္လုပ္ၾကည့္ပါေသးတယ္။ အဆင္မေျပပါဘူးဗ်ာ။ စားလံုးေတြ ကိုးယိုးကားယားနဲ႔ Firefox မွာၾကည့္ရင္ အဆင္ေျပသလိုလိုနဲ႔ IE မွာက်ေတာ့ အဆင္မေျပျပန္ဘူး။ eot ကို ကလိရင္း ကလိရင္း အၾကိမ္ၾကိမ္ျပန္လုပ္ရင္းနဲ႔ တစ္ပတ္ေလာက္ၾကာတယ္။ လံုး၀အဆင္မေျပလို႔ ျပန္ျဖဳတ္လိုက္ရတယ္။ ေနာက္ေတာ့မွ eot မထည့္ပဲ ရုိးရိုးေလး font variable ေတြကို ေၾကျငာျပီးပဲ ထည့္လိုက္ေတာ့တယ္။ အဲဒိေနာက္ေတာ့ ကိုညီလင္းဆက္ဘေလာ့ဂ္၊ သူ႔ရဲ႕ ျမန္မာဘေလာ့ဂ္လမ္းညႊန္ ဘေလာ့ဂ္ ကေနတဆင့္ မႏိုင္းႏိုင္းဘေလာ့ဂ္ကို ေတြ႔ပါတယ္။ မႏိုင္းရဲ႕စာေတြကို အဲဒိထဲက ဖတ္မိရင္း သေဘာက်မိတာပါ။ အဲ..အစတုန္းက ကၽြန္ေတာ္က မႏိုင္းကို အကိုၾကီးတစ္ေယာက္ထင္ျပီး အကိုေတြ ဘာေတြ ဆီဗံုးမွာ သြားေအာ္ပါေသးတယ္။ :)
ဘေလာ့ဂ္စလုပ္ကတည္းက ရည္ရြယ္ခ်က္က ဘေလာ့ဂ္ကိုကလိဖို႕နဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္ကေတာက္တစ္ေခါက္ ေရးထားတဲ့ စာေတြကိုတင္ခ်င္လို႕ပါပဲ။ အိမ္မွာဆို စာအုပ္ထဲေရး၊ ဟိုစာရြက္ထဲေရးထားတဲ႕ ပရမ္းပတာ ျပန္႕က်ဲေနတဲ့ စာေတြ၊ကဗ်ာေတြကို တစုတစည္းထဲျဖစ္ေအာင္ စတင္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ေရး ကိုယ့္ဟာကိုယ္ဖတ္ သေဘာေတြစြတ္က်ေနေတာ့တာပါပဲ။ တေန႕တေန႕ဘေလာ့ဂ္ေလးေပၚမွာ ဘာတင္ရမလဲလို႕ စဥ္းစားေနမိတာကို အရသာေတြ႕မိပါတယ္။ အဲဒီမွာ ဘေလာ့ဂ္စြဲျခင္းေရာဂါ စပါေတာ့တယ္။:)
အဲဒီတုန္းက ဘေလာ့ဂ္ေတြလဲ ဒီေလာက္မေပါမ်ားေသးပါဘူး။ ေနာက္ေတာ့ကၽြန္ေတာ္လဲ လက္လွမ္းမွီရာ ဘေလာ့ဂ္တစ္ခုမွတစ္ခု လိုက္ဖတ္ရင္း ဘေလာ့ဂ္ရီဒါတစ္ပိုင္းလည္းလုပ္ပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက ကၽြန္ေတာ္တို႕ဘေလာ့ဂ္ေတြကို ပင္တိုင္လိုက္ဖတ္ေလ့ရွိတဲ့ ဘေလာ့ဂ္ရီဒါစစ္စစ္ၾကီးကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အစ္မ ဒီမိုပါပဲ။ ေနာက္ေတာ့ လည္ရင္းပတ္ရင္း ကိုရန္ေအာင္၊ မမီ၊ လြတ္က်ခဲ့သူၾကီး၊ မမဘာညာ၊ ကိုေဂါက္တို႔ ဘေလာ့ဂ္ေတြကို ေရာက္ျဖစ္လာပါတယ္။ အရင္ အစပိုင္းကတည္းက သူတို႔ေတြက online ေရာ offline ပါ ေတြ႔ေနၾကျပီေလ။
