- Find out what I'm doing, Follow Me :)
လြယ္ပါတယ္
အလုပ္ရႈပ္ေနေသာ မိခင္အား ကေလးငယ္က
“ေမေမ...”
“အင္းေျပာ..”
“ဖြားဖြားၾကီးက ေသသြားျပီး နတ္ျပည္ေရာက္သြားျပီဆို ဟုတ္လား..”
“ေအး.. ဟုတ္မွာေပါ့..”
“ဒါဆို သားတို႔ၾကီးလာရင္လဲ နတ္ျပည္ကို သြားရမွာေပါ့ေနာ္..”
“အင္း..”
“ဟင္..ဒါဆို သားတို႔ မိသားစုေတြ အကုန္လံုး အတူတူ သြားၾကမယ္ေလ..”
“နတ္ျပည္ဆိုတာ အကုန္လံုးေတာ့ ဘယ္သြားလို႔ ရပါ့မလဲ...သားရဲ႕”
“ဘာျဖစ္လို႔လဲ..ဟင္”
မိခင္က ကေလးငယ္ ထပ္အတြန္႔တက္ေနမည္ စိုးသျဖင့္ ေမးခြန္းအား အလြယ္တကူ ေျဖလိုက္၏။
“ဘတ္စ္ကားၾကပ္လို႔ေပါ့..”
ထိုအခါ ကေလးငယ္ေျပာလိုက္ပံုက
“ဟာ ဒါဆို အလြယ္ေလးပဲ ေမေမရ.. သားတို႔ တကၠစီ ငွားသြားၾကမယ္ေလ..”
“ေမေမ...”
“အင္းေျပာ..”
“ဖြားဖြားၾကီးက ေသသြားျပီး နတ္ျပည္ေရာက္သြားျပီဆို ဟုတ္လား..”
“ေအး.. ဟုတ္မွာေပါ့..”
“ဒါဆို သားတို႔ၾကီးလာရင္လဲ နတ္ျပည္ကို သြားရမွာေပါ့ေနာ္..”
“အင္း..”
“ဟင္..ဒါဆို သားတို႔ မိသားစုေတြ အကုန္လံုး အတူတူ သြားၾကမယ္ေလ..”
“နတ္ျပည္ဆိုတာ အကုန္လံုးေတာ့ ဘယ္သြားလို႔ ရပါ့မလဲ...သားရဲ႕”
“ဘာျဖစ္လို႔လဲ..ဟင္”
မိခင္က ကေလးငယ္ ထပ္အတြန္႔တက္ေနမည္ စိုးသျဖင့္ ေမးခြန္းအား အလြယ္တကူ ေျဖလိုက္၏။
“ဘတ္စ္ကားၾကပ္လို႔ေပါ့..”
ထိုအခါ ကေလးငယ္ေျပာလိုက္ပံုက
“ဟာ ဒါဆို အလြယ္ေလးပဲ ေမေမရ.. သားတို႔ တကၠစီ ငွားသြားၾကမယ္ေလ..”
အတင္းမတုပ္ရဘူး
မႏွစ္က အျဖစ္အပ်က္ေလးေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ သယ္ရင္းႏွစ္ေယာက္သား ေက်ာင္းက အျပန္ေပါ့။ ၄၆ လမ္းနားက စီးတီးမတ္ကို ဒိုင္ယာရီ စာအုပ္၀င္၀ယ္တာ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၂ေယာက္ကလဲ ေတြ႕ၾကျပီဆို စကား အမွ်င္မျပတ္ေတာ့ဘူး။ အိမ္ျပန္တဲ့ လမ္းေၾကာင္းကလဲ တူဆိုေတာ့ေပါ့..။ ဒါနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၂ေယာက္ စီးတီးမတ္ထဲမွာ စာအုပ္၀င္ေမႊျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ေခြဆိုင္မွာ ၀င္ေမႊ ေမႊခ်င္တိုင္းေမႊျပီး ပစၥည္းေလးေတြ အတိုအထြာေတြ မနည္းဘူး။ ၀ယ္လို႔ ျပီးျပီဆိုေတာ့ ေငြရွင္းမယ့္ေကာင္တာမွာ လူေတြက အေတာ္မ်ားေနတယ္။ ေအာ္ အဲ့ဒိေန႔က စေနေန႔ထင္တယ္။ အဲ့ဒိေတာ့ လူေတြက ေကာင္တာ သံုးေလးခု မေလာက္ဘူး။ အားလံုး တန္းစီေနရတယ္။ ဒါနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္လဲ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းနဲ႕ ႏွစ္ေယာက္ စကားေျပာရင္း ဘယ္လိုကေန ဘယ္လိုေရာက္သြားလဲ မသိဘူး ယူနီကုဒ္ သုေတသနမွာ ပါတဲ့ ႏိုင္ငံျခားသား အေၾကာင္းကေန စလိုက္တာ၊ ႏုိင္ငံျခားသားေတြ ျမန္မာစကား တတ္ရင္ မႊတ္ေနတာပဲလို႔ ေျပာျဖစ္ၾကတယ္ဗ်။ အဟတ္ တိုက္ဆိုင္ခ်င္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တန္းစီေနတဲ့ ေကာင္တာရဲ႕ ေကာင္တာ တခုေက်ာ္က ႏိုင္ငံျခားသား ဆီကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၂ေယာက္ ေျပာေနရင္း မ်က္စိေရာက္ေရာက္သြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ဆက္ေျပာေနတာပါ။
ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၂ေယာက္စကား ဆက္ေျပာေနတုန္း..။ အေနာက္ကေန
`ေဟ့ ေကာင္ေလးေတြ မင္းတို႔ ငါ့အတင္းေတြ တုတ္ေနတာမွတ္လား´
ဘုရားေရ ျမန္မာသံပီပီသသၾကီးနဲ႕ ဘယ္သူမွတ္တယ္ တခုေက်ာ္ေကာင္တာက ႏိုင္ငံျခားသား ဘိုးေတာ္ၾကီးက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ေနာက္ကို ေရာက္ေနပါေလေရာ။ (အဲ့ ႏိုင္ငံျခားသား အဖိုးၾကီးက ၀တ္ထားတာ ပေလကပ္နဲ႕ အေပၚက လည္ကတံုး အံမယ္ သူ႔ပံုက ဆရာလိုလို ဘာလိုလုိနဲ႕ ကခ်င္လြယ္အိတ္ကလဲ လြယ္ထားေသး။) ပထမေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေၾကာင္သြားတယ္။ ျပီးမွ `အာ မဟုတ္ပါဘူးဗ်..။…´ လို႔ ကပ်ာကယာ ျငင္းလိုက္ရတယ္။
အံမယ္ ဘိုးေတာ္က ဒါနဲ႕တင္ မရပ္ေသးဘူး ကၽြန္ေတာ္တို႔ နားကပ္လာျပီး ဘာလုပ္တယ္မွတ္လဲ။ အံမယ္ေလး ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၂ေယာက္လံုးကို သူက လက္တဖက္ဆီနဲ႕ ဗိုက္ေခါက္ေက်ာကို လိမ္ဆြဲျပီး ကေလးေတြ မုန္႔ခိုးစားသလား စစ္သလို။
`မလိမ္နဲ႕ မွန္မွန္ေျပာ…၊ ငါ့အေၾကာင္း အတင္းေျပာေနတာ မွတ္လား´
ေရာ္ ဒြတ္ခပါလားေနာ္။ အားကၽြတ္ကၽြတ္..
`ဟာဗ်ာ.. ဘာလို႔ အန္ကယ့္အေၾကာင္း ေျပာရမွာလဲဗ်.. မေျပာပါဘူးဗ်ာ…´
အံမယ္ေလး ေသခ်ာလား ထပ္ေမးျပီး ထပ္ဆြဲေနေသးတယ္။ ဟင့္…။
ျပီးေတာ့မွ ဗိုက္ေက်ာကို ေလ်ာ့ေပးလိုက္ျပီး မ်က္မွန္ေပၚက ေက်ာ္ၾကည့္ျပီး
`အင္း မေျပာဘူးေသခ်ာတယ္ေနာ္..။ ေနာက္ အတင္းမတုပ္နဲ႕…´
ဗ်ာ……။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၂ေယာက္စလံုး အဲ့ဒိဘိုးေတာ္ကို ဘာျပန္ေျပာရမွန္းမသိေအာင္ ေယာင္နနနဲ႕။ ျပီးေတာ့ ဘိုးေတာ္က သြားလိုက္အံုးမယ္တဲ့….။ တဖက္ေက်ာ္ေကာင္တာကေန ျပန္ရီျပေနေလရဲ႕…။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္မွာ ရီရမလို ငိုရမလို အူေၾကာင္ေၾကာင္နဲ႕ မအီမလည္ျဖစ္က်န္ခဲ့လို႔….။ ဟင္းေနာ္ ..။ ငါေနာ္…။ ဟင္းဟင္း လူၾကီးျဖစ္ေနလို႔…..။ ဟင္းးးးးးးးးးးးးးး။ :P
အသံမ်ား
