ပ်ိဳတို႔ေမာင္ကန္တဲ့ပြဲ၊ ခြက္ခြက္လန္ပဲ(၂)
အံမယ္ အထင္ေတာ့ မေသးနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အသင္း ကန္ေတာ့ ကြာတားအထိတက္ခဲ့တယ္။ ၾကားပြဲေတြမွာ လူေလာက္ေနေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ေအးေဆး ကြင္းေဘးမွာ ႏွပ္ေနရံုပဲ။ ေကာင္းလိုက္တာ သူမ်ားကန္တဲ့ေန႔ေတြ က်ရင္ ႏိုင္ငံတကာပြဲေတြလို အဆင့္မွီမွီ ဘင္ခရာတီးျပီး အားေပးလိုက္ေသးတယ္။ ဟီးဟီး ဘင္ခရာ အစစ္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး အေဆာင္ပိုင္ရွင္ အဖိုးၾကီးဆီထည့္တဲ့ ငါးဂါလံေကာ္ပံုးၾကီး မသိေအာင္ မလာျပီး ဒုတ္တေခ်ာင္းနဲ႕ “အီးစီ..ဒုန္းဒုန္းဒုန္း.. အီးစီ..ဒုန္းဒုန္း” နဲ႕ အားရပါးရ အားေပးတာေပါ့။:P ကြာတား ေရာက္တဲ့ေန႔က်ေတာ့ ဖာဂူဆန္ရူးၾကီးအဲေလ ဟုတ္ကဲ့ရွင့္ၾကီးက ကၽြန္ေတာ့္ကို ဒုတိယပိုင္းမွာပါဖို႔ ေျပာတယ္။ ျမိဳ႕နယ္ကြင္းမွာ ေက်ာင္းက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေမဂ်ာက မမေတြလဲ တခဲနက္ လာအားေပးၾကေသးတယ္။ အဲ့ဒိေန႔က ကန္ရတာ Electrical Power (EP) အသင္းနဲ႕ေပါ့။ ေျခရည္တူေနေတာ့ ပထမပိုင္း ျပီးခါနီးအထိ တဂိုးမွ မသြင္းႏိုင္ၾကေသးဘူး။ ေျခရည္တင္တူတာ မဟုတ္ဘူး တျခားသြားတူ ေနတာက ဇိုးသမား ေတြခ်ည္းပဲ အားလံုး ေသာက္ေဖာ္ ေသာက္ဖက္ေတြ။ ဟီး။
အဲဒုတိယပိုင္းပြဲျပီးခါနီးေတာ့ EP က ေထာင့္ကန္ေဘာ ကန္ခြင့္ရတယ္။ အဲ့ဒိမွာ အီးပီက ဒိုးကေလး ဆိုတဲ့ အကိုၾကီး ကန္တယ္။ (ဒိုေလး မဟုတ္ပါ။ သူ႔နာမည္က ဒိုးကေလးတဲ့ေလ ေဘာလံုး အေျခခံေတာ္ေတာ္ေကာင္းပါတယ္) ဘယ္ အဲ့ဒိတုန္းက ရူနီ၊ ဒိုေလး တို႔ ဘယ္နား ေရာက္ေနလဲ မသိဘူး။ EPL ေတာင္ မေရာက္ေသးဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ျမိဳ႕နယ္ကြင္းၾကီးမွာ ေက်ာင္းလက္ေရြးစင္အျဖစ္နဲ႕ ေတာင္ ကန္ေနျပီေလ။ (ဟီးဟီး ၾကံဖန္ ၾကြားရတာ) ။ ျပန္ဆက္အံုးရဲ႕။ ဒိုးကေလး ကန္လိုက္တဲ့ ေဘာလံုးဟာ တိက်စြာပဲ ဂိုးေရွ႕လူအုပ္ၾကားထဲ က်ပါတယ္။
အဲ့ဒိအခ်ိန္မွာ လူအုပ္ၾကားထဲက ဂလန္ဂလားၾကီးနဲ႕ အျမင့္ကို ခုန္ျပီး ေဘာလံုးကို တိက်စြာ ေခါင္းတိုက္လိုက္ သူကေတာ့ တျခား မဟုတ္ပါ ဘူး ကၽြန္ေတာ္တို႔ အသင္း က ဓာတ္တိုင္လို႔ ေခၚတဲ့ တိုင္ၾကီးပါ။
“ဂိုး.....”
“ဟာ...”
