တေစၧတစ္ေကာင္ရဲ႕ ေတးသီသံ(အပိုင္း-၁)
(၁)
စူးရွျပင္းထန္ေသာ Marilyn Manson ၏ သီခ်င္းကို head phone ျဖင့္နားေထာင္ကာ အိပ္ယာထက္တြင္ တစ္ကိုယ္တည္း ေပါက္ကြဲခံစားေန၏။ သီခ်င္းသံစဥ္၏ Tempo တြင္ စီးေမ်ာရင္း ပတ္၀န္းက်င္ကို ေမ့ေန၏။ ထိုစဥ္ အိမ္ေပၚထက္ဆီသို႕ အေလာတၾကီး လူငယ္တစ္ေယာက္ ေျပးတက္လာသည္။ တံခါးကို အသာဟျပီး အခန္းထဲသို႔ ေခါင္းျပဴျပီး ၾကည့္လိုက္သည္။ အိပ္ယာေပၚမွ လူငယ္က ဘာလဲဟုေမးေငါ့ျပီး ေမး၏။ ထိုအခါ တံခါး၀မွ လူငယ္က ထူးထူးဆန္းဆန္း အျပံဳးမ်ိဳးကို ျပန္ျပံဳးျပျပီး တံခါးကိုျပန္ဆြဲပိတ္ သြားသည္။ အမႈမဲ့စြာပင္ သီခ်င္းကို ျပန္လည္နားေထာင္ေန၏။
အခန္းထဲတြင္ မီးခိုးေညွာ္နံ႔မ်ား ခိုးေ၀လာသည္။ သူ႔ Mp3 ကိုပိတ္လိုက္ျပီး အေျခအေနကို စူးစမ္းၾကည့္ရာ အခန္း၏ အျပင္ဘက္တြင္ တဖ်စ္ဖ်စ္ျမည္သံမ်ား ႏွင့္အတူ အခန္းအတြင္းသို႔ မီးခိုးလံုးမ်ား စိမ့္၀င္လာသည္။ သူအိမ္မီးေလာင္ေနျပီမွန္းသူ ေျခာက္ျခားစြာ သိလိုက္ရသည္။ အနီးဆံုးျပတင္းေပါက္မွန္ကို ခံုျဖင့္ရိုက္ခြဲျပီး ျပတင္းေပါက္မွထြက္ရန္ ၾကိဳးစားေသာ္လည္း အလြန္ ခိုင္ခံ့ေနေသာ ျပတင္းေပါက္ သံတိုင္မ်ားက သူ႔အား ဟန္႔တားေန၏။ အခန္းတြင္းသို႔ မီးခိုးမ်ား တစတစ ပိုမိုမ်ားျပားလာသည္။ အသက္ကို ျပင္းစြာရူရင္း မီးခိုးမ်ား အူထြက္ေနေသာ တံခါး၀ဆီသို႔ သြားျပီး တံခါးကို ဆြဲဖြင့္၏။ ကံမေကာင္းစြာပင္ တံခါးသည္ အျပင္ဘက္တြင္ တခုခုခံေနသျဖင့္ တင္းက်ပ္စြာပင္ ဖြင့္၍မရျဖစ္ေနျပန္သျဖင့္ သူ႔ကိုယ္လံုးျဖင့္ ေဆာင့္ဖြင့္ၾကည့္သည္။ ခံုျဖင့္ရိုက္ဖြင့္ ၾကည့္ေသာ္လည္း အခ်ည္းအႏွီးပင္။ အခန္းအျပင္ဘက္ ရွိ မီးလွ်ံမ်ားသည္ သူ႔အခန္းထဲသို႔ ၀င္ ေရာက္လာသည္။
“ဒုန္း..ဒုန္း..ဒုန္း”
“ကယ္ၾကပါဦး… ဒီမွာဘယ္သူမွ မရွိၾကေတာ့ဘူးလား။ မီးေလာင္ေနတယ္ဗ်ိဳ႔ ကယ္ၾကပါဦး။ အဟြတ္..အဟြတ္”
စည္သူ…။ သူ႔ကို ခုနက တံခါး၀မွာ စည္သူလာၾကည့္သည္ကို မွတ္မိသြားသည္။ သူရုတ္တရက္ သိသြားသည္ စည္သူသူ႔ကို ယုတ္မာသြားျပီ။ အခန္းအျပင္ဘက္တြင္ တခုခုခံထားခဲ့ျခင္း ျဖစ္ႏိုင္ သည္။
“စည္သူ..ေရ.. ငါ..ငါ့ကို တံခါးျပန္ဖြင့္ေပးပါကြာ… ဒုန္း..ဒုန္း…ဒုန္း ေဟ့ေကာင္ ငါ့ကို တံခါးျပန္ဖြင့္ေပး စည္သူ… ေခြးမသား စည္သူ ငါ့ကိုတံခါးျပန္ဖြင့္ ေပးစမ္း ငါ့ကို တံခါးျပန္ဖြင့္ ေပးပါကြာ ငါ့ေတာင္းပန္ပါတယ္ တစ္ေယာက္ေယာက္မ်ားမရွိၾကဘူးလား ဒုန္း…ဒုန္း..ဒုန္း…. အဟြတ္အဟြတ္.. ကယ္… ကယ္ၾကပါဦးဗ်ိဳ႕…….”