ေဆာင္းရဲ႕ေအးျမေသာ ေလမ်ား.. တစိမ့္စိမ့္တိုးေ၀ွ႕လို႔။ အခုထိ တစ္ေယာက္တည္း ရွိတုန္းပဲ။ ေဘးက ျဖတ္ေလွ်ာက္သြားသလား မွတ္ရေအာင္ လမ္းေပၚက တရြတ္သံမ်ား အတိုင္းသားပါပဲ။ စာရြက္ေတြ တဖ်တ္ဖ်တ္ လွန္သံ ဧည့္ခန္းမအလယ္က စားပြဲေပၚကေန ျမည္ေနၾကတယ္။ ၾကမ္းျပင္ေပၚ ေလွ်ာက္သံ ခ်ိဳးခ်ိဳးခၽြတ္ခၽြတ္နဲ႕ ေခါက္တုံ႔ေခါက္ ျပန္ေနၾကျပန္တယ္။ ကုလားထိုင္ေပၚ ထိုင္လိုက္ေတာ့ တကိုယ္လုံး အပံုလိုက္တင္ရင္း ထြက္လာတဲ့ အသံက အီအီနဲ႕။ နားတဘက္က ဘာမွသိပ္မၾကားရဘူး နားအူေနလားမသိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အခုထိ တစ္ေယာက္တည္းပဲ။ ဉာဥ့္ဦးယံ ေရာက္လာေလေလ ျပတင္းေပါက္အေပၚဘက္မွာ ဆြဲခ်ိတ္ထားတဲ့နာရီလက္တံရဲ႕ အသံက ပိုပိုက်ယ္လာေလေလပါပဲ။
ခပ္တိုးတိုး ေလွ်ာက္ေနတာေတာင္ တရွပ္ရွပ္ ျမည္ေသးတယ္။ "ဘယ္သူမွ မဟုတ္ဘူးကြ၊ ငါနားၾကားလြဲတာျဖစ္မယ္။" ညေနက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ဇေ၀ဇ၀ါသံ။ "နင္က ေတာ္ေတာ္အူေၾကာင္က်ား ႏိုင္တယ္ေနာ္" ခင္တာ သိပ္မၾကာေသးပဲ သူ႔စိတ္ထင္ရာ အလြယ္တကူ မွတ္ခ်က္ခ်တတ္ေသာ သင္တန္းက ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕အသံ။ ေခါင္မိုးစြန္းနားကပ္ေနတဲ့ သရက္ပင္ကိုင္းက ေလတိုက္တိုင္း ျမည္ေန၏။
အိပ္ေမာက်သံမ်ား ...။
တခ်က္တခ်က္ ေခြးေဟာင္သံမ်ား လမ္းထိပ္နားဆီက လြင့္လြင့္လာတယ္။ ခုထိအိပ္လို႔ မေပ်ာ္ေသးဘူး။ ျခင္ေကာင္ေတြက နား၀မွာ ၀ီေခၚေအာင္ လာေအာ္ေနၾကတယ္။ လူနာေဆာင္ အမွတ္ေျခာက္စာအုပ္ထဲက ညည္းညဴသံမ်ား။
"မအိပ္ေသးဘူးလား"...။ သြားရင္းလာရင္း ဘယ္သူႏႈတ္ဆက္ သြားမွန္းမသိတဲ့ အသံ။ ေရးေတာ့ေရးေနေပမယ့္ ခုထိ စိတ္တိုင္းမက်ေသးလို႔ စကၠဴလုံးေျခ သံမ်ား ...။ ေအးစိမ့္စိမ့္နဲ႕ ေဆာင္းညပီပီ အေႏြးထည္ ခပ္ထူထူ ၀တ္ျပီး Fly leaf ရဲ႕I'm so sick သီခ်င္း ခပ္တိုးတိုးညည္းေနမိသည္။ မ်က္လံုးေတြက တျဖည္းျဖည္းေလးလာျပီး သန္းေ၀တဲ့အသံ ထြက္သြားမိတယ္။
"ငါ...ဆက္မေနခ်င္ေတာ့ဘူး..."။ အသက္ရွဴၾကပ္စရာ ေကာင္းတဲ့ စိတ္က်ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ အေလ်ာ့ေပးသံ..။ ျပီးေတာ့ ေကာင္မေလးတေယာက္ရဲ႕ ရူးမိုက္မိုက္ ငိုယိုသံ။ ေခါင္းကိုက္လိုက္တာ...။
ေသခ်ာနားစိုက္ၾကည့္လိုက္မွ ပတ္၀န္းက်င္က တိတ္ဆိတ္မေနပဲ ပုစဥ္းရင္ကြဲအသံမ်ား ဆူညံေနတယ္။ ညဟာ ညနဲ႕တူသြားေတာ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ လေတာ့မသာခဲ့ဘူး။ နားသိပ္ညည္းတာပဲ။
ေလလည္သံမ်ား။ ေဖာင္းပြေနတဲ့ ေလတလံုးမိုးတလံုး အသံမ်ား။ "တိတ္တိတ္ေနေပးၾကပါ.. ဘာမွ ထပ္မၾကားခ်င္ေတာ့ဘူး..."။ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း သက္ျပင္းခ်လိုက္ျပန္သည္။ ခရမ္းေရာင္ေတြက အသံျမည္ေနသည္။ အနည္းငယ္ မာဆတ္ဆတ္ ႏိုင္ေသာ ေတာင္းပန္သံမ်ား။ ရူးေၾကာင္ေၾကာင္ႏိုင္ေသာ ေတြးေခၚမႈ ျပီးေတာ့ ဦးေႏွာက္ထဲက ထြက္လာတဲ့ အသံ။
ၾကိဳးတေခ်ာင္းရဲ႕ ေခၚသံ...။ "@x$%...#**" ဆဲေရးတိုင္းထြာေနတဲ့ ညစ္ညမ္းမႈ ဆိုးဆိုး၀ါး၀ါး အသံမ်ား။ လူက်င့္၀တ္ ေဖာက္ျပန္ေနတဲ့ အသံ။ ဘယ္ဟာမွ မတည္ျမဲေသးဘူး...။
မ်က္ႏွာက်က္နားက ခိုညည္းသံမ်ား ၾကားရျပန္တယ္။ စကၠဴေတြ ေ၀ွ႕ေနေသာ ပန္ကာေအာက္မွာ ဖရိုဖရဲ ျပန႔္က်ဲလို႔...။ ျပီးေတာ့ ၾကိဳးျပတ္ေနတဲ့ အနက္ေရာင္ ဂစ္တာေဟာင္းတလက္..။ ၾကမ္းျပင္ေပၚ ခုံတလံုး ထိခတ္မိသြားတဲ့ အသံ။
ဘာမွအဓိပၸါယ္မရွိဘူး။ ျပီးေတာ့ ဘာမွမဟုတ္ဘူး။ ေမာဟိုက္ေနတယ္။ တကိုယ္ေကာင္းဆန္လြန္းတယ္။ စိတ္ပ်က္ဖို႔ေကာင္းတယ္။ တဂ်စ္ဂ်စ္နဲ႕ နံရံကိုတိုးေနတဲ့ ၾကြက္တေကာင္ရဲ႕ အသံ။
အခုထိ တေယာက္တည္းရွိေနတုန္းပဲ။
ဟားတိုက္ေနတဲ့ အေပါစားလူေတြရဲ႕ အသံ...။ ကိုယ္ဟာ့ကိုယ္ မသိတဲ့ ဟိတ္ၾကီးဟန္ၾကီး အဆိုအမိန္႔မ်ား။ ၀ွား... ပ်င္းဖို႔ေကာင္းလိုက္တာ။ မ်က္ႏွာက်က္ေပၚက အိမ္ေျမာင္ စုတ္ထိုးလိုက္တဲ့ အသံ။
ၾကိဳးေတြရဲ႕ ျဖစ္ညွစ္သံ...။ ဘာမွထပ္မၾကားေတာ့ဘူး။ ႏႈတ္ခမ္းရဲ႕ တြန္႔ေခါက္တဲ့ ေနာက္ဆံုးအျပံဳးေတြထဲက ထြက္လာတဲ့ ခပ္သဲ့သဲ့အသံ..။ ငိုသံမ်ား၊ ေခြးေဟာင္သံမ်ား၊ အိပ္ေမာက်သံမ်ား၊ ႏႈတ္ဆက္သံမ်ား၊ ေလတိုးသံမ်ား...။ ျပီးေတာ့... ျပီးေတာ့.....။ စာရြက္ေတြ လြင့္လြင့္ေနတဲ့ အသံ..။ ေတာင္းပန္ပါတယ္ဗ်ာ။ အားလံုး မဆိတ္ျငိမ္ေသးဘူး..။ ဘြန္ေႏၱာအသံ..။ နာရီလက္တံေတြက ျမည္တဲ့ ေျခာက္ကပ္ကပ္ တီးလံုးသံ။ အလႅာပသလႅာပ အသံ။အခုထိ ေျခာက္ျခားစရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ျမည္ေနတဲ့ အသံ.................။ ေနာက္ထပ္ သိပ္မၾကားရေတာ့ဘူး...။ ဘာမွ ထပ္မၾကားရေတာ့ဘူး..။ မၾကားရေတာ့ဘူး..။
"........................."
တိတ္ဆိတ္လြန္းေနတဲ့...........အသံ။
ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ေနာက္ဆံုးစကၠဴရုပ္
- ဖ်က္သုန္းပစ္လိုက္ျပီ...
အခုေတာ့လဲ ငါ့ယာခင္းမွာ
အလြမ္းေၾကြေတြသာ ျမင္ရက္စရာမရွိေအာင္
ျပန္႔က်ဲလို႔ေပါ့... - ငါ့ခရီးမိုင္တိုင္မွာ....
ႏို၀င္ဘာမွတ္တိုင္ တခုစိုက္ထူခဲ့ဖူးေၾကာင္း
အဲဒိေတာင္တန္းေတြသာ သိႏိုင္ၾကလိမ့္မယ္... - ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ျငင္းပယ္ရင္း
ငါဟာ ဘယ္ေတာ့မွ... ဘယ္ခ်ိန္မွ...
အျဖစ္မရွိတဲ့ ျမစ္တစ္စင္းရယ္ေပါ့... - တနံတလ်ား ခ်စ္မိေတာ့လဲ
ႏွလံုးသားဗံုသံေတြက
ၾကာေတာ့... ျပာအက္လို႔.... - နေ၀တိမ္ေတာင္နဲ႕ အ၀ွက္လြန္သြားတဲ့
ႏွစ္ႏွစ္ကာကာမ်ားကို ဖြင့္ေဖာက္
ရာသီဥတုဒဏ္ေတြကိုက ..ညိဳးငယ္ေျခာက္ကုန္ၾကရဲ႕... - ေမွာ္ေလးေရ...
အိပ္ရာ၀င္ပံုျပင္လဲမဟုတ္
အေပ်ာ္ဖတ္သက္သက္လဲ မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး...
စကားလံုးေဟာင္းတခ်ိဳ႕ခပ္တင္းတင္းပိုက္ရင္း
တခ်ိန္ခ်ိန္ကိုေပါ့...
