၀ိညာဥ္ႏႈတ္လြင္ျပင္ (၄)
"ေ၀း တယ္မိုက္ပါလား အိမ္အတြင္းပိုင္းကလဲ ေရလည္ လန္းတယ္ကြာ.. တကယ့္ ေရွးေဟာင္း ပန္းခ်ီကားေတြ ခ်ည္းပဲ.."
အဂၢက တအံ့တေၾသာ ေျပာေနသည္ကို ေက်ာ္ေက်ာ္က စပ္ျဖဲျဖဲႏွင့္
"အံမယ္ မင္းက ေရွးေဟာင္း ပန္းခ်ီကားလို႔ ဘယ္လိုသိသလဲ ငရႊီး…"
"ေအာ္ ပန္းခ်ီကားေတြက ေဟာင္းေနမွေတာ့ ေရွးေဟာင္းေပါ့ ခြိခြိ.."
"ကဲကဲ အားလံုးကို မိတ္ဆက္ေပးရအံုးမယ္ဗ်..။ ဒါကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အိမ္ၾကီးကို ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ေပးေနတဲ့ ဦးလူခန္႔ပါ..။ "
ေဒါက္တာ ႏိုင္မင္း မိတ္ဆက္ေပးေသာ ဦးလူခန္႔ဆိုေသာ သူသည္ နာမည္သာ ခန္႔သေလာက္ လူကေတာ့ အနည္းငယ္ခါးကုန္းေနေသာ ရုပ္ဆိုးၾကီး တစ္ေယာက္သာ ျဖစ္သည္။ ျပီးေတာ့ သူ႔မ်က္လံုးေတြက ၾကီးၾကီးေၾကာင္ေၾကာင္ ႏိုင္လြန္းလွသည္။ သဥၹာႏွင့္ ရတနာတို႔က နာမည္ႏွင့္လူမလိုက္ေသာ ဦးလူခန္႔ကိုၾကည့္ကာ တခြိခြိနဲ႔ ၾကိတ္ရယ္ေနၾကသျဖင့္ ေဇယ်က အားနာပါးနာျဖင့္ ထိုႏွစ္ေကာင္အား တိုးတိုးေလး က်ိန္ဆဲေန၏။ ဦးလူခန္႔ဆိုေသာ လူသည္ သူတို႔အဖြဲ႔အား ၾကိဳလဲ မၾကိဳဆို ရႈတည္တည္ျဖင့္ပင္ေနေလရာ ေတာ္ေတာ္သိရခက္ေသာ လူမ်ိဳးပဲဟု ၾကိတ္၍ မွတ္ခ်က္ေပးလိုက္ၾကသည္။ ထိုလူပုေလးသည္ ထင္လင္းတို႔ သူငယ္ခ်င္း တသိုက္အား ေၾကာင္လိမ္ေလွခါးၾကီးမွ တဆင့္ အိမ္အေပၚထပ္သို႔ တည္းခိုရမည့္ အခန္းမ်ားအား လိုက္လံျပသေလသည္။ အိမ္ၾကီး၏ အေပၚထပ္သည္ ဘဲဥပံုသ႑ာန္ ျဖင့္ အတြင္းဘက္ ပတ္ပတ္လည္တစ္ေလွ်ာက္ ၀ရံတာ တပ္ဆင္ထားသည္။ အိမ္ေရွ႕ဘက္မ်က္ႏွာစာမွ လြဲ၍ က်န္သည့္ ဘက္အျခမ္းမ်ားတြင္ အခန္းမ်ားရွိျပီး အခန္းအားလံုးေပါင္း ၇ခန္းရွိေလသည္။ ရတနာႏွင့္ သဥၹာတုိ႔ သည္ အေပၚထပ္ေလွခါး၀ႏွင့္ တည့္တည့္ အခန္းရျပီး အလယ္အခန္းတစ္ခန္းေက်ာ္တြင္ေတာ့ က်န္ေယာက်္ားေလးမ်ား ေနၾကသည္။ သူတို႔သည္ ေရခ်ိဳး အ၀တ္အစားလဲျပီးေနာက္ ညစာျဖင့္ ေဒါက္တာ ႏိုင္မင္းက တည္ခင္း ဧည့္ခံေလသည္။ ကၽြန္းစားပြဲ ရွည္ၾကီး၏ ထိပ္တြင္ ေဒါက္တာ ႏိုင္မင္းက ေနရာ ယူလိုက္ျပီး က်န္လူမ်ားက ေဘးတဖက္တစ္ခ်က္တြင္ ၀ိုင္း၍ ထိုင္ၾက၏။ သူတို႔ ထိုင္ေသာ ထိုင္ခံုမ်ား၏ လက္ရာသည္ပင္ အလြန္ေရွးက်ျပီး ေက်ာမွီမ်ားသည္ အေတာ္အတန္ ျမင့္လွသည္။ သာမန္လူ မတ္တပ္ရပ္လွ်င္ပင္ တတန္းတည္း ရွိႏိုင္ေသာ အျမင့္ရွိေလသည္။
