Posted in |
Sunday, July 29, 2007
ကၽြန္ေတာ္ အခုတေလာ မွာ စာေမးပြဲေတြ နဲ႕ ရယ္ကလယ္လိုက္ေနပါတယ္ ခင္ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ဆီ လာလည္တဲ့ သူေတြကို အားနာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေနာက္လ ၁ ရက္ေန႔ ျပန္လာပါမယ္ခင္ဗ်ာ။ အခု ေတာ့ (အဟင့္) မ်ားျပားလွတဲ့ စာေၾကြးမ်ားကို စာေမးပဲြနီးမွ ျပဴးျပဲျပီး မဟားတယားလုပ္ေနရပါသျဖင့္ နားလည္ေပးၾကပါခင္ဗ်ာ။ လာလည္တဲ့သူငယ္ခ်င္းမ်ား ဆီဗံုးထဲမွာ လိပ္စာေလးမ်ား ပါ ရိုက္ထားခဲ့ပါေနာ္။ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္လာရင္ အကုန္လိုက္လည္ျပီး လိုက္ေအာ္ပါ့မယ္။ (ဟီး) တာ့တာ့ေနာ္။ ခဏေလးပါ ျပန္လာမွာပါဗ်ာ။ အမ်ားၾကီး ပို႔စ္ေတြတင္ပါအံုးမယ္ေနာ္။ ေတာ္ေတျပီ။
Posted in
Labels:
အတိုအထြာ
|
Thursday, July 26, 2007
ကၽြန္ေတာ္သည္ အလြန္လက္ယားသူျဖစ္ပါသည္။ တိုလီမုတ္စ စာမ်ားမေရးရလွ်င္ မေနႏိုင္ပါ။ ထိုယားျခင္းမွအစျပဳျပီး ဘေလာ့ဂ္ေပၚေပါက္လာျခင္းျဖစ္သည္။ ျမင္းကို စကိတ္ေပးစီးလိုက္သလိုေပါ့။ ေကာင္းသည္မေကာင္းသည္ ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မေျပာတတ္ အိမ္မွာ ဆိုစာအုပ္ စာရြက္မ်ား ဗရပြႏွင့္ စာေတြေရးပါသည္။ အစေတာ့ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို ျပပါသည္။ အမယ္ဒင္းတို႔က အစတုန္းကေတာ့ ေကာင္းတယ္ဘာညာေပါ့ ၾကာေတာ့ ဘယ္သူမွမဖတ္ေတာ့ဘူး။ ဟင္း ဒင္းတို႔မဖတ္လဲ ေနေပါ့ဆိုျပီး ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ သိမ္းထားျဖစ္တာေပါ့။ ဘေလာ့ဂ္ေပၚလာျခင္းက ကၽြန္ေတာ့္လို အရူးကို ဘံုေျမာက္ေပးျခင္း ျဖစ္၏။ အခုကၽြန္ေတာ္စာေရးေနတဲ့ အခ်ိန္ေတာင္ စာေမးပြဲအတြက္ စာက်က္ရင္း ခဏနားေနျခင္းျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္သည္မေရးရမေနႏိုင္သူျဖစ္သည္။ (ေကာင္းလဲေကာင္းပဲနဲ႕)။ ကၽြန္ေတာ္ဘေလာ့ဂ္ေလးကို ကၽြန္ေတာ္ ခင္တြယ္သလို ဘေလာ့ဂ္ေပၚရွိ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကိုလည္း အလြန္ခင္မိပါသည္။ သူတို႔ဘေလာ့ဂ္ေတြကို လဲေန႔တိုင္းနီးပါးလိုက္ၾကည့္ျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္မနက္တၾကိမ္ ညတၾကိမ္ တေန႔ ၂ ၾကိမ္ ကၽြန္ေတာ့္ ဆီဗံုးေလးကို ဖြင့္ဖြင့္ၾကည့္ပါသည္။ ကြန္႔မက္ တခုတေလေလာက္ ေရာက္ေနရင္ပဲ အလြန္ေပ်ာ္ေနမိျပီး ကြန္႔မက္ရွင္၏ ဘေလာ့ဂ္ကို ျပန္သြားလည္တတ္တာ ကၽြန္ေတာ့္ အက်င့္ျဖစ္ပါသည္။ အဆံုးသတ္ေနနဲ႔ ဘာမွေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ စာေမးပြဲ အတြင္း ဘာမွမတင္ျဖစ္ေသးလို႔ လက္ယားလို႔ ေရးလိုက္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။ လက္ယားႏိုင္ၾကပါေစ။ :P
Posted in |
Wednesday, July 25, 2007
ကၽြန္ေတာ္ဒီတပတ္ကို ဘေလာ့ဂ္ေတြဆီ အလည္သြားခဲ့တယ္။ တကယ္အလည္ေရာက္ျဖစ္ေတာ့မွ အားပါး ကၽြန္ေတာ္က လြဲလို႔ (အဟီး) အကုန္ေတာ္ၾကတယ္ဗ်ာ။ သူတို႔ဘေလာ့ဂ္ေတြကို ေငးေမာရင္း ကၽြန္ေတာ္သူတို႔လို မေရးႏုိင္ေသးတာ အားငယ္သလိုပဲ(အဟင့္)။ အေတြးဆန္းတဲ့ မႏိုင္းႏိုင္း၊ ေပ်ာ္တတ္တဲ့ မညေလး၊ တခါၾကည့္တိုင္း ဗဟုသုတ တခုခုရတဲ့ ကိုရန္ေအာင္၊ တေလာက ေဒြးသတင္းေၾကာင့္ ဂ်ာနယ္ေတြေပၚထိ နာမည္ၾကီးသြားတဲ့ ကိုစိုးေဇယ်၊ ကုိဘလာေဂါက္(သူ႔ရဲ႕ ဘေလာ့ဂ္တိုင္းမ္ကေတာ့ ဖတ္ျပီး အူတက္ေနရတယ္ ရယ္ရလြန္းလို႔)၊ စာေတြ အေရးေကာင္းတဲ့ မအိမ့္ခ်မ္းေျမ႕၊ ခုတေလာ ခရီးေတြၾကီး လိွမ့္ထြက္ေနတဲ့ ကိုေမာင္လွ၊ သံလြင္အိပ္မက္လဲ ဖတ္ခဲ့ေသးတယ္။ ေနာက္ဆံုးဖတ္ျဖစ္တာေတာ့ ကိုျဖိဳးပဲ။ ေဗဒင္ဆရာလိုလို နာမည္နဲ႕ ၾဆာဘ (ဟိ)။ ရွယ္ပဲဗ်ာ ဘေလာ့ဂ္ေတြက။ ေနာက္ရက္ေတြ ထပ္ျပီးလည္လိုက္ အံုးမယ္။ ဆီဗံုးေတြထဲလဲ ၀င္ေအာ္ခဲ့တယ္။ အင္းခုတေလာ ဆီဗံုး ျပသနာကလဲ မေသးဘူး။ ခင္ခင္မင္မင္ ျဖစ္ေအာင္ ဆီဗံုးတပ္ထားပါတယ္။ တခါတေလ ေပါက္ကရေတြ (ဘေလာ့ဂ္ကာ အခ်င္းခ်င္း စေနာက္ၾကတာကို မဆိုလိုပါ) ဘယ္သူလာေအာ္မွန္း မသိ ကိုယ့္ပို႔စ္ေတြကို ေ၀ဖန္သလိုလို ဆရာၾကီးလုပ္သလိုလို လာလုပ္သြားတာက ရွိေသးတယ္။ ထားပါေတာ့ ။ ဘယ္တတ္ႏုိင္မလဲ။ အဲ လိုရင္းေတာင္ ေပ်ာက္သြားျပီ။ ဘေလာ့ဂ္ကာကိုကို မမမ်ား ကၽြန္ေတာ္လာလည္ရင္ မုန္႔ေကၽြးဖို႔သာ ျပင္ထားေနာ္။ ကၽြန္ေတာ္ ရြာပတ္ေနတယ္။
Posted in
Labels:
ဟာသ
|
Monday, July 23, 2007
စာေရးဆရာ ။ ။ ျပီးခဲ့့တဲ့ႏွစ္က တစ္ႏွစ္လံုး စာေတြၾကီးပဲ ေရးေနရတယ္္ဗ်။
မိတ္ေဆြ ။ ။ ဟုတ္လား ေတာ္ေတာ္ေရာင္းရလား။
စာေရးဆရာ ။ ။ ေတာ္ေတာ္ေရာင္းရတယ္ခင္ဗ်။ ပထမ တီဗြီ ၊ ေရခဲ ေသတၱာ ၊ ေနာက္ ပရိေဘာဂေတြေနာက္ေတာ့ အိမ္နဲ႕ျခံ။ ေနာက္ဆံုး ကၽြန္ေတာ့္ ဆိုင္ကယ္စုတ္ေလးေတာင္ပါေသး။
Posted in
Labels:
ဟာသ
|
Monday, July 23, 2007
“လူၾကီးမင္းေခၚဆုိလုိေသာ လူၾကီးမင္း၏ ဒါလင္ဖုန္းသည္ KTV ေရာက္ရွိေနပါသျဖင့္ ေခၚဆို၍ မရႏုိင္ပါရွင္”
Posted in
Labels:
Thought
|
Monday, July 23, 2007
လိုလားေတာင့္တေနပါက ဘယ္ေတာ့မွ ရရွိလိမ့္မည္ မဟုတ္ေပ..အရာ၀တၱဳတစ္ခုခုကို ေတာင့္တေလေလ ထိုအရာ၀တၱဳႏွင့္ေ၀းေလေလ ျဖစ္မည္။ ကၽြႏု္ပ္တို႔သည လုိခ်င္ေတာင့္တမႈကို အျပီးအပိုင္ စြန္႕လႊတ္ရမည္။ သို႔မွသာ ထိုအရာ၀တၱဳကို အျပည့္အ၀ရရွိေပလိမ့္မည္။
“ငါ” “ငါ့ဟာ” ဟူေသာ သကၠာယစြဲကင္းျခင္းသည္ သုညတ တရားကိုသိျမင္ျခင္းျဖစ္၏။ (သို႔) သုညတရားပင္ျဖစ္၏။
“ကၽြႏု္ပ္တို႔ ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္ရာ ျဖစ္ေသာ ဘုရား၊ တရား ၊ သံဃာတည္းဟူေသာ ရတနာသံုးပါးသည္ အျခားတစ္ပါး၌ မရွိ ကၽြႏု္ပ္တို႔၏ ကိုယ္တြင္း၌ ပင္ရွိေလသည္။”
Posted in
Labels:
Thought
|
Monday, July 23, 2007
ထိုအခ်ိန္၌ပင္ ယုတ္ညံ့၍
ထိုအခ်ိန္၌ပင္ ျမင့္ျမတ္၏။
ထိုအခ်ိန္၌ပင္ မုသားေျပာ၍
ထိုအခ်ိန္၌ပင္ အမွန္တရားကို ဆို၏။
ထိုအခ်ိန္၌ပင္ ရက္စက္၍
ထိုအခ်ိန္၌ပင္ ၾကင္နာတတ္၏။
ေကာင္းျခင္း သည္ ဆိုးျခင္းေပၚမူတည္ သလို
ဆန္႔က်င္ဘက္မ်ားသည္ ဆန္႔က်င္ဘက္မ်ား ေပၚတြင္သာ မူတည္ေနၾက္၍
ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာ ျခင္းထက္ ပိုင္းျခား သိျမင္ျခင္းသည္ ပိုေကာင္း၏။
Posted in
Labels:
poem
|
Sunday, July 22, 2007
ညိဳ႕အုံ႕မႈိင္းေနတဲ့…
မီခိုးေရာင္ ေကာင္းကင္ၾကီးက
ျပိဳေတာ့မလို နိမ့္အိဆင္းလာတယ္။
မႈန္ရီတဲ့ ကာလတစ္ခု
ခပ္ေရးေရး ျပန္ေတြ႕ေတြ႕ ေနရတယ္။
အဲဒိ
ခုံတန္းရွည္ေလးမွာ
ဒဏ္ရာေတြ တထပ္ခ်င္း
နာက်င္လာခဲ့…
ရယ္သံသဲ့သဲ့ေတြ…
ဟိုးအေ၀းဆီက ၾကားရတယ္။
ကိုယ္ရယ္ခဲ့တဲ့ အသံက
ကိုယ့္အတြက္ ေလွာင္ေျပာင္မႈ ျပန္ျဖစ္ေနတယ္..
