နတိၳက အိပ္မက္
မေရမရာျခင္းမ်ား ယာယီတြဲဆက္ထားျခင္းကို ဘ၀ဟုေခၚသည္။
(၁)
ဒီကိစၥအတြက္ သူအေတာ္ စဥ္းစားရၾကပ္ေနသည္။ သူ႔တစ္္ကိုယ္လံုး ေပက်ံညစ္ပတ္ေနျပီး တစ္ကိုယ္လံုး နာက်င္ကိုက္ခဲေနသည္။ ဘယ္လိုျဖစ္ျပီး သူေတာအုပ္ထဲ ေရာက္ေနမိမွန္းမသိ။ ႏြမ္းလ်ပင္ပန္းေနကာ ေျခေထာက္မ်ားလည္း အဆမတန္ေလးလံေန၏။ “အား….ကၽြတ္ကၽြတ္”၊ သူမတ္တပ္ရပ္ရန္ ၾကိဳးစားၾကည့္မွ သူ႔ညာဘက္ေျခေထာက္က က်ိဳးေနမွန္းသိရသည္။ အခုဒီေနရာက ဘယ္မွာလဲ။ အနီးအနားကို အကူအညီ ေတာင္းဖို႔ၾကည့္ေတာ့ အပင္ေတြနဲ႔ ျခံဳႏြယ္ေတြကလြဲလို႔ ဘာမွွ႐ိွေပ။ ခက္ျပီ။ ေနဦး အေရးၾကီးဆံုးက “ဟင္ ငါ…ငါဘယ္သူမ်ားလဲ”။ သူကိုယ္သူပင္ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ဘာေတြျဖစ္ကုန္တာလဲ...၊သူ႔အာ႐ံုထဲမွာ အတင္းၾကိတ္မွိတ္ျပီး သူသိမည္႔ အေၾကာင္းအရာေတြကို စဥ္းစားၾကည့္သည္။ ေခါင္းထဲမွာ ဘာမွမ႐ွိပဲ မွတ္ဉာဏ္မည္းမည္းၾကီးသာ ေတြ႔ရသည္။ စဥ္းစားရင္းႏွင့္ ေခါင္းပါကိုက္လာ၏။ ..သည္အတိုင္း ထိုင္ေနတာထက္စာရင္ သူ လမ္းမေလွ်ာက္ႏုိင္ေတာင္ တ႐ြတ္ဆြဲျပီး အနီးအနားသြားၾကည့္မွ ျဖစ္မည္။ ကိုယ္တစ္ျခမ္းကို ေျမၾကီးႏွင့္ကပ္ျပီး လက္ကိုအားျပဳကာ တြားသြားၾကည့္၏။ အနည္းငယ္ေ႐ြလ်ားမႈ အတြက္ေတာ့ အေထာက္အကူ ျပဳသည္။ ဒါေပမယ့္ သူၾကာၾကာမသြားႏိူင္…..။ သူ႕ေျခေထာက္အက်ိဳးက နာက်င္ လာသည္။ အနီးဆံုးသစ္ပင္ တစ္ပင္ဆီကိုေတာ့ နာေနလ်က္ႏွင့္ ၾကိတ္မိွတ္ျပီး တြားသြားကာ ေျခပစ္လက္ပစ္ ထိုင္ခ်လိုက္သည္။ ေအးစိမ့္ေသာ ေလေျပေလးတခ်က္ အေ၀ွ႔တြင္ အလိုလို ငိုက္မ်ဥ္းလာကာ အိပ္ေပ်ာ္ျခင္းသို႔ေရာက္သြား၏။
(၂)
“တိုက္ဆုိင္မႈ ဆိုတာ ငါတို႔ရပ္၀န္းမွာ မရွိခဲ့ဘူး။ တံတိုင္းၾကီး ေတြကာရံထားတဲ့ မင္းေနတဲ့ ရပ္၀န္းကေန ဒီမွာ ဘက္ကို တခ်က္ ငဲ့ၾကည့္လိုက္ပါ။ ပ်တ္၀တ္မႈေတြ မလိုပါဘူး ငါတို႔ အားလံုးဟာ တေနရာ ထဲက လာျပီး ဒီကေန ျပန္ထြက္ဖို႔ သင္ယူေနၾကရတယ္။ အခု သင့္ အတြက္ အခ်ိန္က် လာခဲ့ပါျပီ။ ျပီးေျမာက္ဖို႔ လမ္းစကို သင္ ေတြ႔ထားျပီး ျပီ ။ အဆံုးသတ္ဖို႔ပဲ လိုေတာ့ တာပါ။”
