ေနာက္ဆံုးေပၚ-အပိုင္း(၂)
အခန္း(၃)
“ကၽြန္ေတာ္တို႔... ျပည္သူေတြကို အထိတ္တလန္႔ မျဖစ္ေစခ်င္ဘူး.. ဒီကိးစိန္လြတ္လာတဲ့ အေၾကာင္းကို မီဒီယာေတြ ေပၚမွာ တစြန္းတစေတာင္ မေပၚေအာင္ ခင္ဗ်ားကို တာ၀န္ေပးလိုက္မယ္..”
မီးမ်ား ခပ္မွိန္မွိန္ထြန္းထားေသာ အခန္းထဲတြင္ ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္ ညက္လီဆင္း က ကၽြႏု္ပ္အား အထူးထိပ္တန္း လွ်ိဳ႕၀ွက္ ေဆြးေႏြးေနျခင္း ျဖစ္သည္။
“ဒါက ေတာ္ေတာ္ေတာ့ ခက္မယ္ဗ်..၊ ဒီေန႔ညေနျဖစ္သြားတဲ့ ကိစၥမွာ BLog Time သတင္းဌာနက စားပြဲထိုး တေယာက္ကို ဒီသတင္းနဲ႕ ပတ္သက္ျပီး လွမ္းေမးတယ္ ေျပာတယ္..၊ ကၽြန္ေတာ္ သူတို႔ CEO မစၥတာပြတ္ ကိုဆက္သြယ္ျပီး ဒီသတင္းကို မေရးဖို႔ အသိေပးထားပါတယ္။ တျခား ဘယ္သတင္း ဌာနေတြ သိေသးလဲ ေတာ့ မသိဘူး”
၀န္ၾကီးက စားပဲြခံုေပၚမွ ေကာ္ဖီတခြက္ကို ေသာက္လိုက္ျပီး
“ေပ်ာက္ဆံုးေနတဲ့ ပတ္စ္ေ၀ါ့ေတြကို ကီးစိန္ ယူသြားတယ္ဆိုတာ ထင္ရွားေနေပမယ့္ ၊ ဒီျပႆနာက ဒီေလာက္ မရိုးရွင္းဘူး ထင္တာပဲ၊ ကီးစိန္ရဲ႕ ေနာက္ကြယ္မွာ လ်ိွဳ႕၀ွက္အဖြဲ႕တဖြဲ႕ ရွိအံုးမယ္။ ျပီးေတာ့ ေ၀ါ့ပရပ္စ္ႏိုင္ငံဘက္ျခမ္းက ကၽြန္ေတာ္တို႔လူ သတင္းပို႔ခ်က္အရ ကီးစိန္မွာ ထူးဆန္းတဲ့ ပစၥည္းေလး တခုပါတယ္တဲ့။ ေရာ့ ဒီမွာ တခ်က္ၾကည့္ၾကည့္လိုက္”
၀န္ၾကီးခ်ဳပ္က ဒစ္ဂ်စ္တယ္ စားပြဲေပၚမွာ ဓာတ္ပံုဖိုင္ကို လက္ျဖင့္ အသာတို႔ထိ၍ ကၽြန္ေတာ့္ဘက္သို႔ တြန္းေပးလိုက္သည္။ ဓာတ္ပံုထဲတြင္ ေရွးေဟာင္း ကေလးကစား စရာ အရုပ္ႏွင့္ တူေသာ ပစၥည္း တခု၏ ပံုျဖစ္သည္။ ထိုပံု၏ ေအာက္တြင္ စာတန္းထိုးထားသည္ကို ဖတ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ “ပလုပ္တုတ္”။
“အ၀ိုင္းျပားေလးမွာ ၾကိဳး၂စနဲ႕ဆြဲျပီး အသီးေလးတပ္ထားတဲ့ ပလုပ္တုတ္လား။ ကၽြန္ေတာ္ တခါ သမိုင္းျပတိုက္မွာ ေတြ႕ဖူးတာေတာ့ သူက လႈပ္ရင္ ပလုပ္တုတ္. ပလုပ္တုတ္လို႔ ျမည္တယ္ထင္တယ္”
