- Find out what I'm doing, Follow Me :)
ျမန္မာယူနီကုဒ္ျဖင့္ေရးေတာ့မည္
ကၽြန္ေတာ္ အခုတေလာမွ ျမန္မာယူနီကုဒ္ကို စမ္းသုံးၾကည့္ေနတာ အေတာ္ေလး အဆင္ေျပေနတယ္။ အစေရးတုန္းက အရင္ကသုံးေနၾက ၀င္းျမန္မာ၊ ေဇာ္ဂ်ီတို႔နဲ႔ လက္ကြက္ သိပ္မတူေတာ့ လက္ေပါက္ ေတာ္ေတာ္ကပ္ တယ္ဗ်။ ေအာက္ကျမင့္တို႔ ပါဌ္ဆင့္တို႔ ရိုက္ရတာ အစက သိပ္နားမလည္ဘူး။ ခုေတာ့ႏွစ္ရက္ သုံးရက္ေလာက္ ေလ့က်င့္လိုက္တာ အေတာ္ဟုတ္ေနၿပီလို႔ ေျပာရမယ္။ ေဇာ္ဂ်ီကို သံေယာဇဥ္ ရွိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဘေလာ့ဂ္စေရး ျဖစ္သြားတာ ေဇာ္ဂ်ီ ေၾကာင့္ပါပဲ။ ေဇာ္ဂ်ီေဖာင့္သာ မရွိရင္ ကၽြန္ေတာ့္ ဘေလာ့ဂ္လဲ ျဖစ္လာမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ သိတဲ့အတိုင္း လူက အျမဲတမ္းႀကီး ဘိုလိုေရးရမယ္ ဆိုရင္ ဘာသာစကား အခက္အခဲရယ္၊ အပ်င္းထူတာ ရယ္ေၾကာင့္ အျမဲေရးျဖစ္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေဇာ္ဂ်ီကို ေၾကာင့္ ျမန္မာလို ေရးျဖစ္ခဲ့ တာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ အခုေနာက္ပိုင္း ဝီကီေတြမွာ ၀င္ေရးခ်င္ေတာ့ ျမန္မာယူနီကုဒ္နဲ႔ မရင္းႏွီးေတာ့ ၀င္ေရးဖို႔ အဆင္မေျပဘူး။ ေနာက္ၿပီး အခုေနာက္ပိုင္း ဆိုက္ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားကလဲ ျမန္မာ ယူနီကုဒ္ကို ေတာ္ေတာ္မ်ား မ်ား သုံးလာၾကတယ္။ ယူနီကုဒ္ အေၾကာင္း ဖတ္ဖူး ၾကားဖူးေနတာ ၾကာေနၿပီျဖစ္ေပမယ့္ ျမန္မာယူနီကုဒ္နဲ႔ ေရးတဲ့ဆိုက္ေတြကို ၾကည့္ဖို႔ ေဖာင့္ကို စက္ထဲကို ထည့္ၿပီး ၾကည့္တာ ကလြဲလို႔ ယူနီကုဒ္ ကီးဘုတ္ကို မစမ္းၾကည့္ ျဖစ္ဘူး။ (တခါစမ္းၾကည့္ဖူး ေပမယ့္ ေဇာ္ဂ်ီနဲ႔ အသားက်ေန ေတာ့ ရိုက္ၾကည့္ တဲ့အခါ လက္ကြက္ေတြ ကေပါက္တိ ကေပါက္ခ်ာေတြ ျဖစ္ေနတာနဲ႔ မသုံး ျဖစ္ေတာ့ဘူး။)
ဒီျမန္မာ ယူနီကုဒ္ကေတာ့ သုံးၾကည့္ေတာ့မွ အေတာ္ေလး သေဘာက်စရာေတြ ေတြ႕တယ္ဗ်ာ။ အဲ့ဒိအခ်က္ေတြကေတာ့ အသတ္ေရးမယ္ဆိုရင္ 'င္' အတြက္ '္' ကလဲ F ပဲ၊ ေရးခ် ေရွ႕ထိုး 'ေပၚ' ဆိုရင္လဲ အဲ့ဒိ ေရးခ် အေနာက္က ေရွ႕ထိုး အသတ္အတြက္လဲ F ပါပဲ။ ရရစ္ ရပင့္ အတြက္ ဆိုရင္လဲ J တစ္လုံးတည္းနဲ႔ ၿပီးပါတယ္။ ပါဌ္ဆင့္ ဆိုရင္လဲ shift + F ဆိုတာနဲ႔ '္' ပုံစံနဲ႔ ဗ်ည္းေတြကိုပဲ အဲဒိေနာက္မွာ ရိုက္ရင္ ပါဌ္ဆင့္ ျဖစ္ေရာဗ်ာ။ ေရးတဲ့ အကၡရာ မမွန္ရင္ အသတ္တင္လို႔ လုံးႀကီးတင္ လို႔လဲ မရျပန္ဘူး။ အကၡရာ ဥ ကို ဉ ကေလးဟန္ေဆာင္ ၿပီး အသတ္ တင္လို႔ မရသလို၊ သုညကိုလဲ ဝ လုံး လုပ္ၿပီး လုံးႀကီး တင္လို႔ မရပါဘူး။ အေတာ္ေလး စနစ္က် သြားပါတယ္။ တျခား ေဖာင့္ေတြ ထက္ အဆင္ေၿပ ေခ်ာေမြ႕တဲ့ အခ်က္ေတြ အမ်ားႀကီးရွိေသး တယ္။(အေသးစိတ္ သိခ်င္ရင္ ဒီမွာသြားၾကည့္နိုင္ပါတယ္။) အေတာ့္ကို လြယ္ကူ သက္သာ တယ္ဗ်။ တျခားသူေတြေတာ့ သိတာ ၾကာၿပီ ျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္မယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ အခုမွ စမ္းသုံးၾကည့္ရင္း ႀကိဳက္သြားၿပီ ဗ်ာ။ ေရးရတာ လက္ေပါက္ကပ္ တယ္လို႔ ေျပာေျပာေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္း ေတြနဲ႔၊ ျမန္မာယူနီကုဒ္ လက္ကြက္ မစမ္း ၾကည့္ဖူး ေသးတဲ့ သူငယ္ခ်င္း တို႔ေရ ေသခ်ာ စမ္းသုံးၾကည့္ဖို႔ တိုက္တြန္းလိုပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ ျမန္မာ ယူနီကုဒ္ ေျပာင္းသုံး ၿပီဗ်ိဳး။
ဒီျမန္မာ ယူနီကုဒ္ကေတာ့ သုံးၾကည့္ေတာ့မွ အေတာ္ေလး သေဘာက်စရာေတြ ေတြ႕တယ္ဗ်ာ။ အဲ့ဒိအခ်က္ေတြကေတာ့ အသတ္ေရးမယ္ဆိုရင္ 'င္' အတြက္ '္' ကလဲ F ပဲ၊ ေရးခ် ေရွ႕ထိုး 'ေပၚ' ဆိုရင္လဲ အဲ့ဒိ ေရးခ် အေနာက္က ေရွ႕ထိုး အသတ္အတြက္လဲ F ပါပဲ။ ရရစ္ ရပင့္ အတြက္ ဆိုရင္လဲ J တစ္လုံးတည္းနဲ႔ ၿပီးပါတယ္။ ပါဌ္ဆင့္ ဆိုရင္လဲ shift + F ဆိုတာနဲ႔ '္' ပုံစံနဲ႔ ဗ်ည္းေတြကိုပဲ အဲဒိေနာက္မွာ ရိုက္ရင္ ပါဌ္ဆင့္ ျဖစ္ေရာဗ်ာ။ ေရးတဲ့ အကၡရာ မမွန္ရင္ အသတ္တင္လို႔ လုံးႀကီးတင္ လို႔လဲ မရျပန္ဘူး။ အကၡရာ ဥ ကို ဉ ကေလးဟန္ေဆာင္ ၿပီး အသတ္ တင္လို႔ မရသလို၊ သုညကိုလဲ ဝ လုံး လုပ္ၿပီး လုံးႀကီး တင္လို႔ မရပါဘူး။ အေတာ္ေလး စနစ္က် သြားပါတယ္။ တျခား ေဖာင့္ေတြ ထက္ အဆင္ေၿပ ေခ်ာေမြ႕တဲ့ အခ်က္ေတြ အမ်ားႀကီးရွိေသး တယ္။(အေသးစိတ္ သိခ်င္ရင္ ဒီမွာသြားၾကည့္နိုင္ပါတယ္။) အေတာ့္ကို လြယ္ကူ သက္သာ တယ္ဗ်။ တျခားသူေတြေတာ့ သိတာ ၾကာၿပီ ျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္မယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ အခုမွ စမ္းသုံးၾကည့္ရင္း ႀကိဳက္သြားၿပီ ဗ်ာ။ ေရးရတာ လက္ေပါက္ကပ္ တယ္လို႔ ေျပာေျပာေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္း ေတြနဲ႔၊ ျမန္မာယူနီကုဒ္ လက္ကြက္ မစမ္း ၾကည့္ဖူး ေသးတဲ့ သူငယ္ခ်င္း တို႔ေရ ေသခ်ာ စမ္းသုံးၾကည့္ဖို႔ တိုက္တြန္းလိုပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ ျမန္မာ ယူနီကုဒ္ ေျပာင္းသုံး ၿပီဗ်ိဳး။
ေနာင္အႏွစ္၂၀ ၾကာေသာအခါ၀ယ္
“ေ၀့ ကိုယ့္လူ.. ခင္ဗ်ား.. ခင္ဗ်ား ကိုမင္းယြန္းသစ္ မဟုတ္လားဗ်...”
ရံုးဆင္းခ်ိန္မို႔ လူအနည္းငယ္ က်ပ္ေသာ ေျမေအာက္ရထား ေပၚတြင္ လူတစ္ေယာက္က လာႏႈတ္ဆက္ ျခင္းျဖစ္၏။ ျမင္ဖူးသလိုလိုရွိေသာ ထိုသူကို ရုတ္တရက္မို႔ စဥ္းစားမရပဲ အလိုက္သင့္ ျပန္ႏႈတ္ဆက္လိုက္သည္။
“ဟုတ္ပါတယ္... ခင္ဗ်ား..က”
ထိုသူက ျပံဳးလိုက္ျပီး
“ကၽြန္ေတာ္ ရဲဘုန္းေလဗ်ာ .. ၾကာျပီဆိုေတာ့ ကိုယ့္လူက ေမ့ေနျပီေပါ့.. အင္းႏွစ္ ၂၀ ေတာင္ ၾကာသြားျပီကိုး”
ထိုသူမ်က္ႏွာအား တစိမ့္စိမ့္ ျပန္ပံုေဖာ္ရင္းမွ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္မွတ္မိသြားေတာ့သည္။
“အဟား ဟုတ္ျပီဗ်ာ.. ခင္ဗ်ား ယူအက္စ္ကို ထြက္သြားတဲ့ ကိုရဲဘုန္းပဲ မွတ္မိျပီဗ်.. ရုတ္တရက္ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္မွတ္မိမလဲ.. ေဆာရီးဗ်ာ..”
ကၽြန္ေတာ္က မွတ္မိေၾကာင္း ေျပာလိုက္မွ အားတက္သြားဟန္ျဖင့္
“ေအးဗ်ာ... မေတြ႕တာ ၾကာျပီေကာ.. ခင္ဗ်ား အခု အိမ္ျပန္မွာလား..”
သူက ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ တခုခု သြား စားေသာက္ရင္း စကား ေျပာခ်င္ပံုပါပဲ။ ဒါနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္လဲ စကား လမ္းေၾကာင္း ေပးလိုက္သည္။
“အင္း ဟုတ္တယ္ဗ်.. တဆိုင္ဆိုင္မွာ ေအးေဆး စကား ထိုင္ေျပာရင္ မေကာင္းဘူးလား”
“ေကာင္းတာေပါ့ ကိုမင္းယြန္းရ”
ရထားမွ ေရွ႕ရပ္မည့္ ဘူတာ နာမည္ ေၾကျငာသံ ထြက္ေပၚလာ၏။
“ရန္ကင္းဘူတာသို႔ ဆိုက္ေရာက္ ပါေတာ့မယ္ရွင္”
“ကဲ ဒီဘူတာမွာပဲ ဆင္းလိုက္ၾကရေအာင္ဗ်ာ..”