ငါေလ...ထီးရိပ္ေလးမိုးရင္း ေစာင့္လို႔...။
ၾကည့္မိေသာ ဇာတ္ကားေကာင္းတခု
ဒီပံုက ေမာင္ခဒီဇိုင္းဆြဲေပးထားတဲ့ ကာဗာဒီဇိုင္းေပါ့။
မေန႔က ေမာင္ခအိမ္ကို လိုက္လည္ရင္း ကၽြန္ေတာ့္ကို ရုပ္ရွင္ေခြ တေခြ ငွားလိုက္သည္။ ထိုေခြနာမည္က လန္ဒန္ပံုျပင္...။ ဒီေခြထြက္တာ လြန္ခဲ့ေသာ ၂လ ကၽြန္ေတာ္ ခရီးမထြက္ခင္ကတည္းက ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ရန္ကုန္ကို ျပန္ေရာက္ျပီးခ်င္း ထိုေခြကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရပ္ကြက္က အေခြဆိုင္မွာ ေမးၾကည့္ေသာ္လည္း ငွားရမည္ မထင္၍ မ၀ယ္ထားဟုသိရသည္။ ဟုတ္ေတာ့ဟုတ္တယ္ ဇာတ္လမ္းမွာက နာမည္ၾကီးမင္းသား မင္းသမီး တေယာက္မွမပါ။ မ်က္ႏွာသစ္မ်ားသာ။ ထိုကားကို ရိုက္သူက ဇာတ္ကားထဲမွာ မင္းသားအျဖစ္ပါ ပါ၀င္သရုပ္ေဆာင္ထားေသာ ဒါရိုက္တာအသစ္ ဏၾကီး...။
ဇာတ္လမ္းအစက လန္ဒန္ကို ေက်ာင္းလာတက္ေသာ လဂြန္းဆိုေသာ ေက်ာင္းသားတေယာက္...။ သူ႔မွာ ေက်ာင္းတက္ဖို႔ အျပင္ တျခားေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္တခုမွာ သူေက်ာင္းသားဘ၀က တိတ္တိတ္ေလး ခ်စ္ေနမိေသာ ေကာင္မေလး တေယာက္ကို ရွာဖို႔....။ ျပီးေတာ့ သူနံေဘးမွာ အျမဲကူညီေပးတတ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းမေလး တစ္ေယာက္။ သူရွာေဖြခ်င္ေသာေကာင္မေလးကို ကံေကာင္းစြာ ရွာေဖြေတြ႕ခဲ့သည္။ ဒါေပမယ့္ ကံၾကမၼာ က်ီစယ္သည္ဟု ေျပာရမလား ထိုေကာင္မေလးတြင္ ခ်စ္သူရွိႏွင့္ေနခဲ့ျပီ။ သူေကာင္မေလးႏွင့္ ရင္းႏွီးေသာ အေျခအေနေရာက္သည့္တိုင္ သူသိမ္းထုပ္ထားေသာ စကားလံုးေတြကို မဖြင့္ဟခဲ့ေခ်။ ထို႔ေနာက္ သူတိတ္တိတ္ေလး ခ်စ္ေနမိတဲ့ အေၾကာင္း မထင္မွတ္ပဲ ေကာင္မေလးသိသြားေသာအခါ.....။ ျပီးေတာ့ သူ႔ခ်စ္သူ စပိန္ေကာင္ေလး…ထိုသံုးဦးရဲ႕ သံုးပြင့္ဆုိင္ဇာတ္လမ္း…. ဘာေတြဆက္ျဖစ္ၾကမလဲ….။
ဇာတ္လမ္းေလးက ရိုးစင္းေပမယ့္ ရိုမန္တစ္ျဖစ္ေသာ ဇာတ္လမ္းေကာင္းေလးတခု ျဖစ္သည္။ (ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွာ ေက်ာင္းတက္ရတဲ့ ျမန္မာ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ဘ၀ တစိတ္တပိုင္းကို ျခယ္မႈန္းျပထားသည္။) ျပီးေတာ့ ေနာက္ထပ္ သတိထားမိတဲ့အခ်က္က ကင္မရာအယူအဆ..။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာျပည္မွာ ၾကည့္ဖူးေနက် အခ်စ္ကားမ်ားႏွင့္ ဒီေနရာမွာ အနည္းငယ္ ကြာျခားသြားသည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ျမင္ပါတယ္။ လန္ဒန္မွာရိုက္လို႔ဆန္းတာေတာ့ မဟုတ္ပါ။ အေသးစိတ္ေသာ ရိုက္ခ်က္မ်ားကို ဆိုလိုပါသည္။ အခန္းအခ်ိန္းအေျပာင္းလွသည္။ အသံပိုင္းဆိုင္ရာ အားနည္းခ်က္တခ်ိဳ႕မွ လြဲ၍ (home studio သေဘာမ်ိဳးႏွင့္ edit လုပ္ထားေသာေၾကာင့္ျဖစ္မည္။)။ ဇာတ္ေကာင္မ်ားရဲ႕ emotion ကို အေသးစိတ္ေပၚလြင္ေအာင္ ရိုက္ျပႏိုင္သည္။ အားလံုးျခံဳၾကည့္ရင္ ဇာတ္ကားေကာင္းေလးတခုျဖစ္သည္။ ၾကည့္သင့္ေသာ quality ဇာတ္ကားေကာင္းေလး တခုဟု ညႊန္းလိုက္ခ်င္ပါသည္။
၀ါလကင္းလြတ္သီတင္းကၽြတ္ျပီ..
သီတင္းကၽြတ္ျပီဆိုရင္ ငယ္ငယ္တုန္းက ဘ၀ကိုမွတ္မိေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ငယ္ငယ္တုန္းက ၀န္ထမ္းလိုင္းမွာေနခဲ့ေတာ့ သိတဲ့အတိုင္း လိုင္းကေလးဆိုေတာ့ လတ္လတ္ဆင္ေအာင္ ကဲပါတယ္။ :) ေနရာတကာ ပါေလရာ ငပိခ်က္ေပါ့။ ေဘာလံုးကန္မလား၊ ထုပ္စီးထိုးမလား၊ စိန္ေျပးတိုင္း ေဆာ့မလား၊ ဒီထိုးတိုင္းေဆာ့မလား၊ ေက်ာက္ဒိုးပစ္မလား၊ ရုပ္ရွင္ဖြက္တိုင္းကစားမလား၊ ေက်ာက္ရုပ္ေက်ာက္ဖ်က္ ေဆာ့မလား၊ ႏို႔ဆီဗူးေထာင္ပစ္တာ ေဆာ့မလား၊ ဒီလိုပြင့္လင္းရာသီ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ဆို လိုင္းခန္းမွာ ကေလးသံေတြ ဆူညံလို႔ေပါ့။ သီတင္းကၽြတ္ေရာက္ျပီေဟ့ဆို ကေလးတိုင္း အရူးထတဲ့ ကစားနည္းက ေဗ်ာက္အိုးေဖာက္တာပဲ။ ေၾကာက္တတ္တဲ့ လူမ်ားဆို ပိုေျခာက္ခ်င္တာ။ ဒါကိုပဲ ၾကည့္ျပီး သေဘာက်ေနတာေပါ့။ ေတာ္ေတာ္ဆိုးတယ္။ ျပီးေတာ့ ငရဲမီးဆိုတာ ေဆာ့လိုက္ေသးတယ္။ မြန္းလိုက္ အခ်ိဳရည္အဖံုးေတြ လိုက္ရွာ ျပီးရင္ ဖေယာင္းခ်က္ေတြထည့္ ေအာက္မွာတြင္းတူး မီးျမိွက္ ဆူလာတဲ့အခါ ေရနဲ႕ျဖန္းလိုက္တိုင္း မီးေတြ တဟုန္းဟုန္း ထေတာက္တာကို အဲ့ဒိတုန္းက သေဘာအက်ၾကီးက်ခဲ့တာေပါ့။ လူၾကီးေတြ ေတြ႕သြားရင္ေတာ့ အဆူအဆဲခံရျပီသာမွတ္.။ ဆူလဲခဏပဲ လစ္တဲ့ေနရာမွာ ျပန္ေဆာ့တာပါပဲ။ ေဗ်ာက္အိုးကို ႏို႔ဆီဗူးေအာက္မွာ ေထာင္ျပီးေဖာက္ ေပါက္သြားျပီေဟ့ဆို ေပါက္ကြဲတဲ့အရွိန္နဲ႕ လြင့္စဥ္သြားတာကို ၾကည့္ျပီး ေပ်ာ္လို႔...။
ေဗ်ာက္အိုးအေဖာက္ေကာင္းလို႔ ငယ္ငယ္တုန္းက လိုင္းခန္းထဲက ႏြဲ႕တဲ့တဲ့ေကာင္ တေကာင္ကို ေၾကာက္မွန္းသိလို႔ ေဗ်ာက္အိုးနဲ႕လိုက္စမိေတာ့ ငိုယိုသြားလို႔ အဲ့ေကာင္အေမက ကတ္ကတ္လန္ေအာင္ ရန္ေတြ႕တာ ခံလိုက္ရဖူးတယ္။ ေမာင္မင္းယြန္းတို႔ ငယ္ငယ္တုန္းက ညစ္က်ယ္က်ယ္ႏိုင္ပံုက ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ အေပါင္းအပါ သူငယ္ခ်င္းတစုဟာ သူတို႔အိမ္နားမွာ ခ်ိန္ကိုက္ေဗ်ာက္ သြားေထာင္တာေပါ့။ ခ်ိန္ကိုက္ေဗ်ာက္ဆိုတာ တျခားေတာ့ မဟုတ္ဘူးဗ်။ ေဆာ့ဖူးတဲ့သူလဲ သိမွာပါ။
ေဗ်ာက္အိုးကို အေမႊးတိုင္မွာ ကပ္ခ်ည္ျပီးရင္ အေမႊးတိုင္ကို မီးညွိျပီး ေထာင္ထားခဲ့တာ။ ေဗ်ာက္အိုးစနက္တံနား အေမႊးတိုင္မီးအေရာက္ ေဗ်ာက္အိုးလဲ ေပါက္ပဲ။ ဟဲဟဲ ျပီးေတာ့ တေနရာက ေစာင့္ၾကည့္..။ အိမ္ပတ္ပတ္လည္မွာ ေဗ်ာက္ ၁၀လံုးေလာက္ ေထာင္ထားလိုက္ေတာ့ အခ်ိန္လဲ က်ေရာ တေဗာင္းေဗာင္းနဲ႕ ဆူညံေနေတာ့တာေပါ့။ အိမ္ထဲကေန ေယာင္ယမ္းျပီး ထေအာ္ေနတာ ျပီးေတာ့ ဘယ္သူလုပ္မွန္း ရမယ္ရွာလို႔ မရ.. ေဒါသေတြထြက္ေနတာကို ၾကည့္ျပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကေလးတသိုက္ တေနရာကေန တခြိခြိနဲ႕ ပီတိကိုျဖစ္လို႔။ အဟီး အဲ့လို ကျမင္းေက်ာထခဲ့တာ။
ဒီလိုသီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေန႔ဆိုရင္လဲ လိုင္းထဲမွာ အားလံုးစုျပီး ညဘက္ တခုခုလုပ္စားၾကေသးတယ္။ ျပီးေတာ့ တလမ္းလံုး ဖေယာင္းတိုင္အလင္းေတြနဲ႕ လင္းထိန္လို႔။ စားလိုက္ေဆာ့လိုက္နဲ႕ တကယ့္ကို ေပ်ာ္စရာၾကီးဗ်ာ။ အခုေခတ္ခါမွာေတာ့ ေဗ်ာက္အိုးေတြကလဲ ေဖာက္ခ်င္တိုင္းေဖာက္လို႔ မရေတာ့ အိမ္က ညီေလးေတြကို သနားလိုက္တာ။ သူတို႔ခင္ဗ်ာ အခု ရွဴးဒိုင္းေလာက္ေလးနဲ႕ပဲ ရေသ့စိတ္ေျဖေနရတာ။ အဟဲ ဒါေတာင္ တေန႔က အာလူးေဗ်ာက္ေတြ (စကၠဴလံုးေလးေတြ ကတၱရာေပၚ ပစ္ေပါက္ရင္ ေပါက္တဲ့ဟာ) ေလးေတြ ဒါဇင္လိုက္ ကို အန္တီက ၀ယ္လာေတာ့ ကေလးေတြနဲ႕ ေရာေဆာ့လိုက္ေသးတယ္။ (ကၽြန္ေတာ္အပါအ၀င္ ၀မ္းကြဲေလးေတြ အားလံုး ၇ေယက္ရွိသဗ်။ မိန္းကေလး ၂ေယာက္ပဲပါျပီး က်န္တဲ့၅ေယာက္ကေတာ့ စံခ်ိန္လြန္ ေမ်ာက္မူးလဲေတြခ်ည္းပဲ။ :D ) သူတို႔နဲ႕ ရွဴးဒိုင္းေတြ ေဆာ့လိုက္တာ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ကေလးျပန္ျဖစ္သြားသလိုပဲ။ (ခုလဲ ကေယးပဲရွိေသးတာကိုေနာ့) အဟီး ကၽြန္ေတာ္ၾကီးပဲ ေဆာ့ေနလို႔ ဟဲ့ ကေလးေတြကိုလဲ ေပးလိုက္အံုးေလလို႔ ေျပာရတဲ့ အထိပဲ ဟီးဟီး။