၀ါက်င္က်င္ စာမ်က္ႏွာ ေဟာင္းဆီက
သူမရဲ႕ စူးရဲမႈေတြက
အခုထိ…ငါ့ကို…ထိတ္လန္႕ဆဲ…
ကၽြန္ေတာ္ ခင္းက်င္းတဲ့
လမ္းမေပၚ
သူမ ေက်ာခိုင္း နင္းေလွ်ာက္သြားခဲ့..
လြင့္ပါးတဲ့
ေလေအးေတြက ငါ့နာရီေဟာင္းေတြကို
တလူးလူး ျဖတ္တိုက္…
ငါသိလိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ
မိုးက သည္းလြန္းေနခဲ့…
တမင္မယူခဲ့တဲ့ ထီးအတြက္
ငါေန႕ေတြ…
စြတ္စိုခဲ့ရ..။
Posted in
Labels:
တေစၧတစ္ေကာင္ရဲ႕ေတးသီသံ
|
Thursday, July 19, 2007
(၃)
“ေနခန္႔ေရ…ေနခန္႔ေရ….ငါ့ကို …….ကယ္…..ပါဦးကြာ…ေန……ခန္႔ေရ”
အသံသည္ အေ၀းတစ္ေနရာဆီမွ သူ႔ကို အကူအညီေတာင္းေနသည့္ အသံျဖစ္သည္။
ေလွကားရင္းတြင္ သူသည္ တက္မည့္ ဆဲဆဲျဖစ္ေနသည္။
“ေန……ခန္႔ေရ..ငါ့……..ကို ကယ္ပါဦး…”
“မင္းဘယ္မွာလဲ… ဘယ္ကေအာ္ေနတာလဲ…”
“…….ငါ……..မင္း…….အကူအညီ…….လိုေနတယ္ကြာ.. ငါ့…..ကို အျမန္လာကယ္ပါ။”
အသံက တိုးလိုက္က်ယ္လိုက္ ျပတ္ေတာင္း ျပတ္ေတာင္းျဖစ္ေန၏။
“မင္းကို ငါဘာကူညီရမွာလဲ”
“………..ငါ……..အေပၚ….ထပ္မွာ ပါ မင္းတက္လာခဲ့ပါကြာ”
ေလွကား၏ ဘယ္ဘက္ကပ္လ်က္ အခန္းမွ ေအာ္ေနျခင္းျဖစ္ရာ ေနခန္႔က တံခါးကို ဆြဲဖြင့္ လိုက္သည္။ အခန္း၏ အလယ္၌ ရွိေသာ ကုတင္ေစာင္းတြင္ သူ႔ကိုေက်ာေပး၍ သူ႔အရြယ္ခန္႔ ရွိေသာ လူငယ္တစ္ေယာက္ ထိုင္ေန၏။
ကုတင္နားသို႔ တေရြ႕ေရြ႕ႏွင့္ထို လူငယ္နား တိုးကပ္သြား၏။ ေနခန္႔က သူ႔ပုခံုးကို လွမ္းဆြဲလိုက္စဥ္ “အား”
အမ်ိဳးအမည္မသိေသာ ေနာက္က်ိ မူးမိုက္ျခင္းမ်ိဳးျဖစ္သြား၏။ ခပ္ေမွာင္ေမွာင္ အခန္းထဲတြင္ သူ႔ဘက္မွာ အလင္းေရာင္ မွိ္န္ဖ်ဖ်ရွိျပီး ထိုလူစိမ္းမွာ အေမွာင္ဖက္ျခမ္းတြင္ ရွိတယ္ဆိုရုံေလာက္ သာ မသဲမကြဲျမင္ေနရသည္။ ေနာက္ထပ္ေနရာသစ္တစ္ခု ကို ေရာက္သြားျခင္းမ်ိဳးျဖစ္ႏိုင္သည္။
သူတစံုတစ္ခု ေျပာျပဖို႔ အားယူေနသည္။ မဟုတ္ဘူး။ ေျပာျပေနသည္ဟု ထင္ရသည္။ သို႔ေသာ္ လက္ေတြ႔တြင္ ဘာသံမွ ထပ္မထြက္ လာေတာ့ေပ။ တစံုတခုကို ေသခ်ာရွင္းျပေနသည္။ သူ၏ ၀ိုးတ၀ါး ပံုရိပ္က တျဖည္းျဖည္း လႈပ္ရွားသလုိ ျဖစ္လာသည္။
“ငါဘာမွ မၾကားရေတာ့ဘူးကြာ”
“……..”
သူေအာ္ေျပာေနရွာျပန္သည္ဟုထင္သည္။
“၀မ္းနည္းပါတယ္ ငါဘာမွ ထပ္မၾကားရေတာ့ဘူးကြာ”
“…….”