ဟိုက္ သြားျပီ တိုင္ၾကီး ဟုတ္တိပတ္တိ သြင္းလိုက္တာက ကိုယ့္ဂိုးကိုယ္။ ဒါမ်ိဳးက် တိက်လိုက္တာ တိုင္ၾကီးရယ္လို႔ ဟုတ္ကဲ့ရွင့္ၾကီးက ငိုသံပါၾကီးနဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္ေဘးမွာ ညည္းေနေလရဲ႕။ ညည္းမွာေပါ့ သူရယ္ အခန္းထဲက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေမဂ်ာက မမေတြရယ္က အီးပီက ဟာေတြနဲ႕ ေလာင္းထားၾကတာတဲ့။ ငါးပုလင္းဆိုလား ေျခာက္ပုလင္းဆိုလား။ ဒါနဲ႕ ပထမပိုင္းျပီး သြားေရာ။ အံမယ္ေလး ပထမပိုင္းျပီးေတာ့ အီးစီက ကစားသမားေတြက အေမာေျပ စီးကရက္ေတြ တလႈိင္လႈိင္ ထိုင္ေသာက္ ေနၾကေသးတယ္။ အံ့ေရာ။ ဒါနဲ႕ ဒုတိယပိုင္း က်ေတာ့ လူလဲ တယ္ လူလဲေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ၀င္ရတာေပါ့။ ေနာက္တန္း ေတာင္ပံေနရာ။ အဲ့ဒါမွ ကြိဳင္ ဒိုးကေလးဆိုတဲ့ အကိုၾကီးကို မနည္းထိန္းရတယ္။ သူက ကၽြန္ေတာ္ ေတာင္ပံနဲ႕ ထိပ္တိုက္ၾကီးမွာ ကစားတာ။
ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ မိုးက ရြာလာပါတယ္။ ေနာက္ထပ္လဲ ဂိုးမသြင္းႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တိုက္စစ္မွဴးေတြကလဲ အားကိုး ရတယ္ လွ်ာ တစ္ေတာင္ေလာက္ ထြက္ေနျပီ။ ေျခေထာက္ေတြက ေနာက္ျပန္လွည့္ခ်င္ေနပံုနဲ႕။ ဒါနဲ႕ တခ်ီေတာ့ အလယ္တန္းနဲ႕ အေရွ႕တန္းသမားေတြ တိုက္စစ္လိုက္ သြားေတာ့ ဟိုဘက္ အသင္းက လွ်က္တျပတ္ ေကာင္တာ ေထာင္ေခ်ာက္ ဆင္ျပီး တရၾကမ္း ဆြဲလာပါတယ္။ ဆြဲလာသူကေတာ့ တျခားလူ မဟုတ္ဘူး ဒိုးကေလးပါပဲ။ လွစ္လွစ္ လွစ္လွစ္နဲ႕ ေျပးလာလိုက္တာ။ အလယ္တန္းမွာ ဘယ္သူမွ မရွိေတာ့ဘူး။ ေနာက္တန္းမွာ သံုးေယာက္ပဲ ရွိေတာ့တယ္။ ဒြတ္ခပဲ။ ဒါနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္လဲ ကြင္းလယ္ဘက္ကို ထြက္ျပီး ပိတ္မယ္လုပ္ေတာ့ ဒိုးကေလးက ကၽြန္ေတာ္တခ်က္ေခါက္ျပီး လိမ္သြားတယ္။ (တင္းသြားျပီ) အလိမ္ခံလိုက္ရလို႔ အတင္းအေနာက္က ျပန္လိုက္သြားတယ္။ ေနာက္တန္းက ေနာက္တေယာက္က ဒိုးကေလးကို ပိတ္တယ္။ ထပ္ေခါက္သြားျပန္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ကို ျပန္မွီသြားတယ္။ ကြင္းျပင္က အသံေတြက ညံေနတာပဲ။
“ဖက္တီးကေလးေရ ေျပးထားဟ၊ ဟဲ့ ေျပးဟဲ့ ေကာင္ေလးရဲ႕”
ၾကီးေတာ္မေတြေပါ့ သူတို႔ ေလာင္းေၾကး ရႈံးမွာစိုးလို႔ စြတ္ေအာ္ခိုင္းေနတယ္။ ဒီမွာ ေျပးရတာ ေသေတာ့မယ္။ ဟင့္ ။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ဗိုက္ကေလး ေရွ႕ပစ္ကာ ပစ္ကာ ေျပးရတာေပါ့။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ဒိုးကေလးနား မွီသြားတယ္ ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ စလစ္ရိုက္ျပီး ေခ်ာ္လဲသြားတယ္ ။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ဒိုးကေလး ေျခေထာက္ထဲက ေဘာလံုးကို သြားကန္မိတယ္။ အဲ ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ ေဘာင္းဘီကြဲသြားတယ္။ “ျဗိ...