မေန႔ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္က အဖိုးနဲ႕အဖြားကို ကန္ေတာ့ျဖစ္တယ္ဗ်။ ကၽြန္ေတာ္က တေန႔က ေက်ာင္းကျပန္လာရင္း ရိုးရာလဲမပ်က္ ေစ်းလဲသက္သာ အဟတ္ဟတ္ မုန္႔ထုပ္ေလးတစ္ထုပ္ ၀ယ္လာတယ္ဗ်။ ကန္ေတာ့ဖို႔ေလ။ အင္း မေန႔က ညက တကယ္လဲကန္ေတာ့ေတာ့မယ္ ဆိုေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ္၀ယ္ထားတဲ့ ပစၥည္းက အေသးဆံုးျဖစ္ေနတယ္။ မ်က္ႏွာငယ္လိုက္တာ။:P က်န္တဲ့ညီေလးေတြကေတာင္ အဖိုးအတြက္ ရွပ္အက်ၤီ၊ ပုဆိုး၊ အဖြားအတြက္ ထမီ၊ မုန္႔ဆိုရင္လဲ အထုပ္ၾကီး ယုိးဒယားျဖစ္ေတြ။ အဟဲ ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ေျမးၾကီးဆိုေတာ့ မုန္႔ဖိုးေလး ေလာက္ေလာက္လားလား ရလိုက္တယ္ဗ်။ အဟဲ ကၽြန္ေတာ္ညီေတြ ညီမေလးေတြကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို မုန္႔ထုပ္ေသးေလးနဲ႕ ကန္ေတာ့ျပီး မုန္႔ဖိုးက်ေတာ့ သူတို႔ထက္ပိုရတယ္ဆိုျပီး ၀ိုင္း၀န္းေထာပနာ ျပဳေနၾကေလရဲ႕။ :P
မေန႔ ညက တအိမ္လံုးမီးထြန္းျပီး သီတင္းကၽြတ္ညေလးနဲ႕ တူေအာင္ အားလံုးေဗ်ာက္ေတြ၊ မီးရွဴးမီးပန္းေတြ၊ ရွဴးဒိုင္းေလးေတြ၊ မီးပန္းေလးေတြ၊ ၾကိဳးေဗ်ာက္ေတြ ေဖာက္လိုက္ေသးတယ္ဗ်။ ကိုယ့္လူနဲ႕ကိုယ္ေဆာ့လိုက္တာ အိမ္ေရွ႕တခုလံုး မီးခိုး ရမ္းေညွာ္နံ႔ေတြ နံေနေတာ့တာပါပဲ။ ကေလးေခါင္းေဆာင္ၾကီး ကၽြန္ေတာ္ေပါ့ေလ။ :)
ဆီမီး၀ါ၀ါညီညီစီ ထားပါ :)
ဆီမီးေတြ ထိန္ေနတဲ့ ရပ္ကြက္လမ္းကေလး
ၾကိဳးေဗ်ာက္အိုး ေလး ေပါက္ေနတဲ့ပံုပါ။
ဒါက သားေဆာ့ေနတာေပါ့ အဟတ္ဟတ္....။
သူငယ္ခ်င္းတို႔ေရာ ေပ်ာ္ရႊင္ေသာ သီတင္းကၽြတ္ညေလး ျဖစ္ခဲ့တယ္မွတ္လား။ ၀ါလကင္းလြတ္ သီတင္းကၽြတ္မွာ ကိုကိုမမမ်ားလဲ ေဂၚမစြံဘ၀မ်ားမွ အျမန္ဆံုး လြတ္ကၽြတ္ၾကပါေစဗ်ား။
သီတင္းကၽြတ္ေတာ့မည္
သီတင္းကၽြတ္ေတာ့မယ္ဗ်ိဳ႕ မနက္ျဖန္ဆို။ ေငြရေပါက္လမ္းေလး အျဖစ္ ဟီး
မုန္႔ထုပ္ေလးေတြ အရင္းျပဳျပီး လိုက္ကန္ေတာ့လိုက္အံုးမယ္။ ဘေလာ့ကာထဲက
က်ေနာ့္ထက္ အသက္ၾကီးသူမ်ားလဲ ကန္ေတာ့အံုးမယ္ေနာ္။ အေနာ့ကို ပိုက္ပိုက္
ေဒၚလာ ၁၀၀၊ ၂၀၀ ေလာက္ပို႔လိုက္လဲ စိတ္ဆိုးဘူးေနာ္။ အဟီး။ ကန္ေတာ့
ခံလူမ်ား စာရင္းကို ေနာက္ေန႔မွာ ဒီပို႔စ္ကို ျပန္ျပင္ျပီးတင္မယ္ေနာ္။ ဟီး
အခုေတာ့ နက္မေကာင္းလို႔ ေမးလ္ထဲကေန လွမ္းတင္တာ။ ကဲသီတင္းလဲကၽြတ္ျပီဗ်ိဳ႕
ေဂၚမစံြေသးေသာ အကိုအမမ်ား စြံၾကပါေစေသာ၀္။ :)
ကန္ေတာ့ခံ ဘေလာ့ကာ ဘိုးဘိုးဘြားဘြားမ်ားကေတာ့...
ဘြားဘြားႏိုင္းႏိုင္း
ဘြားဘြားအိမ့္
ဘိုးဘိုးရန္ေအာင္
ဘိုးဘိုးေဂါက္
ဘြားဘြားပန္ဒိုရာ
ဘြားဘြားခြန္ျမလိႈင္
ဘိုးဘိုးတက္စ္
တို႔ပဲျဖစ္ၾကပါတယ္။ ဦးေတာ့...ဦးေတာ့....။ မုန္႔ဖိုးေလးေတြလဲ ေပးဖို႔ မေမ့နဲ႕အံုးေနာ္ ဟီးဟီး။ :P
အိမ္မျပန္၀ံ့သူ
အိမ္မျပန္ရဲဘူး...
ေနာက္ျမီးျပတ္ သမုဒယေျခရာနဲ႕..
ကိုယ့္အရိပ္တိုတုိကို ျပန္လန္႔ေနရတဲ့ဘ၀မ်ိဳး..
နံရံကပ္ ျပကၡဒိန္ ေပါင္းမ်ားစြာရဲ႕
စူးစိုက္တဲ့ ဒဏ္မခံႏိုင္ေသးဘူး...
ခ်ိဳ၊ ခ်ဥ္၊ ဖန္၊ စပ္၊ ခါး ေပါင္းစံုေနတဲ့
ရုပ္ေလာကၾကီးမွာ ခုထိစားလို႔ေသာက္လို႔ မေကာင္းေသးဘူး..
တရႈိက္ရႈိက္နဲ႕ ဖြာလိုက္တဲ့ အေတြးေတြ..
ခုထိျမင္လို႔ မေကာင္းေသးဘူး..
ျပီးေတာ့ ခုထိလဲ ဘာမွမဟုတ္ေသးဘူး..
တခါတေလ ပ်င္းရိတယ္...
တခါတေလ ေျခာက္ေသြ႕လြန္းတယ္....
တခါတေလ ဦးတည္ရာမဲ့ေနတယ္...
တခါတေလ... မုန္းသလို..
တခါတေလေတာ့လဲ လြမ္းသလိုလိုပါပဲ...
ေပါက္ေနတဲ့ အိပ္ကပ္ထဲမွာ....
မိုးတိမ္ေတြ ညိဳ႕ေနေပမယ့္....
ကၽြန္ေတာ္ေလ.......ခုထိ...
အိမ္မျပန္ရဲေသးဘူး...............။
ဆီမီနာပံုေတြျပန္ေတြ႕
တေန႔က ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ေျမြႊသိုက္ျဖစ္ေနတဲ့ အခန္းကို ရွင္းရင္း စီဒီေတြ စုထည့္ထားတဲ့ ဂတ္ထူပံုးထဲကေန မႏွစ္ကလုပ္တဲ့ စီမီနာ ပံုေတြကူးထားတဲ့ ဒီဗီဒီေခြ သြားေတြ႕တယ္ဗ်ာ။ ၀မ္းသာလိုက္တာ။ အဲ့ဒိေခြက ေပ်ာက္ေနတာ ၾကာျပီ။ ဘယ္သူဆီမွာမွ မရွိေတာ့ဘူး ထင္တယ္ တစုတစည္းထဲ။ အဲဒိေခြက ကိုေနဘုန္းလတ္ ဆီကရတာ။ ကိုစစ္အိမ္ကူးေပးထားတာပါ။ (ေတာင္းပန္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ ကြၽန္ေတာ္အစက ကိုေနဘုန္းလတ္ဆီက ေခြရေတာ့ သူကူးေပးတယ္ ထင္ျပီး ေရးလိုက္တာပါ။ အခုျပန္ျပင္ထားပါတယ္။ အမွန္က ကိုစစ္အိမ္ကူးေပးတာ ျဖစ္ေၾကာင္း ကိုေဂါက္က အမွန္ျပန္ျပင္ေပးလို႔ ျပင္လုိက္ပါျပီ။ အခုလို အမွားကို ေထာက္ျပေပးတဲ့ အတြက္ေက်းဇူးပါ။ ကြၽန္ေတာ့္ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္အတြက္ ေတာင္းပန္ပါတယ္)တေလာက ကိုမ်က္လံုးေတာင္ ေတာင္းေသးေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္လဲ ဘယ္ေရာက္ေနမွန္းမသိတာနဲ႕ မေပးလိုက္ႏိုင္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ဆိုတဲ့ ေကာင္က သိပ္စည္းကမ္းရွိတယ္ဆိုေတာ့ေလ။ :) ေခြကို ျပန္ၾကည့္ေတာ့ အားလံုး မွတ္တမ္းတင္ ကင္မရာ ၇လံုးက ပံုေတြ စုထားတယ္။ ျပီးေတာ့ collection ဓာတ္ပံုဖိုင္တခု အပါအ၀င္ အမ်ားၾကီးပဲ ပံုေတြ။ အရင္ပုံေလးေတြ ျပန္ၾကည့္ေတာ့ အဲ့ဒိတုန္းက အားလံုးတက္တက္ၾကြၾကြ တတပ္တအား လုပ္ၾကတာကို ျပန္သတိရမိတယ္ဗ်ာ။ ပံုေလးေတြ ၾကည့္ျပီးလြမ္းလိုက္တာ။ ကၽြန္ေတာ္ျပီးခဲ့တဲ့ လတုန္းကလဲ အလြမ္းေျပ (၁)၊ (၂) ေရးျပီးပါျပီ။ အဲဒိတုန္းက ေပ်ာ္ေနၾကတဲ့ ပံုေလးေတြၾကည့္ျပီး အခုေတာင္ အဲဒိလို ေပ်ာ္ျပီး ပီတိျဖစ္ေနသလိုပဲ။ အမွတ္တရပံုေလးေတြကို အဲဒိတုန္းက ပါ၀င္တဲ့ဘေလာ့ကာ ေတြလဲ ျပန္လြမ္းရေအာင္ ၊ မသိမမွီလိုက္တဲ့ ဘေလာ့ကာေတြလဲ ၾကည့္ရႈရေအာင္ ပံုေလးတခ်ိဳ႕ ျပန္တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ (ကၽြန္ေတာ့္ဆီမွာ ရွိတဲ့ ဓာတ္ပံုဒီဗီဒီကို လုိခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အီးေမးလ္ဆီ ဆက္သြယ္ႏိုင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကူးေပးပါ့မယ္ [ေလာေလာဆယ္ ရန္ကုန္ ဘေလာ့ကာမ်ား အတြက္ကူးေပးပါ့မယ္။ တျခားမွ လိုခ်င္သူမ်ားအတြက္ေတာ့ ကိုနက္ရွင္ေကာင္းရင္ေတာ့ upload တင္ထားေပးပါ့မယ္။ ေခတၱေစာင့္ေပးၾကပါ။])
We blog We Unite
အမွတ္တရ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အဖြဲ႕
အမွတ္တမဲ့မွ အမွတ္တရေပါ့ဗ်ာ။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ဒီလို live blog လုပ္ပါတယ္။ း)