တျဖည္းျဖည္း ႏွင့္ သူအသက္ရူက်ပ္လာသည္။ ေခါင္းေတြမူးေနာက္လာျပီး ေမာဟိုက္လာ၏။ သူမ်က္စိ ေတြ က်ိန္းစပ္ေနျပီး ဘာမွမျမင္ရေတာ့ေခ်။ အခန္းတြင္းတြင္ ေအာက္ဆီဂ်င္ အေတာ္နည္းေနျပီ ျဖစ္၏။ သူ႔ရင္ဘတ္ အစံုသည္ ျမင့္တက္ကာ ျပင္းစြာ အသက္ရူရူိက္ရင္း ….။
“ေမေမေရ.. သားေမ့ေမ့ဆီလာခဲ့ျပီ..”
သူ႔မ်က္စိထဲတြင္ ေမေေမက သူ႔ကိုေထြးေပြ႔ထားျပီး သူ႔ေခါင္းကို အသာအယာပြတ္သတ္ေပးေန၏။ ေမေမ့ရင္ခြင္ထဲတြင္ မွီရင္း သ႔ူ၀န္းက်င္တစ္ခုလံုးသည္ အေမွာင္အတိဖံုးလႊမ္းသြားေလေတာ့သည္။
********************
(၂)
“ေဟ့ေကာင္ ေနခန္႔ မင္းကိုငါေမးစရာရွိတယ္။”
“အင္း”
“မင္းဟို..ခ်ိဳယုယကို မင္းလိုက္မလို႔လား”
“ေအးေလ ဘာျဖစ္လို႔လဲ”
“မင္းေတာ့ ျပႆနာ အိုးကို သြားစတာပဲ”
ေနခန္႔က သီဟကို နားမလည္စြာၾကည့္ရင္း…
“ဘာျဖစ္လို႔လဲကြ ငါအခုလဲ ခ်ိဳယုယနဲ႔ အဆင္ေျပေနတာပဲ”
“အာ.. အဲဒီေကာင္မေလးအေၾကာင္း မသိေသးဘူးလား။ တတိယႏွစ္မွာ သူ႔အစ္ကိုရွိတယ္ကြ။ သူ႔အစ္ကို က လူမိုက္လိုလို ဘာလိုလိုနဲ႔ အုပ္စုလိုက္ေနၾကတာ”
“ဟ…သူ႔ဘာသာသူ လူမိုက္ဆိုတိုင္း ငါက ေၾကာက္ရမွာလား၊ ျပီးေတာ့ သူ႕ညီမကုိငါက ရိုးရိုးသားသား လူငယ္ခ်င္း ခ်စ္တာပဲ ဘာအျပစ္ရွိလို႔လဲ။”
သီဟက ေနခန္႕ကို အနည္းငယ္စိတ္တိုသြားသည္။
“ျပီးေရာကြာ.. အဲဒါဆိုလဲ ငါမေျပာေတာ့ဘူး”
သီဟစိတ္ဆိုးသြားမွန္းသိ၍..
“အလကားစတာပါကြာ သီဟကလဲ.. ေအးပါကြာ ငါသတိထားပါ့မယ္ ဒါေပမယ့္ ခ်ိဳယုယနဲ႔ က အဆင္ေျပကာနီးေနျပီကြ ျပီးေတာ့…”
“ေသာက္ရူး ေရာဂါကၽြမ္းေနျပီမွတ္လား”
“အေဟး… မဟုတ္ဘူးလားဆိုေတာ့… အင္းဟုတ္တယ္”
“မင္းအတြက္ ခ်ိဳယုယေဘးက ေဘဘီ၀တုတ္ေလးနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးပါ့မယ္ကြာ”
“ေတာ္ပါျပီကြာ..ေက်းဇူူးတင္ပါတယ္ေနခန္႔ရာ”
“အဟ.. ေဟ့ေကာင္လူၾကားေကာင္းေအာင္ ေလွ်ာက္ညည္းမေနနဲ႔ ကြန္ျပဴတာေက်ာင္းက မင္းေကာင္မေလး ဘယ္နားသြားထားမလဲ။ မင္းကဒီေက်ာင္းမွာလဲ ေနာက္ဇာတ္လမ္း ထြင္ခ်င္ေနျပန္ျပီလား”
“အဟီး”
ကန္တင္း နားမွဖယ္ရီကားမ်ား ထြက္ေတာ့မည္ျဖစ္ရာ
“see you သီဟေရ.. အာေနဦး မနက္ျဖန္ငါမလာႏိုင္ဘူး ဒီေန႔အိမ္ေျပာင္းမွာမို႔ မနက္ျဖန္ ၀ိုင္းကူစရာေတြရွိလိို႔ မင္း roll sheet အေျခအေနၾကည့္ျပီး လတ္မွတ္ထိုးထားေပးကြာ”
“ေအးပါကြ ဒီတပတ္ေက်ာင္းပိတ္ရင္လဲ ငါလာလည္ဦးမယ္ မင္းတို႔အိမ္ကို”
“Ok bye bye”
**************
“ေနခန္႔ေရ.. မင္းကလဲကြာ ဒီေန႔ ျပန္လာတာေနာက္က်လွခ်ည္လား။ ေမေမတို႔ ဒီမွာပစၥည္းေတြ အကုန္ ဟုိဘက္ေရာက္သြားျပီ။ သားကို ေစာင့္ေနတာ”
