တခါတုန္းက တကၠသိုလ္
ကၽြန္ေတာ္ငယ္စဥ္ကတည္းက စိတ္ကူးယဥ္ခဲ့တာ တခု ရွိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘ၀ ကိုအလြန္ရခ်င္ခဲ့တယ္္။ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘ၀ေရာက္ရင္ ကၽြန္ေတာ္အတက္ခ်င္ဆံုး တကၠသီလာ ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးကေတာ့ သမိုင္းေၾကာင္း အစဥ္အလာ ေကာင္းတဲ့ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားၾကီး အမွန္တကယ္ ျဖစ္ခ်င္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ကေလးဘ၀ကတည္းက တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားၾကီးေတြဆိုရင္ အေတာ္ အထင္ၾကီး ေလးစားခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ငယ္ရြယ္စဥ္တုန္း (ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ၾကီး ဖြင့္တုန္း) မွာ ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာင္းဘက္ကို ေရာက္ခဲ့ေတာ့ လြယ္အိတ္ေလး ကိုယ္စီနဲ႔ ေက်ာင္းတက္ေနၾကတဲ့ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူေတြကို ၾကည့္ျပီး အလြန္အားက်မိခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လဲ ၾကီးလာရင္ ဒီလို ေက်ာင္းမ်ိဳးၾကီးမွာ တက္ရမယ္လို႔ တိတ္တဆိတ္ ၾကံဳး၀ါးခဲ့ဖူးပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေဖေဖ ေျပာျပဖူးတာေတြ၊ စာအုပ္စာေပေတြထဲမွာ ဥပမာ ဆရာ ဇ၀နရဲ႕ စာအုပ္ေတြထဲေတြမွာ ပါတဲ့ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ အေၾကာင္းေတြ ၊ ရုပ္ရွင္ေတြ ထဲက ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ပံုရိပ္ေတြ ျမင္ရ ၾကားရရင္ ကၽြန္ေတာ္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ေက်ာင္းၾကီးမွာ တက္ခ်င္စိတ္ တဖြားဖြားျဖစ္ခဲ့မိပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကံဆိုးတယ္ပဲ ဆိုရမလားေပါ့ေလ။ ကၽြန္ေတာ္ ၈တန္းေလာက္ ေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ကူးယဥ္အိပ္မက္ေတြ သဲထဲေရသြန္ပစ္မယ့္ သတင္းၾကားလိုက္ရတယ္။ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားေတြ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ၾကီးမွာ မတက္ရေတာ့ဘူးတဲ့။ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ ကေလးဘ၀ စိတ္ကူးၾကီး ေအာင္ျမင္ဖို႔ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ လိုေတာ့ကာမွ ကၽြန္ေတာ္ တက္ခ်င္လြန္းလွတဲ့ ေက်ာင္းၾကီးမွာ မတက္ရေတာ့ဘူးတဲ့ေလ။ ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူလားေျမာက္လို႔ တကၠသိုလ္ တက္ရမယ့္ အရြယ္ေရာက္ေတာ့ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ဆိုတာ ေက်ာင္းတက္ဖို႔အတြက္ မဟုတ္ေတာ့ပဲ ဘြဲ႕ယူဖို႔ သက္သက္ပဲ ျဖစ္ခဲ့ျပီေလ။ (တကယ္ ႏွေျမာဖို႔ ေကာင္းလွပါတယ္။)
တကၠသို္လ္ဆိုတာ ဘြဲ႕ေပးရံုသက္သက္မျဖစ္ေစခ်င္ဘူး..။