“အမွန္ပဲဗ်..။ ဒီပလုပ္တုတ္ ကီးစိန္ဆီမွာ ပါလာတာေတာ့ ေသခ်ာျပီ။ ဒါေပမယ့္ ဒီပလုပ္တုတ္က ဘာအစြမ္းထက္လဲ ေတာ့မသိဘူးဗ်.။ ဒါေပမယ့္ အကယ္၍ စြမ္းအားျမွင့္ အဖ်က္လက္နက္ဆိုရင္ေတာ့ ကီးစိန္ဆီမွာ ရွိေနတာ အႏၱရာယ္မ်ားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စပိုင္က ေျပာတာေတာ့ ဒီပစၥည္းဟာ ေ၀ါ့ပရပ္စ္ရဲ႕ သိပၸံသုေတသန ဌာနက ေပ်ာက္ဆံုးသြားတဲ့ ပစၥည္းလို႔ ေျပာတယ္ဗ်။ အဲ့ေတာ့ ဒီကိစၥကိုပါ ေထာက္လွမ္းဖို႔ ကၽြန္ေတာ္ တိုလီကို တာ၀န္ေပးမယ္။ စီးကရက္ေအးဂ်င့္ေတြဆီ လိုက္ စံုစမ္းဖို႔ လိုမယ္ ထင္တယ္”
၀န္ၾကီးခ်ဳပ္က ထိုင္ခံုမွထ၍ တိုက္ေအာက္ဘက္ကို လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္ရင္း ေျပာလိုက္၏။
“မွန္တာေပါ့ သူတို႔က ေ၀ါ့ပရက္စ္ဘက္က စီးကရက္ေတြကို ဒီဘက္ကို ခိုးသယ္ေနတဲ့ ေအးဂ်င့္ေတြပဲ။ သူတို႔ဆီက သတင္းသဲလြန္စ ရႏိုင္တယ္။ အင္းဒါဆို ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အကူတေယာက္ေတာ့ လိုမယ္ထင္တယ္။”
“အိုေက တုိလီ ခဏေစာင့္ အဲ့ဒိအတြက္ အခုပဲ attachment တြဲျပီးလာဖို႔ ေခၚလိုက္မယ္။ ကြန္နက္ရွင္ ေကာင္းရင္ေတာ့ အခု ခဏေန ေရာက္လာလိမ့္မယ္”
တိုက္ေအာက္ဘက္ရွိ ကားလမ္းမဆီသို႔ ကၽြန္ေတာ္ ငံု႔ၾကည့္လိုက္၏။ လမ္းမေပၚတြင္ လူမ်ား ကၽြန္ေတာ္တို႔ အေဆာက္အအံုေရွ႕တြင္ စုရံုးေနသည္ကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။ မစၥတာ ညက္လီဆင္းႏွင့္ မ်က္လံုးခ်င္း အဓိပၸါယ္ ပါပါ ၾကည့္လိုက္ၾကသည္။ သတင္းသမားေတြ ဘယ္က အန႔ံရလို႔ ေရာက္လာ ၾကသည္ မသိ။ ကၽြန္ေတာ္သည္ uploader စက္ထဲမွ online ေပၚသို႔ ၀င္ေရာက္ခဲ့ရေလေတာ့သည္။
+++++++++++++
အခန္း(၄)
အေမွာင္ထုကား အဆမတန္ ၾကီးစိုးလွ်က္ရွိ၏။ အရပ္ရွည္ရွည္ ႏွင့္ လူ တေယာက္သည္ ဒယီးဒယိုင္ျဖင့္ လမ္းေလွ်ာက္လာ၏။ ထိုသူ၏ လက္ထဲတြင္ ဒညင္းသီးေလးမ်ားကို တုတ္ေခ်ာင္းျဖင့္ ထုိးထားေသာ အကင္ေခ်ာင္းကို ကိုင္ထားသည္။ တုတ္ေခ်ာင္းရွိ ဒညင္းသီးကို စားလိုက္ လမ္းဆက္ ေလွ်ာက္လိုက္ လုပ္ေန၏။ လမ္းအခ်ိဳးေကြ႕ တခု အေရာက္တြင္ ထိုသူ၏ ေရွ႕မွ ရုတ္တရက္ လူ၂ေယာက္ ေပၚထြက္လာသည္။
“ရပ္လိုက္စမ္း.. မင္းမွာရွိတဲ့ ဟာေပးစမ္း”
“ရွိတာက ဒညင္းသီးပဲ ရွိတယ္ဟ..”
