၀ိညာဥ္ႏႈတ္ လြင္ျပင္ (၃)
“ေဒါက္တာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဆက္သြားလို႔ မရေတာ့ဘူး… ဘယ္လိုလုပ္ရမွာလဲ.. ေတာ္ေတာ္လိုေသးလား”
ကားေမာင္းေနေသာ အဂၢက ေရွ႕ဘက္တြင္ စိပ္လာေသာ အပင္ၾကီးမ်ားကို ၾကည့္ျပီး ကားေခတၱရပ္ကာ ေျပာလိုက္သည္။ ေျမပံုၾကည့္ေနေသာ ေဒါက္တာ ႏိုင္မင္းက
“အင္း ဟုတ္ျပီ… ဒီနားမွာပဲ ရပ္ထားခဲ့ရမယ္ထင္တယ္ကြ ဒီထဲက အတိုင္းဆို အရင္က ဒီဘက္ေတြကို လွည္းလမ္းေပါက္တယ္ကြ ခုေတာ့ အပင္ေတြ ေတာ္ေတာ္ထူလာတာပဲ၊ ငါလဲ မေရာက္ျဖစ္တာ ေတာ္ေတာ္ၾကာျပီ၊ ဒါေၾကာင့္ လိုလိုမယ္မယ္ ငါ့အေဖဆြဲထားခဲ့တဲ့ ေျမပံုယူခဲ့ေပလို႔ပဲ၊ အင္း ေရာက္ဖို႔ေတာ့ ….အင္း… ၃ မိုင္ေလာက္ပဲ လိုေတာ့မယ္ ကြ္”
ေဒါက္တာ ႏိုင္မင္းက ေက်ာ္ေက်ာ္တို႔ အုပ္စုကို တခ်က္ေ၀့ၾကည့္လိုက္ျပီး
“ဘယ္လိုလဲ ငါ့ညီတို႔ ေတာထဲမွာ လမ္းေလွ်ာက္ဖို႔ စိတ္မ၀င္စားဘူးလား၊ ဒီေလာက္ေကာင္းတဲ့ အေတြ႔အၾကံဳရွိအံုးမလား”
ေဇယ်က အသဲျပဲျဖင့္ ၀မ္းသာအားရထေအာ္သည္။
“ေ၀း………. မိုက္တယ္ေဟ့..၊ ေလွ်ာက္မွာေပါ့ဗ်ာ၊ အမွန္ပဲ ဒီလိုအေတြ႔အၾကံဳမ်ိဳးဆိုတာ ေငြနဲ႔ေတာင္ ၀ယ္ယူလို႔မရဘူး၊ ေဟ့ေကာင္ ေက်ာ္ေက်ာ္ ဟုတ္တယ္ဟုတ္”
“ရိုက္တ္ မွန္၏။ ေဟ့ဘယ္လိုလဲ ဟိုသံုးေကာင္”
ေက်ာ္ေက်ာ္ကလဲ ေထာက္ခံရင္း ေနာက္ခန္းတြင္ အိပ္ငိုက္ေနၾကေသာ ထင္လင္း၊ ရတနာႏွင့္ သဥၹာတို႔ကို ေမးလိုက္သည္။
“အိုေက..”
ထင္လင္းႏွင့္ သဥၹာတို႔က အိပ္ငိုက္ေနရာမွ ထ ေထာက္ခံၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ရတနာကေတာ့ အိပ္ေပ်ာ္ေနတုန္းပင္။ အိပ္ေမာက်ေနေသာ ရတနာအားၾကည့္ရင္း ေဇယ်က အၾကံအစည္တစ္ခုရဟန္ျဖင့္ ကားေပၚမွ ဆင္းရန္ ျပင္ေနၾကေသာ တျခားသူမ်ားကို ရွဴးတိုးတိုးဆိုေသာ အမူအယာျဖင့္ မႏႈိးေသးပဲ အားလံုး အသာေလး ကားျပင္ကို ထြက္ရန္ လက္ဟန္ေျခဟန္ျဖင့္ လုပ္ျပ၏။ အထုပ္အပိုးေတြ အားလံုးခ်ျပီးေတာ့ ေဇယ်က အက်ီအမဲၾကီးအား ေခါင္းကို ျခံဳလိုက္ျပီး ရတနာကို အသာ လႈပ္ႏိႈးကာ….