သူ႔ပံုရိပ္က ပံုစံပ်က္လာသည္ မီးခိုးေငြ႕မ်ား လြင့္ပ်ယ္သလို ျဖစ္လာသည္။ မ်ားမၾကာမွီမွာပင္ သူ႔ကို လံုး၀ ေသခ်ာ မျမင္ရႏိုင္ေတာ့ သည့္ အေနအထားမ်ိဳးျဖစ္သြားသည္။ မေကာင္းေသာ အနံ႔အသက္ တစ္မ်ိဳးကို ရႈရႈိက္မိသလိုပဲ။ ခပ္မႈိင္းမႈိင္းျဖစ္ေနေသာ အရာမ်ားသည္ သူ႔ပတ္ခ်ာလည္တြင္ ၀ိုင္းပတ္လာသည္္။ ေနခန္႔ ထိုအရာမ်ားကို ၾကည့္ျပီး အန္ခ်င္သလိုလို ရင္ထဲမွာ မေကာင္းသလို မ်ိဳးၾကီးျဖစ္လာ၏။ သူကို တေယာက္ေယာက္ က ေလဟာနယ္ထဲသို႔ တြန္းလိုက္သလို ရုတ္ခ်ည္း လြင့္စဥ္သြားျပီး ရင္ထဲမွာ ဟာကနဲ ျဖစ္သြားသည္။
“ဟား……”
ရုတ္တရက္ အိပ္ယာမွ ေငါက္ကနဲ ထထိုင္မိလ်က္သား ျဖစ္ေန၏္။ ျပတင္းေပါက္မွ အလင္းေရာင္မ်ားသည္ သူ႔အခန္းထဲသို႔ ဖ်ာက်ေနသည္။ ျပတင္းေပါက္ ၏ အေပၚဘက္ ေခါင္မိုးစြန္း မွစာကေလးမ်ား တက်ိက်ိႏွင့္ ေအာ္ျမည္ေနၾကသည္။ မိုးစင္စင္လင္း ေနေလျပီ။
ထိုေန႔ တမနက္ လံုး ေဖေဖႏွင့္ ပစၥည္းပစၥယာမ်ား ေနရာတက် စီရီျခင္း၊ သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ျခင္း၊ ဧည့္ခန္းကို အလွအပဆင္ယင္ျခင္းမ်ားျဖင့္ အခ်ိန္ကုန္လြန္ခဲ့သည္။ ေနခင္းစာကို ေမေမ ခ်က္ေကၽြးေသာ မွ်စ္ခ်ဥ္ႏွင့္ ၀က္သားဟင္းကို ဗိုက္ဆာဆာႏွင့္ စားျပီး အေပၚထပ္သို႔တက္ကာ ထမင္းလံုးစီျပီး ဇိမ္ရစ္ေန၏။ အိပ္မလို႔ လုပ္ျပီးကာမွ သူ႔အခန္းေဘးမွ စတိုခန္းကို သြားေမႊခ်င္လာသည္။ စတိုခန္းထဲသို႔ ဒုတိယအၾကိမ္ ၀င္ျပန္ျပီး အရင္ဆံုး ဗီဒိုၾကီးကို ဖြင့္ၾကည့္ သည္။ ဗီဒိုထဲတြင္ ဘာပစၥည္းမွ မယ္မယ္ရရ မရွိေတာ့ပဲ ကင္းအိမ္မွ်င္မ်ား အတြင္းေထာင့္မ်ားတြင္ တြယ္ကပ္ေနသည္။ ဗီဒိုထဲတြင္ ျဖန္႔ခင္းထားေသာ သတင္းစာ စကၠဴအစုတ္မ်ား ႏွင့္ ပြက်ဲေန၏။ ဗီဒိုထဲတြင္ အံသံုးဆင့္ ရွိသည္။ ေနခန္႔သည္ ဘာရယ္မဟုတ္ဘဲ တဆင့္ခ်င္းေလွ်ာက္ၾကည့္ေန၏။ ေအာက္ဆံုးအဆင့္တြင္ ကပ္ထူပံုး တစ္ခုကို ေတြ႔ရ၏။ ကပ္ထူပံုးကို ဆြဲထုတ္လုိက္သည္။ “ဂလုပ္” မာေသာ အရာ၀တၱဳတစ္ခု ၏ အသံကိုၾကားလိုက္ရသျဖင့္ ကပ္ထူပံုးထဲတြင္ တခုခုရွိမည္အထင္ျဖင့္ ထိုပံုးကို ဖြင့္ၾကည့္လိုက္ရာ ထူးဆန္းစြာပင္ ထိုထဲတြင္ မည္သည့္ မာေသာ အရာတၱဳမွ ရွိမေနဘဲ စကၠဴစုတ္မ်ားသာ ရွိေန၏။ သူနားႏွင့္ဆပ္ဆပ္ ၾကားလိုက္ရေသာ ထိုအသံသည္ ကပ္ထူပံုးထဲမွ မဟုတ္လွ်င္ ဗီဒိုထဲမွ ျဖစ္မည္ဟု သူတြက္ဆလိုက္သည္။ သူေတြးထင္သည့္ အတိုင္းပင္ ဗီဒိုေအာက္ဆံုးအဆင့္တြင္ အံ၀ွက္တခု ကို ေတြ႕ရ၏။ အံ၀ွက္ထဲတြင္ ေဆးစာအုပ္ (လူနာမွတ္တမ္း)စာအုပ္ႏွင့္ ဗလာစာအုပ္ေလးတစ္အုပ္ကို ေတြ႕ရသည္။ ေနခန္႕စိတ္၀င္စားစြာျဖင့္ လူနာမွတ္တမ္းစာအုပ္ကို ဖြင့္ၾကည့္ေသာ္လည္း သူနားမလည္ေသာ ေဆးစာမ်ားျဖစ္ေနသျဖင့္ ဗလာစာအုပ္ကို လွန္ေလွာၾကည့္ျပန္သည္။ စာအုပ္ထဲတြင္
“ညီေလး….
၂၃. ၅. … တြင္ ေသဆံုးသည္။” ဟုပထမဆံုးစာအုပ္တြင္ ေရးထားသည္။ ေနာက္စာမ်က္ႏွာ တြင္ေတာ့ ညီအစ္ကို ၂ ဦးဟုထင္ရေသာ ဓာတ္ပံု၂ပံုအား စာရြက္ေပၚတြင္ တိပ္ႏွင့္ ကပ္ထား၏။ တဦးမွာ ၁၄ ႏွစ္ခန္႔ရွိျပီး ေနာက္တဦးမွာ ၁၂ ႏွစ္ခန္႔ ရွိကာ ညီအစ္ကို ၂ ဦးဟု ေျပာစရာမလိုေအာင္ ရုပ္ခ်င္း အနည္းငယ္ဆင္တူၾကသည္။
ထိုစဥ္ တစံုတခုက သူ႔ခႏၶာကိုယ္ ေဘးမွျဖတ္တိုက္သြား သလိုခံစားရျပီး ၾကက္သည္းေမႊးညွင္းမ်ား ပင္ထသြား၏။ တစ္ေယာက္ေယာက္ရွိ ေနသလိုလိုပင္။ တစံုတခုေတာ့ မွားယြင္းေနေခ်ျပီ။ တစံုတေယာက္က သူ႔ကို ၾကည့္ေနသလို မလံုမလဲ ျဖစ္ေန၏္။ သရဲ တေစၧ တစ္ေကာင္ ေကာင္ မ်ားရွိေနသလား။ ေန႔ခင္းေၾကာင္ေတာင္ၾကီးမို႔ မဟုတ္ေလာက္ပါဘူးေလလို႔ သူ႔စိတ္ကုိ ျပန္ေျဖ လိုက္သည္။ သို႔ေသာ္ သူ႔စိတ္သူျပန္ေျဖေသာ္လည္း ၾကာၾကာမခံပါ။ မေကာင္းေသာ အေကာင္တစ္ေကာင္ေကာင္ ရွိေနျပီဟု သူပို၍ထင္လာသည္။ ညက အိပ္မက္ထဲကလို သူ႔ကို တစ္ေယာက္ေယာက္က ရွင္းျပခ်င္ေနတာလား။ ေတြးေလ စိတ္႐ႈပ္ေလ ျဖစ္လာသည္။ ႐ုတ္တရက္ သူ႔ပခံုးကို လက္တစ္ခုက လာကိုင္လိုက္၏။
“အား”
ေဖေဖ ျဖစ္သည္။ ေဖေဖက သူေသြးပ်က္သြားပံုကို ၾကည့္ျပီး အံ့အားသင့္သြား၏။
“သားဘာေတြ စဥ္းစားေနလို႔ ဒီေလာက္အထိတ္တလန္႔ ျဖစ္ေနတာလဲ။”
“ဟိုဟို စတိုခန္းထဲ…”
ေဖေဖ့ကို သူေျပာရင္ ေကာင္းမလား ဟု စဥ္းစား ျပီးကာမွ ဤသို႔ အဓိပၸါယ္မရွိေသာ ကိစၥကို ေျပာျပ လွ်င္ ယံုလိမ့္မည္ မဟုတ္မွန္းသိ၍
“ဘာမွ မဟုတ္ပါဘူးေဖေဖ… ဒီစတိုခန္းကို ေဖေဖ ဒီအတိုင္းထားမွာလား။”
“ေအး ထားလိုက္ပါကြာ ဒီအတိုင္း ေဖေဖတို႔ မသံုးတဲ့ပစၥည္းေတြလဲ ဒီထဲပစ္ထည့္ထားလို႔ ရတာပဲကြ။ သားေဖေဖ့ကို လမ္းထိပ္က သံဆိုင္မွာ အိမ္ရုိက္သံ နည္းနည္းသြား၀ယ္ေပးပါအံုးကြာ”
“ဟုတ္ကဲ့ေဖေဖ”
----------------------
သူတို႔ရပ္ကြက္ကို အခုမွ ေသခ်ာၾကည့္မိသည္။ အေတာ္အတန္ ဆိတ္ျငိမ္လွျပီး အိမ္ေျခအေတာ္ က်ဲပါးသည္။ သူတို႔ အိမ္ေဘး၂ဖက္လံုးတြင္ လူမေနၾကေပ။ ညာဘက္ျခံမွ ၂ထပ္တိုက္ၾကီးသည္ ေဆာက္လက္စ တန္းလန္းၾကီးျဖစ္ကာ သံေခ်ာင္းမ်ားထိုးထိုးေထာင္ေထာင္ႏွင့္ လံုး၀ အၾကမ္းထည္ၾကီးျဖစ္သည္။ ဘယ္ဘက္ျခံသည္ ေျမကြက္ သက္သက္သာျဖစ္ျပီး အုတ္တံတိုင္း ကာထားေသာ အတြင္းဘက္ျခံထဲတြင္ ခ်ံဳႏြယ္မ်ား ေတာထေန၏။ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္တြင္ အိမ္၂အိမ္သာ ရွိသည္။ ဒီေလာက္ေခါင္ေသာ ေနရာကို ေဖေဖႏွင့္ ေမေမဘာလို႔ေရြးငွားၾကတာ ပါလိမ့္။ သံဆိုင္က လမ္းထိပ္ဟုဆိုေသာ္လည္း လမ္းထိပ္ကား အေတာ္ခပ္ေ၀းေ၀းထိ ေလွ်ာက္ရအံုးမည္ ထင္သည္။ သူ႔ေနာက္မွ တဦးဦး လိုက္လာသလိုလိုရွိသျဖင့္ လွည့္ၾကည့္လိုက္သည္။ အာကာ…။ တေန႔ည က သူ႔အိမ္ကို လာလည္တဲ့အာကာ။
“အာကာပါလား…မင္းဘယ္သြားမလို႔လဲ”
အာကာသည္ သာမန္ကေလးမ်ားႏွင့္ မတူဘဲ နဲနဲေတာ့ လူၾကီးဆန္သလိုလိုပင္။
“ဘယ္မွမသြားပါဘူး.. အစ္ကို႔ေနာက္ကို သက္သက္လိုက္လာတာ ေျပာစရာရွိလို႔”
“ေျပာေလ ဘာေျပာမလို႔လဲ”
“အစ္ကို႔ကို ကိုဒီရဲက ေတြ႕ခ်င္လို႔တဲ့။ သူအစ္ကို႔ကို တခုခုရွင္းျပခ်င္ေနတယ္။ ျပီးေတာ့ သူ႔ခင္မ်ာ အကူအညီလိုအပ္ေနတယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ထင္တယ္္။”
“အာကာ ေရမင္းေျပာတာေတြ တခုမွငါမသိဘူး။ အဲဒီ ဒီရဲက ဘယ္မွာေနလို႔လဲ။ ဒို႔ရပ္ကြက္ထဲကလား”
“ဘယ္မွာမွ မေနဘူး၊ အစ္ကိုတို႔ အိမ္ အေပၚထပ္မွာေနတယ္ေလ”
“ဘာ…”
(၄)
ညက ေတာင္ေတြးေျမာက္ေတြးႏွင့္မို႔ အိပ္ေရးမ၀သလို ျဖစ္ေန၏။ ဟိုတေန႔က မက္ေသာ အိပ္မက္မ်ိဳး ညက ထပ္မက္ေသးသည္။ Lecture ခ်ိန္၌ ဘယ္လိုမွ ဟန္မေဆာင္ႏုိင္ေတာ့ဘဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။ အတန္းခ်ိန္ျပီး၍ သီဟႏိႈးေတာ့မွ ႏိုးေတာ့၏။
“ေဟ့ေကာင္ မင္းညက ဘာေတြ လုပ္ေနလို႔ အိပ္ေရးေတြ ပ်က္ေနတာလဲ”
“ေအးကြာ…. ညက ငါေတာ္ေတာ္နဲ႔ အိပ္လို႔ မေပ်ာ္ဘူးကြ ငါမင္းကို တခုေျပာျပစရာရွိတယ္”
ေနခန္႔ သူအိမ္ေျပာင္းလာသည့္ေန႔က အေၾကာင္းမွအစ အာကာေျပာျပသည္အထိ ရွင္းျပလိုက္သည္။
“မင္းျပႆနာက နဲနဲေတာ့ ထူးဆန္းေနတယ္ကြာ”
သီဟက စကားကို ဆက္မေျပာဘဲ ေနခန္႔ အေျခအေနကို အကဲခတ္သလို စုိုက္ၾကည့္ေန၏။
“ဟ..ဟ ေဟ့ေကာင္ ငါကို အဲဒီလိုမ်ိဳးၾကီး မၾကည့္နဲ႕ကြာ၊ မင္းၾကည့္တဲ့အဓိပၸါယ္ကို ငါသိတယ္ကြ၊ ငါေနေကာင္းတယ္ ဘာမွမျဖစ္ဘူး။”
ေနခန္႕က သူ႔ကို တမ်ိဳးၾကီးၾကည့္ေနေသာ သီဟကုိ အျမန္ေျဖရွင္းခ်က္ေပးလိုက္ရ၏။
“ေအးပါကြာ ငါကစိတ္ပူလို႔ပါ။ ဒါဆို မင္းဟုိကေလးေျပာသလို အဲဒိ ဘာမွန္းမသိတဲ့ သူက မင္းကို ေတြ႕ခ်င္တယ္ဆုိေတာ့ မင္းေတြ႕ လိုေတြ႕ျငား ၾကိဳးစားၾကည့္ေပါ့ ဟုတ္မဟုတ္ဆိုတာ”
“ေျပာေတာ့သာ လြယ္တာကြာ အဲဒိေကာင္က ငါ့ကို အႏၲရာယ္ တခုခုမ်ား ေပးမလားလို႔ပါ”
“မင္းသေဘာက အဲဒိေကာင္ မင္းတို႔ အိမ္မွာ ရွိတယ္လို႔ တစ္ထစ္ခ်ယံုေနတယ္ေပါ့ ဟုတ္လား”
သီဟက မယံုၾကည္ေသးသလိုနဲ႕ ထပ္ဆင့္ေမးျပန္သည္။
“ေအးငါေတာ့ အဲလိုခံစားမိတာပဲကြာ၊ ဘာလဲ မင္းက အခုထိမယံုေသးဘူးလား၊ ငါေတာ့ တေယာက္ေယာက္ အိမ္ထဲမွာ ရွိေနသလို တမ်ိဳးၾကီး ျဖစ္ေနတယ္”
“ဒါမ်ိဳးတခါမွ မၾကားဘူးေတာ့ ငါလဲ ယံုရခက္ၾကီး ျဖစ္ေနလို႔တယ္၊ ဒါေပမယ့္ အခု အေျခအေနအရ ဆိုရင္ အဲဒိအေကာင္က မင္းအကူအညီလိုေနတယ္ဆိုေတာ့ မင္းကိုေတာ့ ဘာမွမလုပ္ေလာက္ပါဘူး။”
“ေအးေအး မင္းေျပာေတာ့ သာ လြယ္တာ ငါေတြ႕ ရမွာ နာနာဘာ၀တစ္ေကာင္ဆိုတာလဲ မေမ့နဲ႕ အံုး”
သီဟက သူ႔ကို ျပံဳးျပီး ၾကည့္ရင္း(အမွန္ေတာ့ ကလိလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္)
“ဘာလဲ မင္းကသရဲ ေၾကာက္တတ္လို႔လား”
အမွန္တကယ္ဆို ရင္ထဲ၌ ေၾကာက္ရြံ႕စိတ္အနည္းငယ္ ရွိေသာ္လည္း ထိုသို႔ မခံခ်င္ေအာင္ေမးလိုက္ သျဖင့္
“လံုး၀ပဲ” ဟု ညာေျပာမိလိုက္သည္။
(၅)
ဒီေန႕ည အဖို႔ သူလံုး၀ မအိပ္ပဲ စတိုခန္းထဲသို႔ ၀င္ကာ တစ္ခုခုထူးျခားလာလို ျငား ထုိင္ေစာင့္ေန၏။ ရင္ထဲတြင္ ေၾကာက္ရြံ႕စိတ္ရွိေနေသာ္လည္း စူးစမ္းခ်င္စိတ္က ပိုမ်ားေနသည္။ နာရီမွ ၁ နာရီ ထိုးေသာ တီးလံုးသံစဥ္သည္ တိတ္ဆိတ္ေသာ ၀န္းက်င္ကို ပို၍ ေျခာက္လွန္႔ေနသလိုပင္။
အခန္း၏ အလယ္နားရွိ ေသတၱာေပၚတြင္ ထိုင္ေနရင္း သူ႔၏ ေရွ႕တူရူရွိ တံခါးကိုသာ စုိက္ၾကည့္ေနမိသည္။
မၾကာမွီပင္
“ေနခန္႔ေရ…”
ေျခာက္ေသြ႕တိုးညင္းေသာ အသံက သူ႔ေက်ာျပင္ တခုလံုးစိမ့္တက္သြား၏။ အသံသည္ သူ႔ေက်ာဘက္ဆီမွ လာျခင္းျဖစ္၏။
သူလွည့္ၾကည့္ေတာ့ အခန္း၏ ေထာင့္စြန္း ေမွာင္ရိပ္က်ေသာ ေနရာတြင္ အရိပ္လိုလို၊ အေငြ႕ လိုလို သဏၭာန္တခုကို ၀ိုးတ၀ါး ေတြ႕ရသည္။ သူအံ့ၾသလြန္း၍ ၾကက္ေသေသေနမိသည္။
“ေနခန္႔ေရ…ငါ့ကို လာရွာလို႔ ေက်းဇူးတင္တယ္ကြာ”
“ခင္..ခင္မ်ား..ဘယ္သူလဲ”
“ငါဒီရဲ ပါကြာ… မေၾကာက္ပါနဲ႕ ငါမင္းကို ဘာမွ မလုပ္ပါဘူး။ ငါကသာ မင္းအကူအညီလိုေနတာပါ။”
အမွန္တကယ္ေတာင္းပန္တိုးလွ်ိဳးေသာ အသံျဖင့္ ထိုသတၱ၀ါမွာ အႏၲရာယ္ျပဳမည္ပံု မေပၚသျဖင့္ အနည္းငယ္ ေၾကာက္စိတ္ေျပသြား၏။
“ေဆာရီးကြာ…ငါမင္းကို ဆက္သြယ္ဖို႔ အတြက္ မင္းကို အိပ္မက္ေပးဖို႔ ၾကိဳးစားရတာပါ။”
“ခင္..ဗ်ား.. ရွိေနတာ အာကာ သိေနတယ္လား”
“ဒါက ဒီလိုပါ။ ငါတို႔ death force ေတြဟာ မိန္းမနဲ႕ ကေလးေတြ။ အထူးသျဖင့္ စိတ္ႏုတဲ့ သူေတြ ဆီကို အလြယ္တကူ ခ်ဥ္းကပ္လို႔ ရပါတယ္။”
“ဒါျဖင့္…ကၽြန္ေတာ္..ကေကာ”
“မင္းျမင္ဖို႔ က်ေတာ့ ငါခုနက ေျပာသလို ပထမအဆင့္ ငါရွိေနတယ္ဆို တာ မင္းစိတ္ထဲမွာ ထင္မွတ္လာေအာင္ အိပ္မက္ေတြေပး၊ အာကာေလးနဲ႕ ဆက္သြယ္ျပီး ယံုၾကည္စိတ္ရွိလာေအာင္ လုပ္ရတာေပါ့။ အဲဒါ တနည္းအားျဖင့္ ေျခာက္လွန္႔ျခင္းလို႔ ေခၚမလားမသိဘူး။ ဒုတိယ အေနနဲ႕ မင္းဒီအခန္းထဲ ေရာက္လာတဲ့အခါ ျမင္ရဖို႔ ငါ့ အေငြ႕(gas) ေတြကို room temperature ျငိမ္တဲ့ အထိ ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာ ေစာင့္ဆိုင္းရတယ္ေလ”
ေတာ္ေတာ္နားလည္ရခက္ေသာ ကိစၥျဖစ္သည္။ သူ႔ အျဖစ္မွာ တေစၧတစ္ေကာင္ႏွင့္ လည္း စကားေျပာရျပီး သူတခါမွၾကားဖူးေသာ ထူးထူးဆန္းဆန္း အရာမ်ားကိုု လဲသိလာရသည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ထိုတေစၧသည္ သူၾကားသိဖူးသမွ်ထဲ တြင္ စာတတ္ေပတတ္ တေစၧျဖစ္သည္ဟု အသာျပံဳးလိုက္မိသည္။