အမွတ္တရ ဆိုင္းထိုးၾကတယ္။
ကၽြန္ေတာ့္ ဘေလာ့လဲ ေၾကာ္ျငာၾကည့္တာေပါ့။ း)
အဲဒါ ၀ါးတီးဆြဲေနတာ
၀ါးတီကုတ္နဲ႕ ၀ါးတီးဆြဲေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမိဳ႕စားၾကီး ကိုေနဘုန္းလတ္
ေဂါက္ေဂါက္
ကိုၾကီးေက်ာ္
ဘၾကီးမိုးေခၚ ကိုမိုးလႈိင္ည
ကိုတက္စ္လာ
ကိုညီလင္းဆက္
ကိုသန္႔
စိုးဇီယ်
မပင့္နဲ႕ မႏွင္း
သယ္ရင္း ေတဇာ
ညစာစားပြဲမွာဗ်
ခ်ီးယားစ္
အင္း ပံုေလးေတြ ၾကည့္ျပီးေတာ့ တအားလြမ္းသြားျပီဗ်ာ။ း)
ဆူညံျခင္း
ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီမွာ အရိုးစြဲေနတဲ့ စကားပံုတခုရွိတယ္။ ေစ်းသံုးလဲ မလြယ္နဲ႕ ေရွးထံုးလဲ မပယ္နဲ႕ ဆိုတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ တခါတေလ အဲ့ဒိေရွးထံုး ဆိုတာေတြက ေခတ္နဲ႕ မေလ်ာ္ညီေတာ့ တာေတြရွိတယ္။ ဥပမာ ၀ါ၀င္၀ါထြက္ ဦးရွင္ၾကီးတင္တာ တို႔၊ ဆြမ္းကန္ေတာ့တာတို႔ ဘာတို႔ေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ အိမ္မွာလဲ အသက္ၾကီးသူေတြ ရွိေသးေတာ့ ဒီမိရိုးဖလာဆိုတာၾကီးေတြကို အလုပ္ရႈပ္ခံျပီး လုပ္ေနၾကတုန္းပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ဆို သိတတ္သြားတဲ့ အရြယ္ကစျပီး ဦးရွင္ၾကီး ဆြမ္းကန္ေတာ့ရင္ ထိုင္ကို မကန္ေတာ့ေတာ့ဘူး။ သူဟာသူ ဘာနတ္ျဖစ္ျဖစ္ေပါ့။ ဘုရားမွ မဟုတ္တာ။ ထားပါေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ေျပာခ်င္တာက တျခားပါ။
ကၽြန္ေတာ္အျဖစ္က ႏွစ္တိုင္း၀ါ၀င္မွာကို ေၾကာက္ေနတယ္။ ၀ါ၀င္မွာကို ဘာလို႔ေၾကာက္ရလဲ ဆိုတာရွင္းျပရရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရပ္ကြက္ဓမၼာရံုဟာ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္နဲ႕ သံုးျခံေက်ာ္ မ်က္ေစာင္းထိုးမွာ ရွိပါတယ္။ အဲ..အခုေျပာမယ့္ ျပႆနာက အဲဒိဓမၼာရံုပါပဲ။ ျပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္ ၀ါတြင္းမွာမွ ရပ္ကြက္ဓမၼာရံု လူၾကီး အသစ္ေျပာင္းတယ္။ ေျပာင္းရတဲ့ အေၾကာင္းအရင္းက လူၾကီးအေဟာင္းက စာရင္းေတြႏွစ္ခ်ဳပ္ေတာ့ သိန္းနဲ႕ခ်ီေငြေတြ ကြာေနလို႔။ ခပ္ရွင္းရွင္း ေျပာရရင္ ရပ္ကြက္က ဓမၼာရံုအတြက္ သဒၶါလို႔ လွဴထားတဲ့ ေငြေတြကို ဘံုးလိုက္တယ္ေပါ့ဗ်ာ။ (အင္း..ေျပာေတာ့ ဘုရားဘုရား.. လုပ္ေတာ့...... ဆိုတာေပါ့)
အဲ့ဒိလူၾကီးေဟာင္းတုန္းကဆို သူက မိုက္ခဲဗ်။ အဟတ္ မိုက္ခဲဆုိတာ မိုက္ကို ခဲတာ။ ဥပုသ္ေန႔ ေရာက္ပေဟ့ဆို ဇာတ္ေတာ္ၾကီးေတြ၊ ဘုရား ဇာတ္ထုပ္ေတြ ဌာန္ကရိုဏ္းနဲ႕ကို ေဟာေနတာ။ တခါတေလ ဥပုသ္ေန႔ ဘုန္းၾကီးေတာင္ မပင့္ပဲ ေယာဂီေတြကို သူကိုယ္တိုင္ တက္ေဟာေနတာ..။ ေတာဘုန္းၾကီးေက်ာင္းထြက္ ပင္စင္စား ဆိုပါေတာ့။ ဒီလိုေဟာလို႔ ျပီးျပီလားေဟ့ဆို မျပီးေသးဘူး။ အေမနဲ႕ ရြာကို လြမ္းတယ္တို႔၊ ေမြးေမ ေက်းဇူးဆပ္ဖူးခ်င္တယ္တို႔၊ ဟသၤာတထြန္းရင္ သီခ်င္း၊ တြံေတးသိန္းတန္ သီခ်င္းေတြ ဖြင့္ေတာ့တာပါပဲ။ သူ႔ဟာသူ ေျပာေဟာ ဖြင့္တာ မေျပာလိုပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကိစၥရွိတာက ေလာ္စပီကာကို နင္းကန္အသံအဆံုးထိ ခ်ဲ႕ျပီး ဖြင့္ထားတာပါပဲ။
အဲ ..ေနာက္ကိစၥတခုကေတာ့ အဲဒိဓမၼာရံုက ေလာ္စပီကာၾကီးရဲ႕ ဦးတည္ရာဟာ ကၽြန္ေတာ့္ အေပၚထပ္ အိပ္ခန္းတည့္တည့္ၾကီးျဖစ္ေနလို႔ပါပဲ။ ဘုန္းၾကီးတရားေဟာတဲ့ အခ်ိန္ဆို မေျပာပါဘူး တရားဓမၼသံဆိုတာ အဲေလာက္ၾကီး က်ယ္ေလာင္ေနတာ မဟုတ္ဘူး။ ကိုယ္ေတာင္ အိမ္မွာေနရင္း တရားနာလို႔ ရေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ဟာက အလိုက္ကန္းဆိုးမသိ မနက္လင္းအားၾကီး ၄နာရီေလာက္ထဲက ထဖြင့္ေတာ့တာပါပဲ။ ျပီးေတာ့ အသံအဆံုးဖြင့္ထားေတာ့ တဂြီဂြီ တေဂၚေဂၚနဲ႕။ ေလာ္စပီကာက ေတးသံေတြဟာ ေခါမတပ္ၾကီး ခ်ီတက္လာသလို တေ၀ါေ၀ါ တေသာေသာနဲ႕ အသံဗလံေတြ စုျပံဳျပီး ထြက္ေနတာပါပဲ။
သူအလုပ္ျပဳတ္သြားေတာ့ ေနာက္အသစ္ေျပာင္းလာေတာ့ ၀မ္းသာရမလား ေအာက္ေမ့တယ္။ က်ားေၾကာက္လို႔ ရွင္ၾကီးကိုး ရွင္ၾကီးက်ားထက္ဆိုး ျဖစ္ေနတယ္။ဒီဘိုးေတာ္က ပိုဆိုး။ မနက္ ၃နာရီေလာက္ၾကီး “ဘြန္ေႏၱာ...” ကေန အစခ်ီျပီး သီခ်င္းေတြ ေလွ်ာက္ဖြင့္ေတာ့တာပဲ။ ဆြမ္းထခ်က္မယ့္သူေတြကို ႏႈိးေဆာ္တာတဲ့။ ကၽြန္ေတာ့္ အျမင္ေျပာရရင္ တကယ္ကိုယ္လွဴခ်င္တန္းခ်င္လို႔ သဒၶါလို႔ ဆြမ္းထခ်က္မယ့္ မည္သူမဆို ႏႈိးစရာေတာင္ မလိုပါဘူး။ သူ႔ဟာသူ ၀ီရိယရွိျပီးသား။ သူက အဲ့လိုဖြင့္ေတာ့ မနက္လင္းအားၾကီးၾကီးမွာ လန္႔ဖ်တ္ႏိုးလာျပီး က်ီးက်ီးေၾကာင္ေၾကာင္ ျဖစ္ကုန္ေရာ။ ကိုယ္က သြားေျပာျပန္ရင္လဲ ကုသိုလ္ေရး ဆိုတာၾကီးနဲ႕ ကိုင္ေပါက္အံုးမယ္။ ဒါတင္ပဲလား ဆိုေတာ့ ေန႔ခင္းေန႔လည္လဲ ကၽြန္ေတာ္အိမ္အပါအ၀င္၊ အိမ္နားက လူၾကီးသူမေတြလဲ အိပ္မရပါဘူး။ သီခ်င္းသံေတြ ဆူညံေနေအာင္ ဖြင့္ေတာ့တာပဲ။
ဆိုလိုတာ ကုသိုလ္ေရး ဓမၼလုပ္ေနတာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး လို႔ျမင္တယ္။ အဓမၼျဖစ္ေနျပီ။ ၀ါတြင္း ဥပုသ္နဲ႕ ဥပုသ္အၾကိဳ ရက္ေတြဆုိ မနက္တည္းက ဖြင့္လိုက္တာ ညေနေစာင္းမွပဲ တိတ္ေတာ့တယ္။ မနက္လင္းအားၾကီး ဘုရားေတာင္ ၀တ္ျပဳဖို႔ အာရံုမရပါဘူး။ ေတာ္ရံုမဟုတ္ဘူး။ ျပီးေတာ့ တျခား ရပ္ကြက္ ဓမၼာရံုေတြ မဖြင့္ဘူး မဟုတ္ဘူး ဖြင့္ၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ရပ္ကြက္ ၾကားရံုေလာက္ဆိုေတာ္ျပီေပါ့။ နင္းကန္ အသံဆံုး ဖြင့္စရာ မလိုပါဘူး။ ေအာ္ ဓမၼေတးသံေလး ဘာေလးၾကားေတာ့ ကုသိုလ္စိတ္ေတြ တဖြားဖြားျဖစ္ေပၚလာရမယ့္ဟာ။ ခုေတာ့ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္လို႔ အကုသိုလ္ျဖစ္ေနရျပီ ေပါ့ဗ်ာ။ တခါေလေတာ့ စဥ္းစားတယ္ ဒီေလာ္စပီကာ ၾကီး အစား ေဆာင္းေဘာက္စ္ သြားလွဴရင္ေကာင္းမလားလို႔။ ဒါေပမယ့္ စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ ဒီလို ေလာ္စပီကာနဲ႕ေတာင္ ဒီေလာက္ဖြင့္ေနတာ ေဘာက္စ္နဲ႕ဆို တျမိဳ႕နယ္လံုးၾကားေအာင္ ဖြင့္မလားပဲ။ ျပီးေတာ့ ဓမၼာရုံက ဓမၼာရံုနဲ႕ မတူဘူး။ သူကလဲြလို႔ တျခားလူေတြ ဓမၼာရံု ကိစၥ ၾကီးၾကပ္တာလဲ မၾကိဳက္ဘူး။ ဘယ္ေလာက္ေတာင္လဲ ဆိုေတာ့ ဥပုသ္ေန႔ကလဲြလို႔ တျခားရက္ေတြဆို ဓမၼာရံုကို ေသာ့ခတ္ ထားသဗ်။ ဒါက ထားပါေတာ့ အခုဟာက ေလာ္စပီကာသံေၾကာင့္ ဓမၼာရံု အနီးအနားက အိမ္ေတြဟာ ဥပုသ္ေန႔နား ေရာက္မွာကို ေၾကာက္ေနရတယ္။ ရပ္ကြက္ဆိုတာ လူအမ်ားနဲ႕ေနတာ။ သင့္ေတာ္ မလား မသင့္ေတာ္ဘူးလား မစဥ္းစားဘူး။ ဟူး မေက်နပ္တာ ေျပာရရင္ေတာ့ တပံုၾကီးပဲ။ ေလာေလာဆယ္ ၀ါျမန္ျမန္ထြက္ပါေစလို႔သာ....ဆုေတာင္းေနမိပါေတာ့တယ္ဗ်ာ။
ျပီးဆံုးျခင္းပံုျပင္အမွတ္ (၃)
ဖိုရိုးဖားယား ရယ္သံမ်ား
၀န္းက်င္တခုလံုး ျပန္႔သြားၾကရဲ႕...
