ကၽြန္ေတာ္တို႔တာ၀န္
ပ်က္သုဥ္းေနတဲ့ ၀န္းက်င္တခုမွာ
ေနထိုင္လာရေတာ့လဲ...
အက်င့္ေတြက ေခါက္ရိုးက်ိဳးေနပါျပီ...
မတရားမႈဒဏ္ေတြက.. ခါးခ်ိေအာင္...ညွင္းပန္းျပီးျပီပဲ..
ဒိထက္လဲပိုျပီး ေၾကာက္ေနစရာ မလိုေတာ့ဘူး...
ယံုၾကည္ခ်က္သက္သက္နဲ႕တင္ အနစ္နာခံတဲ့...
သူရဲေကာင္းေတြ ....ကို ေလးစားစြာ ဦးညႊတ္ပါရဲ႕...
ျငိမ္းခ်မ္းမႈ ေတးသြားေတြအတြက္
တီးခတ္စရာ ေစာင္းၾကိဳးမရွိေပမယ့္..
ႏွလံုးသားနဲ႕ သီဆုိတဲ့ သံစဥ္ေတြကိုေတာ့ ၾကားရပါလိမ့္အံုးမယ္..
ငါစြဲ တရားေတြနဲ႕ မျမဲတရားေတြကို ဆုပ္ကိုင္ထားသမွ်
မ်က္မွန္အမည္းေတြ ကၽြတ္အံုးမွာ မဟုတ္ဘူး...
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္.. ေရာင္နီသန္းတာကို ေစာင့္ေနမယ့္ အစား
ေျခလွမ္းေတြ စလွမ္းတာကမွ ပိုေကာင္းလိမ့္မယ္...
မနက္ျဖန္ အတြက္ မစဥ္းစားနဲ႕အံုး...
ဒီေန႔မွာ စိုေနတဲ့ ေခၽြးေတြ သိပ္ဖို႔...
နည္းလမ္းရွာရအံုးမယ္...
မိုးေတြလဲ သြန္းျဖိဳက္လာေတာ့မယ္...
မိုးေရထဲက မ်က္ရည္ေတြကို အဇၹ်တၱ မ်က္စိနဲ႕သာ တပ္အပ္ ျမင္ႏိုင္မယ္...။
အငိုေတြတိတ္သြားေအာင္... မေခ်ာ့၀ံ့ေပမယ့္ ...
ရင္ခြင္ရိပ္ေတြ ေအးခ်မ္းေအာင္လုပ္ဖို႔ဆိုတာ...
ကၽြန္ေတာ္တို႔ အားလံုးမွာ တာ၀န္ရွိပါတယ္.............။
Read Users' Comments (1)comments
ဤဘေလာ့မွ စာသားမ်ား၊ ရုပ္ပံုမ်ားအား စီးပြားေရး ဆိုင္ရာ လုပ္ငန္းမ်ားတြင္ ကူးယူသံုးစြဲျခင္းမျပဳလုပ္ပါရန္ (အထူး) သတိေပး တားျမစ္အပ္ပါသည္။
June 23, 2008 at 9:54 AM
ဒီကဗ်ာေလး ၾကိဳက္ျပန္ျပီးး း)