My TLMS

(၁)

ထစ္ထစ္ခ်ဳန္းခ်ဳန္းရြာသည္။ သံေယာဇဥ္မျပတ္ေသးေသာ ေန႔ေလး တေန႔ျဖစ္၏။ စပ်စ္ဝိုင္ေလး တစ္ခြက္ သည္ ညႇို႔မွိုင္း ေနလိမ့္မည္။ ထီးရိပ္ကေလး မိုးရင္း ေစာင့္ေနမိ၏။ ထို႔အတူ မွတ္တိုင္ေလးသည္ ေလးသြဲ႕လ်က္ တိတ္ဆိတ္မႈေတြ ေပက်ံေနေတာ့၏။

(၂)
'........'
ခ်စ္စရာ ႏႈတ္ခမ္းေလးတြင္ အဆိပ္ေတြ ျပည့္ႏွက္ ေနသေယာင္ရွိ၏။ ယႏၲရား ဆန္ေသာ လူေတြ ႏွလုံးသားမဲ့စြာျဖင့္ ဥပကၡာ ျပဳသြားၾကသည္။ ရင္ခုန္သံ အပိုင္းအစမ်ားကား လမ္းမေပၚတြင္ ျပန္က်ဲ႕လ်က္ ရွိ၏။ ထို႔ေနာက္ ကၽြန္ေတာ့္ ကမ္းပါး တစ္ခုလုံး ခမ္းေျခာက္သြားေတာ့ သည္။ ညေန သုံးနာရီ ထိုးေလၿပီ။ ထိုေန႔သည္ တနဂၤေႏြမတိုင္ခင္ ေန႔ ျဖစ္သည္။

(၃)
ဇာတ္သိမ္းခန္း မရွိတဲ့ ျပဇာတ္ တစ္ပုဒ္။ နံရံကပ္ အခ်ိန္မ်ား ဝင္ရိုးစြန္း တစ္ခုစာမက ေအးခဲ သြားၾက၏။ ပြင့္ဖတ္ ေလးေတြ လြင့္က် ၿပီး ငါ့ကို သူမ်ား ခ်နင္းသြားတာ ခံလိုက္ရသည္။ အေျဖမရွိတဲ့ ေမးခြန္းပါ ေမးခြန္းမရွိေတာ့တဲ့ အေျဖသက္သက္ပါ။ ဘယ္သူမွ မၾကားနိုင္ေတာ့ဘူး။ ေသာ့ခတ္ထားတဲ့ ရာဇဝင္ တစ္ပုဒ္လို ေျခလွမ္းေတြ ပိုးမၽွင္ တက္ သြားခဲ့ေတာ့သည္။

(၄)
အရွင္လတ္လတ္ ျမႇုပ္ႏွံခံလိုက္ရေသာ ကၽြန္ေတာ္သည္ အတီးအတ ညေန တစ္ခု ျဖစ္၏။ သူမေလး မရွိေသာ တံခါးရြက္မ်ားတြင္ ကႏၲာရ ဆူးပင္မ်ား ေပါက္ေရာက္ ကုန္ေတာ့သည္။ အဝါေရာင္ ဘူတာေလး တြင္ ႏႈတ္မဆက္ မိေသာ ခရီးေဆာင္ ဂစ္တာ တစ္လုံး ရွိလိမ့္မည္။ ထို႔ေနာက္ ၾကားဖူးနားဝ မရွိေသာ ဘာသာ ေဗဒျဖင့္ တစ္ေယာက္ တစ္ေလထဲ သူ ငိုေႂကြး ေနလိမ့္မည္။

(၅)
လြမ္းလဲ လြမ္းသည္ လြမ္းလဲ မလြမ္းပါ။ တရက္ၿပီး တရက္ ဆုတ္ျဖဲ ခံလိုက္ရၿပီးေသာအခါ ျပကၡဒိန္မ်ားကို ရြံ့ေၾကာက္ လာမိသည္။ နာမဝိေသသန မရွိေသာ ကၽြန္ေတာ့္အား ဘာေၾကာင့္ စိမ္းလန္း ခြင့္ မေပးခဲ့မွန္း နားမလည္ခဲ့ပါ။ ၾကယ္ေတြ အစိမ္းလိုက္ ေႂကြသြား ခဲ့ၿပီးၿပီ။ တံတိုင္းေတြ အၿပိဳင္း အရိုင္း ၿဖိဳဖ်က္ ခဲ့ၿပီးၿပီ။ ကံၾကမၼာသည္ ယူဇနာေပါင္း မ်ားစြာ ျခားနား ထားခဲ့သည္။

(၆)
ကၽြန္ေတာ္သည္ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ ကၽြန္ေတာ္ မသိေသးေသာ အကၡရာမဲ့ ေက်ာက္စာ တစ္ခ်ပ္ ျဖစ္သည္။ စကားဝါပန္းေလး မ်ား ပြင့္အံေနၾကသည္။ မုတ္သုံကုန္၍ ေႏြကို ကူးခဲ့ေတာ့၏။ တယ္လီဖုန္း႐ုံေလးသည္ ေခၚဆိုသူ မရွိပဲ ဧရိယာျပင္ပ ေရာက္ေနေတာ့၏။ ေဝရီ ဝိုးဝါး ေနေသာ နံနက္ခင္းေလာက္ လတ္ဆတ္ေသာ နံနက္ခင္း မရွိေတာ့ေပ။ေနျခည္ေတြ ႏြမ္းလ်ေအာင္ ပူလွသည္။ ထိုေန႔သည္ သံေယာဇဥ္ မျပတ္ေသးေသာ ေန႔ေလး တစ္ေန႔ပင္ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ ထို႔အတူ မွတ္တိုင္ ေလးသည္ လဲ ယခင္အတိုင္း တိတ္ဆိတ္ ၿငိမ္သက္စြာ ရွိေနဆဲ....။