“ဟုတ္တယ္ေမေမေရ.. ဒီေန႔ ဖယ္ရီက လမ္းမွာပ်က္ေနလို႔ လိုင္းကားစီးျပန္လာတာ”
“ေဟာ သားေဖေဖေတာင္ ေမေမတို႔ကို လာၾကိဳေနျပီ.. သြားရေအာင္သား”
--------------------------------
အခုကၽြန္ေတာ္အသစ္ေျပာင္းေသာ ေနရာသည္ ျခံ၀န္းက အရင္အိမ္ထက္ပိုက်ယ္၀န္းသည္။ အိမ္မွာ တိုက္ခံအိမ္၂ထပ္တိုက္ ေလးျဖစ္ျပီး ျပန္ျပင္ေဆာက္ထားသည္မွာ မၾကာေသးဟု သိရသည္။ သို႔ေသာ္အိမ္ရွင္က မဆီမဆိုင္ အ၀ါေနာက္ေနာက္ၾကီး သုတ္ထားသည္။ အိမ္ထဲတြင္ ပစၥည္းမ်ားက ေနရာခ်ထားတုန္း ျဖစ္သျဖင့္ ဟိုတစ္ပံုဒီတစ္ပံု ျဖစ္ေန၏။
“သားေရ..ေမေမတို႔ ညေနစာစားဖို႔ ထမင္းနဲ႔ဟင္း သြား၀ယ္လိုက္ဦးမယ္။ ျပီးေတာ့ လိုတဲ့ပစၥည္းနဲနဲကို စတိုးဆိုင္မွာ သြား၀ယ္လိုက္အံုးမယ္။ သားဗုိက္ဆာရင္ ဆြဲျခင္းထဲမွာ ေခါက္ဆြဲေျခာက္ထုပ္နဲ႔ ေရေႏြးနဲ႔ ရွိတယ္။ အဆာေျပအရင္စားထားေပါ့။ ေမေမတို႔ သိပ္မၾကာပါဘူး”
“ဟုတ္ကဲ့ပါေမေမ”
ဒီအိမ္ၾကီးကုိ ၾကည့္ရတာ ေနရာသစ္ျဖစ္ေန၍လားမသိ တမ်ိဳးၾကီးျဖစ္ေနသည္။ အေပၚထပ္ တစ္ထပ္ပါသည့္ အတြက္ေတာ့ မိသားစုသံုးေယာက္သာရွိေသာ ေနခန္႔တို႔အတြက္ အနည္းငယ္ က်ယ္၀န္းလွပါသည္။ ေနခန္႔က သူ႔ေနရမည့္ အေပၚထပ္ရွိ အခန္းကို တက္ၾကည့္၏။ အေပၚထပ္ တြင္ အခန္းသံုးခန္းရွိျပီး သူ႔အခန္းႏွင့္ စတိုခန္းသည္ ကပ္လ်က္ျဖစ္သည္။ သူ႔အတြက္ အခန္းက အရင္အိမ္က အခန္းထက္က်ယ္၀န္းပါသည္။ အခန္းထဲရွိ သူ႔ပစၥည္းမ်ားအား ဘယ္ကစရွင္းရမွန္း မသိျဖစ္ေန၍ အရင္ဇိမ္ယူဖို႔ အိပ္ယာ အရင္ခင္းလိုက္သည္။
“အင္း..ဒီအခန္းေလးက ငါ့အရင္အခန္းထက္စာရင္ မဆိုးပါဘူး။ ျပတင္းေပါက္နားမွာ ငါ့ကြန္ျပဴတာ ထားမယ္။ စာၾကည့္စားပြဲက ဒီဘက္ေဘးမွာ ထားရမယ္။”
“ဂ်စ္..ဂ်စ္..ဂ်စ္”
႐ုတ္တရက္ သူ႔ေဘးဘက္ စတိုခန္းမွ တစံုတခုကုတ္ျခစ္သံကို ၾကားလိုက္ရသည္။ သို႔ႏွင့္ စတိုခန္းဘက္သို႔ ကူးခဲ့ျပီး တံခါးကို ဖြင့္လုိက္၏။ တံခါးဖြင့္ဖြင့္ခ်င္း ေအာက္သိုးသိုးအနံ႔ ၾကီးက ႏွာေခါင္းထဲ တိုး၀င္လာသည္။ ဒီအခန္းက ဒီအတိုင္းပစ္ထားတာ ၾကာျပီထင္တယ္။ စတိုခန္းသည္ သူ႔အခန္းေလာက္ က်ယ္ျပီး အခန္းထဲမွာ ကေလးစက္ဘီးစုတ္တစ္စီး၊ ေသတၱာတလံုးႏွင့္ သစ္တိုသစ္စမ်ား၊ ကပ္ထူပံုးၾကီးမ်ားႏွင့္ တံခါးႏွင့္ကပ္လ်က္ တြင္ ဗီဒိုၾကီးတစ္လံုးရွိသည္။ ထိုစဥ္ သူ႕ေနာက္မွာ တစ္ေယာက္ေယာက္ ေရာက္ေနသလို ခံစားရသျဖင့္ လွည့္ၾကည့္လိုက္၏။ သို႔ေသာ္ ဘယ္သူမွရွိ မေနပါ။ အခန္းထဲတြင္ မီးလံုးေလးသာ တပ္ဆင္ထား သျဖင့္ အလင္းေရာင္မွာ မိန္ေဖ်ာ့ေန၏။ ခုနက အသံသည္ ခဏတိတ္ဆိတ္သြားရာမွ သူ႔ေျခသံၾကားေတာ့မွ အသံက ပိုက်ယ္လာသည္။ သူအနည္းငယ္ေတာ့ ေက်ာခ်မ္းသလိုျဖစ္လာသည္။ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ သူ႔နားတြင္ တစ္ေယာက္ေယာက္ရွိေနသလို ခံစားေနရသည္။ ဗီဒိုထဲမွ အသံသည္ ပိုမိုဆူညံလာသျဖင့္ အရဲစြန္႔ ျပီးဆြဲဖြင့္လိုက္သည္။ တစံုတခု သူ႔အေပၚသို႔ ခုန္အုပ္လိုက္သည္။
“၀ုန္း”
“အား”
“အာ… ေတာက္ေၾကာင္စုတ္”
အနက္ေရာင္ မဲေမွာင္ေနေသာ ေၾကာင္တစ္ေကာင္သာ ျဖစ္၏။ ဘယ္သူကမ်ား ဒီေၾကာင္ကို ဗီဒိုထဲလာပိတ္ထား ပါလိမ့္။ ဒုတိယအၾကိမ္ေျမာက္ သူ႔ေနာက္ေက်ာတြင္ တစံုတေယာက္ မတ္တပ္လာရပ္ေနသလို မသတီစြာ ခံစားရျပန္သည္။
“အာ.. ငါဘာေတြ ျဖစ္ေနတာပါလိမ့္ မျဖစ္ဘူး ေအာက္ဆင္းျပီး ေရခ်ိဳးအံုးမွပဲ”
သူေလွကားမွ ေအာက္ထပ္သို႔ ဆင္းရန္ျပင္လိုက္စဥ္ ေအာက္ဘက္ေလွကားရင္းတြင္ သူ႔အားစိမ္းစိမ္းၾကီး ၾကည့္ေနေသာ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္ အားေတြ႔လိုက္ ရသည္။
“ေအာင္မယ္ေလးဗ်”
ေသခ်ာၾကည့္ေတာ့မွ ၈ႏွစ္အရြယ္ ခန္႔ရွိေသာ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္ သာျဖစ္ေနသျဖင့္ ေနခန္႔ အိေျဒၷျပန္ဆည္ လိုက္ျပီး
“ေဟ့ ညီေလး..မင္း ဘာလာလုပ္တာလဲ”
“ကၽြန္ေတာ္အိမ္ေရွ႕ အိမ္ကပါ.. လူသစ္ေတြေရာက္တယ္ဆိုလို႔ လာၾကည့္တာပါ။”
“ေအာ္..ေအး..ဟုတ္ဟုတ္လား…အင္းထိုင္ေလကြာ”
ကေလးေလး တစ္ေယာက္ကို ေတာင္ အဓိပၸါယ္မဲ့စြာ ေၾကာက္ရြ႔ံ႕ေန၍ သူ႔ကိုယ္သူုစိတ္တို မိ၏။
“ကၽြန္ေတာ္ မထိုင္ေတာ့ပါဘူး”
“ဒါနဲ႔ မင္းနာမည္ ဘယ္လိုေခၚလဲကြ”
“အာကာ..ပါ”
ထိုကေလးသည္ ေနခန္႔ႏွင့္ စကားေျပာေနရင္းႏွင့္ ေနာက္ေက်ာကို လွမ္းလွမ္းၾကည့္ေနသျဖင့္ ေနခန္႔ ခင္မ်ာ မလံုမလဲျဖစ္ေနသည္။
“သားေရ အာကာေရ”
“ဗ်ာ သားဒီမွာ လာျပီ ကၽြန္ေတာ္သြားျပီေနာ္”
“ေအာ္ ေအးမင္း အေမေခၚေနျပီထင္တယ္ ေနာက္လဲ ငါ့တို႔ဆီလာခဲ့ေလ”
“ဟုတ္ သြားျပီ”
အာကာက သူ႔ကို ႏႈတ္ဆက္စကားဆိုေသာ္လည္း သူ႔မ်က္လံုးမ်ားက ေနခန္႔ အေနာက္ဘက္ဆီသို႔ သာ တခ်က္တခ်က္ ၾကည့္ေနရာ အနည္းငယ္ေက်ာခ်မ္းလာသည္။
မၾကာမွီ ေမေမတို႔ ျပန္ေရာက္လာၾကသည္။
“သားဗိုက္ဆာေနျပီလား.. ထမင္း၊ ဟင္းေတြ ၀င္၀ယ္ေနလို႔ ၾကာေနတာ ကဲလာေမေမတို႔ စားၾကရ႔ေအာင္၊ ေဖၾကီးေရ.. အဲဒီအထုပ္ေတြ ဒီအတိုင္းထားလိုက္ေတာ့ေလ။ လာညစာစားၾကမယ္။”
ေမေမတို႔၀ယ္လာေသာ ညစာကို စားျပီး ထိုညအဖို႔ ေရပင္မခ်ိဳးေတာ့ပဲ.. ေစာေစာအိပ္ယာ၀င္ ပစ္လိုက္ေတာ့၏။ (ဆက္ရန္...)
