ျပတင္းေပါက္မွ ေငးၾကည့့္ျခင္း
အလင္းျမစ္ေတြ….
ဟိုမွာဘက္ဆီက စီးဆင္းလာၾကရဲ႕..
စိမ္းလန္းမႈေတြ ခင္းက်င္းျပထားတဲ့
နဖူးကမ္းပါးေတြက တိုက္စားမႈရဲ႕
ခံႏုိင္ရည္စြမ္းေတြ ေလ်ာ့သြားတယ္ မရွိဘူး။
နိမ့္ပါးတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ ရင္ဘတ္ ေျမျပင္ဟာ
လွံစိုက္ရာ ေနရာတစ္ခုေပါ့။
ဗလံုးဗေထြး ဒုကၡေတြက ၀န္မပိပိေအာင္
ကၽြန္ေတာ့္ ပခံုးေပၚထမ္းပိုးထားၾကတယ္။
ျပဳတ္ထြက္မတတ္ ဇီးကြက္မ်က္လံုးေတြက
သေရာ္ေတာ္ေတာ္ ျပဴးျပဴးျပၾကတယ္
မယဥ္ေက်းသူ ကၽြန္ေတာ္က
ေသြးစုပ္ေကာင္ဆန္ဆန္
ရယ္က်ဲက်ဲ မေနတတ္ေတာ့ ခက္တယ္။
ဆာေလာင္မႈ ညွီနံ႔ ေတြကို ဖံုးကြယ္ထားတဲ့
၀န္းက်င္ဆိုတာလဲ
တကယ္ေတာ့ စက္ဆုပ္စရာပဲ…။
ဘယ္သူ႔မွ ဘာမွလာျပီး
မေဖးမပါဘူး
သနားတယ္ ဆိုတဲ့ စကားလံုးမ်ိဳး
ေျပာတတ္တဲ့
အဲဒိ ပါးစပ္ေတြက တံုးအလြန္းတယ္။
တိုးတက္မႈ မရွိတဲ့ အျပဳအမူ၊
အေတြးအေခၚ၊ လမ္းေဟာင္းေတြနဲ႕
စကားလံုးအေဟာင္းေတြ ထဲမွာပဲ..
စီးေမ်ာနစ္၀င္ ေနၾကေပါ့
ႏႈတ္မဆက္ပဲ
ေဟာဒိ ေလာကၾကီးထဲ
ရွင္လွ်က္နဲ႕… (သူတို႔)
ေသေနၾကတယ္….။
ဤဘေလာ့မွ စာသားမ်ား၊ ရုပ္ပံုမ်ားအား စီးပြားေရး ဆိုင္ရာ လုပ္ငန္းမ်ားတြင္ ကူးယူသံုးစြဲျခင္းမျပဳလုပ္ပါရန္ (အထူး) သတိေပး တားျမစ္အပ္ပါသည္။
0 Response to "ျပတင္းေပါက္မွ ေငးၾကည့့္ျခင္း"
Post a Comment