ေျပာေျပာဆိုဆိုႏွင့္ ဘူတာ ေရာက္သည္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၂ေယာက္ လူအုပ္ၾကားမွ တိုးထြက္ လိုက္ၾကသည္။ ရံုးဆင္းခ်ိန္မို႔ ဘူတာထဲတြင္ လူမ်ား ပ်ားပန္းခတ္မွ် ရႈပ္ေထြးေန၏။ လက္မွတ္ကဒ္ကို sensor ေပၚတင္လိုက္ျပီး ကၽြန္ေတာ္က ဦးစြာ ထြက္လိုက္သည္။
“ဘယ္လိုလဲ အဆင္ေျပရဲ႕လား ..ဗ် ဘာေတြလုပ္ေနလဲ”
စက္ေလွကား ဘက္ဆီသို႔ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း သူ႔ကို ကၽြန္ေတာ္က စကား စလိုက္သည္။ သူက ကၽြန္ေတာ္ေမးတာ ကို မေျဖႏိုင္ေသးပဲ ဘူတာ အတြင္းရွိ အတက္အဆင္း စက္ေလွကား မ်ားတြင္ သြားလာေနေသာ လူအုပ္ၾကီးကို တအံ့တၾသ ေငး ၾကည့္ေန၏။
“Excuse Me”
ႏိုင္ငံျခားသား တစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၂ေယာက္ကို လမ္းေတာင္းျပီး စက္ေလွကား ေပၚသို႔ ခပ္သုတ္သုတ္ တက္သြား၏။
“အံ့ၾသစရာပဲဗ်ာ.. ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ မယံုႏိုင္ဘူး.. အိပ္မက္မက္ ေနသလား ေအာက္ေမ့ရတယ္.. ကၽြန္ေတာ္.. ကၽြန္ေတာ္ ျမန္မာျပည္ ျပန္ေရာက္ ေနတာ ဟုတ္ပါတယ္ေနာ္.. ဟုတ္လား . ကိုမင္းယြန္း”
ကၽြန္ေတာ္က သူ႔စကားကို သေဘာက်ျပီး ဟက္ဟက္ ပက္ပက္ ရီလိုက္ျပီး အသာအယာ သူ႔ပုခံုးကို ဖက္လိုက္သည္။ ကိုရဲဘုန္းက လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္၂၀ မတိုင္ခင္က ကုမၸဏီတစ္ခုတြင္ အတူတူ လုပ္ခဲ့ဖူးေသာ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ တစ္ဦးပင္။
“ဟားဟား အိပ္မက္ မဟုတ္ေတာ့ဘူး ကိုယ့္လူေရ.. ဒါတကယ္ၾကီးဗ်.. မယံုရင္ ခင္ဗ်ား နားရြက္ ကၽြန္ေတာ္ ဆြဲေပးရမလား.. ဟဲဟဲ..”
ထိုအခါမွ သူက စပ္ျဖဲျဖဲႏွင့္
“ဟာဗ်ာ.. မသကာ.. ေကာင္မေလး ေခ်ာေခ်ာ တစ္ေယာက္ကို အိပ္မက္ ဟုတ္ မဟုတ္ လာနမ္းခိုင္းတာမွ ေတာ္အံုးမယ္”
ႏွစ္ေယာက္သား ျပိဳင္တူ ရီလိုက္ၾကသည္။ စက္ေလွကား ေပၚသို႔ ေရာက္ေသာအခါတြင္
“WOW ဒါ ဘာကုန္တိုက္လဲဗ်.. အေတာ္ၾကီးပါလား..”
ဘူတာ၏ အေပၚတြင္ရွိေသာ ကုန္တိုက္ၾကီးကို ၾကည့္၍ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေမးလိုက္ျခင္း ျဖစ္၏။
“ဒါ ရန္ကင္း ေရွာ့ပင္း စင္တာေလ၊ ဒီအေပၚထပ္မွာ စားေသာက္ဆိုင္ေတြ ရွိတယ္ဗ်။ အဲ့အေပၚမွာ သြာစား ၾကတာေပါ့ဗ်ာ..”
သို႔ႏွင့္ အေပၚထပ္ စားေသာက္တန္းဆီသို႔ ဟိုဟိုဒီဒီ ေငးရင္း တက္ၾကျပန္သည္။
“ေ၀့ ဒီမွာလဲ Mc Donald ဆိုင္ေတြ ဘာေတြ ရွိပါလား.. ေဟာဟိုဘက္မွာ Subway ဆိုင္ပါလား ဂြတ္ တယ္ဗ်ိဳး၊ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒိဆိုင္ေတြမွာ ေတာ့ မထိုင္ပါနဲ႕ဗ်ာ၊ ဒါေတြက ကၽြန္ေတာ္ ဟိုမွာ ႏွစ္၂၀ ေလာက္ စားလာခဲ့တာ၊ ရိုးအီ ေနျပီ..၊ ျမန္မာဆိုင္ ေကာင္းေကာင္း ေလးမွာ စားရေအာင္”
“ေကာင္းသားပဲ ကိုရဲရ.. ဒါဆို အေရွ႕ဘက္မွာ ျမန္မာဆိုင္ေတြ ရွိေသးတယ္၊ လာအဲ့ဒိကို သြားတာေပါ့”
ထို႔ေနာက္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ကိုရဲဘုန္းသည္ ေစာင္းသံျငိမ့္ျငိမ့္ေလး ဖြင့္ေပးထားေသာ ျမန္မာ ထမင္းဆိုင္ ေလးတြင္ ျမန္မာ ထမင္းဟင္းမ်ား မွာယူ စားေသာက္ၾကေလ၏။ စားေသာက္ျပီးသြားေသာအခါမွ ကိုရဲဘုန္းက
“ဒီလို ကုိမင္းယြန္းေရ ေျပာရရင္ေတာ့ အရွည္ၾကီးပဲ ဘယ္က စေျပာရမွန္းေတာင္ မသိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္က ဟိုမွာ အလုပ္ထဲပဲ နစ္ေနေတာ့ ဘာကိုမွ သိပ္မသိဘူး ျဖစ္ေနေတာ့တာ။ အလုပ္နဲ႕ အိမ္၊ အိမ္နဲ႕ အလုပ္ ခ်ည္းပဲ။ ျပီးေတာ့ ကေလးေတြ ေက်ာင္းနဲ႕ ဘာနဲ႕ဆိုေတာ့ ဒီမွာ ဘာေတြ ျဖစ္ေနလဲ ဆိုတာ အဆက္အစပ္ကို မရွိေတာ့တာေလ။ ကၽြန္ေတာ္ မသြားခင္တုန္းက ကိုမင္းယြန္း ျမင္ဖူးတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ သားေလးက အခုဆို တကၠသိုလ္ ဒုတိယႏွစ္ေတာင္ ေရာက္ေနျပီဗ်။ ဟိုေရာက္မွ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ ထပ္ေမြးတယ္။ အငယ္မေလးက အခုဆို secondary 4 ေရာက္ေနျပီ၊ ကၽြန္ေတာ္ ဟိုမွာ ေနတုန္း ျပီးခဲ့တဲ့ သံုးေလး ငါးႏွစ္မွာပဲ ကၽြန္ေတာ္ သိတဲ့ မိတ္ေဆြေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ျမန္မာ ျပည္ ျပန္ကုန္ၾကတယ္ဗ်ာ။ အခုဆို ျမန္မာ မရွိသေလာက္ကို ျဖစ္ေနျပီ။ ဒါကို ကၽြန္ေတာ္လဲ ျပီးခဲ့တဲ့ တစ္ႏွစ္ေလာက္ကမွ သတိထားမိတာ။ ဒီလူေတြ ဘာလို႔မ်ား ျပန္ကုန္ၾကတာလဲေပါ့။ ဒီျပန္ေရာက္တဲ့ မိတ္ေဆြေတြကေတာ့ ျမန္မာ ျပည္ကို ျပန္လာခဲ့ဖို႔ တဖြဖြ ေျပာၾကတယ္။ ျပီးေတာ့ ထူးဆန္းတာက သူတို႔အားလံုး ျမန္မာႏိုင္ငံျပန္တာ ခဏ မဟုတ္ပဲ အျပီးျပန္ျပီး အရင္က အေမရိကန္ ႏိုင္ငံသား ခံယူထားတဲ့ သူေတြ အခု ျမန္မာႏိုင္ငံသား ျပန္ေျပာင္း သြားၾကတာဗ်။ အရင္တုန္းက မကိုင္ ျဖစ္ေတာ့တဲ့ အနီေရာင္ ပတ္စ္ပို႔ေလးေတြ၊ အနီေရာင္ ႏိုင္ငံသား ကဒ္ေလးေတြ ျပန္ေျပာင္းျပီး အမိေျမကို ျပန္သြား လိုက္ၾကတာ၊ အလွ်ိဳလွ်ိဳပါပဲ။ ဒါနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္ အမ်ိဳးသမီးလဲ ျပီးခဲ့တဲ့ ၃လ ေလာက္ကပဲ ဆံုး ျဖတ္လိုက္ၾကတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ငါတို႔ ျမန္မာျပည္ျပန္ ၾကေတာ့မယ္ ဆိုျပီးေလ။ ဟိုးအရင္တုန္းက အဲ့ဒိမွာပဲ ေခါင္းခ်ေတာ့မယ္ ဆံုးျဖတ္ ထားတာ။ အခုေတာ့ အသက္ကေလးလဲ ရလာေတာ့ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ အေငြ႕အသက္ ယဥ္ေက်းမႈ ေလးေတြ ျပန္လြမ္းလာတယ္ဗ်ာ။ ဒါနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျပန္မယ္ ဆိုေတာ့ ကေလးေတြရဲ႕ ပညာေရး ကိစၥကို အဆင္ေျပ ပါ့မလား ဆိုျပီး ဒီက မိတ္ေဆြေတြကို လွမ္း စံုစမ္းၾကည့္ေတာ့ ..သိပ္ အဆင္ေျပတယ္ဗ်ာ။ အခုဆို ရန္ကုန္ တကၠသိုလ္ၾကီးက အာရွ အေကာင္းဆံုး တကၠသိုလ္ စာရင္းမွာေတာင္ ပါေနျပီတဲ့။ ျပီးေတာ့ ႏိုင္ငံတကာ ေက်ာင္းေတြ private University ေတြလဲ အမ်ားၾကီးပဲ ျမန္မာျပည္မွာ ဖြင့္ထား ေနျပီဆိုေတာ့ ကေလးေတြ ပညာေရးလဲ စိတ္ေအးသြားတာေပါ့။ ဒါနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တမိသားစုလံုး ျပန္လာျပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ေမြးခဲ့ ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ေကၽြးခဲ့၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၾကီးျပင္းခဲ့ရတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရဲ႕ မူလ ဌာေန ျဖစ္တဲ့ အမိျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္ ကို ျပန္လာျပီး ျမန္မာႏိုင္ငံသား ေတြ ျပန္လုပ္ၾကတာေပါ့ဗ်ာ.. လုပ္စမ္းပါအံုးဗ်ာ.. ကၽြန္ေတာ္ အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ ႏွစ္၂၀ အတြင္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံ ၾကီး ဘယ္လို တိုးတက္ လာတယ္ ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ့္ကို ျပန္ေဖာက္သည္ ခ်ပါအံုး ကိုမင္းယြန္းရာ ၾကားခ်င္လြန္းလို႔ပါ”
“ဒါက ဒီလိုရွိတယ္ ကိုရဲရ။ ဟိုးလြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္၂၀တုန္းက ေဒသတြင္း အေရွ႕ေတာင္ အာရွမွာဆို အတိုးတက္ဆံုး ျဖစ္ခဲ့တဲ့ စင္ကာပူ ႏိုင္ငံပဲ ၾကည့္ သူ႔ဆီမွာ ကိုယ္ပိုင္ သယံဇာတ မရွိေပမယ့္ ကုန္သြယ္မႈ (Trade) လုပ္ငန္း လုပ္တယ္။ ရင္းႏွီးျမွပ္ႏွံမႈေတြ အမ်ားအျပား လက္ခံေတာ့ အလုပ္အကိုင္ အခြင့္အလမ္း ေတြ ျဖစ္လာတယ္။ အဲ့လို ျဖစ္လာေတာ့ သူတို႔ ႏိုင္ငံသားေတြ အေနနဲ႕ ၀င္ေငြတိုးတက္ လာသလို၊ ကုန္ထုတ္လုပ္မႈ အပိုင္း၊ နည္းပညာ ပိုင္းေတြမွာ လဲ တျခားႏိုင္ငံေတြက အသိပညာရွင္ အတတ္ပညာရွင္ေတြ လာေရာက္ လုပ္ကိုင္ၾကလို႔၊ ဉာဏ ဆိုင္ရာ အရင္းအျမစ္ေတြ မွ်ေ၀ အသံုးခ်၊ ပညာရ တာေပါ့။ နည္းပညာရတယ္၊ လူ႔စြမ္းအား အရင္းအျမစ္ရတယ္၊ ျပီးေတာ့ ကုန္ထုတ္လုပ္မႈ ပိုင္းမွာလဲ စံခ်ိန္မွီလာတယ္ ေပါ့ဗ်ာ။ အခုလဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံမွာ ဒီလိုပဲေလ။ အခုဆို ျမန္မာျပည္မွာ ႏိုင္ငံတကာ ကုန္သြယ္မႈ ဆိပ္ကမ္းခ်ည္းပဲ ရခိုင္းကမ္းရိုးတန္းမွာ၊ ရန္ကုန္မွာ၊ ဧရာ၀တီမွာ၊ တနသာၤရီ တိုင္းမွာပဲ ဆိပ္ကမ္း ၃ခု စုစုေပါင္း ၆ခု ေတာင္ ရွိသဗ်ာ။ ဒီကုန္သြယ္မႈ ဆိပ္ကမ္း ေတြကခ်ည္းပဲ ႏွစ္စဥ္ ဘ႑ာေငြ ထရီလီယံခ်ီျပီး ရတယ္ဗ်။ ျပီးေတာ့ အီးယူ ဥေရာပရဲ႕ ကုန္စည္ ၀င္ေပါက္က ေဒသတြင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံက ဗဟိုခ်က္ လိုျဖစ္ေနေတာ့ အဟဲ ကိုယ့္လူေရ.. ဟိုတုန္းက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံသားေတြ အလုပ္သြား လုပ္ေနရတဲ့ ေဒသတြင္း ႏိုင္ငံေတြဟာ အခုေတာ့ ေျပာင္းျပန္ ျဖစ္ကုန္ျပီဗ်။ အခုဆို စင္ကာပူ၊ မေလးရွား၊ ကေမၺာဒီယား၊ ဖီလစ္ပုိင္ စတဲ့ ႏိုင္ငံေတြက လာေရာက္ ရင္းႏွီး လုပ္ကိုင္ေနတဲ့ အျပင္၊ အဲ့ဒိႏိုင္ငံေတြက လုပ္သားေတြလဲ ဒီမွာ လာ လုပ္ ေနၾကျပီဗ်ာ။ ျပီးေတာ့ အေနာက္ႏိုင္ငံေတြကလဲ လာေရာက္ ရင္းႏွီးျမွပ္ႏွံျပီး လုပ္ေနၾကေသးေတာ့ ႏိုင္ငံျခားသား လူျဖဴေတြလဲ ဒီမွာ လာလုပ္ကိုင္ ေနၾကျပီေလ။ ခုနက ဘူတာမွာပဲ ေတြ႕ခဲ့တယ္မွတ္လား။ ဒါ့အျပင္ ဟိုးအရင္တုန္းကလို စိုက္ပ်ိဳးေရး အဓိက ထားတဲ့ ႏိုင္ငံမဟုတ္ ေတာ့ပဲ စက္မႈလက္မႈနဲ႕ ကုန္ထုတ္လုပ္မႈ ပဓာန ဆိုေတာ့ တိုးတက္လာတာေပါ့။ ျပီးေတာ့ လက္ရွိ အစိုးရ ကိုင္စြဲထားတဲ့ မူ၀ါဒက လြတ္လပ္တဲ့ ကုန္သြယ္မႈ မူ၀ါဒ ဆိုေတာ့ ဘယ္သူ႔ ေလာင္းရိပ္မွာမွ ရွိမေနဘူးဗ်။ အေနာက္အုပ္စုရဲ႕ ပါတနာ ခ်ည္းပဲလဲ မဟုတ္ဘူး။ တရုတ္၊ ရွရွားရဲ႕ ပါတနာ ခ်ည္းပဲ လဲ မဟုတ္ဘူး။ အားလံုးနဲ႕ မွ်တစြာ ကုန္သြယ္မႈ လုပ္ေနတယ္ေတာ့ သင့္တင့္ ေလွ်ာက္ပတ္ ေနတာေပါ့ဗ်ာ။ ဒါဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံသားေတြ ႏွစ္၂၀ လံုး ၾကိဳးစား ပမ္းစား ႏိုင္ငံကို ျပန္လည္ ထူေထာင္ ခဲ့တဲ့ ၾကိဳးစား မႈရလဒ္ ေပါ့ဗ်ာ။”
ကိုရဲဘုန္းက စိတ္၀င္တစား နားေထာင္ေနရင္း
“ၾကားရတာ နား၀မွာ ခ်ိဳစိမ့္ေနတာပဲဗ်ာ.. ေကာင္းလိုက္တာ….အစိုးရပိုင္းနဲ႕ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးပိုင္းကို လဲ နဲနဲ ေျပာျပ ပါအံုးဗ်ာ..”