စူးရွျပင္းထန္ေသာ Marilyn Manson ၏ သီခ်င္းကို head phone ျဖင့္နားေထာင္ကာ အိပ္ယာထက္တြင္ တစ္ကိုယ္တည္း ေပါက္ကြဲခံစားေန၏။ သီခ်င္းသံစဥ္၏ Tempo တြင္ စီးေမ်ာရင္း ပတ္၀န္းက်င္ကို ေမ့ေန၏။ ထိုစဥ္ အိမ္ေပၚထက္ဆီသို႕ အေလာတၾကီး လူငယ္တစ္ေယာက္ ေျပးတက္လာသည္။ တံခါးကို အသာဟျပီး အခန္းထဲသို႔ ေခါင္းျပဴျပီး ၾကည့္လိုက္သည္။ အိပ္ယာေပၚမွ လူငယ္က ဘာလဲဟုေမးေငါ့ျပီး ေမး၏။ ထိုအခါ တံခါး၀မွ လူငယ္က ထူးထူးဆန္းဆန္း အျပံဳးမ်ိဳးကို ျပန္ျပံဳးျပျပီး တံခါးကိုျပန္ဆြဲပိတ္ သြားသည္။ အမႈမဲ့စြာပင္ သီခ်င္းကို ျပန္လည္နားေထာင္ေန၏။
အခန္းထဲတြင္ မီးခိုးေညွာ္နံ႔မ်ား ခိုးေ၀လာသည္။ သူ႔ Mp3 ကိုပိတ္လိုက္ျပီး အေျခအေနကို စူးစမ္းၾကည့္ရာ အခန္း၏ အျပင္ဘက္တြင္ တဖ်စ္ဖ်စ္ျမည္သံမ်ား ႏွင့္အတူ အခန္းအတြင္းသို႔ မီးခိုးလံုးမ်ား စိမ့္၀င္လာသည္။ သူအိမ္မီးေလာင္ေနျပီမွန္းသူ ေျခာက္ျခားစြာ သိလိုက္ရသည္။ အနီးဆံုးျပတင္းေပါက္မွန္ကို ခံုျဖင့္ရိုက္ခြဲျပီး ျပတင္းေပါက္မွထြက္ရန္ ၾကိဳးစားေသာ္လည္း အလြန္ ခိုင္ခံ့ေနေသာ ျပတင္းေပါက္ သံတိုင္မ်ားက သူ႔အား ဟန္႔တားေန၏။ အခန္းတြင္းသို႔ မီးခိုးမ်ား တစတစ ပိုမိုမ်ားျပားလာသည္။ အသက္ကို ျပင္းစြာရူရင္း မီးခိုးမ်ား အူထြက္ေနေသာ တံခါး၀ဆီသို႔ သြားျပီး တံခါးကို ဆြဲဖြင့္၏။ ကံမေကာင္းစြာပင္ တံခါးသည္ အျပင္ဘက္တြင္ တခုခုခံေနသျဖင့္ တင္းက်ပ္စြာပင္ ဖြင့္၍မရျဖစ္ေနျပန္သျဖင့္ သူ႔ကိုယ္လံုးျဖင့္ ေဆာင့္ဖြင့္ၾကည့္သည္။ ခံုျဖင့္ရိုက္ဖြင့္ ၾကည့္ေသာ္လည္း အခ်ည္းအႏွီးပင္။ အခန္းအျပင္ဘက္ ရွိ မီးလွ်ံမ်ားသည္ သူ႔အခန္းထဲသို႔ ၀င္ ေရာက္လာသည္။
“ဒုန္း..ဒုန္း..ဒုန္း”
“ကယ္ၾကပါဦး… ဒီမွာဘယ္သူမွ မရွိၾကေတာ့ဘူးလား။ မီးေလာင္ေနတယ္ဗ်ိဳ႔ ကယ္ၾကပါဦး။ အဟြတ္..အဟြတ္”
စည္သူ…။ သူ႔ကို ခုနက တံခါး၀မွာ စည္သူလာၾကည့္သည္ကို မွတ္မိသြားသည္။ သူရုတ္တရက္ သိသြားသည္ စည္သူသူ႔ကို ယုတ္မာသြားျပီ။ အခန္းအျပင္ဘက္တြင္ တခုခုခံထားခဲ့ျခင္း ျဖစ္ႏိုင္ သည္။
“စည္သူ..ေရ.. ငါ..ငါ့ကို တံခါးျပန္ဖြင့္ေပးပါကြာ… ဒုန္း..ဒုန္း…ဒုန္း ေဟ့ေကာင္ ငါ့ကို တံခါးျပန္ဖြင့္ေပး စည္သူ… ေခြးမသား စည္သူ ငါ့ကိုတံခါးျပန္ဖြင့္ ေပးစမ္း ငါ့ကို တံခါးျပန္ဖြင့္ ေပးပါကြာ ငါ့ေတာင္းပန္ပါတယ္ တစ္ေယာက္ေယာက္မ်ားမရွိၾကဘူးလား ဒုန္း…ဒုန္း..ဒုန္း…. အဟြတ္အဟြတ္.. ကယ္… ကယ္ၾကပါဦးဗ်ိဳ႕…….”
တျဖည္းျဖည္း ႏွင့္ သူအသက္ရူက်ပ္လာသည္။ ေခါင္းေတြမူးေနာက္လာျပီး ေမာဟိုက္လာ၏။ သူမ်က္စိ ေတြ က်ိန္းစပ္ေနျပီး ဘာမွမျမင္ရေတာ့ေခ်။ အခန္းတြင္းတြင္ ေအာက္ဆီဂ်င္ အေတာ္နည္းေနျပီ ျဖစ္၏။ သူ႔ရင္ဘတ္ အစံုသည္ ျမင့္တက္ကာ ျပင္းစြာ အသက္ရူရူိက္ရင္း ….။
“ေမေမေရ.. သားေမ့ေမ့ဆီလာခဲ့ျပီ..”
