ကဗ်ာမ်ားႏွင့္ ပဋိပကၡျဖစ္ျခင္း
ညၾကီးမင္းၾကီး
ကၽြန္ေတာ့္ ကဗ်ာေတြက ကၽြန္ေတာ့္ကို လႈပ္ႏႈိးခဲ့..
ေခါင္းစဥ္မရွိတဲ့ ကဗ်ာက မဲ့ရြဲ႕ျပီး
ကၽြန္ေတာ့္ကို ဆဲေရးဆိုတယ္...
“ေခြးေကာင္ေလး ငါ့ကို အဂၤါစံုေအာင္ မလုပ္ေပးဘူး”
ေနာက္ကဗ်ာ တခုက မိန္းမလွ်ာလိုပဲ..
“မင္းကဗ်ာေတြက မျပည့္စံုဘူး.. ငါ့ကို လူညြန္႔ အဲ. ကဗ်ာ ညြန္႔တံုးေစတာပဲ..”
ကၽြန္ေတာ္ ျပာေ၀သြားခဲ့...
တျခား ကဗ်ာေတြက တေယာက္ တေပါက္...
“ေမာ္ဒန္မွ မဟုတ္တာ...
ပို႔စ္ လဲ မဟုတ္ဘူး....
နီယို မဟုတ္ဘူး...
free verse ေတာင္ မဟုတ္ဘူးကြ”
“အားလံုး တိတ္ၾကစမ္း..”
ကၽြန္ေတာ္ ေငါက္ငမ္းလိုက္ရဲ႕...
ပုခံုး၊ လည္ပင္း နဲ႕ ဦးေခါင္းတခုလံုး အားယူျပီး ျပန္ေျပာလုိက္တယ္..
“ကၽြန္ေတာ္ေရးတဲ့ ကဗ်ာ ေခါင္းစဥ္၀ါဒေတြ တခါမွ မတပ္ဖူးဘူး..
ကၽြန္ေတာ္ေရးတာ ကၽြန္ေတာ့္၀ါဒ ကဗ်ာပဲ.. ဘာနဲ႕မွ လာမတိုင္းနဲ႕..
ဘာနဲ႕မွ လာမညွိနဲ႕... ဘယ္ေဘာင္ထဲမွ ဆြဲမသြင္းနဲ႕.. ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ေရးခ်င္ရာေရးတယ္
ဘာျဖစ္လဲ.. ဒါဟာ ကၽြန္ေတာ့္ ၀ါဒ ကဗ်ာပဲ...”
“..........”
(အားလံုး ေထာပနာျပဳၾက ေအာ္ဟစ္ဆဲေရးလိုက္ၾက...)
ျပီးေတာ့ ဒင္းတို႔ကို စည္းထုပ္ျပီး ေသတၱာထဲ ပစ္ထည့္ခဲ့..
(အဲ့ဒိေသာက္ရူးေတြက အသံေတြ ထြက္ေနတုန္း)
“အရူး ကဗ်ာေတြ.. ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မသံုးဘူး မင္းတို႔ကို..”
အားလံုးကို ကန္ထဲပစ္ခ်ပစ္လိုက္ရဲ႕...
“..”
(ဘိုင္ဘိုင္... အသိဉာဏ္မရွိတဲ့ ကဗ်ာစုတ္ေတြေရ...)
ျပီးေတာ့ ေျခလက္ၾကီး တခုလံုး ေပါ့ပါးလတ္ဆတ္ သြားတယ္...
ေအာ္ၾကီးဟစ္က်ယ္ က်ဴးရင့္လိုက္တာ ၀န္းက်င္တခုလံုး ဆူေ၀သြားရဲ႕...
“ငါဟာ ကဗ်ာပဲ.... ငါဟာ ကၽြန္ေတာ့္၀ါဒကဗ်ာပဲ.. ကၽြန္ေတာ့္၀ါဒ ကဗ်ာဟာ ငါပဲ...
ကဗ်ာဟာ ကဗ်ာပဲ... ကဗ်ာဟာ ငါပဲ...ဒါ..ဒါ.. ဒီ..ဒီ.. ဒီ..ကဗ်ာဟာ ကဗ်ာပါပဲ..”
ကၽြန္ေတာ့္ ကဗ်ာေတြက ကၽြန္ေတာ့္ကို လႈပ္ႏႈိးခဲ့..
ေခါင္းစဥ္မရွိတဲ့ ကဗ်ာက မဲ့ရြဲ႕ျပီး
ကၽြန္ေတာ့္ကို ဆဲေရးဆိုတယ္...