“မင္းငါဒါေတြကို သိေနလို႔ အထူးအဆန္းျဖစ္ေနတာလား။ ဒီလိုပါ ငါဟာ ဒီဘ၀မေရာက္ခင္ လူ႔ဘ၀မွာ တုန္းက သရဲတေစၧအေၾကာင္းေတြကို အလြန္အကၽြံစိတ္၀င္စားတဲ့ လူငယ္တစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့တယ္ေလ”
သူစိတ္ထဲ ေတြးေနေသာ အရာမ်ားကို သိေနသျဖင့္ ေနခန္႔ အနည္းငယ္ေတာ့ ျဖံဳသြားသည္။
“ထားပါေတာ့…ငါ့အေၾကာင္းေျပာျပရင္ ငါတို႔မိသားစုဟာ အရင္က ဒီအိမ္မွာ ေနခဲ့ၾကတာေပါ့။ ငါရယ္၊ ေမေမရယ္၊ ငါ့ညီေလးရယ္ေပါ့။ ငါ့အေဖကေတာ့ ငါတို႔ ငယ္ငယ္ေလးတည္းက မရွိေတာ့တာေလ။ ဒီလိုနဲ႕ ေအးေအးေဆးေဆး ေနလာၾကရင္းက တေန႔ ငါ့အေမ က အိမ္မွာ ခိုင္းဖို႔ ဆိုျပီး မိန္းမတစ္ေယာက္ကို ေခၚလာခဲ့တယ္။ ငါအဲဒိမိန္းမ ကို ျမင္ျမင္ခ်င္းပဲ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိဘူး။ မႏွစ္ျမိဳ႕ဘူး။ ငါသူ႔ကို အျမဲတမ္းေစာင့္ၾကည့္ေနခဲ့တယ္။ သူကလဲ ငါ့ကို ျပန္ေစာင့္ၾကည့္ေနတယ္လို႔ ငါထင္တယ္။ အိမ္မႈကိစၥနဲ႕ ပတ္သက္လို႔ ဘာမွေျပာစရာမရွိေပမယ့္ သူ႔ ပံုစံက မသကၤာ စရာပဲ္။ မ်က္လံုးေတြက မျငိမ္ဘူး။ ငါ..ငါ့အေမကို ေျပာျပဖူးတယ္။ ဒါေပမယ့္ အေမက ငါေျပာတာကို လက္မခံခဲ့ဘူးကြ။ သူက ငါ့ညီေလးကို ဂရုစိုက္တဲ့ပံုစံ လုပ္ျပတယ္ေလ။ ငါတေန႕မွာ ေက်ာင္းက ေလ့လာေရး အဖြဲ႕ နဲ႕ ခရီးတခု ထြက္ခဲ့ျပီး ႏွစ္ပတ္ေလာက္ၾကာလို႔ ငါျပန္လာေတာ့ အိမ္မွာ ညီေလး အသည္းအသန္ဖ်ားေနလို႔ ေဆးရုံတင္ထားရတယ္။ ထူးဆန္းတာက ငါ့ညီေလးမွာ ဘာေရာဂါမွ မယ္မယ္ရရရွာမရ ဘဲ ျဖစ္ေနတယ္ကြာ။ ဆရာ၀န္ေတြလံုး၀ အစြမ္းကုန္ကုေနတဲ့ၾကား က ငါ့ညီေလး ႏွစ္ရက္တိတိ ေမ်ာသြားခဲ့တယ္။ ငါတို႔ ေသျပီလို႔ သတ္မွတ္ျပီး ကာမွ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ ငါ့ညီျပန္သတိရလာတယ္။ ငါတို႔ သားအမိမွာ ဆံုးျပီလို႔ သတ္မွတ္ျပီးမွ ညီေလးမေသဘူး ဆိုေတာ့ ၀မ္းသာလို႔ မဆံုးဘူးေပါ့့ကြာ။ ဒါေပမယ့့္…..ကြာ…ညီေလးဟာ ငါတို႔ထင္ သလို မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး…….”
ထိုစဥ္ အေပၚထပ္သို႔ တက္လာေသာ ေျခသံတခုကို ၾကားလိုက္ရသျဖင့္ ဒီရဲ အသံလဲ ရုတ္တရက္တိတ္သြား၏။ ေနခန္႔လဲ ဗီဒိုေနာက္သို႔ အသာကပ္ျပီး ပုန္းေနလိုက္သည္။ အခန္းထဲသို႔ ဓာတ္မီးေရာင္မ်ား ျဖာက်လာျပီး မီးေရာင္က ဟုိဟုိဒီဒီ ေလွ်ာက္ထိုးေန၏။ ေနခန္႔ အေဖသည္ စကားသံသဲ့သဲ့ၾကား၍ အေပၚတက္လာျခင္းျဖစ္သည္။ ပစၥည္းမ်ား႐ႈပ္ပြေနေသာ စတိုခန္းထဲသို႔ သူ႕စိတ္ၾကိဳက္ ဓာတ္မီးျဖင့္ ထိုးၾကည့္ျပီးမွ တံခါးကို ျပန္ဆြဲပိတ္သြား၏။ ယခုခ်ိန္မွာ သူ႔ကို ေတြ႔သြားလွ်င္ ေနခန္႔ မရွင္းျပတတ္ေသာေၾကာင့္ ပုန္းကြယ္ေနတာ အေကာင္းဆံုးဟု ယူဆျပီး သူပုန္းေနခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ေဖေဖသည္ စတိုခန္းျပီးေနာက္ သူ႔ အခန္းတံခါးကို ဖြင့္သံၾကား လိုက္ရသျဖင့္ သူလန္႔ သြားသည္။ ေဖေဖက အခန္းထဲကို ခဏမွ်တိတ္ဆိတ္စြာ ၾကည့္ျပီးမွ ေလွကားေအာက္သို႔ ဆင္းသြားေသာ ေျခသံမ်ားၾကားလိုက္ေတာ့မွ သူ႔စတိုခန္းမွ ထြက္ခဲ့၏။ သူအခန္းထဲ သို႔ မ၀င္မွီ ၀ရံတာနားက ျပတင္းေပါက္ဆီသို႔ လွမ္းၾကည့္လိုက္သည္။ ထူးဆန္းစြာပင္ အိမ္ေရွ႕အိမ္မွ အာကာသည္ ျပတင္းေပါက္ဆီမွ သူတို႔အိမ္ဘက္ကို လွမ္း၍ၾကည့္ေနေလသည္။
Posted in
Labels:
memories
|
Thursday, July 12, 2007
ကၽြန္ေတာ္ဒီေန႔ မနက္ ဗီဒိုရွင္းရင္းနဲ႕ အယ္လ္ဘမ္ အေဟာင္းတစ္ခုကို သြားေတြ႕ရင္း က ငယ္ငယ္က အပူမရွိတဲ့ဘ၀ေလးကို ျပန္လြမ္းေနမိတယ္ဗ်ာ။ အခုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ပူလာတယ္ဗ်ာ။ ဗိုက္က အေရွ႕ကို :P။ ကၽြန္ေတာ့္ေဖေဖ က အစိုးရ၀န္ထမ္းဆိုေတာ့ နယ္တကာ ေျပာင္းေနရေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လဲ နယ္စံုမွာ ေနခဲ့ဖူးတာ ေပါ့။ ငယ္ငယ္တုန္းက ေနရာေတြကို ျပန္သြားခ်င္ေပမယ့္ တခါမွ မေရာက္ျဖစ္ေသးပါဘူး။ သူငယ္ခ်င္းေတြလဲ ဘယ္ေတြေရာက္ကုန္ၾကျပီလဲ သိဘူး။ တကယ္လို႔ ဒီပံုေတြထဲ က သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ တေလမ်ား အြန္လိုင္းမွာ ရွိရင္ လာဆက္သြယ္ေနာ္။ (ငယ္ငယ္တုန္းက ေဂၚလီေၾကြး မေတာင္းေၾကးေနာ္) :)
ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ တစ္ဦးထဲေသာ ညီမေလးပါခင္ဗ်ာ။(ေယာက္ဖ ေခၚျခင္းသည္းခံပါ) :P
သားဓာတ္ပံုရုိက္ခ်င္ပါဘူးဆို အတင္းရုိက္ခိုင္းတယ္ ဟင့္
ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းမေလးပါ၊ ငယ္ငယ္တုန္းက ေရာ္နယ္ဆိုတဲ့ သူငယ္ခ်င္းရယ္၊ အဲဒီသူငယ္ခ်င္းမရယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ရယ္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သံုးေယာက္က အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းေတြပါ။ ဒီပံုေတြက ကၽြန္ေတာ္ သူငယ္တန္းေလာက္ပဲ ရွိေသးတယ္ထင္တယ္(က်ဴရွင္ဆရာမက ဦးေဆာင္ျပီး ေပ်ာ္ပြဲစား ထြက္ၾကတာေလ)။ ေၾသာ္ေမ့လို႔ အဲဒီသူငယ္ခ်င္းမေလး နဲ႕အဆက္အသြယ္မရတာ ႏွစ္ေပါင္း အေတာ္ၾကာေနပါျပီ။ သူ႔နာမည္က အိသက္တဲ့။ ရွမ္းမေလးလို႕ ထင္တာပဲ။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ က်ဴရွင္က သူငယ္္ခ်င္းေတြပါ။ ဒါေပမယ့္ ဂ်င္းစကပ္ေလးနဲ႕ ကေလးမေလး ကလဲြလို႔ ဘယ္ဘက္အစြန္ဆံုးက မႈန္ေတေတ ၾကည့္ေနတဲ့ တစ္ေယာက္ရယ္၊ အလယ္က ကၽြန္ေတာ္ရယ္၊ ကၽြန္ေတာ့္ေဘးက ေရႊေရာင္ ဂါ၀န္ေလးနဲ႕ေကာင္မေလးရယ္ပဲ ရြယ္တူေတြပါ။ က်န္တဲ့သူေတြက ကၽြန္ေတာ့္ထက္ အတန္းၾကီးတဲ့ သူေတြပါ။ ခုဆို အဲဒီအစ္ကို အစ္မေတြေတာင္ ေတာ္ေတာ္လူၾကီးေတြ ျဖစ္ေနၾကေရာေပါ့( အဟီး ေတာ္လိုက္တာေနာ္)
ဒီထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ဘယ္မွာလဲသိလား၊ ကၽြန္ေတာ္ငယ္ငယ္က တက္ခဲ့တဲ့ လိြဳင္ေကာ္ျမိဳ႕ အ.လ.က(၆)ေက်ာင္းေလးပါ ဒီပံုေလးကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ရန္ကုန္ကို ျပန္ေျပာင္းေတာ့မွာ မို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အတန္းထဲက သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေဖေဖက ရုိက္ေပးခဲ့တဲ့ ပံုေလးပါ။ ေတြ႕ျပီလား ကၽြန္ေတာ့္ကို။ :)
ငယ္ငယ္တုန္းထဲက နဲနဲပဲမ်ားတတ္တယ္ (အဟိ)
ငယ္ငယ္တုန္းက အင္းေလးမွာ အမွတ္တရ ရုိက္ခဲ့တဲ့ အင္းသားစတိုင္နဲ႕ ကၽြန္ေတာ္
Posted in
Labels:
အတိုအထြာ
|
Tuesday, July 10, 2007
တေန႔က ညပိုင္းၾကီး မိုးေတြ တအားရြာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မိုးေအးေအးနဲ႕ ေကြးလို႔ ေကာင္းလိုက္တာ။ မိုးက ေရပါပါတယ္ ထင္တယ္ တ၀ုန္း၀ုန္းတဒိုင္းဒိုင္း နဲ႔။ အိပ္လိုက္တာ ကၽြန္ေတာ္ မိုးလင္းတဲ့ အထိ တစ္ေရးပဲ။ မနက္မိုးလင္း မွ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဘယ္တုန္းက မွ ေရမတက္ဘူးတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္တို႔ ျခံစပ္ကို ေရေတြ ၀င္ေနေလရဲ႕။ အိမ္ေရွ႕ ျခံကေတာ့ အိမ္ထဲထိေရ ေတြ၀င္ေနျပီေလ။ ဒါနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ ရပ္ကြက္ တေလွ်ာက္ လိုက္ၾကည့္ေတာ့ ေဘာလံုးကြင္းၾကီး လဲ ေရကန္ၾကီး ျဖစ္လို႔။ ရပ္ကြက္ အစြန္နားက တခ်ိဳ႕ ပ်ဥ္ေထာင္အိမ္ေလးေတြ ဆို ၾကမ္းျပင္ ျမွပ္ေလာက္ေအာင္ ေရေတြ ၀င္ေနၾကတယ္။ မိုးရြာရင္ ေပ်ာ္တတ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္က ေတာ့ အိမ္ျပင္ကို ခဏခဏထြက္ ျပီး ေရေတာထဲ လမ္းေတြေလွ်ာက္ေနမိတယ္။ အိမ္နားက ခေလးေတြ လဲ လက္ပစ္ကူးေနၾကေလရဲ႕ ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေတြက သာ ေပ်ာ္လို႔ လူၾကီး ေတြက ဒီထက္ ပိုျပီး ေရ႔မတက္ဖို႔ စိတ္ပူပန္ေနၾကတယ္ေလ။ တကယ္ေပ်ာ္စရာၾကီးဗ်ာ မိုးကတဖြဲဖြဲေအာက္မွာ လမ္းမေပၚျဖတ္စီး တဲ့ ေရေတြ ၾကားထဲ လမ္းေလွ်ာက္ရတာ ေပ်ာ္လြန္းလို႔ ငယ္ငယ္တုန္းက သီခ်င္းေလးကို ေတာင္ျပန္ညည္းမိတယ္။
“မိုးရြာရင္ မိုးေရ ခ်ိဳးမယ္၊ ေမေမလာရင္ ႏို႕စို႔ မယ္။ ေဖေဖ လာရင္ အုန္းသီးခြဲစားမယ္” ေပါ့။
Posted in
Labels:
poem
|
Tuesday, July 03, 2007
ငါ့ရင္ခြင္ထဲမွာ
မိုးေတြ သြန္းရြာေနျပီ ေကာင္မေလး...
ၾကယ္တစ္ပြင့္ႏွင့္ ဖန္ဆင္းခဲ့တဲ့ ရာသီမ်ိဳး
ငါထုဆစ္ေနတယ္...
အနည္းဆံုး မင္းေပ်ာ္ေစဖို႔...
ငါ့ေကာင္းကင္ေတြ ခ်ိတ္ဆြဲထားခဲ့...
အဲဒီ အေရာင္မဲ့တဲ့ သံစဥ္ကို
ငါမင္းအတြက္... တခုတ္တရ ထုပ္ပိုး
(ျဖစ္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္)
လတ္ဆတ္ျခင္းေတြ..
ငါ့၀န္းက်င္မွာ သုတ္လိမ္းထားပါရဲ႕...
တကယ္ဆိုေကာင္မေလးရယ္...
မင္းသတိထားမိသင့္တယ္.....။
Posted in
Labels:
တေစၧတစ္ေကာင္ရဲ႕ေတးသီသံ
|
Tuesday, July 03, 2007
(၁)
စူးရွျပင္းထန္ေသာ Marilyn Manson ၏ သီခ်င္းကို head phone ျဖင့္နားေထာင္ကာ အိပ္ယာထက္တြင္ တစ္ကိုယ္တည္း ေပါက္ကြဲခံစားေန၏။ သီခ်င္းသံစဥ္၏ Tempo တြင္ စီးေမ်ာရင္း ပတ္၀န္းက်င္ကို ေမ့ေန၏။ ထိုစဥ္ အိမ္ေပၚထက္ဆီသို႕ အေလာတၾကီး လူငယ္တစ္ေယာက္ ေျပးတက္လာသည္။ တံခါးကို အသာဟျပီး အခန္းထဲသို႔ ေခါင္းျပဴျပီး ၾကည့္လိုက္သည္။ အိပ္ယာေပၚမွ လူငယ္က ဘာလဲဟုေမးေငါ့ျပီး ေမး၏။ ထိုအခါ တံခါး၀မွ လူငယ္က ထူးထူးဆန္းဆန္း အျပံဳးမ်ိဳးကို ျပန္ျပံဳးျပျပီး တံခါးကိုျပန္ဆြဲပိတ္ သြားသည္။ အမႈမဲ့စြာပင္ သီခ်င္းကို ျပန္လည္နားေထာင္ေန၏။
အခန္းထဲတြင္ မီးခိုးေညွာ္နံ႔မ်ား ခိုးေ၀လာသည္။ သူ႔ Mp3 ကိုပိတ္လိုက္ျပီး အေျခအေနကို စူးစမ္းၾကည့္ရာ အခန္း၏ အျပင္ဘက္တြင္ တဖ်စ္ဖ်စ္ျမည္သံမ်ား ႏွင့္အတူ အခန္းအတြင္းသို႔ မီးခိုးလံုးမ်ား စိမ့္၀င္လာသည္။ သူအိမ္မီးေလာင္ေနျပီမွန္းသူ ေျခာက္ျခားစြာ သိလိုက္ရသည္။ အနီးဆံုးျပတင္းေပါက္မွန္ကို ခံုျဖင့္ရိုက္ခြဲျပီး ျပတင္းေပါက္မွထြက္ရန္ ၾကိဳးစားေသာ္လည္း အလြန္ ခိုင္ခံ့ေနေသာ ျပတင္းေပါက္ သံတိုင္မ်ားက သူ႔အား ဟန္႔တားေန၏။ အခန္းတြင္းသို႔ မီးခိုးမ်ား တစတစ ပိုမိုမ်ားျပားလာသည္။ အသက္ကို ျပင္းစြာရူရင္း မီးခိုးမ်ား အူထြက္ေနေသာ တံခါး၀ဆီသို႔ သြားျပီး တံခါးကို ဆြဲဖြင့္၏။ ကံမေကာင္းစြာပင္ တံခါးသည္ အျပင္ဘက္တြင္ တခုခုခံေနသျဖင့္ တင္းက်ပ္စြာပင္ ဖြင့္၍မရျဖစ္ေနျပန္သျဖင့္ သူ႔ကိုယ္လံုးျဖင့္ ေဆာင့္ဖြင့္ၾကည့္သည္။ ခံုျဖင့္ရိုက္ဖြင့္ ၾကည့္ေသာ္လည္း အခ်ည္းအႏွီးပင္။ အခန္းအျပင္ဘက္ ရွိ မီးလွ်ံမ်ားသည္ သူ႔အခန္းထဲသို႔ ၀င္ ေရာက္လာသည္။
“ဒုန္း..ဒုန္း..ဒုန္း”
“ကယ္ၾကပါဦး… ဒီမွာဘယ္သူမွ မရွိၾကေတာ့ဘူးလား။ မီးေလာင္ေနတယ္ဗ်ိဳ႔ ကယ္ၾကပါဦး။ အဟြတ္..အဟြတ္”
စည္သူ…။ သူ႔ကို ခုနက တံခါး၀မွာ စည္သူလာၾကည့္သည္ကို မွတ္မိသြားသည္။ သူရုတ္တရက္ သိသြားသည္ စည္သူသူ႔ကို ယုတ္မာသြားျပီ။ အခန္းအျပင္ဘက္တြင္ တခုခုခံထားခဲ့ျခင္း ျဖစ္ႏိုင္ သည္။
“စည္သူ..ေရ.. ငါ..ငါ့ကို တံခါးျပန္ဖြင့္ေပးပါကြာ… ဒုန္း..ဒုန္း…ဒုန္း ေဟ့ေကာင္ ငါ့ကို တံခါးျပန္ဖြင့္ေပး စည္သူ… ေခြးမသား စည္သူ ငါ့ကိုတံခါးျပန္ဖြင့္ ေပးစမ္း ငါ့ကို တံခါးျပန္ဖြင့္ ေပးပါကြာ ငါ့ေတာင္းပန္ပါတယ္ တစ္ေယာက္ေယာက္မ်ားမရွိၾကဘူးလား ဒုန္း…ဒုန္း..ဒုန္း…. အဟြတ္အဟြတ္.. ကယ္… ကယ္ၾကပါဦးဗ်ိဳ႕…….”