“ဒါေပါ့ဗ်ာ ေျပာျပမွာေပါ့ ၊ ကၽြန္ေတာ္က ဒါမ်ိဳး ေျပာရမယ္ဆို ထမင္းေမ့ ဟင္းေမ့ပဲ..အဟဲ။ ႏိုင္ငံေတာ္ ဘ႑ာ ေငြ တိုးတက္လာေတာ့ အစိုးရ ၀န္ထမ္းေတြရဲ႕ လုပ္ခလစာကလဲ တိုးတက္လာသဗ်ာ။ ခင္ဗ်ား ယံုႏိုင္ပါ့မလား မသိဘူး။ ၀န္ထမ္း တစ္ေယာက္ရဲ႕လစာက အခုဆို ေတာ္ေတာ္ ျမင့္တယ္ဗ်။ အစိုးရ၀န္ထမ္းေတြ လစာေငြ ျမင့္မား လာေတာ့ လာဘ္စားမႈေတြ ပေပ်ာက္သေလာက္ ရွိလာေတာ့ အခုမွ တကယ္ clean government စစ္တာဗ်။ အခုမ်ား အစိုးရ ၀န္ထမ္း လုပ္ခ်င္သူေတြ တပံုတပင္ပဲ။”
“ဒါဆို အစိုးရ ၀န္ထမ္း အလုပ္ပဲ လွိမ့္တိုး ေနၾကမွာေပါ့ဗ်။ ၀န္ထမ္းေတြကို ဘယ္လို စီစစ္ေရြးခ်ယ္လဲ ဆုိတာ ေျပာျပပါအံုး”
“ေသခ်ာ စီစစ္တာေပါ့ဗ်ာ။ ေတာ္ရံု ဘယ္လြယ္ပါ့မလဲ။ အခု ဥပေဒမွာ ျပဌာန္းထားတယ္ေလ။ ႏိုင္ငံေတာ္ရဲ႕ ပထမ ရံုးသံုး ဘာသာစကားသည္ အဂၤလိပ္ စာ ျဖစ္သည္ ဆိုျပီးေတာ့ေလ။ ဒုတိယ ဘာသာ စကားက ျမန္မာ စကားေပါ့။ ကိုယ္ပိုင္ အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ရ တိုင္းေဒသၾကီးေတြမွာ ဆိုရင္ေတာ့ ဒုတိယ ရံုးသံုး ဘာသာ စကားက ကိုယ္ပိုင္ တိုင္းရင္းသား ဘာသာစကားေလ။ ဥပမာ ရွမ္းျပည္နယ္မွာဆို ဒုတိယရံုးသံုးဘာသာက ရွမ္းဘာသာ၊ ကရင္ျပည္နယ္မွာဆို ကရင္ဘာသာစကား စသည္ျဖင့္ေပါ့။ ဒီေတာ့ ေတာ္ရံု ဘြဲ႕ရရံုနဲ႕ မရေတာ့ဘူး။ ဘာသာစကား ကၽြမ္းက်င္မႈရယ္ ၊ အရည္အခ်င္း တကယ္ရွိတဲ့ သူေတြမွ ၀င္ခြင့္ရတာဗ်”
“အဟား.. တယ္ဟုတ္ပါလားဗ်.. သေဘာက်သြားျပီဗ်ာ… ဒီလို အရည္အခ်င္း ရွိတဲ့သူေတြက ႏိုင္ငံ့ တာ၀န္ ထမ္းေဆာင္ ေနမွေတာ့ ႏိုင္ငံၾကီး တိုးတက္ျပီေပါ့ဗ်ာ…. ေကာင္းလိုက္တာဗ်ာ.. ေကာင္းလိုက္တာ.. ဒါနဲ႕ စြမ္းအင္ က႑ အေျခအေနေကာဗ်ာ။ လွ်ပ္စစ္မီးေတြ ပံုမွန္ရျပီလား”
”ဒါေပါ့ဗ်…လံုး၀ အိုေကေနျပီ။ စြမ္းအင္ က႑မွာလဲ ဟိုးလြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္၂၀ တုန္းကလို မီးျပတ္တယ္ ဆိုတဲ့ စကားဟာ ေပ်ာက္ကြယ္ သြားျပီေလ။ ေပ်ာက္ကြယ္သြားဆို ဒီလိုေလ လွ်ပ္စစ္ စြမ္းအင္ က႑မွာ ဆိုရင္ အဓိက တိုင္းျပည္ရဲ႕ လွ်ပ္စစ္စြမ္းအင္ ကို ျဖည့္ဆည္းေပးဖို႔ အစိုးရတင္ မကပဲ ပုဂၢလိက ကုမၸဏီေတြကိုပါ လုပ္ပိုင္ ခြင့္ေပးထား တယ္ဗ်။ ေရအား လွ်ပ္စစ္ တစ္ခုတင္ မကပဲ။ သဘာ၀ ဓာတ္ေငြ႕သံုး လွ်ပ္စစ္ ဓာတ္အား ေပးစနစ္ေတြ၊ ျပီးေတာ့ ေလအား လွ်ပ္စစ္ေတြ အခုဆို ရခိုင္ ကမ္းရိုးတန္းနဲ႕ တနသာၤရီ ကမ္းရိုးတန္းဘက္ေတြမွာဆို ေလအား လွ်ပ္စစ္ထုတ္တဲ့ ေလရဟတ္ၾကီးေတြ ေထာင္ ေသာင္းမက ရွိတယ္ေလဗ်ာ။ ပုဂၢလိကေတြ လုပ္ပုိင္ခြင့္ ရလာေတာ့ ကုမၸဏီေတြက အျပိဳင္ အဆိုင္ပဲဗ်။ ဒီေတာ့ စြမ္းအင္ က႑မွာ လံုး၀ အိုေက ေနျပီေပါ့ဗ်ာ..”
“ဒါေၾကာင့္ကိုး..။ လုပ္ပါအံုးဗ်.. တျခား က႑ေတြ အေၾကာင္း ဘာေတြ ျဖစ္ေပၚတိုးတက္ ေနတယ္ဆိုတာ ေျပာပါအံုးဗ်ာ.. တကယ္ဗ်ာ.. ကၽြန္ေတာ္က အႏွစ္ ၂၀ေလာက္ အိပ္ေပ်ာ္ ေနသလိုပဲ အခုမွ တျခား ကမၻာက ေရာက္ လာတဲ့ ေကာင္လို ျဖစ္ေနျပီ… ဒါဆို ကာကြယ္ေရး က႑မွာေကာဗ်ာ… ”
“ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံက တိုးတက္ ျဖစ္ထြန္းေနေတာ့ တရုတ္တင္ မကဘူး။ ဥေရာပက ျပင္သစ္ တုိ႔နဲ႕ အေမရိကန္ တို႔ကပါ မက္လံုးေပးျပီး သူတို႔ ၾသဇာခံအျဖစ္ သြတ္သြင္း ခ်င္ေနၾကတာဗ်။ အထူးသျဖင့္ အေမရိကန္နဲ႕ တရုတ္ ေပါ့ဗ်ာ။ အခုေတာ့ တရားလဲ အားမထုတ္ေတာ့ပါဘူးအဟဲ။ အေမရိကန္ဆို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေရျပင္ပိုင္နက္ ကိုးကိုးကၽြန္း ဒါမွမဟုတ္ ဟိုင္းၾကီးကၽြန္းကို စစ္စခန္းအတြက္ ေငြေၾကး ဘီလီယံ ခ်ီေပးျပီး ငွားရမ္း ခ်င္ေနတာဗ်။ စစ္ေရး မဟာဗ်ဴဟာ အရ သူက ႏိုင္ငံၾကီး၂ႏိုင္ငံရဲ႕ ဗဟိုခ်က္ က်တဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏုိင္ငံ နယ္နမိတ္ကို သေဘာက် ေနတာေလ။ ဒါက ဟိုးအရင္တည္းကပါပဲ”
“ဒါနဲ႕ အစိုးရက ငွားမယ့္ အစီအစဥ္ရွိလား”
“ႏိုး ဘယ္ငွားမလဲဗ်.. ကၽြန္ေတာ္တို႔သာ ငွားရမ္းလိုက္ရင္ ေဒသတြင္း ႏိုင္ငံေတြနဲ႕ဆက္ဆံေရးက တင္းမာသြား မွာေပါ့။ လြတ္လပ္ျပီး တရားမွ်တတဲ့ ႏိုင္ငံျခားေရး မူ၀ါဒကို ဟိုးအရင္တုန္းက ထက္ ပိုမို အျပဳသေဘာ ေဆာင္ျပီး က်င့္သံုးေနတာေပါ့။ ျပီးေတာ့ ကာကြယ္ေရး ဘက္မွာ ဆိုရင္ အထူးသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံရဲ႕ ပထ၀ီ အေနအထားအရ ေရျပင္ပိုင္နက္မ်ားတယ္ဗ်။ ဒီေတာ့ ေရတပ္ အင္အား ကို အဓိကထား တိုးခ်ဲ႕ထားတာ အာရွမွာ ဆို အၾကီးဆံုး ေရတပ္အင္အားထဲမွာ တခု အပါအ၀င္ပဲေပါ့ဗ်ာ”
“ကဲကဲ စကား ေျပာလို႔လဲ ေကာင္းတယ္.. အေအး ေသာက္ပါအံုးဗ်ာ”
အေအး တငံုေလာက္ ေသာက္ျပီး ကုိရဲဘုန္းက
“ဘယ္လိုလဲ.. က်ဳပ္တို႔ ႏိုင္ငံၾကီး တိုးတက္ ေနသလို ကိုယ့္လူေကာ ဘာေတြ တိုးတက္ ေနျပီလဲ.. ကေလးေတြ ဘာေတြ ရေနျပီလား”
အဟဲ ကၽြန္ေတာ္ အိမ္ေထာင္ မက်ေသးဘူးဗ်.. အင္း ဒီအရြယ္မွလဲ မယူေတာ့ပါဘူး။ အသက္ပဲ ၄၀ ေက်ာ္ေနျပီ။ ဒီလိုပဲ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေနတာ ေကာင္းပါတယ္ဗ်ာ..။ အရင္လိုပဲ စာဖတ္လိုက္၊ စာေလး ေပေလး ေရးလိုက္ေပါ့”
“ေကာင္းတယ္ဗ်ာ… ဒီလို Life Style ကို သေဘာက်တယ္။ ဟိုပူ ဒီပူ မရွိေတာ့ဘူးေပါ့၊ ေအးခ်မ္းတယ္..”