“ရတနာ......... နင္ေသရေတာ့မယ္…. နင့္ကို ကိုက္သတ္စားၾကေတာ့မယ္…”
ဟု ေၾကာက္စရာ အသံျဖင့္ ေျပာ၏။ သို႔ေသာ္ သူဘယ္လိုလႈပ္ႏိႈးႏႈိး ရတနာက တုပ္တုပ္မွ် မလႈပ္ေခ်။ ေနာက္ထပ္ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းလႈပ္ႏႈိုးလိုက္ျပန္ျပီး….
“ရတနာ….. နင့္ကို ငါတို႔သတ္စားေတာ့မယ္… ဟဲအဲအဲ….”
ရတနာကား တုတ္တုတ္မွ် မလႈပ္ေသးေခ်။ စ ေနရင္းျဖင့္ ေဇယ်မွာ စိတ္ပူလာကာ ရတနာ့ ပုခံုးကို အသာမျပီး ေခါင္းကို လႈပ္ကာ ထပ္ႏႈိုးျပန္သည္။
“ရတနာ.. ရတနာ.. ဟဲ့နင္… နင္ ဘာျဖစ္တာလဲ… ရတနာ …ရတနာ…”
“ျဗဲ…….”
“ေအာင္မယ္ေလးဗ်…….. ”
“ဒုန္း……….”
အိပ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနေသာ ရတနာက မ်က္ျဖဴလွန္ကာ ေဇယ်ကို ရုတ္တရက္ ျပန္ေျခာက္လိုက္သျဖင့္ ေဇယ်မွာ ေၾကာက္အား လန္႔အားျဖင့္ ထခုန္လိုက္ရာ ကားေခါင္မိုးႏွင့္ ေခါင္းေဆာင့္မိသြားေလေတာ့သည္။
“ဟားဟားဟား…. အရူး…. ငါ့ကို ေျခာက္မယ့္ေကာင္တဲ့ ငါျပန္ေျခာက္လိုက္တာနဲ႔ တခါထဲ လန္႔ဖ်တ္သြားတာ ၾကည့္ပါအံုး ”
ရတနာက သူ႔လုပ္ရပ္ကို သေဘာက်ဟန္ျဖင့္ ေခါင္းပြတ္ေနေသာ ေဇယ်ကို ၾကည့္ကာ တေသာေသာ ရယ္ေလသည္။
“ကၽြတ္ကၽြတ္.. ရုတ္တရက္မို႔ပါကြ… မဟုတ္ရင္ မလန္႔ပါဘူး…ဟြန္း”
ေခါင္းေလး အသာပြတ္၍ ဆင္းလာေသာ ေဇယ်ကို တျခားသူမ်ားက တဖန္ရယ္ၾကျပန္ေလသည္။
“ကဲကဲ… အထုပ္အပိုးေတြ အကုန္စံုေအာင္ ထည့္ျပီးရင္ လမ္းေလွ်ာက္ၾကမယ္….”
ေဒါက္တာ ႏိုင္မင္းက အားလံုးၾကားေအာင္ ေျပာလိုက္သည္။
“အဲ….ဒါနဲ႔ အကိုရ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကားကို ဒီေနရာမွာ ထားခဲ့လို႔ ျဖစ္ပါတယ္ေနာ္…။”
ထင္လင္းက ေဒါက္တာအား ေမးလိုက္သည္။
“အင္း ရပါတယ္ ဘယ္သူမွ မွ မရွိတာ ဒါေပမယ့္ ငါတို႔ ဟိုေရာက္ရင္ အဲဒိကို ေရာက္မယ့္ ကားလမ္းေပါက္မယ့္လမ္းကို ထပ္ရွာၾကမယ္ေလ..။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ဒီနားမွာပဲ ခဏထားခဲ့ပါ..။ ညီတို႔ အသံုးအေဆာင္ ပစၥည္းေတြ အကုန္စံုေအာင္ ယူခဲ့ေလ….”
