My TLMS

မအိပ္ခ်င္ပါဘူးဆိုမွ
ခပ္ျပာျပာ မ်က္ခြံေတြက စပ္ခိုးေနၾကတယ္
မယ္မယ္ရရ မရွိတဲ့ မ်က္ႏွာက်က္ေလးေထာင့္ေတြက
(သူတို႔ဟာ သူတို႔) ကန္႔လန္႔ေတြးေနၾက..
အစာသြပ္ထားတဲ့ ဦးေႏွာက္ၾကီးနဲ႔..
ေျခပစ္လက္ပစ္ ပံုက်ေနတဲ့ ခပ္ငူငူ (ငါဟာ)
လက္တံရွည္က်ိဳးေနတဲ့ နာရီေကာင္ေပါ့…
အဇၹ်တၱထဲက စိမ့္ထြက္လာတဲ့
လတ္ဆတ္ျခင္းေတြက အျပင္ထြက္လာစဥ္မွာပဲ
ခန္းျပင္ရဲ႕ ေျခာက္ကြဲ သလပ္မႈေၾကာင့္
ခ်က္ခ်င္း ပုပ္သိုးသြားျပန္တယ္..
တကယ့္ကို စိတ္ပ်က္စရာ ေကာင္းတဲ့
အဆီခန္းေနေသာ ျပတင္းေပါက္ ပတၱာေတြက..
ညအိပ္ဧည့္သည္ လက္မခံပါဟု
တက်ီက်ီ..ေအာ္ညည္းေနၾကရဲ႕…
စကားလံုးေညွာ္နံ႕ေတြနဲ႔ ရစ္ေထြးခဲ့ျပီး
တစ္ပတ္စာ လူ႔က်င့္၀တ္ ေတြကို
ေလွ်ာ္ဖြတ္ေဆးေက်ာ ရတာလဲ
ငါ့နံရိုးျပိဳင္းေတြေတာင္ ေအာင့္လို႔….
ဘယ္ေတာ့မွ မရင့္က်က္ႏိုင္ေသးတဲ့
ငါ့ စိတ္ကူးေတြက… ေခ်ာကလက္တခုစာ
အိပ္မက္ကို ထပ္ကာ ထပ္ကာ မက္ေနမိတယ္..
ဘ၀ရဲ႕ ဆုဒိုခု ကြက္ေတြထဲ က ငါကိုယ့္ငါကို..
ေဒါင္လိုက္ထည့္ရမလား… ကန္႔လန္႔ထည့္ရမလား
ေတြးရခက္ေနတုန္းပဲ….
မၾကည့္ပဲနဲ႔… ေတြ႔လာတဲ့ မ်က္စိေအာက္က…
မံုယိုေနေသာ့ လူ႔အတၱေတြ… က
ၾကည့္ရတာ အီစိမ့္လာျပီ….
ပလံုစီေနတဲ့ ျမိဳ႕ျပအက်ည္းတန္ညေတြကို…
ကုလားကာ ေအာက္မွာ လွမ္းေတြ႔ေတြ႔ေနရတယ္
ဘယ္ေတာ့မွ ထူးဆန္းမလာတဲ့…. ငါ့ျပကၡဒိန္ေတြနဲ႔..
အ၀ါေရာင္ စာမ်က္ႏွာမ်ားၾကား
ေအးစက္ျခင္းေတြ တိုးေ၀ွ႕လာတဲ့…
ေၾသာ္…ငါ့ရဲ႕… တနဂၤေႏြ ……။