“မထင္နဲ႕ဗ်ိဳ႕ ကၽြန္ေတာ္က အခု တူ၊ တူမေလးေတြနဲ႕ အတူ ေနတယ္ေလ၊ ကၽြန္ေတာ္ မေမြးထားေပမယ့္ ကိုယ္ေသြးသား ဆိုေတာ့ ဒီေကာင္ေတြ အတြက္ ပူရတာ ရွိေသးသဗ်..”
ကိုရဲဘုန္းက အားရပါးရ ရီလိုက္ျပီး…
“ကိုယ့္လူက အပူမရွာခ်င္လို႔ မိန္းမ မယူေပမယ့္၊ အပူေလးေတြက ကိုယ့္လူဆီ ေရာက္ လာတာကိုး၊ ဒါလဲ တမ်ိဳးေတာ့ ေကာင္းပါတယ္၊ မပ်င္းရေတာ့ဘူး ေပါ့။”
“လုပ္ေတာ့မယ္.. ကိုယ့္လူကေတာ့..မပ်င္းရလြန္းလို႔ ခက္ေနတာဗ် အဟဲ..”
“ေအးဗ်ာ.. ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္ ၾကားရတာေတြ အကုန္၀မ္းသာ တယ္ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္က ဒီကို အျပီး ျပန္လာျပီဆိုေတာ့ ေရႊျမန္မာ ျပန္ျဖစ္ ျပီေပါ့ဗ်ာ။ အင္း ဦးသန္႔ ေျပာတာ မွန္တယ္ဗ်ာ။ ဘာတဲ့ ျမန္မာ ဟာ ျမန္မာပဲ ဘယ္ေနရာ ဘယ္ေရာက္ေရာက္ ဘယ္ေလာက္ အခြင့္အေရးရရ တေန႔ေန႔မွာ ျမန္မာလူမ်ိဳးဟာ ျမန္မာျပည္ကိုပဲ ျပန္လာရမယ္ဆိုတာေလ။ အဲ့ဒိ စကားဟာ တကယ္မွန္ ေၾကာင္း အခုမွ သေဘာေပါက္တယ္။ ကိုယ့္ႏိုင္ငံ ကိုယ့္လူမ်ိဳး ကိုယ့္ အမိေျမေလာက္ ဘယ္ေနရာမွာမွ မေႏြးေထြးဘူးဗ်ာ။ အရင္တုန္းက ကၽြန္ေတာ္လဲ ဒီလို ေျပာတဲ့ သူေတြကို ေလွာင္ ေျပာင္ခဲ့မိတယ္။ ငါတို႔ ႏိုင္ငံၾကီးကမွ ေနလို႔ ထိုင္လို႔ မေကာင္းတာ၊ ကန္႔သတ္မႈေတြနဲ႕ ေနရတာ၊ အျပင္မွာ ေနရတာကမွ လြတ္လပ္ေသးတယ္။ အခြင့္အေရး ရေသးတယ္ ဆိုျပီး ျမင္မိတယ္။ ငါတို႔ ႏိုင္ငံၾကီး အေျခအေန ျပန္မေကာင္း ေသးသေရြ႕ ငါ မျပန္ေတာ့ဘူး ဆိုျပီး တကိုယ္ေကာင္း စိတ္ ေမြးခဲ့မိတယ္။ အမွန္က ျဖစ္ခဲ့သင့္တာက ဒီလို မေကာင္းတဲ့ အေၾကာင္းရင္းက ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုတဲ့ အရင္းအျမစ္ကိုရွာ၊ မေကာင္းတဲ့ စနစ္ကို အႏုလံု ပဋိလံု ဆန္းစစ္ျပီးရင္ ၀ိုင္း၀န္း အေျဖရွာျပီး တက္ညီလက္ညီ ကိုယ္စြမ္းတဲ့ ေနရာကေန ၾကိဳးစား ၾကရမွာဗ်။ ဘယ္ေလာက္ပဲ အေ၀းေရာက္ေနေန ကိုယ့္တိုင္းျပည္ အတြက္ ေကာင္းရာ ေကာင္းေၾကာင္း ေတြကိုသာ ၾကံဆ လုပ္ေဆာင္ ေပးခဲ့သင့္တာ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စိတ္ထဲက၊ အေသြးအသားထဲက သာ ဘယ္လို အေျခအေနပဲ ေရာက္ေရာက္၊ ငါဟာ ျမန္မာျပည္မွာ ေမြးဖြားျပီး ျမန္မာျပည္မွာ ၾကီးျပင္းခဲ့တဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံသား တစ္ေယာက္ ျဖစ္တယ္ ဆိုတာ ဂုဏ္ယူျပီး၊ ေဟ့.. ငါတို႔ လူမ်ိဳးဟာ ခပ္ညံ့ညံ့ထဲက မဟုတ္ဘူး၊ ငါတို႔ႏုိင္ငံဟာ ငါတို႔ ဒီလိုၾကိဳးစားျပီး ဒီလို လုပ္ျပႏိုင္တယ္ ဆိုတဲ့ အမ်ိဳးသားေရး စိတ္ဓာတ္ကို စြဲစြဲျမဲျမဲ ခံယူထားခဲ့ရမွာဗ်ာ။ အခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဒီလို သူမ်ားေတြ လို မလုပ္ျဖစ္ခဲ့ဘူးဗ်ာ..”
အားနဲ႕မာန္နဲ႕ ၀မ္းနည္း ပက္လက္ ေျပာေနေသာ မိတ္ေဆြရဲ႕ လက္ကို ကၽြန္ေတာ္က ခပ္တင္းတင္း ဆုပ္ကိုင္လိုက္ျပီး
“ဒီလို အျမင္မွန္ေတြ ရတာကိုပဲ ေက်းဇူးတင္ ၀မ္းလဲ သာပါတယ္ဗ်ာ။ အခု အခ်ိန္မေႏွာင္းေသးပါဘူးဗ်။ အခုလဲ ႏိုင္ငံ တည္ေဆာက္ေရး၊ တိုးတက္ေရးေတြမွာ တတပ္ တအား ပါ၀င္ႏိုင္ပါေသးတယ္ဗ်၊ ဆိုလိုတာ ႏိုင္ငံ့၀န္ထမ္း လုပ္မွ ႏိုင္ငံေတာ္ တာ၀န္ ထမ္းေဆာင္တာ မဟုတ္ပါဘူး၊ ျပည္သူလူထု အေနနဲ႕႔လည္း ကိုယ့္မိသားစုေလးကို ၀မ္း၀ေအာင္၊ ၾကြယ္၀လာေအာင္ လုပ္ေပးႏိုင္ရင္ မိသားစုတိုင္း ခ်မ္းသာ ၾကြယ္၀ လာရင္ မိသားစုေတြ အမ်ားၾကီး ေပါင္းစည္းထားတဲ့ ႏိုင္ငံေတာ္လဲ ၾကြယ္၀လာမွာေပါ့ဗ်ာ..၊ ဒါဟာလဲ တနည္းအားျဖင့္ ႏိုင္ငံ့တာ၀န္ ထမ္းေဆာင္ တာပဲေပါ့..”
“အင္းဗ်ာ.. ဒီေန႔ ကိုယ့္လူနဲ႕ ျပန္ေတြ႕ရတာ အမ်ားၾကီး အျမင္သစ္ေတြ ရသြားျပီဗ်ာ..၊ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွာ ရွာေဖြလာတဲ့ အရင္းအႏွီးေလးနဲ႕ ဒီမွာ ကိုယ္ပိုင္ လုပ္ငန္း ထူေထာင္ေတာ့မယ္ဗ်ာ”
“ဟား အရမ္းေကာင္းတဲ့ အၾကံဉာဏ္ပဲဗ်ာ၊ ကၽြန္ေတာ္ အားေပးတယ္၊ အကူအညီ လိုတာေျပာ၊ ကၽြန္ေတာ္ ကူညီေပးမယ္”
“ေကာင္းတာေပါ့ဗ်ာ..၊ ကဲ စကား ေျပာရတာလဲ ေကာင္းတယ္ ကိုမင္းယြန္းေရ၊ ၈နာရီလဲ ထိုးျပီ၊ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္က ေမွ်ာ္ေနေတာ့မယ္၊ မေန႔ကမွ ေရာက္တယ္။ ဒီေန႔ တေနကုန္ သြားေနတာ အိမ္ျပန္ မေရာက္ေသးဘူး။ အိမ္မွာ မေတြ႕တာ ၾကာေနတဲ့ ေဆြေတာ္ မ်ိဳးေတာ္ေတြလဲ ေရာက္ ေနတယ္ဆုိေတာ့ ျပန္လိုက္အံုးမယ္။ ဖုန္းနံပါတ္ ေပးထားပါအံုး။”
ကၽြန္ေတာ္လဲ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဆက္သြယ္ရမယ့္ ဖုန္းနံပါတ္မ်ား ေပးလိုက္သည္။
“အိုေကဗ်ာ.. ကိုမင္းယြန္း.. ေနာက္မွ အိမ္ကို ထမင္းစား ဖိတ္အံုးမယ္။ တစ္ရက္ေလာက္ ေအးေဆး ထပ္ေတြ႕အံုး မယ္ဗ်ာ၊ see you”
“see you, good night ကိုရဲေရ”
“ေအာ္ဒါနဲ႕.. ကၽြန္ေတာ္ ေျမနီကုန္းဘက္ ျပန္မွာ ဆိုေတာ့ ဘယ္ရထား လိုင္းကို စီးရမလဲဗ်”
ေျမနီကုန္းဘက္ ေရာက္ေသာ ရထားလိုင္းကို လမ္းညႊန္ျပလိုက္ျပီး လမ္းခြဲ လိုက္ၾကသည္။ ကုန္တိုက္ အျပင္ဘက္ကို ေရာက္ေတာ့ အေတာ္မိုးခ်ဳပ္ေနေလျပီ။ မိုးေမွ်ာ္ တိုက္ၾကီးမ်ားသည္ လွ်ပ္စစ္မီးမ်ားျဖင့္ ထိန္ညီးေန၏။ ရန္ကင္း လမ္းမေပၚတြင္ ကားမ်ား ဥဒဟို သြားလာေနၾကသည္။ ဘတ္စ္ကားဂိတ္ဆီမွ နံပါတ္ ၃၆ ၂ထပ္ ဘတ္စ္ကား ၾကီးကို မွီရန္ ေျပးသြားေသာ္လည္း မမွီလိုက္ေတာ့ေပ။ သို႔ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္လဲ တကၠစီ မွတ္တိုင္ေလးတြင္ ၅ မိနစ္ခန္႔ ေစာင့္ ဆိုင္း ေနလိုက္၏။ မၾကာမွီမွာပင္ တကၠစီ မွတ္တိုင္ေလးသို႔ မီတာ တကၠစီ တစ္စင္း ဆိုက္ေရာက္ လာသည္။ ကားေပၚသို႔ေရာက္ေသာ္ ခါးပတ္ပတ္လိုက္ရင္း အိမ္ျပန္ ခရီး၀ယ္ ကိုယ့္အေတြးႏွင့္ကိုယ္ လိုက္ပါလာခဲ့ေတာ့၏။ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ၾကီးသည္ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ဆန္စြာ လွပေနေလေတာ့သည္။
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
မအိမ့္ခ်မ္းေျမ့ Tag ေသာ ေနာင္အႏွစ္၂၀ၾကာေသာအခါ၀ယ္ ဆိုတဲ့ Tag ကေလးကို ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ကူးျဖင့္ ခ်ယ္မႈန္း ေရးဖြဲ႕ပါေၾကာင္း။ ဒီTag ကေလးကို ျပန္လည္ ေရးေစခ်င္တဲ့ သူေတြကေတာ့ မႏိုင္းႏိုင္း၊ေဇာ္မ်ိဳး(ဗမာျပည္သား) နဲ႕ ကိုမိုးလိႈင္ည တို႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ကဲ တဂ္လိုက္ျပီေနာ့။ :) ကိုၾကီးေက်ာ္ကိုလဲ ထပ္တဂ္ပါတယ္။
ရံုးဆင္းခ်ိန္မို႔ လူအနည္းငယ္ က်ပ္ေသာ ေျမေအာက္ရထား ေပၚတြင္ လူတစ္ေယာက္က လာႏႈတ္ဆက္ ျခင္းျဖစ္၏။ ျမင္ဖူးသလိုလိုရွိေသာ ထိုသူကို ရုတ္တရက္မို႔ စဥ္းစားမရပဲ အလိုက္သင့္ ျပန္ႏႈတ္ဆက္လိုက္သည္။
“ဟုတ္ပါတယ္... ခင္ဗ်ား..က”
ထိုသူက ျပံဳးလိုက္ျပီး
“ကၽြန္ေတာ္ ရဲဘုန္းေလဗ်ာ .. ၾကာျပီဆိုေတာ့ ကိုယ့္လူက ေမ့ေနျပီေပါ့.. အင္းႏွစ္ ၂၀ ေတာင္ ၾကာသြားျပီကိုး”
ထိုသူမ်က္ႏွာအား တစိမ့္စိမ့္ ျပန္ပံုေဖာ္ရင္းမွ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္မွတ္မိသြားေတာ့သည္။
“အဟား ဟုတ္ျပီဗ်ာ.. ခင္ဗ်ား ယူအက္စ္ကို ထြက္သြားတဲ့ ကိုရဲဘုန္းပဲ မွတ္မိျပီဗ်.. ရုတ္တရက္ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္မွတ္မိမလဲ.. ေဆာရီးဗ်ာ..”