အရပ္ရွည္ရွည္ႏွင့္လူက လံုး၀တုန္လႈပ္ပံု မျပပဲ ခပ္တည္တည္ ျပန္ၾကည့္ကာ ေျပာလိုက္သည္။
လူဆိုး၂ေယာက္ထဲမွ ခပ္၀၀ႏွင့္ လူဆိုးသည္
“ေဟ့ေကာင္ ယီးတီးယားတား မလုပ္နဲ႕ ေသသြားမယ္ ဒီမွာေတြ႕လား”
၎က သူ႔ခါးၾကားက ေလဆာေသနတ္အား ျပရင္း ဆက္ေျပာ၏။
“ေပးစမ္း ဒညင္းသီးရွိလဲ ၊ စားလို႔ရတာေပါ့။ ေပးလိုက္စမ္း”
ခပ္၀၀ လူဆိုးက အေရွ႕သို႔ တိုးလာျပီး အရပ္ရွည္ရွည္ လူ၏ လက္ထဲမွ ဒညင္းသီးကင္ကို လုမည့္ ဟန္ျပဳလိုက္သည္။
အရပ္ရွည္ရွည္လူသည္ ထို၀တုတ္၏ လက္ကို ျဖတ္ရိုက္လိုက္ကာ အလြန္လ်င္ျမန္စြာျဖင့္ အရိႈက္ကို လက္ဖမိုးျဖင့္ တြန္းလိုက္ျပီး ခါးၾကားမွ ေလဆာေသနတ္ကို လုယူလိုက္၏။ အျဖစ္အပ်က္မွာ ျမန္ဆန္လြန္း လွသျဖင့္ နံေဘးမွ အျခားလူဆိုးပင္လွ်င္ ဘာလုပ္ရမည္ မသိပဲ ေလဆာေသနတ္ၾကီး ခ်ိန္ရက္သားႏွင့္ ေၾကာင္ၾကည့္ေနမိသည္။ အရပ္ရွည္ရွည္ႏွင့္ လူကား ရသည့္အခြင့္အေရးကို လက္လြတ္ မခံပဲ ထိုခ်ိန္ထားေသာ ေသနတ္ကို ေျချဖင့္ အားျပင္းျပင္း ခတ္လိုက္၏။ ထို႔ေနာက္ ၂ေယာက္ စလံုးကို ေလဆာေသနတ္ျဖင့္ ျပန္ခ်ိန္လိုက္ကာ...
“ဟားဟားဟား.. မေလာက္ေလး မေလာက္စားနဲ႕ ငါ့ဒညင္းသီးကို လုစားဖို႔ ၾကံတာကိုး။ ေသနတ္မွာ မ်က္စိ မရွိဘူးကြ၊ ေအး ငါ့မွာေတာ့ အလြန္ျမန္တဲ့ မ်က္စိရွိတယ္။ ငါ့နာမည္ မသိရင္မွတ္ထား လက္မရြံ မ်က္စိတဲ့..”
လူဆိုး ၂ဦးသည္ မ်က္စိဆိုေသာ နာမည္ကို ၾကားသည္ႏွင့္ ၎တို႔မ်က္ႏွာမွာ ဇီးရြက္ေလာက္ပဲ ရွိေတာ့ကာ လက္မရြံ႕မ်က္စိဆိုသူအား ရွိခိုး မတတ္ ေတာင္းပန္ၾကျပီး တခ်ိဳးတည္း လစ္ေလေတာ့သည္။ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ေနေသာ အေမွာင္ထု၀ယ္ လက္မရြံ႕မ်က္စိ၏ ရယ္သံမ်ားျဖင့္ ဖံုးလႊမ္းသြားေလေတာ့သည္။
“ဘူးထြားထြား....ဟားဟားဟား.....”