ေျခသံေတြ ၾကားလိုက္တိုင္း
ေအးခဲတုန္ရီလိုက္ရတာ အၾကိမ္ၾကိမ္ပါပဲ...
တခါတေလ ..တ၀က္တပ်က္..
တခါတေလ.... ဖ်တ္ကနဲ...လက္ကနဲ....
ဘာမွမဟုတ္ေပမယ့္...
အဲဒိ စကားလံုးသခ်ၤ ိဳင္းေတြကို ခုထိ ငါႏွစ္ျခိဳက္ေနဆဲ....
အတုတပ္ထားတဲ့ မ်က္လံုး ခပ္ျပာျပာ ေတြရဲ႕
စက္ကြင္းေအာက္ ေျခေခ်ာ္လဲလိုလဲ...
အဖိုးမတန္တဲ့ အေပါစားဓမၼေတြကို
ပလုပ္ပေလာင္း စားျပလိုစားျပရရဲ႕....
ဒီလိုနဲ႕ မိုင္တိုင္ေပါင္းမ်ားစြာ ..
ျဖတ္ေက်ာ္လာခဲ့...
ဘ၀ဂ္ညံေနတဲ့ ညခင္းၾကီးထဲ က်င္းပတဲ့
ေဟာဒိက ပြဲေတာ္ၾကီးဟာ အားမနာပ ေျပာရရင္
စ်ာပန သိပ္ဆန္လြန္းတယ္....။
အဲဒိမွာ ေခါင္းျပတ္သူေတြရဲ႕ တရားေတြလဲ.
ၾကားခ်င္ၾကားရလိမ့္မယ္...
ေတာ္ျပီ......
တန္ျပီ....
အားလံုးကို လက္ျပ ႏႈတ္ဆက္လိုက္ပါျပီ....
ေဟာဒိကားေနတဲ့ လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႕ ကိုယ့္ကိုကိုယ္
တူးဆြ ျမွပ္ႏွံရင္း မူလဆီျပန္ေရာက္ေတာ့မယ္..လို႔...
ေက်နပ္ေနမိရဲ႕.....
အပံုလိုက္ျဖစ္ေနတဲ့ ေျမၾကီးေပၚမွာ...
အလကား လူတအုပ္ ေရာက္ေနၾကရဲ႕..
မ်က္ရည္ေတြ အလကားေန လဲ လာျဖိဳက္ေနၾကေသးရဲ႕..
ကိုယ့္အေကာင္ကို အံ့ၾသတၾကီး ျပန္ၾကည့္မိလိုက္တယ္...
ဟာ ဘာမွလဲ ၀မ္းနည္းစရာ မေကာင္းပဲနဲ႕…မ်ား…..။
၀န္းက်င္တခုလံုး ျပန္႔သြားၾကရဲ႕...
ေျခသံေတြ ၾကားလိုက္တိုင္း
ေအးခဲတုန္ရီလိုက္ရတာ အၾကိမ္ၾကိမ္ပါပဲ...
တခါတေလ ..တ၀က္တပ်က္..
တခါတေလ.... ဖ်တ္ကနဲ...လက္ကနဲ....
ဘာမွမဟုတ္ေပမယ့္...
အဲဒိ စကားလံုးသခ်ၤ ိဳင္းေတြကို ခုထိ ငါႏွစ္ျခိဳက္ေနဆဲ....
အတုတပ္ထားတဲ့ မ်က္လံုး ခပ္ျပာျပာ ေတြရဲ႕
စက္ကြင္းေအာက္ ေျခေခ်ာ္လဲလိုလဲ...
အဖိုးမတန္တဲ့ အေပါစားဓမၼေတြကို
ပလုပ္ပေလာင္း စားျပလိုစားျပရရဲ႕....
ဒီလိုနဲ႕ မိုင္တိုင္ေပါင္းမ်ားစြာ ..
ျဖတ္ေက်ာ္လာခဲ့...
ဘ၀ဂ္ညံေနတဲ့ ညခင္းၾကီးထဲ က်င္းပတဲ့
ေဟာဒိက ပြဲေတာ္ၾကီးဟာ အားမနာပ ေျပာရရင္
စ်ာပန သိပ္ဆန္လြန္းတယ္....။
အဲဒိမွာ ေခါင္းျပတ္သူေတြရဲ႕ တရားေတြလဲ.
ၾကားခ်င္ၾကားရလိမ့္မယ္...
ေတာ္ျပီ......
တန္ျပီ....
အားလံုးကို လက္ျပ ႏႈတ္ဆက္လိုက္ပါျပီ....
ေဟာဒိကားေနတဲ့ လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႕ ကိုယ့္ကိုကိုယ္
တူးဆြ ျမွပ္ႏွံရင္း မူလဆီျပန္ေရာက္ေတာ့မယ္..လို႔...
ေက်နပ္ေနမိရဲ႕.....
အပံုလိုက္ျဖစ္ေနတဲ့ ေျမၾကီးေပၚမွာ...
အလကား လူတအုပ္ ေရာက္ေနၾကရဲ႕..
မ်က္ရည္ေတြ အလကားေန လဲ လာျဖိဳက္ေနၾကေသးရဲ႕..
ကိုယ့္အေကာင္ကို အံ့ၾသတၾကီး ျပန္ၾကည့္မိလိုက္တယ္...
ဟာ ဘာမွလဲ ၀မ္းနည္းစရာ မေကာင္းပဲနဲ႕…မ်ား…..။
သာမန္ေနထိုင္ျခင္း
ကၽြန္ေတာ့္တကယ့္ စိတ္ကူးက သိပ္အၾကီးၾကီးမဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ မေက်ာ္္ၾကားလိုဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ အရမ္းၾကီး မခ်မ္းသာလိုဘူး။ ဘ၀မွာ တင့္ေတာင့္တင့္တယ္ စား၀တ္ေနေရးဖူလံု ရံုေလာက္ဆို ေက်နပ္ႏိုင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ တကယ့္စိတ္ရင္းက ေအးေဆးဆိတ္ျငိမ္တာကို သေဘာက်တယ္။
ကၽြန္ေတာ္က ေမြးဖြားျပီး သိပ္မၾကာခင္ကတည္းက ေအးခ်မ္းတဲ့ ျမိဳ႕ေလးတျမိဳ႕မွာ ၾကီးျပင္းလာခဲ့ရသူဆိုေတာ့ အဲ့ဒိလို ေအးခ်မ္းတဲ့ ျမိဳ႕ေလးမ်ိဳးေတြမွာ ေနထုိင္ရတာကို ႏွစ္ျခိဳက္တယ္။ ေနာင္တခ်ိန္ျဖစ္ႏိုင္ခဲ့ရင္ ရွမ္းျပည္နယ္မွာ အေျခခ်ခ်င္တယ္။ ရွမ္းျပည္နယ္ကို ခ်စ္တယ္ ဆိုပါေတာ့။ ေတာင္တန္းစိမ္းစိမ္းေတြေပၚက ေလွကားထစ္ပံု ေတာင္ယာစိုက္ခင္းေတြကို သေဘာက်တယ္။ မနက္ေစာေစာ ျမဴႏွင္းေလးေတြ ရီခိုးေ၀ ေနတာကို ႏွစ္သက္တယ္။ မနက္လင္းအားၾကီး ေတာင္ယာ သြားမယ့္ ရွမ္းလူမ်ိဳးတို႔ရဲ႕ ရွမ္းသံ၀ဲ၀ဲနဲ႕ ႏႈတ္ခြန္းဆက္သံကို ႏွစ္လိုဖြယ္ၾကားခ်င္တယ္။
ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ကူးထဲက အိမ္ကေလးဟာ ေတာင္ေစာင္းေလးေပၚမွာရွိတယ္။ ဟိုးအေပၚဘက္ ေတာင္ထိပ္ပိုင္းကိုၾကည့္လိုက္ရင္ တိမ္ေတာင္ေတြကို လွမ္းျမင္ႏိုင္လိမ့္မယ္။ အိမ္ရဲ႕ ျပတင္းတံခါးဆီက လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္လိုက္ရင္ေတာ့ ေလွကားထစ္ ေတာင္ယာေလးေတြကို ေတြ႕ႏိုင္လိမ့္မယ္။ ေအးစိမ့္စြတ္စိုတဲ့ ေလေျပေလးေတြ ပတ္၀န္းက်င္တခုလံုး တိုက္ခတ္ေနလိမ့္မယ္။ မနက္စာကေတာ့ ေကာက္ညွင္းေပါင္းေလးနဲ႕ ရွမ္းပဲပုပ္ ေထာင္း...့။ ျပီးေတာ့ လက္ဖက္ေျခာက္ ေမႊးေမႊးေလး ခတ္ထားတဲ့ ေရေႏြးၾကမ္းေလးနဲ႕ေပါ့။
ေနာက္ျပီး လူသိပ္မသိေသးတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ ၀ါသနာတခုက ပန္းခ်ီဆြဲျခင္း....။ ဒီလို ရႈခင္းသာယာပံုနဲ႕ဆို ကင္းပတ္စေပၚက ပံုရိပ္ေတြက ေအးျမစြတ္စိုေနမွာေပါ့။ အဲဒိလို ဆိတ္ျငိမ္လွတဲ့ ေနရာမွာဆို ေတာ္စတြိဳင္း၀တၱဳေတြ ဖတ္မယ္။ တဂိုးလ္ရဲ႕ အႏုအရြ ကဗ်ာေတြ ဖတ္မယ္။ ဆရာဆန္းလြင္ရဲ႕ စာအုပ္ေတြဖတ္မယ္။ ဆရာသက္လံုရဲ႕ စိတ္သဘာ၀ စာအုပ္ေတြ ဖတ္မယ္။ Theology အေၾကာင္းေတြထဲက တကယ့္ ဓမၼအစစ္ေတြအေၾကာင္း ဖတ္ရႈေလ့လာမယ္။ ဆရာမင္းသိခၤရဲ႕ စေနေမာင္ေမာင္ရဲ႕ စြန္႔စားခန္းေတြ ဖတ္မယ္။ ဆာအာသာကိုနင္ဒြိဳင္းရဲ႕ ဇာတ္လိုက္ေၾကာ္ၾကီး အေၾကာင္း ဖတ္မယ္။ ေယာနသံဇင္ေယာ္ကို ညက္ညက္ေၾကေအာင္ ဖတ္မယ္။ ဆရာေက်ာက္တိုင္ရဲ႕ စာအုပ္ေတြကို ဖတ္မယ္။ ကြန္ျဖဴးရွပ္ ဓမၼေတြကို ဖတ္ရႈေလ့လာမယ္။ ေတာက္၀ါဒ (Tao) ၀ါဒေတြ ျမည္းစမ္းၾကည့္မယ္။ မယ္ေတာ္ၾကီး ဗလာဗက္စကီးရဲ႕ စာအုပ္ကို ေသခ်ာဖတ္မွတ္မယ္။
