My TLMS

အဘိုးၾကီး ဟုိမိုစမ္

ဟိုမိုစမ္သည္ ၀မ္းေရးသက္သက္မွ တစ္ပါး အျခားမည္သည့္ အေရးကိုမွ် ဂရုမစိုက္။ ဟိုမိုစမ္သည္ မည္သည့္အခါမွ် ငတ္မြတ္သည္ဟူ၍ မရွိ။ လူအမ်ားသည္ အရာရာကို ဦးေခါင္းျဖင့္ စဥ္းစားဆင္ျခင္ ဆံုးျဖတ္ေလ့မရွိဘဲ ၀မ္းေခါင္းျဖင့္သာလွ်င္ စဥ္းစားဆင္ျခင္ ဆံုးျဖတ္ေလ့ရွိၾကကုန္၏။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ ဟိုမိုစမ္ကို လူအမ်ားက ခ်စ္ခင္ၾကသည္။ လူ႔အဖိုးတန္တစ္ေယာက္ဟု သေဘာထားၾကေလသည္။

ေတာင္ၾကီးသည္ ၀ီရိယ ဟူေသာ အမည္ႏွင့္ လိုက္ပါေပ၏။ ၾကီးစြာေသာ လုံ႔လဥႆဟျဖင့္ သာလွ်င္ ထိုေတာင္ကို တက္ႏိုင္၏။

ဟိုမိုစမ္ႏွင့္ သူ႔အေပါင္းအေဖာ္တို႔သည္ စာေရးေသာက္ေရးအတြက္ဆိုလွ်င္ မည္သို႔ေသာ အလုပ္ကိုမဆို လက္မရြံ႕လက္မတြန္႕သူမ်ား ျဖစ္ေသာ္ျငားလည္း ေတာင္တက္ျခင္းအလုပ္ကိုမူ အားအင္ျဖဳန္းတီးမႈဟု ထင္မွတ္ၾကသည္။ ေတာင္ထိပ္ေပၚရွိ ရဲတိုက္ၾကီးကို မေရာက္ဖူး မျမင္ဖူးလွ်င္လည္း ကိစၥမရွိ၊ ေရာက္ဖူးျမင္ဖူး၍လည္း ဘာမွ် အေၾကာင္းမထူး။ ရဲတိုက္ၾကီးသည္ တိုက္အိုတိုက္ပ်က္ၾကီး တစ္ခုတည္းသာတည္း။ သူတို႔လည္း တိုက္အိုတိုက္ပ်က္ၾကီး မ်ားကိုျမင္ဖူးခဲ့ေပါင္း မ်ားလွျပီ။ တိုက္အို တိုက္ပ်က္မ်ားဟူသည္ ဘရမ္ဒီမေသာက္ႏိုင္၍ အားအားေန ဖဲကစားေနၾကရသည့္ အမယ္အိုၾကီးမ်ားအဖို႔သာ ျဖစ္သည္။

“ငါထမင္းအ၀စားေနရတဲ့အခါ ငါဘာလုပ္ေနလို႔ ငါဘာျဖစ္မလဲဆိုတာ ငါသိေနတယ္ကြ။ ေတာင္တက္တဲ့အလုပ္ဆိုတာ ကေတာ့ ဘာလို႔လုပ္ဘာျဖစ္မယ္မွန္းမသိရတဲ့ အလုပ္မ်ိဳးပါကြယ္” ဟူေသာ စကားမ်ားမွာ ထိုဖုန္းေတာင္းယာစား ေလာကတြင္ လူသိအမ်ားဆံုး လက္သံုးစကားမ်ားျဖစ္၏။

တစ္ညတစ္၌ ဟိုမိုစမ္သည္ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ေကာင္းေသာ အိပ္မက္ကို ျမင္မက္ေလ၏။ သူတုိ႔ သူေတာင္းစား အုပ္စု၏ ေခါင္းေဆာင္ေရွ႕တြင္ တရားစစ္ေဆးခံေနရသည္ဟု မက္ျခင္းျဖစ္၏။ အိပ္ရာမွ တုန္တုန္ယင္ယင္ျဖင့္ လန္႔ႏိုး၏။ သူလည္ကုပ္ေပၚသို႔ အခ်ိန္မေရြး ပုဆိန္ဖ်ားၾကီး ေရာက္ေတာ့မည္ဟု လည္းေကာင္း၊ လူထုလူေတာထဲ ေနသူမ်ားသည္ လူတို႔ကို စီရင္ဆံုးျဖတ္သည့္ တရားဥပေဒ လက္ေအာက္တြင္ ေနရျပီး ထိုတရားဥပေဒ၏ ယဇ္ေကာင္မ်ားသာ ျဖစ္၍ လူေတာထဲမွ ထြက္ခြာ၍ လူထုအထက္သို႔ လွမ္းေက်ာ္တက္ႏိုင္ သူမ်ားသာလွ်င္ လူအျဖစ္ ဆက္လက္ေနႏိုင္မည္ဟု လည္းေကာင္း ျမင္မက္ခဲ့သည့္ နမိတ္မ်ားကို ဖတ္လွ်က္ အထိတ္တလန္႕ျဖစ္ေနရွာသည္။