ကၽြန္ေတာ္က မွတ္မိေၾကာင္း ေျပာလိုက္မွ အားတက္သြားဟန္ျဖင့္
“ေအးဗ်ာ... မေတြ႕တာ ၾကာျပီေကာ.. ခင္ဗ်ား အခု အိမ္ျပန္မွာလား..”
သူက ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ တခုခု သြား စားေသာက္ရင္း စကား ေျပာခ်င္ပံုပါပဲ။ ဒါနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္လဲ စကား လမ္းေၾကာင္း ေပးလိုက္သည္။
“အင္း ဟုတ္တယ္ဗ်.. တဆိုင္ဆိုင္မွာ ေအးေဆး စကား ထိုင္ေျပာရင္ မေကာင္းဘူးလား”
“ေကာင္းတာေပါ့ ကိုမင္းယြန္းရ”
ရထားမွ ေရွ႕ရပ္မည့္ ဘူတာ နာမည္ ေၾကျငာသံ ထြက္ေပၚလာ၏။
“ရန္ကင္းဘူတာသို႔ ဆိုက္ေရာက္ ပါေတာ့မယ္ရွင္”
“ကဲ ဒီဘူတာမွာပဲ ဆင္းလိုက္ၾကရေအာင္ဗ်ာ..”
ေျပာေျပာဆိုဆိုႏွင့္ ဘူတာ ေရာက္သည္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၂ေယာက္ လူအုပ္ၾကားမွ တိုးထြက္ လိုက္ၾကသည္။ ရံုးဆင္းခ်ိန္မို႔ ဘူတာထဲတြင္ လူမ်ား ပ်ားပန္းခတ္မွ် ရႈပ္ေထြးေန၏။ လက္မွတ္ကဒ္ကို sensor ေပၚတင္လိုက္ျပီး ကၽြန္ေတာ္က ဦးစြာ ထြက္လိုက္သည္။
“ဘယ္လိုလဲ အဆင္ေျပရဲ႕လား ..ဗ် ဘာေတြလုပ္ေနလဲ”
စက္ေလွကား ဘက္ဆီသို႔ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း သူ႔ကို ကၽြန္ေတာ္က စကား စလိုက္သည္။ သူက ကၽြန္ေတာ္ေမးတာ ကို မေျဖႏိုင္ေသးပဲ ဘူတာ အတြင္းရွိ အတက္အဆင္း စက္ေလွကား မ်ားတြင္ သြားလာေနေသာ လူအုပ္ၾကီးကို တအံ့တၾသ ေငး ၾကည့္ေန၏။
“Excuse Me”
ႏိုင္ငံျခားသား တစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၂ေယာက္ကို လမ္းေတာင္းျပီး စက္ေလွကား ေပၚသို႔ ခပ္သုတ္သုတ္ တက္သြား၏။
“အံ့ၾသစရာပဲဗ်ာ.. ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ မယံုႏိုင္ဘူး.. အိပ္မက္မက္ ေနသလား ေအာက္ေမ့ရတယ္.. ကၽြန္ေတာ္.. ကၽြန္ေတာ္ ျမန္မာျပည္ ျပန္ေရာက္ ေနတာ ဟုတ္ပါတယ္ေနာ္.. ဟုတ္လား . ကိုမင္းယြန္း”
ကၽြန္ေတာ္က သူ႔စကားကို သေဘာက်ျပီး ဟက္ဟက္ ပက္ပက္ ရီလိုက္ျပီး အသာအယာ သူ႔ပုခံုးကို ဖက္လိုက္သည္။ ကိုရဲဘုန္းက လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္၂၀ မတိုင္ခင္က ကုမၸဏီတစ္ခုတြင္ အတူတူ လုပ္ခဲ့ဖူးေသာ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ တစ္ဦးပင္။
“ဟားဟား အိပ္မက္ မဟုတ္ေတာ့ဘူး ကိုယ့္လူေရ.. ဒါတကယ္ၾကီးဗ်.. မယံုရင္ ခင္ဗ်ား နားရြက္ ကၽြန္ေတာ္ ဆြဲေပးရမလား.. ဟဲဟဲ..”
ထိုအခါမွ သူက စပ္ျဖဲျဖဲႏွင့္
“ဟာဗ်ာ.. မသကာ.. ေကာင္မေလး ေခ်ာေခ်ာ တစ္ေယာက္ကို အိပ္မက္ ဟုတ္ မဟုတ္ လာနမ္းခိုင္းတာမွ ေတာ္အံုးမယ္”
ႏွစ္ေယာက္သား ျပိဳင္တူ ရီလိုက္ၾကသည္။ စက္ေလွကား ေပၚသို႔ ေရာက္ေသာအခါတြင္
“WOW ဒါ ဘာကုန္တိုက္လဲဗ်.. အေတာ္ၾကီးပါလား..”
ဘူတာ၏ အေပၚတြင္ရွိေသာ ကုန္တိုက္ၾကီးကို ၾကည့္၍ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေမးလိုက္ျခင္း ျဖစ္၏။
“ဒါ ရန္ကင္း ေရွာ့ပင္း စင္တာေလ၊ ဒီအေပၚထပ္မွာ စားေသာက္ဆိုင္ေတြ ရွိတယ္ဗ်။ အဲ့အေပၚမွာ သြာစား ၾကတာေပါ့ဗ်ာ..”
သို႔ႏွင့္ အေပၚထပ္ စားေသာက္တန္းဆီသို႔ ဟိုဟိုဒီဒီ ေငးရင္း တက္ၾကျပန္သည္။
“ေ၀့ ဒီမွာလဲ Mc Donald ဆိုင္ေတြ ဘာေတြ ရွိပါလား.. ေဟာဟိုဘက္မွာ Subway ဆိုင္ပါလား ဂြတ္ တယ္ဗ်ိဳး၊ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒိဆိုင္ေတြမွာ ေတာ့ မထိုင္ပါနဲ႕ဗ်ာ၊ ဒါေတြက ကၽြန္ေတာ္ ဟိုမွာ ႏွစ္၂၀ ေလာက္ စားလာခဲ့တာ၊ ရိုးအီ ေနျပီ..၊ ျမန္မာဆိုင္ ေကာင္းေကာင္း ေလးမွာ စားရေအာင္”
“ေကာင္းသားပဲ ကိုရဲရ.. ဒါဆို အေရွ႕ဘက္မွာ ျမန္မာဆိုင္ေတြ ရွိေသးတယ္၊ လာအဲ့ဒိကို သြားတာေပါ့”
ထို႔ေနာက္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ကိုရဲဘုန္းသည္ ေစာင္းသံျငိမ့္ျငိမ့္ေလး ဖြင့္ေပးထားေသာ ျမန္မာ ထမင္းဆိုင္ ေလးတြင္ ျမန္မာ ထမင္းဟင္းမ်ား မွာယူ စားေသာက္ၾကေလ၏။ စားေသာက္ျပီးသြားေသာအခါမွ ကိုရဲဘုန္းက
“ဒီလို ကုိမင္းယြန္းေရ ေျပာရရင္ေတာ့ အရွည္ၾကီးပဲ ဘယ္က စေျပာရမွန္းေတာင္ မသိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္က ဟိုမွာ အလုပ္ထဲပဲ နစ္ေနေတာ့ ဘာကိုမွ သိပ္မသိဘူး ျဖစ္ေနေတာ့တာ။ အလုပ္နဲ႕ အိမ္၊ အိမ္နဲ႕ အလုပ္ ခ်ည္းပဲ။ ျပီးေတာ့ ကေလးေတြ ေက်ာင္းနဲ႕ ဘာနဲ႕ဆိုေတာ့ ဒီမွာ ဘာေတြ ျဖစ္ေနလဲ ဆိုတာ အဆက္အစပ္ကို မရွိေတာ့တာေလ။ ကၽြန္ေတာ္ မသြားခင္တုန္းက ကိုမင္းယြန္း ျမင္ဖူးတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ သားေလးက အခုဆို တကၠသိုလ္ ဒုတိယႏွစ္ေတာင္ ေရာက္ေနျပီဗ်။ ဟိုေရာက္မွ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ ထပ္ေမြးတယ္။ အငယ္မေလးက အခုဆို secondary 4 ေရာက္ေနျပီ၊ ကၽြန္ေတာ္ ဟိုမွာ ေနတုန္း ျပီးခဲ့တဲ့ သံုးေလး ငါးႏွစ္မွာပဲ ကၽြန္ေတာ္ သိတဲ့ မိတ္ေဆြေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ျမန္မာ ျပည္ ျပန္ကုန္ၾကတယ္ဗ်ာ။ အခုဆို ျမန္မာ မရွိသေလာက္ကို ျဖစ္ေနျပီ။ ဒါကို ကၽြန္ေတာ္လဲ ျပီးခဲ့တဲ့ တစ္ႏွစ္ေလာက္ကမွ သတိထားမိတာ။ ဒီလူေတြ ဘာလို႔မ်ား ျပန္ကုန္ၾကတာလဲေပါ့။ ဒီျပန္ေရာက္တဲ့ မိတ္ေဆြေတြကေတာ့ ျမန္မာ ျပည္ကို ျပန္လာခဲ့ဖို႔ တဖြဖြ ေျပာၾကတယ္။ ျပီးေတာ့ ထူးဆန္းတာက သူတို႔အားလံုး ျမန္မာႏိုင္ငံျပန္တာ ခဏ မဟုတ္ပဲ အျပီးျပန္ျပီး အရင္က အေမရိကန္ ႏိုင္ငံသား ခံယူထားတဲ့ သူေတြ အခု ျမန္မာႏိုင္ငံသား ျပန္ေျပာင္း သြားၾကတာဗ်။ အရင္တုန္းက မကိုင္ ျဖစ္ေတာ့တဲ့ အနီေရာင္ ပတ္စ္ပို႔ေလးေတြ၊ အနီေရာင္ ႏိုင္ငံသား ကဒ္ေလးေတြ ျပန္ေျပာင္းျပီး အမိေျမကို ျပန္သြား လိုက္ၾကတာ၊ အလွ်ိဳလွ်ိဳပါပဲ။ ဒါနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္ အမ်ိဳးသမီးလဲ ျပီးခဲ့တဲ့ ၃လ ေလာက္ကပဲ ဆံုး ျဖတ္လိုက္ၾကတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ငါတို႔ ျမန္မာျပည္ျပန္ ၾကေတာ့မယ္ ဆိုျပီးေလ။ ဟိုးအရင္တုန္းက အဲ့ဒိမွာပဲ ေခါင္းခ်ေတာ့မယ္ ဆံုးျဖတ္ ထားတာ။ အခုေတာ့ အသက္ကေလးလဲ ရလာေတာ့ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ အေငြ႕အသက္ ယဥ္ေက်းမႈ ေလးေတြ ျပန္လြမ္းလာတယ္ဗ်ာ။ ဒါနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျပန္မယ္ ဆိုေတာ့ ကေလးေတြရဲ႕ ပညာေရး ကိစၥကို အဆင္ေျပ ပါ့မလား ဆိုျပီး ဒီက မိတ္ေဆြေတြကို လွမ္း စံုစမ္းၾကည့္ေတာ့ ..သိပ္ အဆင္ေျပတယ္ဗ်ာ။ အခုဆို ရန္ကုန္ တကၠသိုလ္ၾကီးက အာရွ အေကာင္းဆံုး တကၠသိုလ္ စာရင္းမွာေတာင္ ပါေနျပီတဲ့။ ျပီးေတာ့ ႏိုင္ငံတကာ ေက်ာင္းေတြ private University ေတြလဲ အမ်ားၾကီးပဲ ျမန္မာျပည္မွာ ဖြင့္ထား ေနျပီဆိုေတာ့ ကေလးေတြ ပညာေရးလဲ စိတ္ေအးသြားတာေပါ့။ ဒါနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တမိသားစုလံုး ျပန္လာျပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ေမြးခဲ့ ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ေကၽြးခဲ့၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၾကီးျပင္းခဲ့ရတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရဲ႕ မူလ ဌာေန ျဖစ္တဲ့ အမိျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္ ကို ျပန္လာျပီး ျမန္မာႏိုင္ငံသား ေတြ ျပန္လုပ္ၾကတာေပါ့ဗ်ာ.. လုပ္စမ္းပါအံုးဗ်ာ.. ကၽြန္ေတာ္ အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ ႏွစ္၂၀ အတြင္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံ ၾကီး ဘယ္လို တိုးတက္ လာတယ္ ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ့္ကို ျပန္ေဖာက္သည္ ခ်ပါအံုး ကိုမင္းယြန္းရာ ၾကားခ်င္လြန္းလို႔ပါ”