ၾကံဳလို႔ ၾကားျဖတ္ေျပာရရင္ ကၽြန္ေတာ္ သန္လ်င္မွာ တက္တုန္းက ျမိဳ႕ျပင္မွာ တက္ရတဲ့ ေက်ာင္းသားဘ၀ကို ကိုယ္ေတြ႕ၾကံဳခဲ့ဖူးပါတယ္။ မနက္ဆိုရင္ ေက်ာင္းကားဂိတ္ကို ေက်ာင္းကားမွီဖို႔ မနက္ေစာေစာ ၅နာရီခြဲ ေလာက္ကတည္းက ထရပါတယ္။ ျပီးရင္ ေက်ာင္းကားဂိတ္ကို ေစာေစာသြားျပီး ထိုင္ခံုေနရာ ရေအာင္ ေနရာယူရပါတယ္( ေနရာ မယူလို႔လဲ မရပါဘူး ရန္ကုန္ကေန သန္လ်င္ကို သြားတာ ၂နာရီေလာက္ နီးပါး ၾကာပါတယ္။ ထိုင္ခံုေနရာ မရလို႔ကေတာ့ ေျခေညာင္းေအာင္ မတ္တပ္ရပ္ရပါတယ္။) ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမိဳ႕နယ္ အတြက္ ခ်ေပးထားတာက ဘီအမ္ ကားေတြပါပဲ။ သိတဲ့အတိုင္း ဘီအမ္ကားဆိုမွေတာ့ သက္ေတာင့္သက္သာ စီးႏိုင္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ တလမ္းလံုး တ၀ုန္း၀ုန္း တဒိုင္းဒို္င္း ခုန္ေနပါတယ္။ ထိုင္ခံုေတြက သစ္သားထိုင္ခံုေတြဆိုေတာ့ ေက်ာင္းေရာက္ရင္ပဲ ေတာ္ေတာ္ ပင္ပန္းေနပါျပီ။ ေက်ာင္းတက္ကာစတုန္းကဆို ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္ေတြလက္ေတြ ကိုက္ျပီး ဖ်ားေတာင္ဖ်ားပါတယ္။ ေက်ာင္းေရာက္ေတာ့ မိုးမလင္းခင္ကတည္းက ထြက္လာတဲ့ ကားဟာ ေက်ာင္းေရာက္ေတာ့ ၈နာရီေက်ာ္ေနျပီေလ။ သန္လ်င္ဆိုေပမယ့္ သိတဲ့အတိုင္း သန္လ်င္ျမိဳ႕နဲ႔ေတာင္ ေတာ္ေတာ္ လွမ္းေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေက်ာင္းသားေတြမွာ အတန္းခ်ိန္ျပီးလို႔ ရန္ကုန္ျပန္ခ်င္ရင္ေတာင္ အေတာ္ စဥ္းစားယူရတယ္။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ့ ကားရွားတယ္ေလ။ ရွိတဲ့ကားေတြက ေရလယ္ ေက်ာက္တန္းဘက္ကလာတဲ့ ဟိုင္းလတ္ကားေလးေတြပဲ ရွိတယ္။ အဲဒိကားေတြက ဟိုဘက္က ကတည္းက လူေတြ အျပည့္ျဖစ္ေနျပီ။ တခါတေလ ဘယ္ေလာက္ဆိုးသလဲဆို မိန္းကေလးေတြေတာင္ တြယ္စီးရတယ္ အဲ့ဒိကားေတြကို။ အဲ့လို ကားအဆင္မေျပတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ အတန္းခ်ိန္ျပီးေပမယ့္ မျပန္ႏိုင္ပဲ ညေန ေက်ာင္းကားေတြ ထြက္တဲ့အခ်ိန္ ၄နာရီခြဲေလာက္အထိ ကန္တင္းန္ေတြမွာ ထုိင္ေစာင့္ေနရပါတယ္။ ဒါက ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ေတြ႕ ျမိဳ႕ျပင္မွာ တက္ရတဲ့ ေက်ာင္းသားဘ၀ကို တစိတ္တပိုင္းေျပာျပတာပါ။
တကၠသိုလ္ တခုရဲ႕ ဂုဏ္သတင္း၊ သမိုင္းပံုရိပ္ဆိုတာ လြယ္လြယ္နဲ႔ လုပ္ယူလို႔ မရပါဘူး။ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ၾကီးရဲ႕ သမိုင္းပံုရိပ္ဟာ တျခားေသာ ႏုိင္ငံတကာက ေက်ာင္းမ်ားလိုပဲ ထင္ရွားေက်ာ္ၾကားတဲ့ ဂုဏ္ပုဒ္ေတြ အျပည့္ရွိပါတယ္။ ဤေက်ာင္းေတာ္ၾကီးကေန ပညာတတ္ေပါင္းမ်ားစြာနဲ႕ ကမၻာေက်ာ္တဲ့ ျမန္မာ့ ေခါင္းေဆာင္မ်ား ကိုလည္း ေမြးထုတ္ေပးခဲ့ပါတယ္။ ကိုလိုနီေခတ္ ျမန္မာျပည္သူေတြ ကၽြန္သေပါက္ဘ၀ ကေန လြတ္ေျမာက္ေအာင္ ဒီေက်ာင္းေတာ္က ေခတ္အျမင္ရွိတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြက ေရွ႕ေဆာင္ လမ္းျပ ျပီး ရဲ၀ံ့ျပတ္သားစြာ ဦးေဆာင္ခဲ့တဲ့ အစဥ္အလာေတြ ရွိခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေက်ာင္းသားဘ၀မွာ ရန္ကုန္မွာတင္ တက္စရာ တကၠသိုလ္ေပါင္း သံုးခုေလာက္ရွိလာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အသစ္ေပၚလာတဲ့ ေက်ာင္းေတာ္ေတြဟာ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းပါတယ္ ေျပာေျပာ (ကၽြန္ေတာ္ တက္ခ်င္ခဲ့တဲ့) ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးေလာက္ မခန္႕ထည္ဘူးလို႔ ထင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အတြက္ ကံေကာင္းစြာပဲ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ထဲက ဒီပလိုမာ သင္တန္းတခု တက္ခြင့္ရေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာ (ေခတၱေလး ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား ျဖစ္ရတာကိုပဲ) အလြန္ ပီတိျဖစ္ျပီး ဂုဏ္ယူေနမိပါတယ္။ အကယ္၍မ်ား ျဖစ္ႏိုင္ခဲ့ရင္ေပါ့ေလ ကၽြန္ေတာ္ဆႏၵအရ ဆိုရင္ ၀ိဇၹာ၊ သိပၸံ ေက်ာင္းသားမွန္ရင္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ၾကီးမွာ အကုန္ျပန္တက္ေစခ်င္ပါတယ္။
ဂ်ပ္ဆင္သာ စကားေျပာတတ္ခဲ့ရင္ေလ....
အဓိပတိလမ္းမေပၚမွာ ေလွ်ာက္ဖူးခဲ့ပါသည္…။
ပညာတတ္ေတြကို ပညာမ်က္စိ အလင္းေပးခဲ့တဲ့ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ စာၾကည့္တိုက္
သစ္ပုပ္ပင္နဲ႕ ခ်စ္သူလမ္းၾကားေတြမွာ ေက်ာင္းေတာ္က ဂႏၳ၀င္ဆန္ဆန္ ဇာတ္လမ္းေတြ ရွိခဲ့ဖူးတယ္။
တကယ့္ပညာတတ္ေတြ ေမြးထုတ္ေပးခဲ့တဲ့ ဘြဲ႕ႏွင္းသဘင္ ခန္းမၾကီး..။
တကယ္ပါ အဲ့ဒိအခါမွာ အဓိပတိလမ္းမၾကီးေပၚ ေလွ်ာက္ရတဲ့ အရသာကို သိလိမ့္မယ္။ ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးရဲ႕ ခန္႔ထည္မႈေၾကာင့္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား ျဖစ္ရတာ ဂုဏ္ယူမိလာလိမ့္မယ္။ အဲဒိမွာ နာမည္ၾကီးတဲ့ ဂ်ပ္ဆင္ကို ေတြ႕လိမ့္မယ္။ အဲဒိမွာ အသိပညာေတြ စုစည္းေပးထားတဲ့ အဖိုးတန္ စာၾကည့္တိုက္ၾကီး ေတြ႕လိမ့္မယ္။ အိုမင္းေပမယ့္ ေက်ာင္းေတာ္ရဲ႕ အစိတ္အပိုင္းတခု အျဖစ္ လတ္ဆတ္ေနဆဲ သစ္ပုပ္ပင္ကို ေတြ႕လိမ့္မယ္။ ခ်စ္သူလမ္းၾကားလို႔ တင္စားတဲ့ လမ္းၾကားေလးေတြ႕လိမ့္မယ္။ ျပီးေတာ့ တခ်ိန္က တကယ့္ ပညာတတ္ေတြ ေမြးထုတ္ေပးခဲ့တဲ့ ဘြဲ႕ႏွင္းသဘင္ ခန္းမၾကီးကို ခန္႔ညားစြာ ေတြ႕လိမ့္မယ္။ ညီ၊ ညီမေလးတို႔ မယံုရင္ တေခါက္ေလာက္ အလည္ျဖစ္ျဖစ္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ၾကီးဆီကို သြားၾကည့္ၾကပါ။ အဲဒိမွာ ညီ၊ ညီမေလးတို႔ ေတြ႕ၾကပါလိမ့္မယ္။ တကၠသိုလ္ တခုရဲ႕ ပံုရိပ္အစစ္...အမွန္..... ေတြ.....ကို.....ေပါ့။
ဤဘေလာ့မွ စာသားမ်ား၊ ရုပ္ပံုမ်ားအား စီးပြားေရး ဆိုင္ရာ လုပ္ငန္းမ်ားတြင္ ကူးယူသံုးစြဲျခင္းမျပဳလုပ္ပါရန္ (အထူး) သတိေပး တားျမစ္အပ္ပါသည္။
March 4, 2008 at 1:04 PM
ျမိဳ႕ျပင္ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသား မ်ား ကို အရမ္း ကို စာနာ သနား မိပါတယ္။ လံုး၀ အဓိပၸါယ္ မရွိ ေသာ လုပ္ရပ္ မ်ား ပါ။
March 4, 2008 at 2:27 PM
I really pitty for present university student life.
