Posted in
Labels:
poem
|
Saturday, December 29, 2007
မအိပ္ခ်င္ပါဘူးဆိုမွ
ခပ္ျပာျပာ မ်က္ခြံေတြက စပ္ခိုးေနၾကတယ္
မယ္မယ္ရရ မရွိတဲ့ မ်က္ႏွာက်က္ေလးေထာင့္ေတြက
(သူတို႔ဟာ သူတို႔) ကန္႔လန္႔ေတြးေနၾက..
အစာသြပ္ထားတဲ့ ဦးေႏွာက္ၾကီးနဲ႔..
ေျခပစ္လက္ပစ္ ပံုက်ေနတဲ့ ခပ္ငူငူ (ငါဟာ)
လက္တံရွည္က်ိဳးေနတဲ့ နာရီေကာင္ေပါ့…
အဇၹ်တၱထဲက စိမ့္ထြက္လာတဲ့
လတ္ဆတ္ျခင္းေတြက အျပင္ထြက္လာစဥ္မွာပဲ
ခန္းျပင္ရဲ႕ ေျခာက္ကြဲ သလပ္မႈေၾကာင့္
ခ်က္ခ်င္း ပုပ္သိုးသြားျပန္တယ္..
တကယ့္ကို စိတ္ပ်က္စရာ ေကာင္းတဲ့
အဆီခန္းေနေသာ ျပတင္းေပါက္ ပတၱာေတြက..
ညအိပ္ဧည့္သည္ လက္မခံပါဟု
တက်ီက်ီ..ေအာ္ညည္းေနၾကရဲ႕…
စကားလံုးေညွာ္နံ႕ေတြနဲ႔ ရစ္ေထြးခဲ့ျပီး
တစ္ပတ္စာ လူ႔က်င့္၀တ္ ေတြကို
ေလွ်ာ္ဖြတ္ေဆးေက်ာ ရတာလဲ
ငါ့နံရိုးျပိဳင္းေတြေတာင္ ေအာင့္လို႔….
ဘယ္ေတာ့မွ မရင့္က်က္ႏိုင္ေသးတဲ့
ငါ့ စိတ္ကူးေတြက… ေခ်ာကလက္တခုစာ
အိပ္မက္ကို ထပ္ကာ ထပ္ကာ မက္ေနမိတယ္..
ဘ၀ရဲ႕ ဆုဒိုခု ကြက္ေတြထဲ က ငါကိုယ့္ငါကို..
ေဒါင္လိုက္ထည့္ရမလား… ကန္႔လန္႔ထည့္ရမလား
ေတြးရခက္ေနတုန္းပဲ….
မၾကည့္ပဲနဲ႔… ေတြ႔လာတဲ့ မ်က္စိေအာက္က…
မံုယိုေနေသာ့ လူ႔အတၱေတြ… က
ၾကည့္ရတာ အီစိမ့္လာျပီ….
ပလံုစီေနတဲ့ ျမိဳ႕ျပအက်ည္းတန္ညေတြကို…
ကုလားကာ ေအာက္မွာ လွမ္းေတြ႔ေတြ႔ေနရတယ္
ဘယ္ေတာ့မွ ထူးဆန္းမလာတဲ့…. ငါ့ျပကၡဒိန္ေတြနဲ႔..