သူ႔မ်က္စိထဲတြင္ ေမေေမက သူ႔ကိုေထြးေပြ႔ထားျပီး သူ႔ေခါင္းကို အသာအယာပြတ္သတ္ေပးေန၏။ ေမေမ့ရင္ခြင္ထဲတြင္ မွီရင္း သ႔ူ၀န္းက်င္တစ္ခုလံုးသည္ အေမွာင္အတိဖံုးလႊမ္းသြားေလေတာ့သည္။
********************
(၂)
“ေဟ့ေကာင္ ေနခန္႔ မင္းကိုငါေမးစရာရွိတယ္။”
“အင္း”
“မင္းဟို..ခ်ိဳယုယကို မင္းလိုက္မလို႔လား”
“ေအးေလ ဘာျဖစ္လို႔လဲ”
“မင္းေတာ့ ျပႆနာ အိုးကို သြားစတာပဲ”
ေနခန္႔က သီဟကို နားမလည္စြာၾကည့္ရင္း…
“ဘာျဖစ္လို႔လဲကြ ငါအခုလဲ ခ်ိဳယုယနဲ႔ အဆင္ေျပေနတာပဲ”
“အာ.. အဲဒီေကာင္မေလးအေၾကာင္း မသိေသးဘူးလား။ တတိယႏွစ္မွာ သူ႔အစ္ကိုရွိတယ္ကြ။ သူ႔အစ္ကို က လူမိုက္လိုလို ဘာလိုလိုနဲ႔ အုပ္စုလိုက္ေနၾကတာ”
“ဟ…သူ႔ဘာသာသူ လူမိုက္ဆိုတိုင္း ငါက ေၾကာက္ရမွာလား၊ ျပီးေတာ့ သူ႕ညီမကုိငါက ရိုးရိုးသားသား လူငယ္ခ်င္း ခ်စ္တာပဲ ဘာအျပစ္ရွိလို႔လဲ။”
သီဟက ေနခန္႕ကို အနည္းငယ္စိတ္တိုသြားသည္။
“ျပီးေရာကြာ.. အဲဒါဆိုလဲ ငါမေျပာေတာ့ဘူး”
သီဟစိတ္ဆိုးသြားမွန္းသိ၍..
“အလကားစတာပါကြာ သီဟကလဲ.. ေအးပါကြာ ငါသတိထားပါ့မယ္ ဒါေပမယ့္ ခ်ိဳယုယနဲ႔ က အဆင္ေျပကာနီးေနျပီကြ ျပီးေတာ့…”
“ေသာက္ရူး ေရာဂါကၽြမ္းေနျပီမွတ္လား”
“အေဟး… မဟုတ္ဘူးလားဆိုေတာ့… အင္းဟုတ္တယ္”
“မင္းအတြက္ ခ်ိဳယုယေဘးက ေဘဘီ၀တုတ္ေလးနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးပါ့မယ္ကြာ”
“ေတာ္ပါျပီကြာ..ေက်းဇူူးတင္ပါတယ္ေနခန္႔ရာ”
“အဟ.. ေဟ့ေကာင္လူၾကားေကာင္းေအာင္ ေလွ်ာက္ညည္းမေနနဲ႔ ကြန္ျပဴတာေက်ာင္းက မင္းေကာင္မေလး ဘယ္နားသြားထားမလဲ။ မင္းကဒီေက်ာင္းမွာလဲ ေနာက္ဇာတ္လမ္း ထြင္ခ်င္ေနျပန္ျပီလား”
“အဟီး”
ကန္တင္း နားမွဖယ္ရီကားမ်ား ထြက္ေတာ့မည္ျဖစ္ရာ
“see you သီဟေရ.. အာေနဦး မနက္ျဖန္ငါမလာႏိုင္ဘူး ဒီေန႔အိမ္ေျပာင္းမွာမို႔ မနက္ျဖန္ ၀ိုင္းကူစရာေတြရွိလိို႔ မင္း roll sheet အေျခအေနၾကည့္ျပီး လတ္မွတ္ထိုးထားေပးကြာ”
“ေအးပါကြ ဒီတပတ္ေက်ာင္းပိတ္ရင္လဲ ငါလာလည္ဦးမယ္ မင္းတို႔အိမ္ကို”
“Ok bye bye”
**************
“ေနခန္႔ေရ.. မင္းကလဲကြာ ဒီေန႔ ျပန္လာတာေနာက္က်လွခ်ည္လား။ ေမေမတို႔ ဒီမွာပစၥည္းေတြ အကုန္ ဟုိဘက္ေရာက္သြားျပီ။ သားကို ေစာင့္ေနတာ”
“ဟုတ္တယ္ေမေမေရ.. ဒီေန႔ ဖယ္ရီက လမ္းမွာပ်က္ေနလို႔ လိုင္းကားစီးျပန္လာတာ”
“ေဟာ သားေဖေဖေတာင္ ေမေမတို႔ကို လာၾကိဳေနျပီ.. သြားရေအာင္သား”
--------------------------------