တျဖည္းျဖည္း ႏွင့္ သူအသက္ရူက်ပ္လာသည္။ ေခါင္းေတြမူးေနာက္လာျပီး ေမာဟိုက္လာ၏။ သူမ်က္စိ ေတြ က်ိန္းစပ္ေနျပီး ဘာမွမျမင္ရေတာ့ေခ်။ အခန္းတြင္းတြင္ ေအာက္ဆီဂ်င္ အေတာ္နည္းေနျပီ ျဖစ္၏။ သူ႔ရင္ဘတ္ အစံုသည္ ျမင့္တက္ကာ ျပင္းစြာ အသက္ရူရူိက္ရင္း ….။
“ေမေမေရ.. သားေမ့ေမ့ဆီလာခဲ့ျပီ..”
သူ႔မ်က္စိထဲတြင္ ေမေေမက သူ႔ကိုေထြးေပြ႔ထားျပီး သူ႔ေခါင္းကို အသာအယာပြတ္သတ္ေပးေန၏။ ေမေမ့ရင္ခြင္ထဲတြင္ မွီရင္း သ႔ူ၀န္းက်င္တစ္ခုလံုးသည္ အေမွာင္အတိဖံုးလႊမ္းသြားေလေတာ့သည္။
********************
(၂)
“ေဟ့ေကာင္ ေနခန္႔ မင္းကိုငါေမးစရာရွိတယ္။”
“အင္း”
“မင္းဟို..ခ်ိဳယုယကို မင္းလိုက္မလို႔လား”
“ေအးေလ ဘာျဖစ္လို႔လဲ”
“မင္းေတာ့ ျပႆနာ အိုးကို သြားစတာပဲ”
ေနခန္႔က သီဟကို နားမလည္စြာၾကည့္ရင္း…
“ဘာျဖစ္လို႔လဲကြ ငါအခုလဲ ခ်ိဳယုယနဲ႔ အဆင္ေျပေနတာပဲ”
“အာ.. အဲဒီေကာင္မေလးအေၾကာင္း မသိေသးဘူးလား။ တတိယႏွစ္မွာ သူ႔အစ္ကိုရွိတယ္ကြ။ သူ႔အစ္ကို က လူမိုက္လိုလို ဘာလိုလိုနဲ႔ အုပ္စုလိုက္ေနၾကတာ”
“ဟ…သူ႔ဘာသာသူ လူမိုက္ဆိုတိုင္း ငါက ေၾကာက္ရမွာလား၊ ျပီးေတာ့ သူ႕ညီမကုိငါက ရိုးရိုးသားသား လူငယ္ခ်င္း ခ်စ္တာပဲ ဘာအျပစ္ရွိလို႔လဲ။”
သီဟက ေနခန္႕ကို အနည္းငယ္စိတ္တိုသြားသည္။
“ျပီးေရာကြာ.. အဲဒါဆိုလဲ ငါမေျပာေတာ့ဘူး”
သီဟစိတ္ဆိုးသြားမွန္းသိ၍..
“အလကားစတာပါကြာ သီဟကလဲ.. ေအးပါကြာ ငါသတိထားပါ့မယ္ ဒါေပမယ့္ ခ်ိဳယုယနဲ႔ က အဆင္ေျပကာနီးေနျပီကြ ျပီးေတာ့…”
“ေသာက္ရူး ေရာဂါကၽြမ္းေနျပီမွတ္လား”
“အေဟး… မဟုတ္ဘူးလားဆိုေတာ့… အင္းဟုတ္တယ္”
“မင္းအတြက္ ခ်ိဳယုယေဘးက ေဘဘီ၀တုတ္ေလးနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးပါ့မယ္ကြာ”
“ေတာ္ပါျပီကြာ..ေက်းဇူူးတင္ပါတယ္ေနခန္႔ရာ”
“အဟ.. ေဟ့ေကာင္လူၾကားေကာင္းေအာင္ ေလွ်ာက္ညည္းမေနနဲ႔ ကြန္ျပဴတာေက်ာင္းက မင္းေကာင္မေလး ဘယ္နားသြားထားမလဲ။ မင္းကဒီေက်ာင္းမွာလဲ ေနာက္ဇာတ္လမ္း ထြင္ခ်င္ေနျပန္ျပီလား”
“အဟီး”
ကန္တင္း နားမွဖယ္ရီကားမ်ား ထြက္ေတာ့မည္ျဖစ္ရာ
“see you သီဟေရ.. အာေနဦး မနက္ျဖန္ငါမလာႏိုင္ဘူး ဒီေန႔အိမ္ေျပာင္းမွာမို႔ မနက္ျဖန္ ၀ိုင္းကူစရာေတြရွိလိို႔ မင္း roll sheet အေျခအေနၾကည့္ျပီး လတ္မွတ္ထိုးထားေပးကြာ”
“ေအးပါကြ ဒီတပတ္ေက်ာင္းပိတ္ရင္လဲ ငါလာလည္ဦးမယ္ မင္းတို႔အိမ္ကို”
“Ok bye bye”
**************
“ေနခန္႔ေရ.. မင္းကလဲကြာ ဒီေန႔ ျပန္လာတာေနာက္က်လွခ်ည္လား။ ေမေမတို႔ ဒီမွာပစၥည္းေတြ အကုန္ ဟုိဘက္ေရာက္သြားျပီ။ သားကို ေစာင့္ေနတာ”
“ဟုတ္တယ္ေမေမေရ.. ဒီေန႔ ဖယ္ရီက လမ္းမွာပ်က္ေနလို႔ လိုင္းကားစီးျပန္လာတာ”
“ေဟာ သားေဖေဖေတာင္ ေမေမတို႔ကို လာၾကိဳေနျပီ.. သြားရေအာင္သား”
--------------------------------
အခုကၽြန္ေတာ္အသစ္ေျပာင္းေသာ ေနရာသည္ ျခံ၀န္းက အရင္အိမ္ထက္ပိုက်ယ္၀န္းသည္။ အိမ္မွာ တိုက္ခံအိမ္၂ထပ္တိုက္ ေလးျဖစ္ျပီး ျပန္ျပင္ေဆာက္ထားသည္မွာ မၾကာေသးဟု သိရသည္။ သို႔ေသာ္အိမ္ရွင္က မဆီမဆိုင္ အ၀ါေနာက္ေနာက္ၾကီး သုတ္ထားသည္။ အိမ္ထဲတြင္ ပစၥည္းမ်ားက ေနရာခ်ထားတုန္း ျဖစ္သျဖင့္ ဟိုတစ္ပံုဒီတစ္ပံု ျဖစ္ေန၏။
“သားေရ..ေမေမတို႔ ညေနစာစားဖို႔ ထမင္းနဲ႔ဟင္း သြား၀ယ္လိုက္ဦးမယ္။ ျပီးေတာ့ လိုတဲ့ပစၥည္းနဲနဲကို စတိုးဆိုင္မွာ သြား၀ယ္လိုက္အံုးမယ္။ သားဗုိက္ဆာရင္ ဆြဲျခင္းထဲမွာ ေခါက္ဆြဲေျခာက္ထုပ္နဲ႔ ေရေႏြးနဲ႔ ရွိတယ္။ အဆာေျပအရင္စားထားေပါ့။ ေမေမတို႔ သိပ္မၾကာပါဘူး”
“ဟုတ္ကဲ့ပါေမေမ”
ဒီအိမ္ၾကီးကုိ ၾကည့္ရတာ ေနရာသစ္ျဖစ္ေန၍လားမသိ တမ်ိဳးၾကီးျဖစ္ေနသည္။ အေပၚထပ္ တစ္ထပ္ပါသည့္ အတြက္ေတာ့ မိသားစုသံုးေယာက္သာရွိေသာ ေနခန္႔တို႔အတြက္ အနည္းငယ္ က်ယ္၀န္းလွပါသည္။ ေနခန္႔က သူ႔ေနရမည့္ အေပၚထပ္ရွိ အခန္းကို တက္ၾကည့္၏။ အေပၚထပ္ တြင္ အခန္းသံုးခန္းရွိျပီး သူ႔အခန္းႏွင့္ စတိုခန္းသည္ ကပ္လ်က္ျဖစ္သည္။ သူ႔အတြက္ အခန္းက အရင္အိမ္က အခန္းထက္က်ယ္၀န္းပါသည္။ အခန္းထဲရွိ သူ႔ပစၥည္းမ်ားအား ဘယ္ကစရွင္းရမွန္း မသိျဖစ္ေန၍ အရင္ဇိမ္ယူဖို႔ အိပ္ယာ အရင္ခင္းလိုက္သည္။
“အင္း..ဒီအခန္းေလးက ငါ့အရင္အခန္းထက္စာရင္ မဆိုးပါဘူး။ ျပတင္းေပါက္နားမွာ ငါ့ကြန္ျပဴတာ ထားမယ္။ စာၾကည့္စားပြဲက ဒီဘက္ေဘးမွာ ထားရမယ္။”
“ဂ်စ္..ဂ်စ္..ဂ်စ္”
