ေအာက္ေမ့ဖြယ္ဘေလာ့စီမီနာ (၂)
စီမီနာ မတို္င္ခင္ ႏွစ္ရက္ေလာက္ အလိုထင္တယ္။ အဲ့ဒိေန႔က ရန္ကုန္ျမိဳ႕လည္က ကြန္ျပဴတာနဲ႕ ပတ္သက္နဲ႕ လုပ္ငန္းေတြကို ေၾကာ္ျငာစာရြက္ လိုက္ကပ္ဖို႔ တာ၀န္ခြဲေ၀ၾကတယ္။ လသာနဲ႕ တရုတ္တန္းဘက္ျခမ္းကို မႏွင္းမိုးေ၀ ကတာ၀န္ယူျပီး က်န္တဲ့ဆူးေလတ၀ိုက္ကိုေတာ့ အားလံုးထဲမွာ အငယ္ဆံုးျဖစ္ၾကတဲ့ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ ေတဇာ တို႔ရဲ႕ တာ၀န္က်လာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမိဳ႕ထဲမွာ ခ်ိန္းျပီး ဆိပ္ကမ္းသာလမ္းဘက္ကေန လမ္းေလွ်ာက္ရင္း အင္တာနက္ဆိုင္ေလးေတြကို တဆိုင္၀င္ တဆိုင္ထြက္ ေ၀ခဲ့ရတယ္။ တခ်ိဳ႕ဆို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘေလာ့ဆိုတာကို ဘာမွန္းမသိဘူး ပစၥည္းေၾကာ္ျငာတဲ့လူေတြ ထင္လို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ကို အင္တင္တင္နဲ႕ လုပ္ခံလိုက္ရေသးတယ္။ ဆိပ္ကမ္းသာ၊ ဘားလမ္း၊ ပန္းဆိုးတန္းနဲ႕ ဒိဘက္ ဆူးေလ ကုန္းေက်ာ္တံတားနားက စီဒီဆိုင္ေတြနဲ႕ အဲ့ဒိနားက အင္တာနက္ဆိုင္ေတြကို ပါ လုိက္ေ၀ခဲ့တယ္။ စေ၀ေတာ့ မနက္ ၁၁နာရီေလာက္ကေန ေ၀တာ၊ အားလံုးျပီးေတာ့ ၃နာရီေလာက္ေတာင္ ထုိးေတာ့မယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔လဲ ဗိုက္ဆာဆာနဲ႕ ေ၀ျပီးတာနဲ႕ အိမ္ကို ျပန္ လစ္ရေတာ့တယ္။
စီမီနာ မတိုင္ခင္ည
စီမီနာ မတိုင္ခင္ညေနမွာ ေနာက္ေန႔ ေ၀မယ့္ flyer ေတြ၊ ကိုေစတန္ေဂါ့တ္ေရးတဲ့ ဘေလာ့လုပ္နည္း လမ္းညႊန္ စာအုပ္တိုေလးေပၚမွာ စပြန္ဆာလိုဂိုေတြကို ၀ိုင္း၀န္းကပ္ၾကတယ္။ အဲ့ဒိေန႔ကလဲ လူေတာ္ေတာ္စံုၾကတယ္.။ မွတ္မိသေလာက္ဆို ကိုညီလင္းဆက္၊ ကိုေဂါက္၊ ကိုစစ္အိမ္ (ပါတယ္ထင္တယ္)၊ ကိုၾကီးေက်ာ္၊ ကိုေစတန္ေဂါ့တ္၊ မႏွင္း(ႏွင္းမိုးေ၀)၊ မဘာညာ၊ မပင့္၊ ကိုေနဘုန္းလတ္၊ မမီ၊ ကိုမ်က္လံုး၊ စိုးေဇယ် စသည့္ျဖင့္ ရန္ကုန္ဘေလာ့ကာေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား လာျပီး အခန္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ တေယာက္တလက္ flyer ညွပ္သူညွပ္၊ မနက္ျဖန္ တက္ေျပာမယ့္ လူေတြက power point လုပ္သူက လုပ္၊ ေကာ္ကပ္သူက ကပ္နဲ႕ ေပ်ာ္ရႊြင္စြာ လုပ္အားေပးၾကတယ္။ အလုပ္ေတြအားလံုးျပီးေတာ့ ဘယ္သူ႔စပြန္ဆာမွန္း မသိဘူး (စိုးၾကီးစပြန္ဆာထင္တယ္) ေခါက္ဆြဲေၾကာ္ေတြ ေလးငါးဆယ္ထုပ္ ၀ယ္လာတယ္။ လူဦးေရကမ်ားေတာ့ မေလာက္ဘူး အသည္းအသန္ လုစားၾကရတာ အခုထက္ထိ မွတ္မိေနတုန္း ပါပဲ။ ကိုေဂါက္တို႔၊ ကိုေနဘုန္းလတ္တို႔ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အိမ္ျပန္တာေတာင္ မျပန္ေသးပဲ သူတို႔ဒီမွာပဲ ညအိပ္မယ္ဆိုျပီး က်န္ခဲ့ၾကတယ္။
စီမီနာေန႔
စီမီနာေန႔ က်ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အားလံုးစုရပ္က ေျမနီကုန္းမွာ ျပီးေတာ့ ၈နာရီခြဲအေရာက္ ခ်ိန္းထားၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လဲ တက္ၾကြစြာနဲ႕ မနက္အေစာၾကီးထျပီး ေျမနီကုန္းကို ဒိုးရတယ္။ ဟိုေရာက္ေတာ့ ဟိုလူဒီလူေစာင့္ေနတာနဲ႕ ကိုးနာရီထိုးခါနီးက်ေတာ့ ကိုေဂါက္နဲ႕ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘတ္စ္ကားစီးၾကတယ္။ ျမန္မာအင္ဖိုတက္ေရာက္ေတာ့ အေနာက္ေပါက္ကေန လမ္းေလွ်ာက္၀င္ခဲ့ၾကတယ္။ ေဟာခန္းကိုေရာက္ေတာ့ ဗီႏိုင္းေတြ ဘာေတြ ကပ္ျပီးျပီ ခံုေတြလဲ အဆင္သင့္ျဖစ္ေနျပီ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႕ အတူတူျပမယ့္ ပလန္းနက္၊ (မိုင္စုဗူး) ကေတာ့ မေရာက္ေသးဘူး၊ ေနာက္ေတာ့ စီမီနာအခန္းထဲမွာ လုိတာေတြ ထပ္ျပင္၊ ပရိသတ္ေတြ ထိုင္မယ့္ ေနာက္မွာ လက္မွတ္ထိုးဖို႔ (ကိုေဂါက္အိုင္ဒီယာ ျဖစ္တဲ့) ဗီႏိုင္း ေျပာင္ အရြက္ ရွည္ၾကီးကို အင္ဖိုတက္က ၀န္ထမ္းေတြနဲ႕ အတူတူ တက္ရိုက္ရတယ္။ ကင္မရာေတြ ဘာေတြခ်ိန္ျပီးျပီ ဆိုေတာ့ ေနာက္ေဟာမယ့္ သူေတြ ေရာက္လာၾကတယ္။ ကိုေနဘုန္းလတ္ ကအရင္ဆံုးေရာက္တာပဲ။ သူ႔က တိုက္ပံုၾကီးနဲ႕ ဆိုေတာ့ ၀ါးတီးကုဒ္ၾကီးနဲ႕လို႔ ၀ိုင္းေနာက္ေနၾကေသးတယ္။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႕ ဖိတ္ၾကားထားတဲ့လူေတြ တဖြဲဖြဲေရာက္လာရင္း အခမ္းအနား အစီအစဥ္စေတာ့တယ္။ အဲ့ဒိတုန္းက အခမ္းအနား မွဴးလုပ္တာက မပင့္ပါ။ ေတာ္ေတာ္ ၀ပါတယ္။ :P ပထမဦးဆံုး မဘာညာ၊ မမီ၊ ကိုမ်က္လံုး၊ ကိုေစတန္ေဂါ့တ္၊ ကိုေနဘုန္းလတ္ ဦးရဲျမတ္သူ တုိ႔မွ တက္ေရာက္ေျပာၾကားခဲ့ျပီး ပြဲျပီးေတာ့ စိုးဇီယ်က ပရိသတ္ေတြရဲ႕ အျမင္ကို လိုက္လံေမးျမန္းခဲ့ပါတယ္။ ထို႔ျပင္ ကံစမ္းမဲ အစီအစဥ္ေလးလဲ အဲ့ဒိတုန္းက ထည့္ထားေတာ့ ပြဲကေတာ္ေတာ္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းျပီး ေအာင္ျမင္တယ္လို႔ ေျပာရမယ္။ တက္ေရာက္သူေပါင္း ၆၀၀ ေက်ာ္ခဲ့တယ္။