အခ်ိန္ကား ေန၀င္ရီတေရာ ခ်ိန္ျဖစ္၏။
"အားလံုးပဲ စားေသာက္ပြဲကို စၾကရေအာင္၊ အကိုတို႔ ဒီအိမ္ၾကီးကို လာခဲ့တဲ့အတြက္ ပင္ပန္းမႈေတြ မၾကာခင္ ေပ်ာက္သြားပါလိမ့္မယ္ ဟဲဟဲ လံုး၀ကိုေပ်ာက္သြားမွာပါ။ ျပီးေတာ့ ေပ်ာ္သြားၾကမွာ။ ဘယ္လိုလဲ ဒီပတ္၀န္းက်င္ကို သေဘာက်ၾကတယ္ မွတ္လား ညီတို႔"
ေဒါက္တာ ႏိုင္မင္း၏ စကားကို က်န္လူမ်ားက တညီတညြတ္ထဲပင္
"သေဘာက်ပါတယ္…"
"အိုေက မၾကာခင္ေတာ့ မင္းတို႔ ဒီပတ္၀န္းက်င္မွာ ဒိထက္ ဆန္းသစ္တဲ့ အေတြ႕အၾကံဳေတြ ေတြ႕ရအံုးမွာပါ.."
ေဇယ်က သိခ်င္ေဇာျဖင့္
"ဘယ္လို အေတြ႕အၾကံဳမ်ိဳးလဲ ဟင္.."
"ေအာ္ အဟဲ ဥပမာ အမဲလိုက္တာတို႔ ဘာတို႔ေပါ့ စိတ္၀င္စားဖို႔ မေကာင္းဘူးလား ညီတို႔ ညီမတို႔ တခါမွ မေတြ႕ၾကံဳဖူးဘူးမွတ္လား…"
"ရိုက္တ္ အမွန္ပဲ…အကိုေရ … ဟီးဟီးေလာေလာဆယ္ေတာ့ ဗိုက္ဆာေနျပီ စားလို႔ရျပီလား.."
"ေအာ္ ေအးေအး ဟားဟား ဟုတ္တာပဲ ေမ့ျပီး ေလရွည္ေနတာ အိုေက ေနာက္ေန႔ေတြ ေတြ႔ပါလိမ့္မယ္ ..စားစား ၀ေအာင္သာ စားထားၾက ေနာက္ေန႔ေတြ အားရွိေအာင္..ေပါ့ လြတ္လြတ္လပ္လပ္သာ စားၾကပါ.."
စားေသာက္ေနၾကေသာ သူတို႔အား ဦးလူခန္႔က လိုအပ္တာမ်ားကို လိုက္လံျဖည့္တင္းေပးေလသည္။
ေဒါက္တာႏိုင္မင္းက သူတို႔အဖြဲ႔ပါလာလို႔လားေတာ့ မသိ လမ္းမွာတုန္းကထက္ ပို၍ ရႊင္ရႊင္ျမဴးျမဴး ျဖစ္ေနပံုရသည္။
စားေသာက္ျပီးေသာ အခါ ေဒါက္တာ ႏိုင္မင္းက ဒီအိမ္ၾကီး အေၾကာင္း စကားစျမည္ေျပာျပေလသည္။ အခ်ိဳတည္းရန္ အတြက္ ဦးလူခန္႔က မည္သည့္ အသီးေဖ်ာ္ရည္မွန္း မသိလာခ်ေပးသည္။ေဒါက္တာႏိုင္မင္းက သူတို႔အား အားမနာေစရန္အတြက္ ဧည့္၀တ္ျပဳသည္။
"အားပါး တမ်ိဳးပဲေနာ္ ဒီအခ်ိဳရည္က ဘာသီးနဲ႔ ေဖ်ာ္ထားတာလဲ အရသာ ခ်ိဳျပီးစိမ့္ေနတာပဲ…"
"အကိုလဲ မသိပါဘူး ကိုယ့္အဖိုး စိုက္ခဲ့တဲ့ အပင္ပဲ ေတာ္ေတာ္ေသာက္လို႔ ေကာင္းတယ္။ နာမည္ေတာ့ မသိဘူးကြ..။ ေသာက္ျပီး ေခါင္းၾကည္မသြားဘူးလား။ ေဟ့ ထင္လင္း ဘာလို႔ မေသာက္တာလဲ"
"မဟုတ္ပါဘူး ကၽြန္ေတာ္ စားတာ မ်ားသြားလို႔ မေသာက္ႏိုင္ေတာ့ဘူး ဟီး.."