႐ုတ္တရက္ သူ႔ေဘးဘက္ စတိုခန္းမွ တစံုတခုကုတ္ျခစ္သံကို ၾကားလိုက္ရသည္။ သို႔ႏွင့္ စတိုခန္းဘက္သို႔ ကူးခဲ့ျပီး တံခါးကို ဖြင့္လုိက္၏။ တံခါးဖြင့္ဖြင့္ခ်င္း ေအာက္သိုးသိုးအနံ႔ ၾကီးက ႏွာေခါင္းထဲ တိုး၀င္လာသည္။ ဒီအခန္းက ဒီအတိုင္းပစ္ထားတာ ၾကာျပီထင္တယ္။ စတိုခန္းသည္ သူ႔အခန္းေလာက္ က်ယ္ျပီး အခန္းထဲမွာ ကေလးစက္ဘီးစုတ္တစ္စီး၊ ေသတၱာတလံုးႏွင့္ သစ္တိုသစ္စမ်ား၊ ကပ္ထူပံုးၾကီးမ်ားႏွင့္ တံခါးႏွင့္ကပ္လ်က္ တြင္ ဗီဒိုၾကီးတစ္လံုးရွိသည္။ ထိုစဥ္ သူ႕ေနာက္မွာ တစ္ေယာက္ေယာက္ ေရာက္ေနသလို ခံစားရသျဖင့္ လွည့္ၾကည့္လိုက္၏။ သို႔ေသာ္ ဘယ္သူမွရွိ မေနပါ။ အခန္းထဲတြင္ မီးလံုးေလးသာ တပ္ဆင္ထား သျဖင့္ အလင္းေရာင္မွာ မိန္ေဖ်ာ့ေန၏။ ခုနက အသံသည္ ခဏတိတ္ဆိတ္သြားရာမွ သူ႔ေျခသံၾကားေတာ့မွ အသံက ပိုက်ယ္လာသည္။ သူအနည္းငယ္ေတာ့ ေက်ာခ်မ္းသလိုျဖစ္လာသည္။ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ သူ႔နားတြင္ တစ္ေယာက္ေယာက္ရွိေနသလို ခံစားေနရသည္။ ဗီဒိုထဲမွ အသံသည္ ပိုမိုဆူညံလာသျဖင့္ အရဲစြန္႔ ျပီးဆြဲဖြင့္လိုက္သည္။ တစံုတခု သူ႔အေပၚသို႔ ခုန္အုပ္လိုက္သည္။
“၀ုန္း”
“အား”
“အာ… ေတာက္ေၾကာင္စုတ္”
အနက္ေရာင္ မဲေမွာင္ေနေသာ ေၾကာင္တစ္ေကာင္သာ ျဖစ္၏။ ဘယ္သူကမ်ား ဒီေၾကာင္ကို ဗီဒိုထဲလာပိတ္ထား ပါလိမ့္။ ဒုတိယအၾကိမ္ေျမာက္ သူ႔ေနာက္ေက်ာတြင္ တစံုတေယာက္ မတ္တပ္လာရပ္ေနသလို မသတီစြာ ခံစားရျပန္သည္။
“အာ.. ငါဘာေတြ ျဖစ္ေနတာပါလိမ့္ မျဖစ္ဘူး ေအာက္ဆင္းျပီး ေရခ်ိဳးအံုးမွပဲ”
သူေလွကားမွ ေအာက္ထပ္သို႔ ဆင္းရန္ျပင္လိုက္စဥ္ ေအာက္ဘက္ေလွကားရင္းတြင္ သူ႔အားစိမ္းစိမ္းၾကီး ၾကည့္ေနေသာ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္ အားေတြ႔လိုက္ ရသည္။
“ေအာင္မယ္ေလးဗ်”
ေသခ်ာၾကည့္ေတာ့မွ ၈ႏွစ္အရြယ္ ခန္႔ရွိေသာ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္ သာျဖစ္ေနသျဖင့္ ေနခန္႔ အိေျဒၷျပန္ဆည္ လိုက္ျပီး
“ေဟ့ ညီေလး..မင္း ဘာလာလုပ္တာလဲ”
“ကၽြန္ေတာ္အိမ္ေရွ႕ အိမ္ကပါ.. လူသစ္ေတြေရာက္တယ္ဆိုလို႔ လာၾကည့္တာပါ။”
“ေအာ္..ေအး..ဟုတ္ဟုတ္လား…အင္းထိုင္ေလကြာ”
ကေလးေလး တစ္ေယာက္ကို ေတာင္ အဓိပၸါယ္မဲ့စြာ ေၾကာက္ရြ႔ံ႕ေန၍ သူ႔ကိုယ္သူုစိတ္တို မိ၏။
“ကၽြန္ေတာ္ မထိုင္ေတာ့ပါဘူး”
“ဒါနဲ႔ မင္းနာမည္ ဘယ္လိုေခၚလဲကြ”
“အာကာ..ပါ”
ထိုကေလးသည္ ေနခန္႔ႏွင့္ စကားေျပာေနရင္းႏွင့္ ေနာက္ေက်ာကို လွမ္းလွမ္းၾကည့္ေနသျဖင့္ ေနခန္႔ ခင္မ်ာ မလံုမလဲျဖစ္ေနသည္။
“သားေရ အာကာေရ”
“ဗ်ာ သားဒီမွာ လာျပီ ကၽြန္ေတာ္သြားျပီေနာ္”
“ေအာ္ ေအးမင္း အေမေခၚေနျပီထင္တယ္ ေနာက္လဲ ငါ့တို႔ဆီလာခဲ့ေလ”
“ဟုတ္ သြားျပီ”
အာကာက သူ႔ကို ႏႈတ္ဆက္စကားဆိုေသာ္လည္း သူ႔မ်က္လံုးမ်ားက ေနခန္႔ အေနာက္ဘက္ဆီသို႔ သာ တခ်က္တခ်က္ ၾကည့္ေနရာ အနည္းငယ္ေက်ာခ်မ္းလာသည္။
မၾကာမွီ ေမေမတို႔ ျပန္ေရာက္လာၾကသည္။
“သားဗိုက္ဆာေနျပီလား.. ထမင္း၊ ဟင္းေတြ ၀င္၀ယ္ေနလို႔ ၾကာေနတာ ကဲလာေမေမတို႔ စားၾကရ႔ေအာင္၊ ေဖၾကီးေရ.. အဲဒီအထုပ္ေတြ ဒီအတိုင္းထားလိုက္ေတာ့ေလ။ လာညစာစားၾကမယ္။”
ေမေမတို႔၀ယ္လာေသာ ညစာကို စားျပီး ထိုညအဖို႔ ေရပင္မခ်ိဳးေတာ့ပဲ.. ေစာေစာအိပ္ယာ၀င္ ပစ္လိုက္ေတာ့၏။ (ဆက္ရန္...)
Posted in
Labels:
poem
|
Monday, July 02, 2007
အလင္းမုိက္ေသာည ညဥ့္လယ္
ေသငယ္ေဇာကပ္ေနတဲ့...ဇီ၀အသက္႐ွဴသံခပ္ျပင္းျပင္းေတြ
ေသြးပ်က္ေျခာက္ကပ္လြန္းတဲ့ ရယ္သံေတြ
ငါ....စိတ္နားထဲမပီမျပင္...ခပ္သဲ့သဲ့ၾကားရ...
အေမွာင္ျခံဳလႊာေအာက္ ရမၼက္ညီွန႔ံတစ္ခ်ိဳ႕..
ခပ္လွမ္းလွမ္းမွ....လွမ္းေတြ႕လုိက္ရတယ္။
အက္ကြဲဆူေ၀ေနတဲ့ ဟိန္းေဟာက္သံေတြ
အေ၀းတစ္ေနရာဆီက.....ေျပးေျပးလာေနတယ္။
တျဖည္းျဖည္းနီးလာျပီ....
နာရီေအာ္သံေတြၾကားေနရတယ္....
ငါ့ရင္ဘတ္ၾကီး...တင္းၾကပ္ဖိကပ္ျပီး
ႏွလံုးခုန္သံ တခ်က္တခ်က္ရပ္ရပ္သြားေပါ့
ငါ့အခန္း...၀န္းက်င္တစ္ခုလံုး
အဲဒီအနီေရာင္မ်က္လံုးေဟာက္ပတ္ေတြနဲ႕
ျပည့္ႏွက္...
ငါ...လြင့္လြင့္သြားခဲ့...မဟုတ္ေသးဘ့ူး။
ငါ့ကိုယ္ငါေတာင္ မသိခ်င္ေတာ့ဘူး။
ငါ့...နံေဘးက အလင္းေတြ
တျဖည္းျဖည္း..ေမွာင္မဲလာ..
ငါလြင့္လြင့္သြားခဲ့..
ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း...အင္အားတစ္ခုက
ခႏၶာ၀န္ထဲက...ငါ့ကို ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းဆြဲထုတ္သြား
ငါ..ငါလြင့္လြင့္သြားခဲ့.....။
ဤဘေလာ့မွ စာသားမ်ား၊ ရုပ္ပံုမ်ားအား စီးပြားေရး ဆိုင္ရာ လုပ္ငန္းမ်ားတြင္ ကူးယူသံုးစြဲျခင္းမျပဳလုပ္ပါရန္ (အထူး) သတိေပး တားျမစ္အပ္ပါသည္။