ပြဲျပီးေတာ့ သိလိုသည္မ်ားကို ကိုညီလင္းဆက္က ေျဖၾကားေပးခဲ့ပါတယ္။ ေမးခြန္းေတြကလဲ တကယ့္ ေျဖရခက္တဲ့ ေမးခြန္းေတြပါပဲ။ အားလံုးျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အားလံုး ေမာပန္းေနၾကေပမယ့္ ေအာင္ျမင္သြားလို႔ အျပံဳးကိုယ္စီေတြနဲ႕ေပါ့။ အားလံုး အမွတ္တရ ဓာတ္ပံုရိုက္ၾကတယ္။ (အဲဒိ အဖြဲ႕လိုက္ ဓာတ္ပံုရွိၾကေသးရင္ ေ၀မွ်ေပးပါအံုးခင္ဗ်ာ)။ ျပီးေတာ့ ညေနပိုင္းမွာ မႏၱေလး ေဇာ္ဂ်ီက ဦးရဲျမတ္သူနဲ႕ အတူ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘေလာ့ကာေတြ ကမ္းနားက ေရြဘဲဆိုင္မွာ တေပ်ာ္တပါးသြားစားၾကတယ္။ အားလံုး အေပ်ာ္ေတြနဲ႕ ဆူညံလြန္းလို႔ ကိုေဂါက္ေတာင္ မနည္းေမတၱာရပ္ခံရတယ္။ ဒါနဲ႕ ညစာစားျပီးေကာ ကဲဒီေလာက္နဲ႕ မ၀ေသးဘူး ဆိုျပီး ေယာက်္ားေလး ဘေလာ့ကာမ်ား အဖြဲ႕က ကိုေနဘုန္းလတ္ ယခင္ျမိဳ႕ထဲက အင္တာနက္ ဆိုင္ကို ခ်ီတက္ၾကတယ္။ ဟတ္ဟတ္ ညပိုင္း အစီအစဥ္ ေလ။ အဲညပိုင္း အစီအစဥ္ဆိုလို႔ အစက ၀ိုင္းမယ္ ဆိုျပီးသြားၾကတာ။ ဟိုေရာက္ေတာ့ အင္တာနက္ျမင္ရင္ မေနႏို္င္တဲ့ လူေတြခ်ည္းပဲ ဆိုေတာ့ ခဏဆိုျပီး အင္တာနက္ ထိုင္သံုးလိုက္တာ မနက္ သံုးနာရီေက်ာ္သြားတယ္ အေပၚထပ္မွာ ေစာင့္တဲ့သူေတြလဲ အေပၚတက္သြားေတာ့ အားလံုး တိုက္ပြဲက်ကုန္ျပီ။ ဒါနဲ႕ ေတြ႕တဲ့ ေနရာ အတင္းတိုးျပိး အိပ္လိုက္ၾကတယ္။ မနက္ေတာ့ ကိုးနာရီေက်ာ္မွ မနည္းထရတယ္။ အဲဒိတုန္းက အခ်ိန္ေတြမ်ိဳး ျပန္ရခ်င္တယ္။ တကယ့္ မွတ္မွတ္ရရပဲဗ်ာ..။ တကယ့္ကို စည္းစည္းရံုးရံုး ျဖစ္ခဲ့တယ္။ မေမ့ႏိုင္တဲ့ အမွတ္တရ တခုပါပဲ။ ဒီႏွစ္ထပ္လုပ္မယ့္ စီမီနာမွာလဲ မႏွစ္တုန္းကလိုပဲ အားလံုး ေအာင္ျမင္ေခ်ာေမြ႕ပါေစလို႔ ဆုမြန္ေကာင္း ေတာင္းလိုက္ပါတယ္။
ဤဘေလာ့မွ စာသားမ်ား၊ ရုပ္ပံုမ်ားအား စီးပြားေရး ဆိုင္ရာ လုပ္ငန္းမ်ားတြင္ ကူးယူသံုးစြဲျခင္းမျပဳလုပ္ပါရန္ (အထူး) သတိေပး တားျမစ္အပ္ပါသည္။
August 25, 2008 at 1:36 PM
August 25, 2008 at 1:36 PM
ေကာင္းသဗ်ာ၊ ေနာက္ တစ္ခုသတင္းမွာ ေဆြးေႏြးခ်က္ ကေလးေတြ ေဖာ္ျပဖို႕ ေျမာ္လင့္သဗ်။ သတင္းစာလို ဆရာသမားၾကီးမ်ား ၾကည့္႐ႉ႕ ေျပာၾကား စားေသာက္သြားၾကသည္ၾကီး မလုပ္နဲ႕။ အိုကိစံ။ :)