သူေလထဲတြင္ လြင့္ေမ်ာေနသည္။ သူ႔ခႏၶာတခုလံုး ငွက္ေမႊးတစ္ခုအလား ေပါ့ပါးကာ လြင့္ခ်င္တိုင္း လြင့္ေန၏။ ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလံုး မႈန္တိမႈန္မႊားႏွင့္ ေမွာင္သည့္ဘက္သို႔ ေရာစြက္ေနသည္၊ တခါတရံ သူ႔ပတ္၀န္းက်င္ႏွင့္ အေ၀းတစ္ေနရာဆီတို႔တြင္ အလင္းမ်ားသည္ ဖ်က္ကနဲ ေပၚလာလိုက္ ေပ်ာက္သြားလိုက္ ျဖစ္ေနသည္။ အနီေရာင္ရဲရဲ မီးလံုးၾကီးတစ္ခုသည္ သူ႔ဆီသို႔ ဦးတည္လာေန၏။ ဘာမွန္းမသိဘဲ သူအလိုလို ေၾကာက္စိတ္ေတြ ေပၚလာသည္။ ေအာ္ဖို႔ ၾကိဳးစားၾကည့္ေသာ္လည္း ဘာသံမွ ထြက္မလာေပ။ အနီလံုးၾကီး တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ နီးကပ္လာ၍ သူေခါင္းနပမ္း ၾကီးလာေလသည္။ အနီလံုးၾကီးသည္ သူ႔ဆီလာေန႐ံုသာမက သူကိုပင္ အဆြဲငင္ ခံရသကဲ့သို႔ ထိုအလံုးၾကီးဆီသို႔ ေျပးကပ္ေနသည္။ ႐ွိသမွ် ခြန္အားႏွင့္ အားစိုက္ေသာ္လည္း ဘယ္လိုမွ လႈပ္၍္မရေတာ့ေခ်။ သူ႔ကိုေလာင္ကၽြမ္းပစ္ေတာ့မယ္မွန္း ထူးဆန္းစြာ သူအလိုလို သိေန၏။ ေနာက္ဆံုး သူလက္ေလွ်ာ့လိုက္သည္။ အနီလံုးၾကီးသည္ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ ပူေလာင္လာသည္။ အျဖဴေရာင္ အလင္းတန္းတစ္ခုလို သူ၀ိုးတ၀ါး ေတြ႔လိုက္သည္။ သူ႔ကို တြန္းထုတ္လိုက္သည့္ အလား ဟင္းလင္းျပင္ထဲ ျပန္႔လြင့္သြားသည္။ သူခြန္အား ယုတ္ေလ်ာ့သြား သကဲ့သို႔ ျဖစ္ကာသူျပဳတ္က်သြားသည္။ ျပဳတ္က်ျခင္းလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မည္။ အေပၚသို႔လည္း တက္ျခင္းလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ ဆိုေသာ္ ဟင္းလင္းျပင္ တစ္ခုလံုး အထက္ေအာက္ ဘယ္ညာဟူ၍ူ ခြဲျခား၍ မရျခင္းပင္။ အလြန္ျပင္းေသာအားျဖင့္ စုပ္ယူေနေသာ ၀ဲဂယက္တြင္းသို႔ သူက်ဳံ ႔၀င္သြားေလေတာ့သည္။
“စစ္ခ်ီရမယ့္ အခ်ိန္ကို င့ံလင့္မေနပါနဲ႕ သင္အတြက္ အားငယ္မႈမ်ား ျဖစ္ခဲ့ရင္ ငါတို႔ ရဲ႕ ဒိုင္းလႊားၾကီး ေတြက သင့္ကို ေကာင္းစြာ ကာကြယ္ေပးႏိုင္ပါတယ္။ သင့္ကိုယ္သင္ ဆံ့ထုတ္လိုက္ပါ။ ေတာ္လဲသံၾကားတဲ့ အခ်ိန္ဟာ သင့္ အတြက္ ေကာင္းခ်ီးေပးခ်ိန္ ျဖစ္ေနပါလိမ့္မယ္။”