“ဟုတ္ကဲ့ ကဲ.. ရဲေဘာ္တို႔ ခ်ီတက္ၾကမယ္…”
အဂၢက သူ႔ကိုယ္သူ စစ္သားၾကီးပံုစံျဖင့္ ရင္ေကာ့ကာ ေျပာလိုက္ရာ သူ႔အား က်န္သူငယ္ခ်င္းမ်ားက ငေပါဟု ၀ိုင္း၍ သမုတ္ၾကေလသည္။
သို႔ႏွင့္ ေဒါက္တာ ႏိုင္မင္း ဦးေဆာင္ေသာ လူငယ္တစ္သိုက္တို႔သည္ ေတာအုပ္ေလးထဲသို႔ အထုပ္အပိုးကိုယ္စီျဖင့္ လမ္းေလွ်ာက္ၾကေလသည္။
ေတာအုပ္ေလးထဲရွိ အပင္မ်ားသည္ တေမွ်ာ္တေခၚျမင့္ျပီး ထူထပ္စြာေပါက္ေရာက္ေနေသာ အပင္ရိပ္မ်ားေၾကာင့္ ေနေျပာက္ပင္ မထိုးပဲ တစ္ေတာလံုး အုပ္မိႈင္းေနေလ၏။ ျမဴမႈန္မ်ားလည္း ေနရာအႏွံ႕ ေ၀သီေနျပီး ေတာရိိပ္ေၾကာင့္ပဲလား မသိ ေအးစိမ့္ေနေလေတာ့သည္။ သူတို႔အဖြဲ႔သည္ တစ္ခါမွ မျမင္ဖူးေသးေသာ ေတာတြင္း ျမင္ကြင္းကို တအံ့တၾသေငးေမာေနၾကကာ အခ်င္းခ်င္း စကားေျပာရန္ ပင္ေမ့ေလ်ာ့ေနၾက၏ ။ ေဒါက္တာ ႏိုင္မင္းႏွင့္ အဂၢတို႔က ေျမပံုလမ္းညႊန္ၾကည့္ျပီး က်န္လူမ်ားကေတာ့ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လံုး ေတြ႔ရေသာ ရွဥ္႔ေလးမ်ား၊ ယုန္ေလးမ်ား စသည့္ ေတာေကာင္ေလးမ်ား ေျပးလႊားေနၾကသည္ကို ၾကည့္ၾကရင္း သေဘာအက်ၾကီး က်ေနၾကေလသည္။
“၀ါး… မိုက္လွခ်ည္လား အိမ္ၾကီးက…”
ေဇယ်က တအံ့တၾသျဖင့္ ေတာအုပ္အလြန္သို႔ အေရာက္တြင္ ဘြားကနဲျမင္လိုက္ရေသာ ေရွးေဟာင္း ရဲတိုက္ဆန္ဆန္ အိမ္ၾကီးကို ၾကည့္ရင္း ထေအာ္ေလသည္။ က်ယ္ျပန္႔လွေသာ ျခံ၀န္းၾကီး၏ အလယ္တြင္ ခန္႔ခန္႔ထည္ထည္ၾကီး ေဆာက္လုပ္ထားေသာ ဥေရာပ ပံုစံရဲတိုက္ၾကီးကို သူတို႔တဖြဲ႔လံုး တအံတႀသျဖစ္ေနၾကသည္။
“ရုပ္ရွင္ေတြထဲမွာ ျမင္ဖူးတဲ့ ရဲတိုက္ၾကီးပံုစံပဲ မိုက္လွခ်ည္လား ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံမွာ ဒီလိုအေဆာက္အဦးမ်ိဳး ဒီတစ္လံုးပဲ ျမင္ဖူးေသးတယ္”
ထင္လင္းက ရဲတိုက္ၾကီးကို ၾကည့္ကာ ေဒါက္တာ ႏိုင္မင္းကို ေျပာလိုက္သည္။
“အင္း.. ဟုတ္တယ္ဗ်…။ ဒါကၽြန္ေတာ့္ အဖိုးကိုယ္တိုင္ ဒီဇိုင္းဆြဲျပီးေဆာက္ထားခဲ့တာေပါ့၊ သူက အိုင္ယာလန္မွာ ႏွစ္အေတာ္ၾကာေနခဲ့တယ္ေလ.။ ျပီးေတာ့ သူသေဘာက်ခဲ့တဲ့ အဲ့ဒိက ရဲတိုက္ေတြ ပံုစံကို နမူနာယူျပီး သူပိုင္ လယ္ယာေျမမွာ အဲ့ဒိပံုစံအတိုင္း ဒီဇိုင္းဆြဲျပီး သူ႔စိတ္တိုင္းက် ေဆာက္လုပ္ခဲ့တာေပါ့။”