ျဗန္း” အဲဗ် ပထမ ျဗိက အေပၚေဘာင္းဘီ ေနာက္ တျဗန္းက ေအာက္က အီလတ္စတစ္ေဘာင္းဘီ သြားျပီ အခြက္ရွဲပါျပီ ။ ပြဲၾကည့္စင္က ၀ါးလံုးကြဲ ရီၾကတယ္။ ခဏေနေတာ့ကၽြန္ေတာ္လဲ ဟုတ္ကဲ့ရွင့္ၾကီးကို ေျပာျပီး ထြက္ရပါတယ္။ ဟုတ္ကဲ့ မထြက္ရင္လဲ မရေတာ့ပါဘူး။ ဟတ္တတ္ၾကီးကြဲေနပါျပီ။ အဲေလ ေဘာင္းဘီ။
ပြဲျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔အသင္း လွလွပပၾကီး ရႈံးပါတယ္။ ႏွစ္ဂိုး ဂိုးမရွိနဲ႕ပါ။ ရႈံးတာကို အေၾကာင္းျပျပီး ေခါင္ရည္သြားေသာက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေတာ္ေတာ္ေလးမူးသြား ၾကပါတယ္။ ျပီးေတာ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ အေဆာင္မွာ တသင္းလံုး အိပ္လို္က္ၾကရပါတယ္။ တညလံုး တသင္းလံုး နီးပါး ဥၾသေတြ “တေ၀ါ့ေ၀ါ့” ဆြဲၾကပါတယ္။ ေခၚသိပ္မိေသာ အေဆာင္မွာေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ဟာ တညလံုး မအိပ္ရပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အန္ဖတ္မ်ားကိုသာ ေရနဲ႕ တညလံုး ေဆးေက်ာေနခဲ့ရပါတယ္။ ခ်စ္လြန္းလို႔ ဒီေကာင္ႏွစ္ေကာင္ကို မူးမူးနဲ႕ ၀ိုင္းနမ္းၾကပါတယ္။
တကယ္ေတာ့ ဘ၀မွာ အမွတ္အရဆံုး အခ်ိန္ေတြကို ေျပာပါဆိုရင္ လူတို္င္းက ေက်ာင္းသားဘ၀ ကိုေျပာျပ ၾကလိမ့္မယ္။ ေက်ာင္းသားဘ၀ ဆိုတာ ျဖတ္သန္းရတဲ့ အမွတ္တရ ေတြထဲမွာ လြတ္လပ္မႈ ရွိျပီး အမွတ္ရစရာ အေကာင္းဆံုး အခ်ိန္ေတြပါပဲ။ ေက်ာင္းသားဘ၀ဆိုတာ လူငယ္ဆန္တယ္၊ လြတ္လပ္ပြင့္လင္းတယ္၊ အပူအပင္ကင္းပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ဟာ အမွတ္ရစရာ ေက်ာင္းေပါင္းစံုေအာင္တက္ခဲ့ဖူးေတာ့ ကဲခဲ့ ဆိုးခဲ့၊ ကျမင္းခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းေတြကို ေရးရင္ ၀တၱဳ ဇာတ္လမ္းလုပ္ ေရးလုိ႔ ရတာေတြ ရွိတယ္။ အလြမ္းေျပ အမွတ္တရေလးေတြေပါ့ဗ်ာ..။
ဤဘေလာ့မွ စာသားမ်ား၊ ရုပ္ပံုမ်ားအား စီးပြားေရး ဆိုင္ရာ လုပ္ငန္းမ်ားတြင္ ကူးယူသံုးစြဲျခင္းမျပဳလုပ္ပါရန္ (အထူး) သတိေပး တားျမစ္အပ္ပါသည္။
September 24, 2008 at 2:54 PM
ခင္ဗ်ားေရးတာနဲ႔ ေက်ာင္းတုန္းက ကန္ခဲ့တဲ့ပြဲကိုလည္း သတိသြားရမိတယ္...
ေက်ာင္းသားဘဝက ေပ်ာ္စရာေတြကေတာ့ ဘဝမွာ အမွတ္တရပါပဲဗ်ာ
September 24, 2008 at 4:16 PM
ဖက္တီး မင္းကေလးေနေတာ႔
ေ၀းေ၀းမေျပးႏိုင္တာေနမယ္
ဟတ္ဟတ္
၀ိတ္ေလွ်ာ႔
September 25, 2008 at 1:59 PM
ငါလည္းေက်ာင္းကို လြမ္းသြားျပီး ဒါေပမယ့္ သူတို ့ေတြက စိမ္းသြားၾကျပီး သူငယ္ခ်င္းရ း( အမွတ္တရေတြ ေတာ့အမ်ားၾကီးေနာ့္