အလြန္ျမဴးႂကြစရာေကာင္းေသာ ဗံုသံႏွင့္တူရိယာမ်ားကို ပြဲေတာ္တစ္ခုတြင္ တီးမႈတ္ကခုန္ ေနၾက၏၊ အေရာင္အေသြးစံု ၀တ္႐ံုဖားယားၾကီးေတြ ၀တ္ျပီး ၀ိုင္းဖြဲ႔ကာ အမ်ိဳးအမည္မသိ ဘာသာစကားနဲ႔ သီခ်င္းမ်ားကို က်ဴးရင့္ကခုန္ၾကသည္။ ထို၀ိုင္းထဲတြင္ သူပါ၀င္ကေန၍ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ အူျမဴးတက္ႂကြလာသည္။ ေျခမ်ား၊ လက္မ်ားပါ လႈပ္၍ ကခုန္ေနမိသည္။ ပို၍ပို၍ ေပ်ာ္႐ႊင္လာသလို ျဖစ္လာသည္။ ဘာမွန္းမသိတဲ့ ဘာသာစကားကို သူ႔ပါးစပ္က အလိုလို လိုက္ဆိုေနမိ၏။ ကရင္းကရင္းႏွင့္ ေမာပန္းရမွန္း မသိဘဲ သူ႔ကိုယ္သူပင္ ေမ့ေလ်ာ့သြားသည္။ အ၀ိုင္းအလယ္႐ွိ တိုင္လံုးၾကီးမွ မီးအလင္းေရာင္မ်ား ထြက္ေနသည္။ အ႐ွိန္တိုး၍ အ၀ိုင္းကို ပတ္ေလေလ တိုင္လံုးၾကီးသည္ ပိုျပီးလင္းလာေလေလ ျဖစ္ေန၏။ အ၀ိုင္းပတ္ေသာ အ႐ွိန္သည္ တပတ္ႏွင့္ တပတ္အ႐ွိန္ ျမင့္လာသည္။ ျမင့္တက္လာေသာ အ႐ွိန္ႏွင့္အတူ သူ၏ခႏၶာ တစ္ခုလံုး ေလးလံမလာဘဲ တျဖည္းျဖည္း ပို၍ေပါ့လာသည္။ သူႏွင့္သူ၏ ေဘးပတ္လည္႐ွိ ကခုန္ေနၾကေသာ သူမ်ားသည္ အလြန္ျမန္လွေသာ အ႐ွိန္ေၾကာင့္ ပံုသ႑ာန္ဟူူ၍ ေသခ်ာစြာ မျမင္ရေတာ့ပဲ ေရာင္စဥ္မ်ား အျဖစ္သာ ျမင္ၾကရေတာ့သည္။ ပို၍ပို၍ျမန္လြန္းမက ျမန္လာသည္။ အဟုန္အလြန္ အမင္းျပင္းထန္လာသည္။ ထို႔ေနာက္.....
+++++++++
သင္းပ်ံ႔ေသာ ရနံ႔တစ္ခုက ႏွာေခါင္း၀သို႔ ၀င္ေရာက္လာ၏။ ေမႊးၾကိဳင္မႈက ညက္ေညာလွသည္။ သူမ်က္လံုးကို အသာဖြင့္ ၾကည့္လိုက္သည္။ ေပါ့ပါးလတ္ဆတ္ သြားသလို ခံစားရ၏။ သူ၏ ေ႐ွ႕တည့္တည့္ဆီတြင္ အျပာေရာင္ ကားခ်ပ္ဟင္းလင္းၾကီးတစ္ခု ေတြ႕လိုက္ရသည္။ ႏူးည့ံမႈကို ထိေတြ႕ခံစားမိေတာ့မွ သူအ၀ါေရာင္ေတာက္ပေနေသာ ပန္းခင္းၾကီး တစ္ခုထဲ ေရာက္္႐ွိေနမွန္းသိေတာ့သည္။ သူထထိုင္လိုက္ျပီး အေ၀းသို႔ ေမွ်ာ္ၾကည့္မိရာ အျပာေရာင္ႏွင့္ အ၀ါေရာင္မွာ မ်က္စိတဆံုး၌ ထိစပ္ေရာယွက္ ေနၾက၏။ ဘယ္ကလာမွန္းမသိတဲ့ အသံတစ္ခုကို သူၾကားရသည္။
“ညက္ေညာသာယာမႈဆိုတာ အႏုပညာပဲ။ အဲဒါသာ ဖန္တီးလို႔မရဘူူး၊ ဖ်က္ဆီးပစ္လို႔ေတာ့ရတယ္။ ေက်နပ္မႈ႐ွိေအာင္ က်င့္ၾကံပါ။ ဘယ္ေနရာဆိုတာ မစဥ္းစားနဲ႔။ ႐ုပ္၀တဳၳေတြရဲ႕ တည္ျမဲျခင္းဟာ တကယ္ မ႐ွိေသးဘူး။”