ကၽြန္ေတာ္ဘေလာ့ေလးကို စျပီးလုပ္တုန္းက ေဖေဖာ္၀ါရီလက စေပမယ့္ ပို႔စ္တင္ေတာ့ မတ္လေလာက္မွတင္ျဖစ္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ hit counter လဲ ေတာ္ေတာ္ေလးေနာက္က်မွတပ္္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ မွတ္မိသေလာက္ဆို ၾသဂုတ္လဆန္းေလာက္မွ တပ္ျဖစ္ခဲ့တာပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ အယူအဆက အေရအတြက္ထက္ ကၽြန္ေတာ့္ဆီကို ခင္လို႔ မင္လို႔၊ ကၽြန္ေတာ့္စာ၊ ကဗ်ာေတြကို တမင္သက္သက္ျဖစ္ျဖစ္ လမ္းၾကံဳလို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ လာဖတ္တဲ့သူတိုင္းဟာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ခြန္အားေတြပါပဲ။ အေရအတြက္ဆိုတာ လုပ္ယူလို႔ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ခင္မင္မႈနဲ႔ တန္ဖိုးထားမႈေတြဟာ ေတာ့ လုပ္ယူလို႔ မရပါဘူးဆိုတာပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္အရင္က တစ္ေယာက္ထဲ အထီးက်န္စြာ ေရးေနရင္းက ဟိုလည္ဒီလည္နဲ႔ အေပါင္းအသင္းေတြ ရလာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဒီရပ္၀န္းေလးမွာေနထိုင္ရတာ ေပ်ာ္လာတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ပိုေကာင္းခဲ့တဲ့ အခြင့္အေရးတစ္ခုက ဘေလာ့ဂ္ဆီမီနာ လုပ္ျဖစ္လိုက္ၾကတာဟာ ကၽြန္ေတာ္ခင္တဲ့၊ ကၽြန္ေတာ္ ဖတ္ေလ့ရွိတဲ့ ဘေလာ့ဂ္ေတြရဲ႕ ပိုင္ရွင္ ဘေလာ့ဂ္ကာေတြကို အျပင္မွာ မ်က္၀ါးထင္ထင္ေတြ႕ခြင့္ရခဲ့သလို၊ ခင္မင္ခြင့္ရခဲ့တာပါပဲ။ တကယ္ေပါင္းၾကည့္ေတာ့မွ တကယ့္ကို စိတ္တူကိုယ္တူျဖစ္ျပီး Level အဆင့္အတန္း မခြဲတဲ့ ၊ အသက္အရြယ္မခြဲတတ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းမ်ားကို ရလိုက္တာပါပဲ။ တကယ္ပါ ကၽြန္ေတာ္ ဒီဘေလာ့ရပ္၀န္းေလးမွာေနရတာ သက္ေသာင့္သက္သာရွိျပီး ေႏြးေထြးမႈရွိပါတယ္။ လြတ္လပ္မႈလဲရွိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ ဘေလာ့ဂ္ေလးကို စြဲလမ္းလမ္းျဖစ္သလို ျမန္မာဘေလာ့ဂ္ေလာကေလးကိုလဲ စြဲလမ္းႏွစ္ျခိဳက္ခုံမင္ ေနမိပါျပီ။ ကဲ..သယ္ရင္းတို႔ေရာ….