“ဒါျဖင့္ .. အကို႔အဖိုးက ဘာလုပ္တာလဲဟင္ သူက ႏိုင္ငံျခားက ျပန္လာျပီး ဒီလိုေတာထဲမွာပဲ ေနခဲ့တာလား”
သဥၹာက ၀င္စပ္စု၏။
“ကၽြန္ေတာ့္အဖိုးလား သူက ေတာ္ေတာ္ ခန္႔မွန္းရခက္တဲ့ထဲမွာ ပါတယ္ဗ်။ ကၽြန္ေတာ့္ အေဖေျပာျပသေလာက္ေတာ့ ျမိဳ႕မွာ အေျခခ်ေလာက္ေအာင္ ေငြေၾကးရွိေပမယ့္၊ သူက ဒီဘက္ေတာပိုင္းမွာပဲ တမင္သက္သက္ကို လယ္ယာေျမေတြ ၀ယ္ျပီးေတာ့ကို ေနတာ၊ ဒါေပမယ့္ သူ႔သားျဖစ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ အေဖကိုေတာ့ သူ႔ေတာမွာ မေနေစပဲ ျမိဳ႕မွာ ေက်ာင္းအိပ္ေက်ာင္းစားနဲ႔ ေနေစတယ္။ ျပီးေတာ့ ထူးထူးဆန္းဆန္း ပညာေတြကို ေလ့လာလိုက္စားရတာ ၀ါသနာပါတယ္ေလ..”
ရတနာက ေက်ာ္ေက်ာ့္ကို ထူးထူးဆန္းဆန္း ပညာဆိုတာ ဘာကိုေျပာပါလိမ့္ဟု အမူအရာ ႏွင့္ ေမးရာ ေက်ာ္ေက်ာ္ကလဲ သူနားမလည္ေၾကာင္း ပခံုးတြန္႔ျပသည္။
“ကဲ..ကဲလာသြားၾကမယ္ေလ…ေအးေအးေဆးေဆး နားၾကတာေပါ့”
သူတို႔အဖြဲ႕သည္ အထုပ္အပိုးကိုယ္စီျဖင့္ ထိုရဲတိုက္ၾကီးဆီသို႔ ခ်ီတက္သြားၾကေလသည္။
“ဟဲ့ သဥၹာ ဘာကိုေနာက္ကိုလွည့္ၾကည့္ေနတာလဲ..”
ေနာက္သုိ႔ တြန္႔ဆုတ္ တြန္႔ဆုတ္ လည္ျပန္ၾကည့္ေနေသာ သဥၹာကို ထင္လင္းက ေမးလိုက္ရာ
“မသိဘူးဟ… ငါ့စိတ္ထဲ ငါတို႔ေနာက္ေက်ာကို တစံုတစ္ေယာက္ စိုုက္ၾကည့္ေနသလို ခံစားရလို႔..”
“အာ .. လာပါဟာ ေပါက္ကရေတြ နင္ကလဲ… နင္စိတ္ထင္တာေနမွာပါ.. ေပးနင့္အထုပ္…”
ထင္လင္းသည္ သဥၹာ၏ အထုပ္ေတြကို ၀ိုင္းကုိင္ေပးရင္း အတူတူတြဲေခၚသြား၏။ သဥၹာကေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္ေနရင္း ေနာက္ေက်ာမလံုသလို ခံစားေနရေလေတာ့၏။
ဆက္ရန္.....
ဤဘေလာ့မွ စာသားမ်ား၊ ရုပ္ပံုမ်ားအား စီးပြားေရး ဆိုင္ရာ လုပ္ငန္းမ်ားတြင္ ကူးယူသံုးစြဲျခင္းမျပဳလုပ္ပါရန္ (အထူး) သတိေပး တားျမစ္အပ္ပါသည္။
0 Response to "၀ိညာဥ္ႏႈတ္ လြင္ျပင္ (၃)"
Post a Comment