++++++++++++++++++++++
အခန္း(၅)
“၀ုန္း”
“ေအာင္ျမတ္ေလး... ”
စာအုပ္ထိုင္ဖတ္ေနတုန္း ကၽြန္ေတာ့္အခန္းထဲရွိ downloader စက္မွ ရုတ္တရက္ အသံထြက္လာသျဖင့္ လန္႔၍ ေအာ္မိ၏။
ကၽြန္ေတာ္လဲ သတိၾကီးစြာႏွင့္ ေလဆာေသနတ္ကိုင္ကာ သြားလိုက္၏။ စက္အနီးတြင္ကား လူတေယာက္သည္ ေမွာက္လ်က္ၾကီး ျဖစ္ေနသည္ကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။
“ေဟ့လူ. ထစမ္း ခင္ဗ်ား ဘယ္သူလဲ”
ကၽြန္ေတာ္က ေလဆာေသနတ္ျဖင့္ ခ်ိန္ထားရင္း သူ႔နား ေျဖးေျဖးခ်င္း ကပ္သြား၏။ ထို႔ေနာက္ ေမွာက္ေနေသာ ကိုယ္လံုးကို ဆတ္ခနဲ တြန္းလွန္လိုက္ရာ နဖူးတြင္ လြန္စြာမွၾကီးေသာ အာလူးသီးၾကီး ထေနေသာ ႏႈတ္ခမ္းေမႊးစစႏွင့္ လူတေယာက္မွာ ေမ့ေမ်ာေနသည္။
“ေဟ့လူ.. ေဟ့လူ..”
ကၽြန္ေတာ္လဲ အနီးအနားရွိ ေရဖန္ခြက္ျဖင့္ ေလာင္းလိုက္သည္။
“အား၀ူး...အဟြတ္အဟြတ္..”
“ခင္ဗ်ား သတိရျပီလား... ေျပာစမ္း ခင္ဗ်ား ဘယ္သူလဲ..”
ထိုသူက မ်က္လံုးကေလး ကလယ္ကလယ္ႏွင့္ အမူးမေျပေသးေသာ အၾကည့္ျဖင့္ ၾကည့္ကာ..
“ကၽြန္ေတာ္..ကၽြန္ေတာ္.. မစၥတာ ညက္လီဆင္း လႊတ္လိုက္တဲ့ သူပါ..။ ေၾကာင္မ်ိဳးပါ... အားကၽြတ္ကၽြတ္”
စကားေျပာေနရင္းမွ သူ႔ဒဏ္ရာက နာလာဟန္ျဖင့္ ညည္းညဴလိုက္သည္။
“အာ ဘယ္ႏွယ့္ ျဖစ္လို႔ ဗရုတ္သုတ္ခ ေရာက္လာတာတုန္း”
“ေဆာရီးဗ်ာ.၊ uploader စက္ကို အတက္မွာ ေျပာင္းျပန္ တက္မိလို႔၊ downloader ထဲ ျပန္ဆင္းေတာ့ ေဇာက္ထိုးျပဳတ္က်တာဗ်..။ ၾကည့္ပါအံုးဗ်ာ.. နည္းတဲ့အားလူးၾကီး မႈတ္ဘူး..ကၽြတ္ကၽြတ္”
ထိုအူေၾကာင္ေၾကာင္ႏွင့္ သူအား မည္သည့္ အတြက္ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ တြဲလုပ္ရန္ မစၥတာ ညက္လီဆင္း လႊတ္လိုက္မွန္း မသိ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ တေယာက္တည္း လႈပ္ရွားရတာထက္ စာရင္ေတာ့ ေတာ္ေသးတာေပါ့။ ၾကပ္ထုပ္ထိုးေပးဖို႔ အ၀တ္ေပးရင္း၊ ကြန္ျပဴတာမွ ကၽြန္ေတာ့္ဆီ voice mail တခု ၀င္လာေၾကာင္း အခ်က္ျပ၏။
“တြီတြီ.... ေမးလ္၂ေစာင္၀င္လာပါတယ္”
၀င္လာေသာ ေမးလ္တခုကို ဖတ္ၾကည့္ေတာ့...