အ၀ါေရာင္ စာမ်က္ႏွာမ်ားၾကား
ေအးစက္ျခင္းေတြ တိုးေ၀ွ႕လာတဲ့…
ေၾသာ္…ငါ့ရဲ႕… တနဂၤေႏြ ……။
Posted in
Labels:
Article,
Thought
|
Saturday, December 29, 2007
လူႏွင့္ မ်က္ႏွာဖံုး
တခါတေလ လူေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာဖံုးေတြ ကြာက်သြားတဲ့အခါ အဲဒိေအာက္က မ်က္ႏွာအမ်ိဳးမ်ိဳးကို ေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။ တခ်ိဳ႕မ်က္ႏွာေတြက ခ်ဥ္တယ္။ တခ်ိဳ႕က ခါးသီး႐ႈံ႕တြေနတယ္။ တခ်ိဳ႕က မဲ့ရြဲ႕ေနတယ္။ တခ်ိဳ႕မ်က္ႏွာေတြက ေအးစက္စက္ႏိုင္တယ္။ တကယ့္ကိုျငိမ္ဆိမ္လြန္းတဲ့ မ်က္ႏွာဖံုးေတြ ေနာက္မွာေတာင္မွ ရြံစရာလူ႔က်င့္၀တ္ ေဖာက္မယ့္ မ်က္ႏွာေပါက္မ်ိဳးေတြေတာင္ တခါတရံ တအံ့တၾသ ေတြ႕ႏိုင္ပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ရဲ႕ မ်က္ႏွာဖံုး အေပၚယံေတြက အသိဉာဏ္ပကာသနေတြ လူမသိေအာင္ ဖံုးႏိုင္တယ္။ အသိဉာဏ္ရွိတဲ့ တကယ့္ပညာရွိတစ္ေယာက္ရဲ႕ ျပယုဂ္ဟာ လူမျမင္ကြယ္ရာမွာမွာလဲ လူျမင္ကြင္းမွာ ကဲ့သို႔ မိမိအတၱကိုပယ္သတ္ ႏိုင္ရပါမယ္။ ေလာကမွာ ေၾကာက္စရာ ေကာင္းတာက လူဆိုးသူခိုးေတြ မဟုတ္ပါဘူး။ တကယ္ဆိုးမိုက္တဲ့ သူေတြဟာ သူတို႔ဟာ သူတို႔ဆိုးမိုက္ျပီးသားမို႔ ထင္ရွားေနျပီးသားပါ။ အဲဒိလူဆိုး သူခိုးထက္ ပိုေၾကာက္စရာ ပိုေက်ာခ်မ္းစရာေကာင္းတာက အေပၚယံအေရျခံဳ ေၾကာင္သူေတာ္မ်ားပါပဲ။ ပညာရွိဆိုတာ ထမင္းစားျပီးတဲ့ခါ လက္ေဆးကာ သုတ္စရာအ၀တ္မရွိခဲ့ရင္ လူကြယ္ရာျဖစ္ေနရင္ေတာင္မွ ဘယ္ေတာ့မွ ကိုယ့္ပုဆိုးကိုယ္ ျပန္မသုတ္ပါဘူး။ ဒါက ၾကားဖူးနား၀ေလးပါ။ ရိုးရွင္းေပမယ့္ သူ႔ေနာက္မွာ အေတြးေတြ တပံုၾကီးပါပါတယ္။ အသိဉာဏ္ဆိုတာ ခံယူတတ္ရင္ လိုသလိုလုပ္ယူလို႔႔ရေပမယ့္ အရိုးစြဲေနတဲ့ ဗီဇေလးေတြကေတာ့ တခါတရံ မဖံုးႏိုင္ မဖိႏိုင္ ေပၚေပၚလာတတ္ပါတယ္။ အဲဒါဟာ ဘယ္ေတာ့မွ လုပ္ယူျပီးျပင္လို႔ မရတာမ်ားပါတယ္။ ျပင္ဖို႔လဲေတာ္ေတာ္ခဲယဥ္းလိမ့္မယ္။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ သိအံုးမွ။
ဒီလိုစိတ္မ်ိဳးဟာ တနည္းအားျဖင့္ လူေတြရဲ႕အတြင္းစိတ္မွာ ခုိကပ္ပုန္းေအာင္းေနတဲ့ ဘီလူးသရဲစိတ္ (ဆိုလိုတာ ေၾကာက္စရာေကာင္းေသာ၊ ဘာကိုမွမၾကည့္တတ္ တခါတရံ မိမိအတၱတစ္ခုတည္းအတြက္နဲ႔ ေအာက္တန္းက်ရဲေသာ စိတ္) မ်ိဳး ျဖစ္ပါတယ္။ အတြင္းစိတ္ထဲက အညစ္အေၾကးေတြဟာ အျပင္စိတ္က မသိလိုက္ဖာသာ စုပ္ယူလိုက္တဲ့ဟာေတြျဖစ္ပါတယ္။ စိတ္ပညာ သေဘာတရားေတြနဲ႔ ေျပာရင္ေတာ့ နဲနဲရႈပ္သြားပါလိမ့္မယ္။ ထားပါေတာ့။ တခါတေလ ကိုယ္ဘယ္လိုမွ မထင္မွတ္ထားေသာ ခပ္ညစ္ညစ္ ပတ္ပတ္ အေတြးမ်ိဳးကို အဲဒိလို မ်က္ႏွာဖံုးစြပ္လူေတြက လက္ရဲဇက္ရဲ လုပ္တတ္ေလ့ရွိၾကပါတယ္။ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရဲ႕ အျပဳအမူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ေျပာတဲ့အေျပာနဲ႔ အလုပ္နဲ႔လြဲေနတတ္တာမ်ားပါတယ္။ လူေရွ႕သူေရွ႕မွာေျပာေနတဲ့ စကားလံုးၾကီးက်ယ္ေတြဟာ တကယ့္လက္ေတြ႕သူတို႔အမူအက်င့္ေတြနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ေလး အလွမ္းေ၀းေနတာေတြ ေတြ႕ႏိုင္ပါတယ္။ စာၾကီးေပၾကီး ဒႆနေတြဘာေတြ ဖတ္လဲဖတ္ပဲရွိမွာပါ။ စုပ္ယူမႈ (absorb) မရွိရင္ အလကားပါပဲ။ အေတြးအေခၚစာအုပ္ၾကီး ဖတ္ျပီး ျပီးသာ ျပီးသြားမယ္။ သူ႔အတြက္ အတြင္းက်က် ေတြးေခၚစုပ္ယူ ႏိုင္စြမ္းမရွိရင္ အက်ိဳးမရွိႏိုင္ပါဘူး။ ဒါမ်ိဳးက အေရအတြက္သာ ရွိျပီး ကိုယ့္အတြက္ အရည္အခ်င္းေတြ ျပန္မရတတ္တာမ်ိဳးပါ။ အေပၚယံအေဆာင္ အေယာင္ဆိုတာ မျမဲျခင္းေတြပါ ဆိုတာ ဟိုးဗုဒၶေခတ္ထဲက ၾကားဖူးလာတဲ့ ရိုးအီေနတဲ့ ဓမၼအျမင္ပါ။ ဒါေပမယ့္ ဒါကိုပဲ သိသာသိျပီး ေသခ်ာမျမင္ႏုိင္တာေတာ့ တမ်ိဳးေတာ့ ေတြးရခက္တာေပါ့ေလ။
ဒီေနရာမွာ အတြင္းစိတ္ရိုင္းေတြကို မဖံုးႏိုင္တဲ့သူက်ေတာ့ ရိုးသားလို႔ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ေျပာရရင္ သူ႔ရဲ႕ဟန္ေဆာင္တတ္တဲ့ အေပၚယံမ်က္ႏွာဖံုး အမ်ိဳးအစားမေကာင္းလို႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ မ်က္ႏွာဖံုးဆိုတာ ဘယ္သူမွ အျမဲတမ္းစြပ္ထားႏိုင္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ တခ်ိန္ခ်ိန္ ေတာ့ ျပန္ခၽြတ္ရတာပဲ။ မယံုရင္ ေသခ်ာစူးစိုက္ၾကည့္ပါ။ လူဆိုတာ ကိုယ္နဲ႔ မ်က္ႏွာဖံုးခ်င္းတူသူေတြကိုပဲ ေရြးေပါင္းတတ္က်တယ္။ ေသခ်ာေရြးခ်ယ္ စရာမလိုပဲကို သူ႔ဟာသူ မသိစိတ္က ေရြးသြားတတ္ပါတယ္။ အရင္ဆံုးသင့္မွာ မ်က္ႏွာဖံုးရွိမရွိ အရင္ စမ္းသပ္ၾကည့္ပါ။ စမ္းသပ္လို႔ ခြဲျခမ္းၾကည့္လို႔ မသိႏိုင္ဘူးဆိုရင္ေတာ့ သင့္သူငယ္ခ်င္း၊ သင့္မိတ္ေဆြရဲ႕ မ်က္ႏွာဖံုးကြာက်ခ်ိန္ကို သတိထားၾကည့္ပါ။ အဲဒိအခါ သူ႔မ်က္ႏွာဖံုးေအာက္က သင္ဘယ္လိုမွ မထင္ထားတဲ့ သူ႔မ်က္ႏွာစစ္ၾကီး ေပၚလာပါလိမ့္မယ္။ သူ႔မွာေတာင္ မ်က္ႏွာဖံုးရွိေနမွေတာ့ ကိုယ့္မွာလဲ ရွိဖို႔က်ိန္းေသေနျပီ။ အတြင္းမ်က္ႏွာစစ္ၾကီးကေတာင္ နဲနဲသြားတူတဲ့ အခ်က္ေတြ ရွိခ်င္ရွိႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။ အဲကိုယ့္မွာ မ်က္ႏွာဖံုးတခု ရွိျပီလို႔ သိရင္ေတာ့ အခ်ိန္မွီခၽြတ္ရင္ခၽြတ္ မခၽြတ္ရင္ေတာ့ တခ်ိန္ခ်ိန္ သင္မ်က္ႏွာဖံုး ခဏခၽြတ္တဲ့ ခ်ိန္တစ္ေယာက္ေယာက္ ဒါမွမဟုတ္ အမ်ားက ျမင္သြားလို႔ကေတာ့ သင္လဲ လူေတြထဲက (သူတို႔လိုပဲ) ထူးမျခားနား လူ႔အႏၶတစ္ေယာက္ပဲ ျဖစ္ျပီလို႔မွတ္။ လူေတြက ေကာင္းတဲ့ အခ်က္သာ ေက်ာ္ခ်င္ေက်ာ္သြားမယ္။ ဒါမ်ိဳးက် ေသခ်ာ ဂရုတစိုက္ရွိၾကလိမ့္မယ္။ အဲဒိေတာ့ ကိုယ့္မွာ မ်က္ႏွာဖံုးရွိျပီလို႔ သိတဲ့ခ်ိန္ကစျပီး ေက်းဇူးျပဳ၍ စုတ္ျဖဲပစ္လိုက္ပါ။ အတြင္းမ်က္ႏွာၾကီးကို ၾကည္လင္ေနေအာင္ ေဆးေၾကာပစ္ပါ။ေျပာျပီးျပီပဲ မ်က္ႏွာဖံုးဆိုတာ ၾကာၾကာစြပ္ထားလို႔ ရတဲ့ အရာမဟုတ္ဘူးဆိုတာ …..။