“ဒါက ဒီလိုရွိတယ္ ကိုရဲရ။ ဟိုးလြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္၂၀တုန္းက ေဒသတြင္း အေရွ႕ေတာင္ အာရွမွာဆို အတိုးတက္ဆံုး ျဖစ္ခဲ့တဲ့ စင္ကာပူ ႏိုင္ငံပဲ ၾကည့္ သူ႔ဆီမွာ ကိုယ္ပိုင္ သယံဇာတ မရွိေပမယ့္ ကုန္သြယ္မႈ (Trade) လုပ္ငန္း လုပ္တယ္။ ရင္းႏွီးျမွပ္ႏွံမႈေတြ အမ်ားအျပား လက္ခံေတာ့ အလုပ္အကိုင္ အခြင့္အလမ္း ေတြ ျဖစ္လာတယ္။ အဲ့လို ျဖစ္လာေတာ့ သူတို႔ ႏိုင္ငံသားေတြ အေနနဲ႕ ၀င္ေငြတိုးတက္ လာသလို၊ ကုန္ထုတ္လုပ္မႈ အပိုင္း၊ နည္းပညာ ပိုင္းေတြမွာ လဲ တျခားႏိုင္ငံေတြက အသိပညာရွင္ အတတ္ပညာရွင္ေတြ လာေရာက္ လုပ္ကိုင္ၾကလို႔၊ ဉာဏ ဆိုင္ရာ အရင္းအျမစ္ေတြ မွ်ေ၀ အသံုးခ်၊ ပညာရ တာေပါ့။ နည္းပညာရတယ္၊ လူ႔စြမ္းအား အရင္းအျမစ္ရတယ္၊ ျပီးေတာ့ ကုန္ထုတ္လုပ္မႈ ပိုင္းမွာလဲ စံခ်ိန္မွီလာတယ္ ေပါ့ဗ်ာ။ အခုလဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံမွာ ဒီလိုပဲေလ။ အခုဆို ျမန္မာျပည္မွာ ႏိုင္ငံတကာ ကုန္သြယ္မႈ ဆိပ္ကမ္းခ်ည္းပဲ ရခိုင္းကမ္းရိုးတန္းမွာ၊ ရန္ကုန္မွာ၊ ဧရာ၀တီမွာ၊ တနသာၤရီ တိုင္းမွာပဲ ဆိပ္ကမ္း ၃ခု စုစုေပါင္း ၆ခု ေတာင္ ရွိသဗ်ာ။ ဒီကုန္သြယ္မႈ ဆိပ္ကမ္း ေတြကခ်ည္းပဲ ႏွစ္စဥ္ ဘ႑ာေငြ ထရီလီယံခ်ီျပီး ရတယ္ဗ်။ ျပီးေတာ့ အီးယူ ဥေရာပရဲ႕ ကုန္စည္ ၀င္ေပါက္က ေဒသတြင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံက ဗဟိုခ်က္ လိုျဖစ္ေနေတာ့ အဟဲ ကိုယ့္လူေရ.. ဟိုတုန္းက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံသားေတြ အလုပ္သြား လုပ္ေနရတဲ့ ေဒသတြင္း ႏိုင္ငံေတြဟာ အခုေတာ့ ေျပာင္းျပန္ ျဖစ္ကုန္ျပီဗ်။ အခုဆို စင္ကာပူ၊ မေလးရွား၊ ကေမၺာဒီယား၊ ဖီလစ္ပုိင္ စတဲ့ ႏိုင္ငံေတြက လာေရာက္ ရင္းႏွီး လုပ္ကိုင္ေနတဲ့ အျပင္၊ အဲ့ဒိႏိုင္ငံေတြက လုပ္သားေတြလဲ ဒီမွာ လာ လုပ္ ေနၾကျပီဗ်ာ။ ျပီးေတာ့ အေနာက္ႏိုင္ငံေတြကလဲ လာေရာက္ ရင္းႏွီးျမွပ္ႏွံျပီး လုပ္ေနၾကေသးေတာ့ ႏိုင္ငံျခားသား လူျဖဴေတြလဲ ဒီမွာ လာလုပ္ကိုင္ ေနၾကျပီေလ။ ခုနက ဘူတာမွာပဲ ေတြ႕ခဲ့တယ္မွတ္လား။ ဒါ့အျပင္ ဟိုးအရင္တုန္းကလို စိုက္ပ်ိဳးေရး အဓိက ထားတဲ့ ႏိုင္ငံမဟုတ္ ေတာ့ပဲ စက္မႈလက္မႈနဲ႕ ကုန္ထုတ္လုပ္မႈ ပဓာန ဆိုေတာ့ တိုးတက္လာတာေပါ့။ ျပီးေတာ့ လက္ရွိ အစိုးရ ကိုင္စြဲထားတဲ့ မူ၀ါဒက လြတ္လပ္တဲ့ ကုန္သြယ္မႈ မူ၀ါဒ ဆိုေတာ့ ဘယ္သူ႔ ေလာင္းရိပ္မွာမွ ရွိမေနဘူးဗ်။ အေနာက္အုပ္စုရဲ႕ ပါတနာ ခ်ည္းပဲလဲ မဟုတ္ဘူး။ တရုတ္၊ ရွရွားရဲ႕ ပါတနာ ခ်ည္းပဲ လဲ မဟုတ္ဘူး။ အားလံုးနဲ႕ မွ်တစြာ ကုန္သြယ္မႈ လုပ္ေနတယ္ေတာ့ သင့္တင့္ ေလွ်ာက္ပတ္ ေနတာေပါ့ဗ်ာ။ ဒါဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံသားေတြ ႏွစ္၂၀ လံုး ၾကိဳးစား ပမ္းစား ႏိုင္ငံကို ျပန္လည္ ထူေထာင္ ခဲ့တဲ့ ၾကိဳးစား မႈရလဒ္ ေပါ့ဗ်ာ။”
ကိုရဲဘုန္းက စိတ္၀င္တစား နားေထာင္ေနရင္း
“ၾကားရတာ နား၀မွာ ခ်ိဳစိမ့္ေနတာပဲဗ်ာ.. ေကာင္းလိုက္တာ….အစိုးရပိုင္းနဲ႕ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးပိုင္းကို လဲ နဲနဲ ေျပာျပ ပါအံုးဗ်ာ..”
“ဒါေပါ့ဗ်ာ ေျပာျပမွာေပါ့ ၊ ကၽြန္ေတာ္က ဒါမ်ိဳး ေျပာရမယ္ဆို ထမင္းေမ့ ဟင္းေမ့ပဲ..အဟဲ။ ႏိုင္ငံေတာ္ ဘ႑ာ ေငြ တိုးတက္လာေတာ့ အစိုးရ ၀န္ထမ္းေတြရဲ႕ လုပ္ခလစာကလဲ တိုးတက္လာသဗ်ာ။ ခင္ဗ်ား ယံုႏိုင္ပါ့မလား မသိဘူး။ ၀န္ထမ္း တစ္ေယာက္ရဲ႕လစာက အခုဆို ေတာ္ေတာ္ ျမင့္တယ္ဗ်။ အစိုးရ၀န္ထမ္းေတြ လစာေငြ ျမင့္မား လာေတာ့ လာဘ္စားမႈေတြ ပေပ်ာက္သေလာက္ ရွိလာေတာ့ အခုမွ တကယ္ clean government စစ္တာဗ်။ အခုမ်ား အစိုးရ ၀န္ထမ္း လုပ္ခ်င္သူေတြ တပံုတပင္ပဲ။”
“ဒါဆို အစိုးရ ၀န္ထမ္း အလုပ္ပဲ လွိမ့္တိုး ေနၾကမွာေပါ့ဗ်။ ၀န္ထမ္းေတြကို ဘယ္လို စီစစ္ေရြးခ်ယ္လဲ ဆုိတာ ေျပာျပပါအံုး”
“ေသခ်ာ စီစစ္တာေပါ့ဗ်ာ။ ေတာ္ရံု ဘယ္လြယ္ပါ့မလဲ။ အခု ဥပေဒမွာ ျပဌာန္းထားတယ္ေလ။ ႏိုင္ငံေတာ္ရဲ႕ ပထမ ရံုးသံုး ဘာသာစကားသည္ အဂၤလိပ္ စာ ျဖစ္သည္ ဆိုျပီးေတာ့ေလ။ ဒုတိယ ဘာသာ စကားက ျမန္မာ စကားေပါ့။ ကိုယ္ပိုင္ အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ရ တိုင္းေဒသၾကီးေတြမွာ ဆိုရင္ေတာ့ ဒုတိယ ရံုးသံုး ဘာသာ စကားက ကိုယ္ပိုင္ တိုင္းရင္းသား ဘာသာစကားေလ။ ဥပမာ ရွမ္းျပည္နယ္မွာဆို ဒုတိယရံုးသံုးဘာသာက ရွမ္းဘာသာ၊ ကရင္ျပည္နယ္မွာဆို ကရင္ဘာသာစကား စသည္ျဖင့္ေပါ့။ ဒီေတာ့ ေတာ္ရံု ဘြဲ႕ရရံုနဲ႕ မရေတာ့ဘူး။ ဘာသာစကား ကၽြမ္းက်င္မႈရယ္ ၊ အရည္အခ်င္း တကယ္ရွိတဲ့ သူေတြမွ ၀င္ခြင့္ရတာဗ်”
“အဟား.. တယ္ဟုတ္ပါလားဗ်.. သေဘာက်သြားျပီဗ်ာ… ဒီလို အရည္အခ်င္း ရွိတဲ့သူေတြက ႏိုင္ငံ့ တာ၀န္ ထမ္းေဆာင္ ေနမွေတာ့ ႏိုင္ငံၾကီး တိုးတက္ျပီေပါ့ဗ်ာ…. ေကာင္းလိုက္တာဗ်ာ.. ေကာင္းလိုက္တာ.. ဒါနဲ႕ စြမ္းအင္ က႑ အေျခအေနေကာဗ်ာ။ လွ်ပ္စစ္မီးေတြ ပံုမွန္ရျပီလား”
”ဒါေပါ့ဗ်…လံုး၀ အိုေကေနျပီ။ စြမ္းအင္ က႑မွာလဲ ဟိုးလြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္၂၀ တုန္းကလို မီးျပတ္တယ္ ဆိုတဲ့ စကားဟာ ေပ်ာက္ကြယ္ သြားျပီေလ။ ေပ်ာက္ကြယ္သြားဆို ဒီလိုေလ လွ်ပ္စစ္ စြမ္းအင္ က႑မွာ ဆိုရင္ အဓိက တိုင္းျပည္ရဲ႕ လွ်ပ္စစ္စြမ္းအင္ ကို ျဖည့္ဆည္းေပးဖို႔ အစိုးရတင္ မကပဲ ပုဂၢလိက ကုမၸဏီေတြကိုပါ လုပ္ပိုင္ ခြင့္ေပးထား တယ္ဗ်။ ေရအား လွ်ပ္စစ္ တစ္ခုတင္ မကပဲ။ သဘာ၀ ဓာတ္ေငြ႕သံုး လွ်ပ္စစ္ ဓာတ္အား ေပးစနစ္ေတြ၊ ျပီးေတာ့ ေလအား လွ်ပ္စစ္ေတြ အခုဆို ရခိုင္ ကမ္းရိုးတန္းနဲ႕ တနသာၤရီ ကမ္းရိုးတန္းဘက္ေတြမွာဆို ေလအား လွ်ပ္စစ္ထုတ္တဲ့ ေလရဟတ္ၾကီးေတြ ေထာင္ ေသာင္းမက ရွိတယ္ေလဗ်ာ။ ပုဂၢလိကေတြ လုပ္ပုိင္ခြင့္ ရလာေတာ့ ကုမၸဏီေတြက အျပိဳင္ အဆိုင္ပဲဗ်။ ဒီေတာ့ စြမ္းအင္ က႑မွာ လံုး၀ အိုေက ေနျပီေပါ့ဗ်ာ..”