ထင္လင္း မေသာက္ေသာ ခြက္ကို ေဇယ်က ငတ္ၾကီးက်စြာျဖင့္ ခပ္တည္တည္ႏွင့္ ယူေသာက္ရာ အငတ္ၾကီးဟု သူငယ္ခ်င္းမ်ားက ၀ိုင္း၀န္းေနာက္ၾကေလသည္။
"အဟဲ ဒီအိမ္ၾကီးကို အကို႔ အဖိုးက သူကိုယ္တိုင္ စိတ္ၾကိဳက္ ဒီဇိုင္းဆြဲျပီး ေဆာက္ခဲ့တာေပါ့။ ဟိုဘက္ အေပၚထပ္ ဘယ္ဘက္ အစြန္ခန္းက အဖိုးရဲ႕ စာၾကည့္ခန္းပဲေလ..။ အဖိုးက ဟိုမွာ ႏွစ္အေတာ္ၾကာေနခဲ့ျပီး ဒီကို စာအုပ္ေတြခ်ည္းပဲ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား သယ္လာတယ္။ သူ႔စာအုပ္ေတြက မ်ားလြန္းေတာ့ သူျပန္လာျပီးမွ ေနာက္ထပ္ ၂ေခါက္ေလာက္ ျပန္သြားသယ္ခဲ့ရတယ္။ အဲဒိအခန္းတခန္းလံုး စာအုပ္စင္ေတြဆို နံရံအျမင့္ေလာက္ရွိတယ္။ စာအုပ္ေတြကို ယူဖို႔ တကယ့္ စာၾကည့္တိုက္ၾကီးေတြလိုပဲ ေရြ႕လ်ားေလွခါး အေသးေလးနဲ႔ ယူရတယ္။"
"ဟို.. ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၀င္ၾကည့္လို႔ ရလားဟင္…"
ေဇယ်ာက စပ္စုလိုသျဖင့္ ၀င္ေမးလိုက္သည္။
"အာ.. ရပါတယ္… ခဏေန ၀င္တက္ၾကည့္ေလ.."
"ကဲကဲ..ဦးလူခန္႔ေရ ဒီညီေလးတို႔ကို စာၾကည့္ခန္းထဲ လိုက္ပို႔လိုက္ပါအံုးဗ်ာ… ကဲ ေက်ာ္ေက်ာ္တို႔ေရ အကိုေတာ့ တက္အိပ္ေတာ့မယ္… မင္းတို႔လဲ စာၾကည့္ခန္းထဲ ၀င္ၾကည့္ျပီး အိပ္ၾကေတာ့ေလ.. ခရီးပန္းလာၾကတယ္ဆိုေတာ့..အဟဲ အားလံုးဂြတ္ႏိုက္ေနာ္.."
အဂၢတို႔ကလဲ တျပိဳင္တည္းပင္ ေဒါက္တာ ႏိုင္မင္းအား ႏႈတ္ဆက္လိုက္ၾကသည္။
"ဂြတ္ႏိုက္.."