“သားေရ... မင္းအေဖ.. စက္ရုပ္မေလးေတြရဲ႕ မာဆရွ္ သြားရင္းက အံုးလြဲသြားလို႔ ဒီတပတ္ေတာ့ မလာျဖစ္ေတာ့ဘူး..။ မေျပာခ်င္ေတာ့ပါဘူး.. အသံရရင္ အေၾကာင္းျပန္အံုးေဟ့..တြီ”
မာမီဆီမွ ေမးလ္ျဖစ္၏။ ေနာက္ေမးလ္ တေစာင္ကေတာ့
“လီလီ...ငါ ေဂါက္ေဂါက္ပါ... ဒီေန႔ည ေျမ၀ါကုန္းကို လာခဲ့... အေၾကာင္းထူးတယ္”
မိတ္ေဆြၾကီး ဘလာေဂါက္ဆီမွ ျဖစ္သည္။ အေၾကာင္းထူးသည္သာ ေျပာျပီး ဘာအေၾကာင္းထူးသည္လဲ မသိ။ အင္း သြားရအံုးမွာပါလား။ တရက္တေလေလး နားရမည္ မရွိ အလုပ္ေတြက မ်ားလိုက္တာ ခ်စ္ခ်စ္နဲ႕ေတာင္ ေတြ႕ဖို႔ အခ်ိန္မရွိေတာ့ဘူး။ အခုမွ သတိရကာ ခရီးပန္းလာေသာ ေၾကာင္မ်ိဳးအား ေနရာ ခ်ထားေပးမည္ဟု ၾကံစည္တုန္း ဆရာသမားမွာ ကၽြန္ေတာ္၏ အိပ္ယာထက္၌ မိန္႔မိန္႔ၾကီး စက္ေတာ္ေခၚေနေလေတာ့သည္။
“ခူး...ခလူး...ေခါ...”
++++++++++++++
ဆက္ရန္
ဤဘေလာ့မွ စာသားမ်ား၊ ရုပ္ပံုမ်ားအား စီးပြားေရး ဆိုင္ရာ လုပ္ငန္းမ်ားတြင္ ကူးယူသံုးစြဲျခင္းမျပဳလုပ္ပါရန္ (အထူး) သတိေပး တားျမစ္အပ္ပါသည္။
February 21, 2009 at 10:13 PM
ဟား... ဟား.. ရီရတယ္.. ဒညင္းသီးစားတဲ့ လက္မရြ႔ံမ်က္လံုးဆိုတဲ့ အခန္းရီရဆံုးပဲ.. လူဆိုးေတြကို ခ်စရာေတာင္မလိုဘူး.. အာေငြ႕ေပးျပီး ေမ့ေအာင္လုပ္လိုက္ျပီးေရာ... ဟား.. ဟား..
ေၾကာင္မ်ိဳး...ေဇာက္ထုိးက်ေနတာကို ျမင္ေယာင္ျပီးလဲ ရီေနရတယ္...
နင့္ေဖေဖ မာဆရွ္မွာ အုံးလဲြသြားတာ စက္ရုပ္မေတြ ပရုိဂရမ္မွားျပီး မႏွိပ္သင့္တဲ့ေနရာ သြားႏွိပ္မိလို႔ျဖစ္မယ္.. အဟီး....
နင္ကေတာ့ေလ.. ေပါက္ကရေရးတာ..ကိုယ့္အေဖလဲ မေနရဘူး.. ခ်စ္ခ်စ္နဲ႔ေတြ႔ဦးမယ္ေပါ့.. မင္းသမီးက မလာေသးဘူးေပါ့.. ဟား.. ဟား.. ဘာေတြဆက္ျဖစ္မလဲေစာင့္ဖတ္ေနမယ္.. ျမန္ျမန္တင္..
February 23, 2009 at 4:07 PM
ညက္လီဆင္းကို ေတာ္ေတာ္စဥ္းစားလုိက္ရတယ္... ။
ဟားဟား... လီလီ ဆိုတဲ့ နာမည္အဓိပၸါယ္ကို
ခုမွ သိေတာ့တယ္...။
ငါေလ..ရယ္ရတာနဲ႔ ေသေတာ့မယ္..။
sin dan lar
February 23, 2009 at 4:44 PM
ေကာင္းတယ္ဗိ်ဳ႕ ေကာင္းတယ္။ ဆက္ပါဦးဗ်။...။
February 27, 2009 at 4:57 AM
ေဟ့.. ေဟ့.. ကိုယ့္ဘာသာ ဓညင္းသီး ၾကိဳက္တာ ဘာကိစၥ ဆဲြထည့္ေနရတာလဲ...
(((ေအ့)))
:D