“ဒါေၾကာင့္ကိုး..။ လုပ္ပါအံုးဗ်.. တျခား က႑ေတြ အေၾကာင္း ဘာေတြ ျဖစ္ေပၚတိုးတက္ ေနတယ္ဆိုတာ ေျပာပါအံုးဗ်ာ.. တကယ္ဗ်ာ.. ကၽြန္ေတာ္က အႏွစ္ ၂၀ေလာက္ အိပ္ေပ်ာ္ ေနသလိုပဲ အခုမွ တျခား ကမၻာက ေရာက္ လာတဲ့ ေကာင္လို ျဖစ္ေနျပီ… ဒါဆို ကာကြယ္ေရး က႑မွာေကာဗ်ာ… ”
“ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံက တိုးတက္ ျဖစ္ထြန္းေနေတာ့ တရုတ္တင္ မကဘူး။ ဥေရာပက ျပင္သစ္ တုိ႔နဲ႕ အေမရိကန္ တို႔ကပါ မက္လံုးေပးျပီး သူတို႔ ၾသဇာခံအျဖစ္ သြတ္သြင္း ခ်င္ေနၾကတာဗ်။ အထူးသျဖင့္ အေမရိကန္နဲ႕ တရုတ္ ေပါ့ဗ်ာ။ အခုေတာ့ တရားလဲ အားမထုတ္ေတာ့ပါဘူးအဟဲ။ အေမရိကန္ဆို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေရျပင္ပိုင္နက္ ကိုးကိုးကၽြန္း ဒါမွမဟုတ္ ဟိုင္းၾကီးကၽြန္းကို စစ္စခန္းအတြက္ ေငြေၾကး ဘီလီယံ ခ်ီေပးျပီး ငွားရမ္း ခ်င္ေနတာဗ်။ စစ္ေရး မဟာဗ်ဴဟာ အရ သူက ႏိုင္ငံၾကီး၂ႏိုင္ငံရဲ႕ ဗဟိုခ်က္ က်တဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏုိင္ငံ နယ္နမိတ္ကို သေဘာက် ေနတာေလ။ ဒါက ဟိုးအရင္တည္းကပါပဲ”
“ဒါနဲ႕ အစိုးရက ငွားမယ့္ အစီအစဥ္ရွိလား”
“ႏိုး ဘယ္ငွားမလဲဗ်.. ကၽြန္ေတာ္တို႔သာ ငွားရမ္းလိုက္ရင္ ေဒသတြင္း ႏိုင္ငံေတြနဲ႕ဆက္ဆံေရးက တင္းမာသြား မွာေပါ့။ လြတ္လပ္ျပီး တရားမွ်တတဲ့ ႏိုင္ငံျခားေရး မူ၀ါဒကို ဟိုးအရင္တုန္းက ထက္ ပိုမို အျပဳသေဘာ ေဆာင္ျပီး က်င့္သံုးေနတာေပါ့။ ျပီးေတာ့ ကာကြယ္ေရး ဘက္မွာ ဆိုရင္ အထူးသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံရဲ႕ ပထ၀ီ အေနအထားအရ ေရျပင္ပိုင္နက္မ်ားတယ္ဗ်။ ဒီေတာ့ ေရတပ္ အင္အား ကို အဓိကထား တိုးခ်ဲ႕ထားတာ အာရွမွာ ဆို အၾကီးဆံုး ေရတပ္အင္အားထဲမွာ တခု အပါအ၀င္ပဲေပါ့ဗ်ာ”
“ကဲကဲ စကား ေျပာလို႔လဲ ေကာင္းတယ္.. အေအး ေသာက္ပါအံုးဗ်ာ”
အေအး တငံုေလာက္ ေသာက္ျပီး ကုိရဲဘုန္းက
“ဘယ္လိုလဲ.. က်ဳပ္တို႔ ႏိုင္ငံၾကီး တိုးတက္ ေနသလို ကိုယ့္လူေကာ ဘာေတြ တိုးတက္ ေနျပီလဲ.. ကေလးေတြ ဘာေတြ ရေနျပီလား”
အဟဲ ကၽြန္ေတာ္ အိမ္ေထာင္ မက်ေသးဘူးဗ်.. အင္း ဒီအရြယ္မွလဲ မယူေတာ့ပါဘူး။ အသက္ပဲ ၄၀ ေက်ာ္ေနျပီ။ ဒီလိုပဲ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေနတာ ေကာင္းပါတယ္ဗ်ာ..။ အရင္လိုပဲ စာဖတ္လိုက္၊ စာေလး ေပေလး ေရးလိုက္ေပါ့”
“ေကာင္းတယ္ဗ်ာ… ဒီလို Life Style ကို သေဘာက်တယ္။ ဟိုပူ ဒီပူ မရွိေတာ့ဘူးေပါ့၊ ေအးခ်မ္းတယ္..”
“မထင္နဲ႕ဗ်ိဳ႕ ကၽြန္ေတာ္က အခု တူ၊ တူမေလးေတြနဲ႕ အတူ ေနတယ္ေလ၊ ကၽြန္ေတာ္ မေမြးထားေပမယ့္ ကိုယ္ေသြးသား ဆိုေတာ့ ဒီေကာင္ေတြ အတြက္ ပူရတာ ရွိေသးသဗ်..”
ကိုရဲဘုန္းက အားရပါးရ ရီလိုက္ျပီး…
“ကိုယ့္လူက အပူမရွာခ်င္လို႔ မိန္းမ မယူေပမယ့္၊ အပူေလးေတြက ကိုယ့္လူဆီ ေရာက္ လာတာကိုး၊ ဒါလဲ တမ်ိဳးေတာ့ ေကာင္းပါတယ္၊ မပ်င္းရေတာ့ဘူး ေပါ့။”
“လုပ္ေတာ့မယ္.. ကိုယ့္လူကေတာ့..မပ်င္းရလြန္းလို႔ ခက္ေနတာဗ် အဟဲ..”
“ေအးဗ်ာ.. ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္ ၾကားရတာေတြ အကုန္၀မ္းသာ တယ္ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္က ဒီကို အျပီး ျပန္လာျပီဆိုေတာ့ ေရႊျမန္မာ ျပန္ျဖစ္ ျပီေပါ့ဗ်ာ။ အင္း ဦးသန္႔ ေျပာတာ မွန္တယ္ဗ်ာ။ ဘာတဲ့ ျမန္မာ ဟာ ျမန္မာပဲ ဘယ္ေနရာ ဘယ္ေရာက္ေရာက္ ဘယ္ေလာက္ အခြင့္အေရးရရ တေန႔ေန႔မွာ ျမန္မာလူမ်ိဳးဟာ ျမန္မာျပည္ကိုပဲ ျပန္လာရမယ္ဆိုတာေလ။ အဲ့ဒိ စကားဟာ တကယ္မွန္ ေၾကာင္း အခုမွ သေဘာေပါက္တယ္။ ကိုယ့္ႏိုင္ငံ ကိုယ့္လူမ်ိဳး ကိုယ့္ အမိေျမေလာက္ ဘယ္ေနရာမွာမွ မေႏြးေထြးဘူးဗ်ာ။ အရင္တုန္းက ကၽြန္ေတာ္လဲ ဒီလို ေျပာတဲ့ သူေတြကို ေလွာင္ ေျပာင္ခဲ့မိတယ္။ ငါတို႔ ႏိုင္ငံၾကီးကမွ ေနလို႔ ထိုင္လို႔ မေကာင္းတာ၊ ကန္႔သတ္မႈေတြနဲ႕ ေနရတာ၊ အျပင္မွာ ေနရတာကမွ လြတ္လပ္ေသးတယ္။ အခြင့္အေရး ရေသးတယ္ ဆိုျပီး ျမင္မိတယ္။ ငါတို႔ ႏိုင္ငံၾကီး အေျခအေန ျပန္မေကာင္း ေသးသေရြ႕ ငါ မျပန္ေတာ့ဘူး ဆိုျပီး တကိုယ္ေကာင္း စိတ္ ေမြးခဲ့မိတယ္။ အမွန္က ျဖစ္ခဲ့သင့္တာက ဒီလို မေကာင္းတဲ့ အေၾကာင္းရင္းက ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုတဲ့ အရင္းအျမစ္ကိုရွာ၊ မေကာင္းတဲ့ စနစ္ကို အႏုလံု ပဋိလံု ဆန္းစစ္ျပီးရင္ ၀ိုင္း၀န္း အေျဖရွာျပီး တက္ညီလက္ညီ ကိုယ္စြမ္းတဲ့ ေနရာကေန ၾကိဳးစား ၾကရမွာဗ်။ ဘယ္ေလာက္ပဲ အေ၀းေရာက္ေနေန ကိုယ့္တိုင္းျပည္ အတြက္ ေကာင္းရာ ေကာင္းေၾကာင္း ေတြကိုသာ ၾကံဆ လုပ္ေဆာင္ ေပးခဲ့သင့္တာ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စိတ္ထဲက၊ အေသြးအသားထဲက သာ ဘယ္လို အေျခအေနပဲ ေရာက္ေရာက္၊ ငါဟာ ျမန္မာျပည္မွာ ေမြးဖြားျပီး ျမန္မာျပည္မွာ ၾကီးျပင္းခဲ့တဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံသား တစ္ေယာက္ ျဖစ္တယ္ ဆိုတာ ဂုဏ္ယူျပီး၊ ေဟ့.. ငါတို႔ လူမ်ိဳးဟာ ခပ္ညံ့ညံ့ထဲက မဟုတ္ဘူး၊ ငါတို႔ႏုိင္ငံဟာ ငါတို႔ ဒီလိုၾကိဳးစားျပီး ဒီလို လုပ္ျပႏိုင္တယ္ ဆိုတဲ့ အမ်ိဳးသားေရး စိတ္ဓာတ္ကို စြဲစြဲျမဲျမဲ ခံယူထားခဲ့ရမွာဗ်ာ။ အခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဒီလို သူမ်ားေတြ လို မလုပ္ျဖစ္ခဲ့ဘူးဗ်ာ..”
အားနဲ႕မာန္နဲ႕ ၀မ္းနည္း ပက္လက္ ေျပာေနေသာ မိတ္ေဆြရဲ႕ လက္ကို ကၽြန္ေတာ္က ခပ္တင္းတင္း ဆုပ္ကိုင္လိုက္ျပီး
“ဒီလို အျမင္မွန္ေတြ ရတာကိုပဲ ေက်းဇူးတင္ ၀မ္းလဲ သာပါတယ္ဗ်ာ။ အခု အခ်ိန္မေႏွာင္းေသးပါဘူးဗ်။ အခုလဲ ႏိုင္ငံ တည္ေဆာက္ေရး၊ တိုးတက္ေရးေတြမွာ တတပ္ တအား ပါ၀င္ႏိုင္ပါေသးတယ္ဗ်၊ ဆိုလိုတာ ႏိုင္ငံ့၀န္ထမ္း လုပ္မွ ႏိုင္ငံေတာ္ တာ၀န္ ထမ္းေဆာင္တာ မဟုတ္ပါဘူး၊ ျပည္သူလူထု အေနနဲ႕႔လည္း ကိုယ့္မိသားစုေလးကို ၀မ္း၀ေအာင္၊ ၾကြယ္၀လာေအာင္ လုပ္ေပးႏိုင္ရင္ မိသားစုတိုင္း ခ်မ္းသာ ၾကြယ္၀ လာရင္ မိသားစုေတြ အမ်ားၾကီး ေပါင္းစည္းထားတဲ့ ႏိုင္ငံေတာ္လဲ ၾကြယ္၀လာမွာေပါ့ဗ်ာ..၊ ဒါဟာလဲ တနည္းအားျဖင့္ ႏိုင္ငံ့တာ၀န္ ထမ္းေဆာင္ တာပဲေပါ့..”