သူတို႔အားလံုး၏ ေရွ႕မွ ဦးလူခန္႔က ဦးေဆာင္၍ စာၾကည့္ခန္းကို လိုက္လံျပသသည္။ ေဒါက္တာ ႏိုင္မင္းသည္ အေပၚထပ္ရွိ ဘယ္ဘက္ျခမ္းအစြန္ဆံုးအခန္းထဲ သို႔၀င္သြားေလသည္။ စာၾကည့္ခန္းထဲ ၀င္လိုက္သည္ႏွင့္ အဘယ္ေၾကာင့္မွန္းမသိ ေအးစိမ့္သြားသလို အားလံုးခံစားလိုက္ရသည္။ စာၾကည့္ခန္းသည္ တကယ့္ စာေပဂ်ိဳး တစ္ေယာက္၏ စာၾကည့္ခန္းမွန္းသိသာသည္။ လူ႔အရပ္၂ ျပန္ခန္႔ျမင့္ေသာ စာအုပ္စင္မ်ားက အခန္း၏ နံရံ ပတ္ပတ္လည္တြင္ ေနရာယူထားၾကသည္။ အခန္း၏ အလယ္ဗဟိုတည့္တည့္တြင္ေတာ့ ေလ့ေထာင့္ စာၾကည့္စားပြဲႏွင့္ ကုလားထုိင္တစ္လံုးရွိသည္။ စာၾကည့္စားပြဲေပၚတြင္ က်မ္းစာအုပ္ကဲ့သို႔ ခပ္ထူထူ စာအုပ္ၾကီးမ်ား ညီညာစြာထပ္ထားျပီး အလယ္တြင္ ဖတ္လက္စ ကဲ့သို႔လွန္ထားေသာ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ေတြ႕ရသည္။ ထို႔ေနာက္ စာၾကည့္စားပြဲ၏ အေနာက္ဘက္ နံရံတြင္ေတာ့ လြန္စြာမွ ရုပ္ဆိုး အက်ည္းတန္ျပီး ေၾကာက္မက္ဖြယ္ စူးရဲရဲ မ်က္လံုးမ်ားျဖင့္ စိုက္ၾကည့္ေနသည့္ ကိုယ္တပိုင္းျပတ္ ပန္းခ်ီကား ၾကီး ခ်ိတ္ဆြဲထား၏။
"ဒီပံုၾကီးကလဲဟယ္ ဘာသေဘာနဲ႔ ဒီေနရာမွာ ခ်ိတ္ထားလဲ မသိဘူး၊ ငါဒီပံုကို ၾကည့္ရတာ တမ်ိဳးပဲ က်က္သေရ မရွိသလိုပဲ.. နင္ေကာ.."
ထင္လင္းကလဲ ေလသံျဖင့္
"ေအး ဟုတ္တယ္ ဒီေနရာမွာ တယုတယ ခ်ိတ္ထားပံုရေတာ့ သူကိုးကြယ္ ယံုၾကည္တဲ့ဟာ တခုခုပဲ… ဟုတ္တယ္ ဆြဲထားတာ ပီျပင္လို႔ပဲ လားမသိဘူး ေသခ်ာစိုက္ၾကည့္ရင္ ၾကက္သီးထစရာၾကီးဟ"
သူတို႔ ထင္ေၾကးေပးေနတုန္းတြင္ သြက္လက္ေသာ ေဇယ်က ဦးလူခန္႔အား လွမ္းေမးလိုက္သည္။
"ဦးလူခန္႔ ဒီမွာ ခ်ိတ္ထားတဲ့ ပံုၾကီးက ဘာပံုၾကီးလဲ ၾကည့္ရတာ တမ်ိဳးၾကီးပဲေနာ္.."
ေဇယ်အေမးကို ဦးလူခန္႔က ၀တ္ေက်တန္းေက် ခပ္ျပတ္ျပတ္ပင္ ျပန္ေျဖလိုက္၏။
"အဲဒါ ေစတန္ ဆိုတဲ့ နတ္ဘုရား ပံုေတာ္ေပါ့ ကဲအားလံုးပဲ အိပ္လို႔ရပါျပီ…"
အမွန္ေတာ့ ဦးလူခန္႔က စာအုပ္စင္နားက စာအုပ္အခ်ိဳ႕ကို လွန္ေလွာေနေသာ သူတို႔ အုပ္စုကို မႏွစ္ျမိဳ႕သည့္ပံုျဖင့္ အႏုနည္းျဖင့္ အိပ္ခန္းထဲသြားၾကရန္ ႏွင္ေလသည္။
သူတို႔အဖြဲ႔လည္း အထာေပါက္ကာ အားလံုး ကိုယ့္အိပ္ခန္းေတြစီကို ၀င္ၾကေလေတာ့သည္။
ဆက္ရန္.....
ဤဘေလာ့မွ စာသားမ်ား၊ ရုပ္ပံုမ်ားအား စီးပြားေရး ဆိုင္ရာ လုပ္ငန္းမ်ားတြင္ ကူးယူသံုးစြဲျခင္းမျပဳလုပ္ပါရန္ (အထူး) သတိေပး တားျမစ္အပ္ပါသည္။
0 Response to "၀ိညာဥ္ႏႈတ္လြင္ျပင္ (၄)"
Post a Comment