Posted in
Labels:
အတိုအထြာ
|
Friday, December 28, 2007
အြန္လိုင္းရည္းစားဆိုတာ ခုေခတ္မွာၾကားေလ့ၾကားထရွိတဲ့ ရည္းစားထားနည္း ဖက္ရွင္တစ္မ်ိဳးပါပဲ။ လူခ်င္းလဲ တခါမွ မေတြ႔ဖူးပဲနဲ႕ ခ်စ္ၾက..တယ္။ ကိုယ္က အခ်စ္စစ္လို႔ ထင္ေပမယ့္ တဖက္ဖက္က ကိုယ့္ကို ကစားစရာလို လုပ္သြားရင္ ခံရေရာပဲ။ အဲဒိအေၾကာင္းေလးေတြထဲက သူသိတဲ့ အေၾကာင္းေလးကို ကၽြန္ေတာ့္ သယ္ရင္း တစ္ေယာက္ ဘေလာ့မွာ ေရးထားပါတယ္။ ဖတ္ေစလိုပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ အခ်စ္ဆိုတာ ဘယ္ေနရာ ဘယ္ေဒသေရာက္ ေရာက္ နယ္ေျမမျခားပါဘူး။ အခ်စ္စစ္မွန္ရင္ေပါ့ေလ..။ ဒါေပမယ့္ လူေတြက တခါတေလ ေတာ့ ဉာဏ္တိမ္သားဗ်။ ေအးေပါ့ေလ.. ထမင္းစားေရေသာက္ သူမ်ား အသဲလိုက္ခြဲေနတဲ့ သူူေတြ အတြက္ေတာ့ ေအးေဆးေနမွာေပါ့..။ အခ်စ္ဆိုတာ ကိုးကြယ္ စရာ မဟုတ္ေပမယ့္ တန္ဖိုးထားသင့္တဲ့ အရာလို႔ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ထင္တယ္။
ဒီမွာဖတ္ႏိုင္ပါတယ္
Posted in
Labels:
memories
|
Friday, December 28, 2007
ဘုန္းဘုန္းေတြထဲက ဘေလာ့ဂ္ေရးတဲ့ သူဆိုတာ အေတာ္ရွားပါးပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ တိုးတက္ေနတဲ့ေခတ္ၾကီးမွာ သာသနာျပဳဘုန္းဘုန္းေတြထဲကလဲ ဒီလိုေရးႏိုင္တဲ့သူေတြ စိတ္၀င္စားတဲ့သူေတြ မ်ားမ်ားေပၚသင့္တယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ထင္တယ္။ ဒါမွဗုဒၶသာသနာကို ေခတ္မွီနည္းနဲ႔ ျပန္႔ပြားေအာင္ လုပ္ႏိုင္မွာပါ။ ေျပာမယ္ဆို ကၽြန္ေတာ္သိတဲ့ ဘုန္းဘုန္း ဦးကုမာရ ဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ထက္ ဘေလာ့ေရးတာ အမ်ားၾကီးေစာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဘုန္းဘုန္းကို သိတာ အခ်ိန္ကာလ အားျဖင့္ သိပ္မၾကာလိုက္ေပမယ့္ ဘုန္းဘုန္း ဦးေကာ၀ိဒေကာ ဘုန္းဘုန္း ဦးကုမာရေကာ ခင္မင္စရာေကာင္းျပီး ေခတ္အျမင္ရွိျပီး တိုးတက္တဲ့ ဗုဒၶသာသနာျပဳဘုန္းဘုန္းေတြပါပဲ။ ခုေတာ့ ဘုန္းဘုန္း ဦးကုမာရဟာ ဒီကေန႔ ေလယာဥ္ပ်ံနဲ႔ စင္ကာပူကိုၾကြသြားပါျပီ။ သီရိလကၤာမွာ PhDဘြဲ႔အတြက္ သြားတဲ့ ဘုန္းဘုန္း ဦးကုမာရတစ္ေယာက္ သာသနာ့အက်ိဳးဆထက္တပိုး သယ္ပိုးႏိုင္ပါေစလို႔ တပည့္ေတာ္ ဆုေတာင္း ေမတၱာပို႔သပါတယ္။ :D
ဘုန္းဘုန္းဦးကုမာရႏွင့္ ကပၸိယၾကီး တိုလီမုတ္စ :P
Posted in
Labels:
poem
|
Thursday, December 27, 2007
မေတြးဘဲနဲ႔ ….