သူၾကည့္ေနရင္းႏွင့္ပင္ ေနရာဘယ္လို ေျပာင္းသြားမွန္းမသိ၊ အမည္မသိ အျခားနယ္ပယ္ တစ္ခုဆီ သူေရာက္ေနျပန္သည္။ ထိုေနရာသည္ အလင္းႏွင့္ အေမွာင္စပ္ၾကား မီးခိုးေရာင္နယ္ေျမ တစ္ခုသာ ျဖစ္သည္။ သူအလင္းထဲ တိုး၀င္ဖို႔ ၾကိဳးစားၾကည့္၏။ စူးရဲလြန္းေသာ အလင္းမ်ားက သူ၏မ်က္စိကို က်ိန္းစပ္ေစသည္။ ထိုအခ်ိန္မွစ၍ သူသည္ သူဟူ၍ မ႐ွိေတာ့ပဲ ထပ္၍ျဖစ္တည္ျခင္း မဲ့သြား၏။ မသိျခင္းမ်ား အဆံုးသတ္သြား၏။ ဘာမွမ႐ွိေတာ့သလို ဘာမွသိစရာလဲ မ႐ွိေတာ့ေခ်။ သို႔ေသာ္ ထပ္၍သိစရာမ်ား က်န္ေနေသးသည္။
“သဘာ၀ အစစ္အမွန္ဟာ လြတ္ေျမာက္ျခင္းတရားပဲ အဲဒီ လြတ္ေျမာက္ျခင္းကို ဆန္႔က်င္ တဲ့ အရာဟူသေရြ႕ကို ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ၊ အယူသည္းမႈပဲျဖစ္ျဖစ္ ၊ အခ်ဳပ္အျခယ္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ထံုးတမ္းအရ စည္းစနစ္ ဓေလ့အမူအရာ အျပဳအက်င့္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္အသြင္ ဘယ္ပံုနဲ႕႔ရွိေနတာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ပယ္ခ် စြန္႔ပယ္ရမယ္။”
ေယာနသံစင္ေရာ္
(၃)
လူ႔ေလာကၾကီးမွာ က်န္ေနတာက ရုပ္ၾကမ္းတဲ့ ခႏၶာ။ သူ၏ ခႏၶာအျဖစ္ ၀င္သရုပ္ေဆာင္ခဲ့ေသာ ရုပ္ ျဒပ္ၾကီးသည္ ထိုသစ္ပင္ၾကီးအား မွီလ်က္ ေသဆံုးေနသည္။ ေျခက်ိဳးေနေသာ ဒဏ္ရာသည္ သူ႔အား ေသဆံုးေစသည္မွာ ထူးဆန္းဖြယ္ျဖစ္သည္။ သူအမွန္တကယ္ ေသဆံုးသြားတာလား၊ ေမ့ေမ်ာေနတာလား၊ ဘ၀ကူးသြားတာလား၊ ထိုအလွည့္အေျပာင္းေလးကား အခ်ိန္အားျဖင့္ ခဏတာပင္ မၾကာမီ ကယ္ဆယ္ေရးအဖြဲ႔မ်ား ေရာက္ရွိလာၾက၏။ သူ႔ကို ေတြ႔သြားၾကသည္။
“ဒီတစ္ေယာက္ပဲ ဒီေခ်ာက္ထဲ က်သြားတာ က်န္တဲ့ကားေပၚက လူေတြက အေရးေပၚေဆးရုံ တင္လိုက္ျပီ။“
ေဆးမွဴးက ေသခ်ာစြာ စမ္းသပ္လိုက္ျပီး
“ေသေနျပီဆရာ”
ရဲအရာရွိက မွတ္တမ္းေရး၏။ မ်ားမၾကာမီပင္ သူ႔ခႏၶာၾကီးအား သယ္မသြားၾက ေလေတာ့သည္။
ဤဘေလာ့မွ စာသားမ်ား၊ ရုပ္ပံုမ်ားအား စီးပြားေရး ဆိုင္ရာ လုပ္ငန္းမ်ားတြင္ ကူးယူသံုးစြဲျခင္းမျပဳလုပ္ပါရန္ (အထူး) သတိေပး တားျမစ္အပ္ပါသည္။
0 Response to "နတိၳက အိပ္မက္"
Post a Comment