အခုကၽြန္ေတာ္အသစ္ေျပာင္းေသာ ေနရာသည္ ျခံ၀န္းက အရင္အိမ္ထက္ပိုက်ယ္၀န္းသည္။ အိမ္မွာ တိုက္ခံအိမ္၂ထပ္တိုက္ ေလးျဖစ္ျပီး ျပန္ျပင္ေဆာက္ထားသည္မွာ မၾကာေသးဟု သိရသည္။ သို႔ေသာ္အိမ္ရွင္က မဆီမဆိုင္ အ၀ါေနာက္ေနာက္ၾကီး သုတ္ထားသည္။ အိမ္ထဲတြင္ ပစၥည္းမ်ားက ေနရာခ်ထားတုန္း ျဖစ္သျဖင့္ ဟိုတစ္ပံုဒီတစ္ပံု ျဖစ္ေန၏။
“သားေရ..ေမေမတို႔ ညေနစာစားဖို႔ ထမင္းနဲ႔ဟင္း သြား၀ယ္လိုက္ဦးမယ္။ ျပီးေတာ့ လိုတဲ့ပစၥည္းနဲနဲကို စတိုးဆိုင္မွာ သြား၀ယ္လိုက္အံုးမယ္။ သားဗုိက္ဆာရင္ ဆြဲျခင္းထဲမွာ ေခါက္ဆြဲေျခာက္ထုပ္နဲ႔ ေရေႏြးနဲ႔ ရွိတယ္။ အဆာေျပအရင္စားထားေပါ့။ ေမေမတို႔ သိပ္မၾကာပါဘူး”
“ဟုတ္ကဲ့ပါေမေမ”
ဒီအိမ္ၾကီးကုိ ၾကည့္ရတာ ေနရာသစ္ျဖစ္ေန၍လားမသိ တမ်ိဳးၾကီးျဖစ္ေနသည္။ အေပၚထပ္ တစ္ထပ္ပါသည့္ အတြက္ေတာ့ မိသားစုသံုးေယာက္သာရွိေသာ ေနခန္႔တို႔အတြက္ အနည္းငယ္ က်ယ္၀န္းလွပါသည္။ ေနခန္႔က သူ႔ေနရမည့္ အေပၚထပ္ရွိ အခန္းကို တက္ၾကည့္၏။ အေပၚထပ္ တြင္ အခန္းသံုးခန္းရွိျပီး သူ႔အခန္းႏွင့္ စတိုခန္းသည္ ကပ္လ်က္ျဖစ္သည္။ သူ႔အတြက္ အခန္းက အရင္အိမ္က အခန္းထက္က်ယ္၀န္းပါသည္။ အခန္းထဲရွိ သူ႔ပစၥည္းမ်ားအား ဘယ္ကစရွင္းရမွန္း မသိျဖစ္ေန၍ အရင္ဇိမ္ယူဖို႔ အိပ္ယာ အရင္ခင္းလိုက္သည္။
“အင္း..ဒီအခန္းေလးက ငါ့အရင္အခန္းထက္စာရင္ မဆိုးပါဘူး။ ျပတင္းေပါက္နားမွာ ငါ့ကြန္ျပဴတာ ထားမယ္။ စာၾကည့္စားပြဲက ဒီဘက္ေဘးမွာ ထားရမယ္။”
“ဂ်စ္..ဂ်စ္..ဂ်စ္”
႐ုတ္တရက္ သူ႔ေဘးဘက္ စတိုခန္းမွ တစံုတခုကုတ္ျခစ္သံကို ၾကားလိုက္ရသည္။ သို႔ႏွင့္ စတိုခန္းဘက္သို႔ ကူးခဲ့ျပီး တံခါးကို ဖြင့္လုိက္၏။ တံခါးဖြင့္ဖြင့္ခ်င္း ေအာက္သိုးသိုးအနံ႔ ၾကီးက ႏွာေခါင္းထဲ တိုး၀င္လာသည္။ ဒီအခန္းက ဒီအတိုင္းပစ္ထားတာ ၾကာျပီထင္တယ္။ စတိုခန္းသည္ သူ႔အခန္းေလာက္ က်ယ္ျပီး အခန္းထဲမွာ ကေလးစက္ဘီးစုတ္တစ္စီး၊ ေသတၱာတလံုးႏွင့္ သစ္တိုသစ္စမ်ား၊ ကပ္ထူပံုးၾကီးမ်ားႏွင့္ တံခါးႏွင့္ကပ္လ်က္ တြင္ ဗီဒိုၾကီးတစ္လံုးရွိသည္။ ထိုစဥ္ သူ႕ေနာက္မွာ တစ္ေယာက္ေယာက္ ေရာက္ေနသလို ခံစားရသျဖင့္ လွည့္ၾကည့္လိုက္၏။ သို႔ေသာ္ ဘယ္သူမွရွိ မေနပါ။ အခန္းထဲတြင္ မီးလံုးေလးသာ တပ္ဆင္ထား သျဖင့္ အလင္းေရာင္မွာ မိန္ေဖ်ာ့ေန၏။ ခုနက အသံသည္ ခဏတိတ္ဆိတ္သြားရာမွ သူ႔ေျခသံၾကားေတာ့မွ အသံက ပိုက်ယ္လာသည္။ သူအနည္းငယ္ေတာ့ ေက်ာခ်မ္းသလိုျဖစ္လာသည္။ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ သူ႔နားတြင္ တစ္ေယာက္ေယာက္ရွိေနသလို ခံစားေနရသည္။ ဗီဒိုထဲမွ အသံသည္ ပိုမိုဆူညံလာသျဖင့္ အရဲစြန္႔ ျပီးဆြဲဖြင့္လိုက္သည္။ တစံုတခု သူ႔အေပၚသို႔ ခုန္အုပ္လိုက္သည္။