(အဟဲ ကိုပီေက တက္ထားတဲ့ ပို႔စ္ေလး အပ်င္းၾကီးျပီးခုမွ ေရးျဖစ္ပါတယ္…:P)
ဤဘေလာ့မွ စာသားမ်ား၊ ရုပ္ပံုမ်ားအား စီးပြားေရး ဆိုင္ရာ လုပ္ငန္းမ်ားတြင္ ကူးယူသံုးစြဲျခင္းမျပဳလုပ္ပါရန္ (အထူး) သတိေပး တားျမစ္အပ္ပါသည္။
December 21, 2007 at 10:09 PM
ကိုမင္းယြန္းေရ
ဘေလာ့ဂ္ေလးကို ပင္ပန္းခံပီး လုပ္ခဲ့တာပဲေနာ္။ ဂုဏ္ယူပါတယ္။ ဆက္လက္ၿပီးလည္း ဘေလာ့ဂ္ေလး ေအာင္ျမင္ပါေစလို႔ ဆုေတာင္းပါတယ္ေနာ္။
December 21, 2007 at 11:38 PM
အေတာ္ေလးကို ႐ုန္းကန္ခဲ့ရတာပဲဗ်။ ေလးစားတယ္ဗ်ာ။ အကုိတို႔က မမီတို႔ မ်က္လံုးတို႔ကုိ အပူကပ္လို႔ ရေတာ့ အေတာ္ေလးကို ေပါ႔ေပါ႔ပါးပါးနဲ႔ ဒီအေျခအေန ေရာက္လာတာပါ။ အဲဒီလို လံု႔လမေလွ်ာ့ဘဲ အပတ္တကုတ္ ႀကိဳးစားၾကတဲ့ ဘေလာ့ဂါေတြရဲ႕ သမုိင္းေၾကာင္းကို ဖတ္ၿပီး အခုမွ စလုပ္မယ္လို႔ စိတ္ကူးတဲ့ လူေတြကုိလည္း အားတက္ေစခ်င္လို႔ပါ။ ဒီပို႔စ္ေတြကို ဖတ္ၿပီး သူတုိ႔လည္း ဒီလို စရတာပါလားလို႔ သိေစခ်င္တယ္။ ငါတို႔လို အခက္အခဲေတြနဲ႔ ႀကံဳၾကရတာပါလား လို႔ ျမင္ေစခ်င္တယ္။ အဲဒီလို ျမင္ႏိုင္ သိႏိုင္ေအာင္ ကုိယ္ပိုင္ ခံစားခ်က္ အျပည့္နဲ႔ ေရးေပးတဲ့ ညီေလးကိုေလး ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
December 22, 2007 at 5:37 AM
ဟုတ္တယ္ေနာ္။ ဘေလာ့ေလာကကေတာ္ေတာ္ေပ်ာ္ဖို႕ေကာင္းတာပဲ။
ႀကိဳစားျပီးတစ္ဆင့္ခ်င္းတည္ေဆာက္ခဲ့ရတဲ့ဘေလာ
့ေလးေရရွည္တည္တံ့ပါေစကိုမင္းယြန္းသစ္ေရ။
December 22, 2007 at 8:23 PM
မင္းယြန္းေရ့ ဘေလာ့အေပၚခံစားခ်က္ခ်င္းကေတာ့ အတူတူပဲ ..မင္းကေတာ္တာေပါ့ ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုး ျပီး ဘေလာ့ေရးနိုင္းတာ ငါဆိုသူမ်ား လုပ္ေပးတာၾကီးပဲ..ပို ့စ္တင္တာတစ္ခုပဲ...ေလးစားပါတယ္ ဆက္လက္ျပီး ဘေလာ့ျခင္းျဖစ္ ေပ်ာ္ရႊင္နိုင္ပါေစဗ်ာ..
December 24, 2007 at 8:20 AM
အေတာ္ၾကိဳးစားထားတာကို ဒါေၾကာင့္မနာလိုစရာကို တန္းပလိပ္ကလွေနတာ။ အခုလဲ သပ္သပ္ရပ္ရပ္နဲ႔ လွေနတာပါဘဲ။ အရင္တန္းပလိပ္ကေတာ့ ကေလးဆန္ျပီး ခုက အရင္ထက္ပိုျပီးလူၾကီးဆန္သြားသလိုဘဲ။ ဟတ္ဟတ္ဟတ္ အသက္ကလည္း ၾကီးသြားတာကိုေနာ္။
March 15, 2008 at 8:04 AM
congrats