ဦးေခါင္းခပ္ႏုႏုထဲ ၀င္၀င္လာတယ္…
မမက္ဘဲနဲ႕ ငါ့မ်က္လံုးအိမ္ထဲ
လာလာ အိပ္မက္ျဖစ္ေနတယ္…
မေျပာျဖစ္ေပမယ့္ တစ္ဦးတည္း ၾကိတ္ၾကံေနမိတယ္
မရည္ရြယ္ဘဲနဲ႔
တိုးခတ္သြားတဲ့ ရင္ခတ္သံကို
ကိုယ့္ဟာကိုယ္ (တအံ့တႀသ) ျပန္ၾကားရတယ္..
စည္းတစ္ခုျခားေနတဲ့….
ဟိုမွာဘက္က….သူမကို
တိုးတိုးေလး ျပံဳးျပေနရတယ္…
တကယ့္ကို မုန္းစရာ ေကာင္းတဲ့
လူ႕က်င့္၀တ္ေတြထဲ…
ငါက မယဥ္ေက်းေကာင္ ျဖစ္ေနမွာေပါ့..
တစ္ၾကိမ္ပဲ့ဖူးတဲ့ ငါ့ႏွလံုးအိမ္က
(သူမကို) ခံုမင္ဖို႔…
နဲနဲေတာ့ ခပ္ရြံ႕ရြံ႕ေနတာေပါ့..
ဆိတ္ညံေနတဲ့ ၀န္းက်င္ေအးစက္ထဲက
အထီးက်န္ (ငါ) ဟာ
ခပ္ရြံ႕ရြံ႕ေလး….ရြတ္ညည္းမိတယ္…
“တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ေလ………”
Posted in
Labels:
poem
|
Wednesday, December 26, 2007
အဆီခန္းေနတဲ့ ဦးေႏွာက္အခန္းပ်က္တစ္လံုးနဲ႔...
ခ်ဥ္ေစာ္နံ ဒႆနေတြေပက်ံေနတဲ့သူ....
ခပ္လြင့္လြင့္ ပ်က္ရယ္သံေတြ....
မ်က္ႏွာက်က္ အေပၚဘက္ကို တစြန္းတစ ထြက္လာၾကတယ္..
ေျခဖ၀ါးေအာက္က လူ႔ယဥ္ေက်းမႈမ်ား
ရိုးတိုးရြတ မ်က္စိေနာက္ေအာင္....
သြားလာေနၾကေပါ့...
ဘာမွတြယ္တာစရာ မရွိေတာ့တဲ့ နာရီလက္တံေတြေရွ႕မွာ..
ခႏၶာကိုယ္ကို ေရွ႕သို႔ကိုင္းညႊတ္က်...
တခ်ိန္ခ်ိန္ခြဲရမယ့္ ေလာကၾကီးကို ဂြတ္ဘုိင္လို႔ ႏႈတ္ဆက္ရင္း
တျဖည္းျဖည္း.....နိမ့္၍...နိမ့္၍......နိမ့္၍...............။
ဤဘေလာ့မွ စာသားမ်ား၊ ရုပ္ပံုမ်ားအား စီးပြားေရး ဆိုင္ရာ လုပ္ငန္းမ်ားတြင္ ကူးယူသံုးစြဲျခင္းမျပဳလုပ္ပါရန္ (အထူး) သတိေပး တားျမစ္အပ္ပါသည္။