“၀ုန္း”
“အား”
“အာ… ေတာက္ေၾကာင္စုတ္”
အနက္ေရာင္ မဲေမွာင္ေနေသာ ေၾကာင္တစ္ေကာင္သာ ျဖစ္၏။ ဘယ္သူကမ်ား ဒီေၾကာင္ကို ဗီဒိုထဲလာပိတ္ထား ပါလိမ့္။ ဒုတိယအၾကိမ္ေျမာက္ သူ႔ေနာက္ေက်ာတြင္ တစံုတေယာက္ မတ္တပ္လာရပ္ေနသလို မသတီစြာ ခံစားရျပန္သည္။
“အာ.. ငါဘာေတြ ျဖစ္ေနတာပါလိမ့္ မျဖစ္ဘူး ေအာက္ဆင္းျပီး ေရခ်ိဳးအံုးမွပဲ”
သူေလွကားမွ ေအာက္ထပ္သို႔ ဆင္းရန္ျပင္လိုက္စဥ္ ေအာက္ဘက္ေလွကားရင္းတြင္ သူ႔အားစိမ္းစိမ္းၾကီး ၾကည့္ေနေသာ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္ အားေတြ႔လိုက္ ရသည္။
“ေအာင္မယ္ေလးဗ်”
ေသခ်ာၾကည့္ေတာ့မွ ၈ႏွစ္အရြယ္ ခန္႔ရွိေသာ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္ သာျဖစ္ေနသျဖင့္ ေနခန္႔ အိေျဒၷျပန္ဆည္ လိုက္ျပီး
“ေဟ့ ညီေလး..မင္း ဘာလာလုပ္တာလဲ”
“ကၽြန္ေတာ္အိမ္ေရွ႕ အိမ္ကပါ.. လူသစ္ေတြေရာက္တယ္ဆိုလို႔ လာၾကည့္တာပါ။”
“ေအာ္..ေအး..ဟုတ္ဟုတ္လား…အင္းထိုင္ေလကြာ”
ကေလးေလး တစ္ေယာက္ကို ေတာင္ အဓိပၸါယ္မဲ့စြာ ေၾကာက္ရြ႔ံ႕ေန၍ သူ႔ကိုယ္သူုစိတ္တို မိ၏။
“ကၽြန္ေတာ္ မထိုင္ေတာ့ပါဘူး”
“ဒါနဲ႔ မင္းနာမည္ ဘယ္လိုေခၚလဲကြ”
“အာကာ..ပါ”
ထိုကေလးသည္ ေနခန္႔ႏွင့္ စကားေျပာေနရင္းႏွင့္ ေနာက္ေက်ာကို လွမ္းလွမ္းၾကည့္ေနသျဖင့္ ေနခန္႔ ခင္မ်ာ မလံုမလဲျဖစ္ေနသည္။
“သားေရ အာကာေရ”
“ဗ်ာ သားဒီမွာ လာျပီ ကၽြန္ေတာ္သြားျပီေနာ္”
“ေအာ္ ေအးမင္း အေမေခၚေနျပီထင္တယ္ ေနာက္လဲ ငါ့တို႔ဆီလာခဲ့ေလ”
“ဟုတ္ သြားျပီ”
အာကာက သူ႔ကို ႏႈတ္ဆက္စကားဆိုေသာ္လည္း သူ႔မ်က္လံုးမ်ားက ေနခန္႔ အေနာက္ဘက္ဆီသို႔ သာ တခ်က္တခ်က္ ၾကည့္ေနရာ အနည္းငယ္ေက်ာခ်မ္းလာသည္။
မၾကာမွီ ေမေမတို႔ ျပန္ေရာက္လာၾကသည္။
“သားဗိုက္ဆာေနျပီလား.. ထမင္း၊ ဟင္းေတြ ၀င္၀ယ္ေနလို႔ ၾကာေနတာ ကဲလာေမေမတို႔ စားၾကရ႔ေအာင္၊ ေဖၾကီးေရ.. အဲဒီအထုပ္ေတြ ဒီအတိုင္းထားလိုက္ေတာ့ေလ။ လာညစာစားၾကမယ္။”
ေမေမတို႔၀ယ္လာေသာ ညစာကို စားျပီး ထိုညအဖို႔ ေရပင္မခ်ိဳးေတာ့ပဲ.. ေစာေစာအိပ္ယာ၀င္ ပစ္လိုက္ေတာ့၏။ (ဆက္ရန္...)
ဤဘေလာ့မွ စာသားမ်ား၊ ရုပ္ပံုမ်ားအား စီးပြားေရး ဆိုင္ရာ လုပ္ငန္းမ်ားတြင္ ကူးယူသံုးစြဲျခင္းမျပဳလုပ္ပါရန္ (အထူး) သတိေပး တားျမစ္အပ္ပါသည္။
July 3, 2007 at 12:18 PM
ေမွ်ာ္...ေမွ်ာ္...ေနသည္။ အသံတုန္တုန္ျဖင့္
July 14, 2007 at 9:16 AM
ဆက္လဲ မေရးပါလား.. ေမွ်ာ္ရတာ ပင္ပန္းလိုက္တာ..