အိမ္ဦးခန္းမွာ ဖြင့္ထားတဲ့ Kitaro ရဲ႕ Heaven and Earth တီးလံုးသံစဥ္ေတြက ပ်ဥ္ေထာင္အိမ္ငယ္ေလး တခုလံုးကို ညက္ေညာစြာ ပ်ံ႕လြင့္ေနလိမ့္မယ္။ အဲ့ဒိအခါက်ရင္ ပတ္၀န္းက်င္ တခုလံုး ျငိမ့္ေညာင္း သာယာေနတဲ့အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ဟာ စာၾကည့္ခန္းထဲက ပက္လက္ ကုလားထိုင္ေလးမွာ သက္ေသာင့္သက္သာ နဲ႕ Meditation လုပ္ေနလိမ့္မယ္။ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ဟာ ဂီတနဲ႕ အတူ ေမ်ာပါသြားျပီး အလြန္သိမ္ေမြ႕စြာျဖင့္ ေနာက္ဆံုး တသားတည္းျဖစ္သြားလိမ့္မယ္။ စိတ္အလ်ဥ္ဟာ ပီတိလိႈင္းေတြ တဖြားဖြား ျဖစ္ေပၚလာလိမ့္မယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ၀န္းက်င္တခုလံုးကို ေမ့သြားလိမ့္မယ္။ ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ ကၽြန္ေတာ္ ေမ့သြားလိမ့္မယ္။ အရာရာ ျငိမ္သက္သြားပါမယ္။ အသံေတြ တိတ္ဆိတ္သြားပါမယ္။ ကၽြန္ေတာ္ မသိတဲ့ အထက္ေအာက္ ေဘးဘီမရွိတဲ့ အရပ္ကို ေရာက္သြားပါလိမ့္မယ္။
ကၽြန္ေတာ္ သတိျပန္လည္ လာတဲ့အခ်ိန္မွာ ေနမြန္းတည့္ခ်ိန္ ခပ္စြန္းစြန္းျဖစ္ေန လိမ့္မယ္။ အဲ့ဒိအခါ ေျမအိုးထဲ ထည့္ခ်က္ထားတဲ့ ရွမ္းဆန္ဟာ က်က္ေနျပီး ေမႊးေနလိမ့္မယ္။ တို႔ဟူးေၾကာ္ စိမ့္စိမ့္ေလးရယ္၊ ကိုက္လန္ေၾကာ္ေလးရယ္က ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္အထူးေန႔လည္စာ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနလိမ့္မယ္။ ေန႔လည္စာစားျပီးေတာ့ ေတာင္ယာထဲဆင္းမယ္ ေန႔ခင္းခ်ိန္ ေခတၱနားေနတဲ့ သူရင္းငွားေတြနဲ႕ စကားစျမည္ သြားေျပာမယ္။ ျပီးေတာ့ ေတာင္တန္းေတြ ပတ္လည္၀ိုင္းေနတဲ့ အျပစ္ကင္းစင္ေနတဲ့ ၀န္းက်င္တခုလံုးကို တ၀ၾကီး ၾကည့္ရင္း ကဗ်ာေတြ အားမနာပ ထိုင္ေရးပစ္မယ္။ ဘယ္ေလာက္ ခ်မ္းေျမ႕လိုက္သလဲ....။ :)
ဒါက ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ကူးသက္သက္ ရယ္ေပါ့။ ဘ၀ဆိုတာ တခါတေလေတာ့လဲ စိတ္ကူးတဲ့အတိုင္း ျဖစ္ခ်င္မွ ျဖစ္တာေလ။ ကၽြန္ေတာ့္ ဘ၀ကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး အျပစ္ကင္းစင္တဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္မႈမ်ိဳးနဲ႕ ထိန္းထားခ်င္တယ္။ ဆိုလိုတာ ေပါ့ေပါ့ေန ေပါ့ေပါ့စား သေဘာမ်ိဳး မဟုတ္ဘူး။ ဘ၀ကို ေလးနက္စြာ ျဖတ္သန္းမယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္ေတာ့မွ မတည္ျမဲတဲ့ အရာေတြေပၚမွာ နက္နက္ရႈိင္းရႈိင္း မခံစားေတာ့ဘူး ဇာတ္လမ္းတိုေလးေတြ အျဖစ္သေဘာထားၾကည့္လိုက္မယ္။ ဇာတ္လမ္းတပုဒ္လို အခုရီလိုက္၊ ေနာက္ငိုလိုက္ ျပီးေတာ့ ေမ့သြားသလိုမ်ိဳး..။ ဆရာမင္းသိခၤ ၀တၱဳထဲကလို “ျပီးေတာ့လဲ ျပီးတာပါပဲ” ေပါ့။ ကၽြန္ေတာ့္ အသက္အခု ႏွစ္ဆယ္၊ ေနာင္ ၄၀ေလာက္ အလြန္ဆံုး ေနရမယ္(အဲ့ဒိေတာ့ ဒီေလာက္ကာလတိုေလးမွာ စိတ္ညစ္ညမ္းေစမယ့္ ဟာေတြ ဘာမွ မစြန္းေပခ်င္ေတာ့ဘူး)။ (ကၽြန္ေတာ္ အိုမင္းခ်ိနဲ႔ျပီး သူတပါး အလုပ္ပိုေစမယ့္ အရြယ္ထိ မေနခ်င္ဘူး)။
ကံေကာင္းစြာပဲ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ကူးေတြထဲမွာ ေက်ာ္ၾကားလိုမႈေတြ၊ ေငြေၾကးဂုဏ္ဓနေတြ မပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ အျမဲတမ္း ရြတ္ဆိုတတ္တဲ့ ေဆာင္ပုဒ္လို ကၽြန္ေတာ္ ဘာေကာင္မွ မျဖစ္ခ်င္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္၀ါဒီ (-ism) ကိုမွ လက္ကိုင္မျပဳခ်င္ဘူး။ ရွင္ဥကၠဌက အစြဲျပဳတ္ရင္ တဲကုတ္ေတာင္ ေပ်ာ္စရာတည္းတဲ့။ တဲကုတ္နဲ႕ ေနစရာ မလိုေပမယ့္ အစြဲေတြ (ေတာင္လိုပံုေနတဲ့ ဆႏၵေတြ) ကိုလႊတ္ခ်ပစ္ဖို႔ လိုတယ္။ စြန္႔လႊတ္သမွ် အရာအားလံုးဟာ အသစ္ရဖို႔ ေနရာေပးတာတဲ့။
ကၽြန္ေတာ္ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ကၽြန္ေတာ့္ concious mind နဲ႕ unconcious mind ေတြ ညစ္ညဴးေစမယ့္ အရာေတြကို ေရွာင္ၾကဥ္ခ်င္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒါဟာ ခ်ဳပ္တည္းျခင္း မဟုတ္ဘူးေနာ္။ ဆႏၵေတြကို ပယ္သတ္ျခင္း သက္သက္ကိုေျပာတာပါ။ ျဖစ္ႏိုင္ခဲ့ရင္ေပါ့ ကၽြန္ေတာ့္ ဘ၀လက္တြဲေဖာ္ မရွာခ်င္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ထပ္မံျဖစ္ေပၚလာမယ့္ ပူေလာင္ျခင္းေတြကို မလိုခ်င္ဘူး။ ျပီးေတာ့ ကိုယ့္ေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာမယ့္ သားသမီးေတြဟာ၊ ေနာင္တခ်ိန္ ေလာကရဲ႕ ပူေလာင္မႈေတြ၊ လူ႔ေလာကရဲ႕ အညစ္အေၾကးေတြ ၾကားမွာ သူတို႔ ေလးေတြ ရုန္းကန္ေနရမွာစိုးတယ္။ အမွန္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အသက္နဲ႕ ဒါေတြေျပာတာ သိပ္ေစာလြန္းေနမလားပဲ။ လူေကာင္ လက္ေတာက္ေလာက္နဲ႕ စကားၾကီးစကားက်ယ္ေျပာတယ္ ထင္ရင္ေတာ့ ခြင့္လႊတ္ေပးပါ။ ဒါက ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ကူး၊ ကၽြန္ေတာ့္ အေတြးစစ္စစ္ပါ။ အကယ္၍ ျဖစ္ႏိုင္ခဲ့ရင္ ကၽြန္ေတာ့္ အသက္ ၃၅ႏွစ္ေရာက္တဲ့အခါ သာသနာ့ေဘာင္ ၀င္ခ်င္တယ္။ ဂိုဏ္းဂဏ စြဲကင္းတဲ့ အဖေဂါတမရဲ႕ ဓမၼစစ္စစ္ကို ဆည္းပူး က်င့္ၾကံခ်င္တယ္။ ျဖစ္ႏိုင္ခဲ့ရင္ ကၽြန္ေတာ္ ဘ၀ၾကီးကို ေအးခ်မ္းစြာ ျဖတ္သန္းခ်င္တယ္။ ဘ၀ရဲ႕ အစစ္အမွန္တရားကို မ်က္ျမင္ ဒိဌ သိျမင္ခ်င္တယ္။ ပူေလာင္ ညစ္ေထးေနတဲ့ ေငြေၾကးဂုဏ္ျဒပ္ေတြကို (လံုး၀ဥႆံု )စြန္႔ခြာ ခ်င္တယ္။ အကယ္၍ ျဖစ္ႏိုင္ခဲ့ရင္ေပါ့ဗ်ာ....။
လုပ္ခ်င္ေနတာ
ကၽြန္ေတာ္ဆိုတဲ့ေကာင္က လူကသာ ဘာေကာင္မွမဟုတ္တာ လုပ္ခ်င္တာေတြ အမ်ားၾကီး။ :) ပထမဆံုး ေနာက္လထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ အကိုသူငယ္ခ်င္း band နဲ႕ စတူဒီယိုမွာ ကၽြန္ေတာ့္ သီခ်င္းႏွစ္ပုဒ္ကို သြားသြင္းမယ္။ ျပီးေတာ့ အဲ့ဒိဟာေလးကို ကၽြန္ေတာ္ MTV ရိုက္ထားခ်င္တယ္။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ သိမ္းထားမလို႔ပါ။ ရိုက္ရင္ေတာ့ ေမာင္ခနဲ႕ပဲရိုက္ျဖစ္မယ္ထင္တယ္။ဟိုအရင္က ရိုက္ထားဖူးတဲ့ ဟာေလးလဲ ျပန္ edit လုပ္ခ်င္ေသးတယ္။ အခုေလာေလာဆယ္ ေမာင္ခေလးကလဲ စာေမးပြဲနီးေနလို႔ ေသခ်ာ မေျပာရေသးဘူး။ ျပီးေတာ့ ကိုေဂါက္ေရးထားတဲ့ သဲထိတ္ရင္ဖို ဘေလာ့ ၀တၱဳေလးျဖစ္တဲ့ ဂ်ံဳးဂ်ံဳးဂ်က္ဂ်က္ကို ဒါရိုက္တာ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ၾကီး ျဖစ္တဲ့ စိုးဇီယ်နဲ႕ ရိုက္မယ္။ ကိုေဂါက္ကေတာ့ ေျပာပါတယ္ ေဟ့ေကာင္ေလး မင္းအရင္၀ိတ္ခ်အံုးတဲ့။ ဟတ္ဟတ္ လူက သိပ္မ၀ပါဘူး ေပါင္၁၈၀ေက်ာ္ရံုေလးပါ။ :P။ ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ၀တၳဳရွည္ေလးကို ျပန္လည္မြမ္းမံျပီး အသိစာအုပ္တိုက္ကို သြားျပခ်င္ေသးတယ္။ အင္း ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ျပန္ဆန္းစစ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဘာျဖစ္ခ်င္ေနမွန္းကို မသိေတာ့ပါဘူးဗ်ာ။ ဘာဘူသီခ်င္းလုိပဲ ..ျဖစ္ခ်င္ေနတာ မင္းသား တစ္ေယာက္ပါ ျဖစ္ခ်င္ေနတာ အဆိုေတာ္ပဲ...ဒန္႔တန္႔တန္႔...။ အဟတ္ ျဖစ္ခ်င္တယ္ဗ်ိဳ႕ ...လုပ္လို႔ရတာ အကုန္လုပ္ခ်င္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္က အႏုပညာ ရူးရူးေနတဲ့ အရူးေကာင္ေပါ့..။ :P