Because they were like a presinor who stay in there.
March 4, 2008 at 4:30 PM
ဒီစာေလးေကာင္းတယ္ဗ်ာ။ အဲဒီေနရာေလးေတြ မျမင္ရတာေတာင္ ၾကာျပီ။ ခုေတာ့လည္း ပံုျပင္းေဟာင္းေတြ ျပန္ေျပာျပလို႔ေကာင္းတဲ့ ပန္းျခံအိုၾကီးလို ျဖစ္ေနျပီေနာ္။
March 5, 2008 at 2:07 AM
ကိုယ္တိုင္မတက္ခဲ့ရတာေၾကာင့္ဆိုတာထက္..
အဲဒီ့ေရွ႕ကျဖတ္သြားတိုင္ လြမ္းသလိုလို..
ရင္နာသလိုလိုနဲ႕...နာက်င္ခံခက္ရတယ္ဗ်ာ...
March 5, 2008 at 12:39 PM
Once upon a time :), it was one of the most prestigious universities in Southeast Asia, and produced many scholars and leaders.
It's sad that the Burmese kids have to come out to Singapore or Thailand for a decent education these days because no country would accept post-1988 Burmese university education.
The pride of our nation has been destroyed by successive governments of Burma by limiting freedom of expressions and academic freedom on campus. Too sad.
March 5, 2008 at 12:48 PM
စိတ္ကူးထဲမွာေတာ့ အငယ္က တက္ခ်င္ခဲ့တာေပါ့ တကယ့္လက္ေတြ ့ၾကေတာ့ တစ္ျခားစီပဲ .........။
မင္းေရးတဲ့ ပို ့စ္ေလးဖတ္ျပီး စိတ္ထဲမွာ တစ္ခုခုကိုနာသလိုၾကီးျဖစ္တယ္ သယ္ရင္းရာ.....ပညာတိုတာကိုေတာင္ တို ့ေတြအပည့္အ၀ သင္ၾကားခြင့္မရခဲ့ဘူးထင္တယ္။
March 8, 2008 at 1:53 PM
တိုလီေရ တေန႕ေန႕ေတာ့ တေန႕ေန႕ေတာ့..
March 9, 2008 at 2:36 PM
တေန႕ေန႕ဆိုတာၾကီး ျပန္ေရာက္လာရင္ေပါ့ေလ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ထဲက ဘြဲ႕လြန္တက္လို႕ ရတဲ့ သင္တန္း မွန္သမွ် လိုက္တက္ပစ္မယ္ဗ်ာ။ :)
March 17, 2008 at 10:45 AM
ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ဟာအခုဆို သက္တမ္း၈၀ေက်ာ္လာျပီေနာ္.. တကယ္ေတာ့ တကၠသိုလ္ေတြဆိုတာက သက္တမ္းရင့္ေလ တန္ဖိုးရွိေလပါပဲ။ အခုေတာ့ လဲ ေက်ာင္းတံခါးၾကီးလဲ တိတ္တစိတ္ပိတ္လို႕ ငိုေနျပီ။ တကၠသိုလ္၀င္းထဲက ေက်ာင္းေဆာင္ေတြလဲ ေက်ာင္းသားေတြကိုေမွ်ာ္ေနရင္း ေၾကကြဲစြာငိုေနမွာပဲ ဗ်.။