“ တက္ကြ တက္ကြ” ဟို သူကိုယ္သူ ေျပာေနမိ၏။ လူအုပ္အထက္ ေက်ာ္တက္ရန္လမ္းမွာ တစ္လမ္းထဲရွိ၏။ လူထုလည္း ထုိလမ္းကို မႏွစ္ျမိဳ႕ၾက။ ထိုလမ္းသည္ကား ၀ီရိယဟူေသာ ေတာင္ေပၚသို႔ တက္ေသာလမ္းေပတည္း။

“ခင္ဗ်ားၾကီး ၀ီရိယထုတ္ရမယ္ဆိုရင္ ဒီမွာပဲေနျပီး ထုတ္စမ္းပါ၊ ရိုးရိုးသားသားထမင္း ရွာစားပါ၊ ဒီမွာဆိုရင္ ခင္ဗ်ားကို ခင္ဗ်ား ဘယ္ေရာက္ေနမွန္းသိေနတာဗ်၊ ဒီမွာ စားစရာေသာက္စရာလဲ ရွိေနတာပဲ မဟုတ္လား၊ အစားအေသာက္ထက္ ဘယ္ဟာကမ်ား ပိုျပီး အေရးၾကီးေသးလဲ” ဟု ဟိုမိုစမ္၏ သားက အဘိုးၾကီးအား အျပစ္ဆိုေလသည္။

“ဟ မင္းတို႔ငါတို႔ဟာ စားဖို႔ေသာက္ဖို႔အတြက္သာ လူလာျဖစ္ေနၾကရတာလားကြယ့္” ဟု ဟိုမိုစမ္က စဥ္းစဥ္းစားစား ေမးလိုက္သည္ကို သူ႔သားက ေျပာင္ရယ္ရယ္ေလ၏။

“ေတြးေတြး၊ ဆက္ျပီးေတြးေနေပါ့ဗ်ာ၊ ခင္ဗ်ားၾကီးဟာ ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ အလုပ္အကိုင္ၾကီးေတြကို လုပ္ႏိုင္မယ့္ လူၾကီးတစ္ေယာက္ကိုဗ်၊ ခင္ဗ်ားဟို.. ဗိုက္ပူၾကီး ဦးေပၚစက္ ကို သြားသတ္ျပီး သူ႔ပိုက္ဆံေတြကို ဒီယူခဲ့ပါလား၊ အဲဒီလိုလုပ္တာကမွ အက်ိဳးရွိအံုးမယ္၊ က်ဳပ္တို႔လူဘ၀ ဘာျဖစ္လို႔ ဘယ့္အတြက္ ရလာၾကလဲ ဆိုတာကို ေတြးၾကံဖို႔ လိုတယ္ဆိုတဲ့ စကားကေတာ့ လြန္လြန္းသဗ်ာ၊ ခင္ဗ်ားပဲ ဆက္ေတြးေနစမ္းပါ၊ ဆက္ၾကံေနစမ္းပါ” ဟု
သူ႔သားအား ႏႈတ္လွန္ထိုးေလသည္။ ဟိုမိုစမ္၏သားသည္ ထိုသို႔ေျပာရင္း ယားယံသည့္ေနရာကို ကုတ္လွ်က္ သေရာ္ျပံဳးျပံဳးကာ ေခါင္းတခါခါလုပ္ေန၏။ ထို႔ေနာက္ ထမင္းစာလာသျဖင့္ အဘိုးၾကီးထံမွ ခြာေလသည္။

ေတာင္ေပၚမွ ေအာက္သို႔ငံု႔ၾကည့္သူမ်ား၏ မ်က္စိမ်ားသည္ ပြင့္လင္းကုန္၏။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ ထိုသူတို႔သည္ က်ိန္စာသင့္သူမ်ားႏွင့္ တူ၏။

ဤစကားမ်ားသည္ ေရွးေရွးအခ်ိန္တုန္းက လူတိုင္းလိုလို သိရွိၾကသည့္ စကားမ်ားျဖစ္သည္။ ယခုမူ မည္သူမွ် ဤစကားမ်ားကို နားမလည္ေတာ့ေခ်။ အခ်ည္းႏွီးစကားမ်ားသာ ျဖစ္ေန၏။ ၀ီရိယ ေတာင္ၾကီးကို တက္ရန္ သႏိၷ႒ာန္ ခ်ျပီးေသာ ဟိုမိုစမ္သည္ပင္ ထိုစကားစုမ်ား၏ အဓိပၸါယ္ကို နားမလည္ေခ်။

ေတာင္ေပၚတြင္ဘာကိုမ်ား ေတြ႔ရပါလိမ့္။ တခုခုေတာ့ ဧကႏၷရွိရမွာပဲ။

ဟိုမိုစမ္သည္ ေတြ႔ရမည့္အရာကို အမ်ိဳးမ်ိဳးစိတ္ကူးယဥ္ၾကည့္ေသာ္လည္း ေက်နပ္မႈမရ။ သို႔ေသာ္လည္း ဘာမွ်မရွိဟု လူအမ်ားထင္သလို မူမျဖစ္ႏိုင္၊ တခုခုေတာ့ ရွိကိုရွိရမည္ဟု သူ႔စိတ္ထဲ အလိုလိုၾကိဳတင္ သိရွိေနသေယာင္ ျဖစ္၏။

က်မ္းဂန္မ်ားတြင္လည္း ယခုဆို လတၱံ႕ပါအတိုင္း ပါရွိေန၏။ ေရွးေရွးတုန္းက လူအမ်ားသည္ ထိုေတာင္ေပၚသို႔ တက္ဖူးၾက၏။ ေတာင္ေပၚေရာက္ျပီး ျပန္လာေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ားကို သူေတာ္စင္ သူေတာ္မြန္မ်ားဟု အမ်ားက သမုတ္ၾက၏။ ထိုပုဂၢဳိလ္မ်ားကို အမ်ားက ယခင္ကဲ့သို႔ “မိတ္ေဆြ” ဟု မေလးမစား မေခၚ၀ံ့ၾက။ ထိုပုဂၢိဳလ္မ်ားသည္ ဆင္းရဲဒုကၡကင္းသူမ်ားျဖစ္၍ က်န္အျခားလူမ်ားမူကား ဆင္းရဲဒုကၡရွိသူခ်ည္းျဖစ္၏။

ဟိုမိုစမ္သည္ ေတာင္ေပၚသို႔တက္ရန္ျဖစ္ေနေလျပီ။ လူထုအဆင့္မွ ေျခတစ္လွမ္းခန္႔ပင္ျဖစ္ျဖစ္ ေက်ာ္လြန္သြားႏိုင္ရန္ စိတ္တံုးတံုးခ်ျပီးသားျဖစ္ေန၏။

ဟိုမိုစမ္သည္ ေတာင္သို႔ခ်ဥ္းကပ္၏။ မိုးသည္ ေတာင္ထိပ္ကို တိမ္အိတ္စြတ္ထား၏။ အဘိုးၾကီးသည္ ေတာင္ထက္သို႔ တက္လွမ္းေလျပီ။ တစ္နာရီျပီး တစ္နာရီ၊ တစ္ေန႔ျပီး တစ္ေန႕၊ တစ္ပတ္ျပီး တစ္ပတ္၊ တစ္ႏွစ္ျပီး တစ္ႏွစ္ခ်ီတက္ကာေန၏။ သို႔ေသာ္လည္း ခရီးမည္မွ်တြင္ေလျပီကို ေနာက္သို႔လွည့္ၾကည့္တိုင္း လွည့္ၾကည့္တိုင္း ေျခတစ္လွမ္းမွ်ပင္ ခရီးမတြင္ေသးသည္ကို အထိတ္တလန္႔ေတြ႔ေတြ႔ေနရ၏။ ခရီးမတြင္ရုံသာမက သူ၏မူလေလာက ေဟာင္းႏွင့္ ပို၍ပို၍ နီးလာေနသည္ကိုသာ ေတြ႔ေနရေလသည္။

အတန္ၾကာလတ္ေသာ္ ေလာကေဟာင္းသည္ ပို၍ ၾကည္လင္လာ၏။ အထက္သို႔ေရာက္ေလေလ အိမ္မ်ား၏ နံရံတံတိုင္းမ်ား၊ လူ႔ႏွလံုးသားမ်ား၊ လူ႔ေသာကမ်ား စသည္တို႔ကိုပင္ ေဖာက္ထြင္း၍ ျမင္ေလ၏။ ေလာကေဟာင္းကို စြန္႔လိုေသာ ဆႏၵမွာလည္း ေလ်ာ့၍ေလ်ာ့၍ လာေလေလျဖစ္၏။ သို႔ေသာ္လည္း ဟိုမိုစမ္သည္ ျမင့္သည္ထက္ျမင့္ေအာင္ မွန္မွန္ၾကီး ခ်ီတက္ေန၏။ သူ႔၌ျဖစ္ေပၚလာမည့္ အသိဉာဏ္အလင္း၏ သတၱိအရွိန္သည္ ေျခလွမ္းတိုင္းလွမ္းတိုင္း ပို၍ပို၍ တိုးလာသည္။ သူ႔ကို ရည္မွန္းခ်က္အဆံုးဆိုသည္ႏွင့္ နီးကပ္လာေအာင္ စြမ္းေဆာင္သည့္ အရာမ်ားကား အခ်ိန္လည္း မဟုတ္၊ အလုိရမၼက္ ဆႏၵရာဂလည္း မဟုတ္ဘဲ သူ႔ေျခလွမ္းမ်ားသာလွ်င္တည္း။ သူသည္ေလာကေဟာင္းႏွင့္ ကပ္ပင္ကပ္လွ်က္ ရွိေသာ္လည္း ေလာကေဟာင္း၏ ဒုကၡမ်ားမွာမူ ကင္းေ၀းလာ၏။ သူကဤအျဖစ္ကို သူမ်ားအားေျပာျပရာ မည္သူ႔မွ်နားမလည္ၾက။