ကူးေခြ
အခုတေလာ ဂ်ာနယ္ေတြမွာ အဆိုေတာ္ေတြ ခိုးကူးေခြ ကိစၥက်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ေတြ ျဖစ္ေနၾကတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ ခိုးကူးဆိုတာကလဲ ၀ယ္ယူအားေပးသူ ရွိေနသ၍ မ်ိဳးတုံးသြားမယ့္ အေရး မျမင္ေသးပါဘူး။ အိမ္မွာဆိုလဲ ကၽြန္ေတာ့္ ညီမက အမ်ားအားျဖင့္ သူၾကိဳက္တဲ့ Big Bag တို႔ ေနာေနာ္ တို႔ စတဲ့ ေခြေတြဆို မူရင္းအားေပးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္က ေျပာပါတယ္။ နင့္ဟာက နင္ၾကိဳက္တဲ့ အဆိုေတာ္ေတြေတာ့ မူရင္းအားေပးတယ္။ နင္မၾကိဳက္တၾကိဳက္ေတြ က်ေတာ့ ခိုးကူးေခြ ၀ယ္တယ္ဆိုေတာ့ မဟုတ္ေသးပါဘူးလို႔။ အမွန္ေတာ့ စီဒီေခြတေခြကို ၁၃၀၀ေက်ာ္ေလာက္ကို ၀ယ္ဖို႔ လက္တြန္႔တက္ၾကတာခ်ည္းပါပဲ။ ဟုတ္ပ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔လို ေက်ာင္းသားေတြ ၾကိဳက္ျပီဆိုရင္ ရွိတဲ့မုန္႔ဖိုးေလးနဲ႕ ၀ယ္ရင္ မုန္႔ဖိုးထဲက စုျပီး၀ယ္ရမွာ။ ခုနက ကၽြန္ေတာ့္ ညီမလိုပဲ ၾကိဳက္တဲ့ေခြဆိုရင္ေတာ့ အစစ္၀ယ္တယ္။ ဥပမာ ကၽြန္ေတာ္ သိပ္ၾကိဳက္တဲ့ မ်ိဳးၾကီး၊ အငဲ၊ ေမာင္ေမာင္ေဇာ္လတ္တို႔ ေခြေတြဆို အစစ္၀ယ္တယ္။ က်န္တာအားလံုး ၾကိဳက္ေပမယ့္ အကုန္လံုးသာ လိုက္၀ယ္ရရင္ ေမာင္မင္းယြန္း တလလံုး မုန္႔မုန္႔မစားရပဲ သီခ်င္းေတြ ထိုင္၀ါးေနရမလားပဲ။ ဟတ္ဟတ္။
ျပီးေတာ့ ခိုးကူးဆိုတာလဲ မူရင္းနဲ႕ စီဒီအသားေလးပဲကြာတာ ၾကည့္လို႔ျဖစ္တယ္။ တခ်ိဳ႕ေခြေတြက အထူးသျဖင့္ အဖြဲ႕လိုက္ဆိုတဲ့ လိုက္ဖ္ရႈိးေခြေတြဆို တခ်ိဳ႕ေခြေတြက ေၾကာ္ျငာတုန္းက သီခ်င္းေတြသာ ေကာင္းတာ တကယ္လဲ ၀ယ္လာေရာ က်န္တဲ့သီခ်င္းေတြက ဂြမ္းေနရင္ သြားျပီ ပိုက္ပိုက္ေရေမွ်ာလိုက္တာနဲ႕ တူတူပဲ။ ကြာလတီ ေခြေတြအခုဆို ေတာ္ေတာ္ရွားလာတာပဲ။ အဲ့လိုေျပာေတာ့ ခိုးကူးသူူခိုးေတြေၾကာင့္လို႔ ေျပာအံုးမယ္။ အမွန္ေတာ့ ဒါကသံသရာလည္ေနတာပဲေလ။ သီခ်င္းေတြက ကြာလတီမေကာင္းေတာ့ ခိုးကူးေခြေတြေပၚ။ ခိုးကူးေခြေတြေပၚလာေတာ့ ေပါေခ်ာင္ေကာင္း (စပြန္ဆာမ်ားမ်ားနဲ႕) လိုက္ဖ္ရႈိးေတြ မႈိလိုေပါက္ထုတ္။ ဒါေတြက မိႈလိုေပါက္ေနတာပါပဲ။ ျပီးေတာ့ ခေရးေရးရွင္း ဖန္တီးမႈ၊ ကိုယ္ပိုင္ဖန္တီးမႈ အႏုပညာေတြ ရွားပါးလာတယ္လို႔ ျမင္တယ္ဗ်ာ။ ခိုးကူးခိုးကူး လို႔သာ ေျပာေနၾကတယ္။ သူတို႔ဆိုေနတဲ့ သီခ်င္းေတြကလဲ အင္း…. ။ ေနာက္တခုက တခ်ိဳ႕က အူေၾကာင္က်ားေဆာ့ဖ္၀ဲေတြ စီဒီထဲထည့္ေပးလိုက္ေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ဗ်ာ ဒီေခတ္ထဲမွာ စီဒီထဲက ေဆာ့ဖ္၀ဲကို crack လုပ္တာ မေျပာနဲ႕ ေနာက္ဆံုးေပၚ HD နည္းပညာသံုး ဒီဗီဒီကိုေတာင္ crack လို႔ရပါတယ္လို႔ ဆိုေတာ့ သိပ္မထူးပါဘူး။
တေလာက ေဂ်ညီညီတို႔ ေခြ ၃၀၀နဲ႕ေရာင္းတယ္တဲ့။ အင္းသူတို႔ကလဲ ခိုးကူးေခြပေပ်ာက္ေရး လုပ္တယ္ထင္ပါရဲ႕။ ဒါမ်ိဳး ဦးေက်ာ္လဲ လုပ္ဖူးတယ္။ ဒါေပမယ့္ဗ်ာ ေဂ်ညီညီေခြ ၃၀၀ကို မကူးဘူး မထင္ေလနဲ႕ အံမယ္ ခိုးကူးသမားေတြက အဲ့ဒိေခြကို ၁၅၀နဲ႕ ျပန္ေရာင္းေသးတယ္ဗ်ာ..။ ကဲျပီးေရာ ဘာမွတတ္ႏိုင္ဘူး။ ဆိုလိုတာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီမွာ ခိုးကူးေခြေပ်ာက္ခ်င္တယ္ ေပ်ာက္ခ်င္တယ္လို႔ ေျပာေနမယ့္အစား တကယ့္စနစ္တက် လိုက္လံ ဖမ္းဆီးရင္ ေပ်ာက္ပါတယ္။ မေပ်ာက္ေတာင္ အေတာ္ေလးပါးသြားမယ္။
(ဒီခိုးကူး လုပ္ငန္းအၾကီးအက်ယ္ေတြကို ဘယ္သူေတြက လုပ္ေနတယ္ဆိုတာ သိျပီးလဲျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မွာပါ။ မလုပ္ခ်င္လို႔) :P ခက္တာက ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီမွာ စီမံခ်က္ဆိုတဲ့ေခါင္းစဥ္ရွိမွ လိုက္ဖမ္းျဖစ္တယ္ ထင္ပါရဲ႕။ (ဖမ္းရင္လဲ မေရာင္ရာ ဆီလူး၊ လမ္းေဘးမရွိလို႔ ေရာင္းစားသူေတြကို ဖမ္းအံုးမယ္)။ အဲ ကၽြန္ေတာ္ေျပာလိုက္လို႔ ေတာ္ၾကာ လမ္းေဘးက ႏိုင္ငံျခားေခြေတြေရာင္းတဲ့ သူေတြကို ပတ္ရမ္းေနအံုးမယ္။ :) (မလုပ္နဲ႕ေနာ္ ႏိုင္ငံျခား ရုပ္ရွင္ေကာင္းေကာင္းေလးေတြ သူတို႔မွ မေရာင္းရင္ ရုပ္ရွင္ၾကိဳက္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ ေသျပီ)။
ျပီးေတာ့ ေကာ္ပီရိုက္ဥပေဒကို ျမန္ျမန္ အတည္ျပဳ။ ဒါဆို ကိုယ္လဲ သူမ်ား ဟာေတြ ခိုးမဆိုေတာ့နဲ႕။ သူမ်ားလဲကိုယ့္ဟာေတြ ကူးဖို႔သိပ္မလြယ္ေတာ့ဘူးေပါ့။ ခိုးကူးဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တႏိုင္ငံတည္း ထိေနတာမဟုတ္ဘူး။ သူမ်ားႏိုင္ငံေတြလဲ ထိေနၾကတာပဲ။ သူတို႔မွ ပိုဆိုးေသး သန္းနဲ႕ခ်ီအကုန္ခံထားျပီးသား ရုပ္ရွင္ေတြကို ေစ်းေပါေပါနဲ႕ ျပန္ကူးတာ ခံေနရတာေလ။ ဒါေၾကာင့္ေပါ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဆီမွာလဲ ခိုးကူး ကိစၥ မပေပ်ာက္ႏိုင္ေသးပါဘူးလို႔။ အားေပးသူရွိေနရင္ေတာ့ ေရာင္းသူလဲ ရွိေနအံုးမွာပဲေပါ့။
Subscribe to:
Posts (Atom)
Caution!!
ဤဘေလာ့မွ စာသားမ်ား၊ ရုပ္ပံုမ်ားအား စီးပြားေရး ဆိုင္ရာ လုပ္ငန္းမ်ားတြင္ ကူးယူသံုးစြဲျခင္းမျပဳလုပ္ပါရန္ (အထူး) သတိေပး တားျမစ္အပ္ပါသည္။
My TLMS by minnyoonthit is licensed under a Creative Commons Attribution 3.0 United States License.