“ေခြးေကာင္ေလး ငါ့ကို အဂၤါစံုေအာင္ မလုပ္ေပးဘူး”
ေနာက္ကဗ်ာ တခုက မိန္းမလွ်ာလိုပဲ..
“မင္းကဗ်ာေတြက မျပည့္စံုဘူး.. ငါ့ကို လူညြန္႔ အဲ. ကဗ်ာ ညြန္႔တံုးေစတာပဲ..”
ကၽြန္ေတာ္ ျပာေ၀သြားခဲ့...
တျခား ကဗ်ာေတြက တေယာက္ တေပါက္...
“ေမာ္ဒန္မွ မဟုတ္တာ...
ပို႔စ္ လဲ မဟုတ္ဘူး....
နီယို မဟုတ္ဘူး...
free verse ေတာင္ မဟုတ္ဘူးကြ”
“အားလံုး တိတ္ၾကစမ္း..”
ကၽြန္ေတာ္ ေငါက္ငမ္းလိုက္ရဲ႕...
ပုခံုး၊ လည္ပင္း နဲ႕ ဦးေခါင္းတခုလံုး အားယူျပီး ျပန္ေျပာလုိက္တယ္..
“ကၽြန္ေတာ္ေရးတဲ့ ကဗ်ာ ေခါင္းစဥ္၀ါဒေတြ တခါမွ မတပ္ဖူးဘူး..
ကၽြန္ေတာ္ေရးတာ ကၽြန္ေတာ့္၀ါဒ ကဗ်ာပဲ.. ဘာနဲ႕မွ လာမတိုင္းနဲ႕..
ဘာနဲ႕မွ လာမညွိနဲ႕... ဘယ္ေဘာင္ထဲမွ ဆြဲမသြင္းနဲ႕.. ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ေရးခ်င္ရာေရးတယ္
ဘာျဖစ္လဲ.. ဒါဟာ ကၽြန္ေတာ့္ ၀ါဒ ကဗ်ာပဲ...”
“..........”
(အားလံုး ေထာပနာျပဳၾက ေအာ္ဟစ္ဆဲေရးလိုက္ၾက...)
ျပီးေတာ့ ဒင္းတို႔ကို စည္းထုပ္ျပီး ေသတၱာထဲ ပစ္ထည့္ခဲ့..
(အဲ့ဒိေသာက္ရူးေတြက အသံေတြ ထြက္ေနတုန္း)
“အရူး ကဗ်ာေတြ.. ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မသံုးဘူး မင္းတို႔ကို..”
အားလံုးကို ကန္ထဲပစ္ခ်ပစ္လိုက္ရဲ႕...
“..”
(ဘိုင္ဘိုင္... အသိဉာဏ္မရွိတဲ့ ကဗ်ာစုတ္ေတြေရ...)
ျပီးေတာ့ ေျခလက္ၾကီး တခုလံုး ေပါ့ပါးလတ္ဆတ္ သြားတယ္...
ေအာ္ၾကီးဟစ္က်ယ္ က်ဴးရင့္လိုက္တာ ၀န္းက်င္တခုလံုး ဆူေ၀သြားရဲ႕...
“ငါဟာ ကဗ်ာပဲ.... ငါဟာ ကၽြန္ေတာ့္၀ါဒကဗ်ာပဲ.. ကၽြန္ေတာ့္၀ါဒ ကဗ်ာဟာ ငါပဲ...
ကဗ်ာဟာ ကဗ်ာပဲ... ကဗ်ာဟာ ငါပဲ...ဒါ..ဒါ.. ဒီ..ဒီ.. ဒီ..ကဗ်ာဟာ ကဗ်ာပါပဲ..”
ဤဘေလာ့မွ စာသားမ်ား၊ ရုပ္ပံုမ်ားအား စီးပြားေရး ဆိုင္ရာ လုပ္ငန္းမ်ားတြင္ ကူးယူသံုးစြဲျခင္းမျပဳလုပ္ပါရန္ (အထူး) သတိေပး တားျမစ္အပ္ပါသည္။
January 12, 2009 at 2:00 PM
ကဗ်ာဟာ ကဗ်ာပဲ... ကဗ်ာဟာ ငါပဲ...ဒါ..ဒါ.. ဒီ..ဒီ.. ဒီ..ကဗ်ာဟာ ကဗ်ာပါပဲ..” အဲ့ဒၤၤီမွာတင္ ဇတ္ကရွင္းေနျပီး ရန္မျဖစ္ေနနဲ့ ကဗ်ာက မင္းကိုနိုင္မွာမဟုတ္ဘူး မင္းက ပိုအေကာင္ၾကီးတယ္ကြ ဟိဟိ
January 12, 2009 at 2:45 PM
ကဗ်ာက ကဗ်ာပါပဲ။