“အင္းဗ်ာ.. ဒီေန႔ ကိုယ့္လူနဲ႕ ျပန္ေတြ႕ရတာ အမ်ားၾကီး အျမင္သစ္ေတြ ရသြားျပီဗ်ာ..၊ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွာ ရွာေဖြလာတဲ့ အရင္းအႏွီးေလးနဲ႕ ဒီမွာ ကိုယ္ပိုင္ လုပ္ငန္း ထူေထာင္ေတာ့မယ္ဗ်ာ”
“ဟား အရမ္းေကာင္းတဲ့ အၾကံဉာဏ္ပဲဗ်ာ၊ ကၽြန္ေတာ္ အားေပးတယ္၊ အကူအညီ လိုတာေျပာ၊ ကၽြန္ေတာ္ ကူညီေပးမယ္”
“ေကာင္းတာေပါ့ဗ်ာ..၊ ကဲ စကား ေျပာရတာလဲ ေကာင္းတယ္ ကိုမင္းယြန္းေရ၊ ၈နာရီလဲ ထိုးျပီ၊ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္က ေမွ်ာ္ေနေတာ့မယ္၊ မေန႔ကမွ ေရာက္တယ္။ ဒီေန႔ တေနကုန္ သြားေနတာ အိမ္ျပန္ မေရာက္ေသးဘူး။ အိမ္မွာ မေတြ႕တာ ၾကာေနတဲ့ ေဆြေတာ္ မ်ိဳးေတာ္ေတြလဲ ေရာက္ ေနတယ္ဆုိေတာ့ ျပန္လိုက္အံုးမယ္။ ဖုန္းနံပါတ္ ေပးထားပါအံုး။”
ကၽြန္ေတာ္လဲ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဆက္သြယ္ရမယ့္ ဖုန္းနံပါတ္မ်ား ေပးလိုက္သည္။
“အိုေကဗ်ာ.. ကိုမင္းယြန္း.. ေနာက္မွ အိမ္ကို ထမင္းစား ဖိတ္အံုးမယ္။ တစ္ရက္ေလာက္ ေအးေဆး ထပ္ေတြ႕အံုး မယ္ဗ်ာ၊ see you”
“see you, good night ကိုရဲေရ”
“ေအာ္ဒါနဲ႕.. ကၽြန္ေတာ္ ေျမနီကုန္းဘက္ ျပန္မွာ ဆိုေတာ့ ဘယ္ရထား လိုင္းကို စီးရမလဲဗ်”
ေျမနီကုန္းဘက္ ေရာက္ေသာ ရထားလိုင္းကို လမ္းညႊန္ျပလိုက္ျပီး လမ္းခြဲ လိုက္ၾကသည္။ ကုန္တိုက္ အျပင္ဘက္ကို ေရာက္ေတာ့ အေတာ္မိုးခ်ဳပ္ေနေလျပီ။ မိုးေမွ်ာ္ တိုက္ၾကီးမ်ားသည္ လွ်ပ္စစ္မီးမ်ားျဖင့္ ထိန္ညီးေန၏။ ရန္ကင္း လမ္းမေပၚတြင္ ကားမ်ား ဥဒဟို သြားလာေနၾကသည္။ ဘတ္စ္ကားဂိတ္ဆီမွ နံပါတ္ ၃၆ ၂ထပ္ ဘတ္စ္ကား ၾကီးကို မွီရန္ ေျပးသြားေသာ္လည္း မမွီလိုက္ေတာ့ေပ။ သို႔ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္လဲ တကၠစီ မွတ္တိုင္ေလးတြင္ ၅ မိနစ္ခန္႔ ေစာင့္ ဆိုင္း ေနလိုက္၏။ မၾကာမွီမွာပင္ တကၠစီ မွတ္တိုင္ေလးသို႔ မီတာ တကၠစီ တစ္စင္း ဆိုက္ေရာက္ လာသည္။ ကားေပၚသို႔ေရာက္ေသာ္ ခါးပတ္ပတ္လိုက္ရင္း အိမ္ျပန္ ခရီး၀ယ္ ကိုယ့္အေတြးႏွင့္ကိုယ္ လိုက္ပါလာခဲ့ေတာ့၏။ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ၾကီးသည္ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ဆန္စြာ လွပေနေလေတာ့သည္။
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
မအိမ့္ခ်မ္းေျမ့ Tag ေသာ ေနာင္အႏွစ္၂၀ၾကာေသာအခါ၀ယ္ ဆိုတဲ့ Tag ကေလးကို ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ကူးျဖင့္ ခ်ယ္မႈန္း ေရးဖြဲ႕ပါေၾကာင္း။ ဒီTag ကေလးကို ျပန္လည္ ေရးေစခ်င္တဲ့ သူေတြကေတာ့ မႏိုင္းႏိုင္း၊ေဇာ္မ်ိဳး(ဗမာျပည္သား) နဲ႕ ကိုမိုးလိႈင္ည တို႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ကဲ တဂ္လိုက္ျပီေနာ့။ :) ကိုၾကီးေက်ာ္ကိုလဲ ထပ္တဂ္ပါတယ္။
ကြၽန္ေတာ့္ ဝါသနာမ်ား
ကြၽန္ေတာ့္ကို ညီေလး ေတေလက လာတဂ္ လို႔ ေရးရအံုးမယ္။ ေျပာထားတာေတာ့ နဲနဲၾကာျပီ ကြၽန္ေတာ္လဲ အခုတေလာ အလုပ္ေတြ မ်ားေနတာနဲ႕ပဲ ကိုယ့္ဘေလာ့ဂ္ဘက္ ေတာင္ မလွည့္ႏိုင္ ျဖစ္ေနတယ္။ အခု တဂ္တဲ့ ဟာကေတာ့ ဝါသနာ ဆိုပဲ။ ကြၽန္ေတာ့္ ဝါသနာေတြကို ေမးေတာ့ ဘယ္ဟာကို ေရးခ်ျပရမလဲ မသိ ျဖစ္ေနမိတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ ဝါသနာပါ တာေတြက အမ်ားၾကီးပဲ။ ငယ္ငယ္တုန္းက ဝါသနာ ပါတာေတြကေတာ့ အင္ဂ်င္နီယာၾကီး ျဖစ္ခ်င္တာ၊ လက္ေရြးစင္ ေဘာလံုး သမားျဖစ္ခ်င္တာ၊ အဆိုေတာ္ ျဖစ္ခ်င္တာ၊ ဒီေဂ်ျဖစ္ခ်င္တာေတြ အမ်ားၾကီးပဲ။ နည္းနည္း ၾကီးလာေတာ့ ျဖစ္ႏိုင္ေခ် ရွိတာေတြ ဆက္ျပီး ေမွ်ာ္မွန္း မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့တာေတြကို စြန္႔ပယ္ ပစ္ရတာေပါ့။ ကြၽန္ေတာ့္ ဝါသနာေတြ အေၾကာင္း ေျပာရင္ေတာ့ အခုထိကို မ်ားျပား လွ်က္ရွိေနပါေသးတယ္။ အဲဒါေတြကေတာ့
ႏိုင္ငံ့အေရး၊ ကမၻာ့အေရး
လူရယ္လို႔ ျဖစ္လာရင္ ပတ္၀န္းက်င္နဲ႕ ေနထိုင္ရတာဗ်။ ရပ္ကြက္ထဲမွာ ကိုယ့္အိမ္ကိုယ္ ေနတာပဲ ဆိုျပီး တကိုယ္တည္း ေတာရ က်င့္ေနလို႔ မရဘူး။ ဥပမာ ရပ္ကြက္ လမ္းက ေတာ္ေတာ္ ပ်က္ေနလို႔ မိုးတြင္းဆို သြားရလာရ အဆင္မေျပဘူး ဆိုပါေတာ့ ဒါ ကိုယ္နဲ႔ မဆိုင္ဘူး ဆိုျပီး ေနလို႔ မရေတာ့ဘူး။ ကိုယ္အျမဲ အသံုးျပဳေနက် လမ္း မေကာင္းရင္ ကိုယ္လဲ သြားရတာ အဆင္မေျပဘူး။ ဒီလိုပဲ ရပ္ကြက္ထဲမွာ သူခိုးေတြ ေသာင္းက်န္း ေနလို႔ ပစၥည္းေတြ ခဏခဏ ေပ်ာက္တယ္ဆိုရင္ ကိုယ္နဲ႕ မဆိုင္ဘူး ဆိုျပီး ေနလို႔ မရေတာ့ဘူးေပါ့။ လမ္းမေကာင္းရင္ ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုး လမ္းျဖစ္ေအာင္ တတ္ႏိုင္သေလာက္ ကုိယ္ပါ၀င္ ကူညီေပးရမယ္။ သူခိုးပူေနရင္ ရပ္ကြက္ မလံုျခံဳတဲ့အတြက္ ဒီသူခိုးေတြကို မိေအာင္ ၀ိုင္း၀န္း ဖမ္း ေပးရမယ္။ ဒီလိုပဲေပါ့ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံမ်ာ မွီတင္းေနထိုင္ ေနရတဲ့ ႏိုင္ငံသား တစ္ေယာက္အဖို႔ ကိုယ့္ႏိုင္ငံေရးကို စိတ္၀င္စား ဖို႔ေတာ့ လိုတာေပါ့။ ႏုိင္ငံေရး၊ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရးဆိုတာ ဆက္စပ္ေနတာပဲ။ ကမၻာ့အေရးလဲ ဒီလိုပါပဲ သူမ်ား ႏိုင္ငံေတြ ဘာေတြ တိုးတက္ေနျပီး ဘာေတြ ပဋိပကၡျဖစ္ေနလဲ မ်က္ေျခ မျပတ္ ေစာင့္ၾကည့္ရတာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္က ဒီႏိုင္ငံသား ျဖစ္ျပီး ကမၻာသူကမၻာသား တစ္ေယာက္ ျဖစ္လို႔ ျဖစ္ေပၚေနတဲ့ အက်ပ္အတည္းေတြ၊ ျဖစ္ထြန္းမႈေတြ၊ ဆုတ္ယုတ္မႈေတြဟာ ကၽြန္ေတာ္ တို႔နဲ႕ သက္ဆိုင္တယ္ ထင္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ကမၻာ့အေရး ျမန္မာ့အေရးေတြမွာ ၀ါသနာပါ ပါတယ္။
သတင္းစာဆရာ/ စာေရးဆရာ
အေပၚက ေခါင္းစဥ္နဲ႕ ဆက္စပ္ေနတဲ့ ၀ါသနာလို႔ ေျပာလို႔ ရတာေပါ့ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္က သတင္းေတြကို ဖတ္ေနရတာ ၾကိဳက္သလို သတင္းေတြကို ျပန္လည္ မွ်ေ၀ေပးရတာလဲ ႏွစ္သက္မိတယ္။ သတင္းသမား တစ္ေယာက္ရဲ႕ အလုပ္က ကင္မရာေလး တဖ်တ္ဖ်တ္ ရိုက္ျပီး သတင္းေရးသား ေနရံု၊ ျပည္ပ သတင္းေတြကို ဘာသာျပန္ေနရံုနဲ႕ သတင္း သမား တစ္ေယာက္ ျဖစ္ျပီလို႔ ယူဆလို႔ မရဘူးဗ်။ သတင္းသမား၊ သတင္းစာ ဆရာ ရဲ႕အလုပ္က သိပ္လြယ္လွတဲ့ အလုပ္မဟုတ္ဘူး။ သတင္းသမား ဆိုတာ အခ်က္မွန္ကန္ တိက်မႈ ရွိရမယ္၊ ဘက္လိုက္မႈ ကင္းရမယ္၊ မွ်မွ်တတ ျဖစ္ရမယ္၊ အေၾကာင္းအခ်က္ ကိုးကားခ်က္ ျပည့္စံုရမယ္ ဆိုတဲ့ အခ်က္ေတြ နဲ႕ သတင္းေကာင္း တစ္ပုဒ္ျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစား အားထုတ္ရပါတယ္။ ဆိုေတာ့ စာဖတ္သူေတြဆီကို သတင္းဦး၊ သတင္းဖ်ား ေပးႏိုင္တဲ့ သတင္းစာဆရာ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ခ်င္တယ္ဗ်။ ဒါက ကၽြန္ေတာ္ သတင္းစာ ဆရာ ျဖစ္ခ်င္တဲ့ ၀ါသနာေပါ့ဗ်ာ။ (အခုထိေတာ့ သတင္းေထာက္လဲ မဟုတ္၊ သတင္းစာ ဆရာလဲ မဟုတ္ေသးပါဘူး)
ေနာက္၀ါသနာ တစ္ခုကေတာ့ စာေရးဆရာ ျဖစ္ခ်င္တယ္ဗ်။ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္၀င္စားတဲ့ ဘာသာရပ္ေတြ ျဖစ္တဲ့ သိပၸံ (Science & Science Fiction) ၊ ဂမီၻရ (occult) စတဲ့ အမ်ိဳးအစား ေတြနဲ႕ ဇာတ္လမ္း တည္ျပီး ေရးရတာ ၀ါသနာပါတယ္။ ေနာက္တခုကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ကဗ်ာေတြဖတ္ ရတာ ၀ါသနာပါတယ္။ ကဗ်ာ ေရးရတာ ၀ါသနာပါပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ စာေရးဆရာ ျဖစ္ခ်င္တာ ေက်ာ္ၾကား ခ်င္လို႔ မဟုတ္ဘူး။ စာေရး၊ စာဖတ္ လုပ္ရတဲ့ ဘ၀ ေလးကို ႏွစ္သက္ သေဘာက်မိလို႔။ စာအုပ္ေတြနဲ႕ပဲ အခ်ိန္ေတြ ကုန္ဆံုး၊ စာအုပ္ေတြနဲ႔ပဲ ေသဆံုး သြားခ်င္လို႔ပါ။
လတ္တေလာေတာင္ ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ လခ အေတာ္အသင့္ ရတဲ့ အလုပ္တစ္ခုကို ထြက္ပစ္လိုက္တယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုေတာ့ ဒီအလုပ္လုပ္ရင္ ကၽြန္ေတာ့္ အခ်ိန္ေတြ (အထူးသျဖင့္ စာဖတ္ခ်ိန္ေတြ) ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားကို ဖဲ့ေပး ရမယ့္ ပံုေပၚေနလို႔ ဘာမွ စဥ္းစား မေနပဲ ထြက္လိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ အယူအဆကေတာ့ အလုပ္လုပ္ဖို႔ အတြက္ အသက္ရွင္ရတာ မ်ိဳးကို မၾကိဳက္ဘူး။ အသက္ရွင္ရပ္တည္ဖို႔၊ ၀မ္းေရးအတြက္ အလုပ္လုပ္ရ ခ်င္ လုပ္ရမယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္စိတ္ထြက္ေပါက္၊ ၀ါသနာေလးေတြကိုပါ စြန္႔လႊတ္ရမယ့္ အလုပ္မ်ိဳး ဆိုရင္ေတာ့ လခ ဘယ္ေလာက္ ရရ မလုပ္ခ်င္ဘူးဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ့္ ေျခ၂ဖက္၊ လက္၂ဖက္နဲ႕ ေခါင္းထဲက အသိပညာ၊ အတတ္ပညာေတြ ရွိေနသေရြ႕ေတာ့ ထမင္း မငတ္ ဘူး ထင္တာပဲ။ လူ႔ဘ၀ အသက္ရွင္ ေနထိုင္ရတဲ့အခ်ိန္ ခဏေလးမွာ သူမ်ား အက်ိဳး မေဆာင္ႏိုင္ေသးေတာင္ သူမ်ားအက်ိဳး မယုတ္ေစပဲ ကိုယ့္ လုပ္ခ်င္တာ ေလးေတြ လုပ္သြားခ်င္ေသးတယ္။ ကိုယ့္ရဲ႕ အခ်ိန္ေတြကို အလဟႆ ျပဳန္းတီး သြားတာမ်ိဳး ျဖစ္မွာ စိုးမိတယ္။ မွန္ခ်င္လဲမွန္၊ မွားခ်င္လဲ မွားမွာ ေပါ့ဗ်ာ။ ဒါက ကၽြန္ေတာ့္ ပုဂၢလ ခံယူခ်က္ကိုး။
ကာတြန္းဆြဲျခင္း ၀ါသနာ
ပန္းခ်ီကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ငယ္ငယ္ ထဲက ၀ါသနာ ပါတယ္။ ေက်ာင္းမွာ လုပ္တဲ့ ပန္းခ်ီျပိဳင္ပြဲေတြမွာ မၾကာခဏ ၀င္ျပိဳင္ျဖစ္တယ္။ ပန္းခ်ီပညာ အေျခခံကို စနစ္တက် သင္ျဖစ္တာေတာ့ YMCA မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ၉၆ ေလာက္တုန္းက ေပါ့။ အဲ့တုန္းက ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို သင္ေပးတဲ့ ဆရာမက ဆရာမေခ်ာအိသိမ္းပါ။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ပန္းခ်ီထက္ ကာတြန္းပံုေလးေတြ ဆြဲရတာ ပိုသေဘာက် မိတယ္။ စိတ္ေပ်ာ္ရႊင္ရင္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ စိတ္ညစ္ေနရင္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အေျပာင္ အပ်က္ ပံုေတြဆြဲလိုက္တာပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ ေက်ာင္းစာအုပ္ေတြမွာဆို ကာတြန္းပံုေတြခ်ည္းပဲ။ အဲ့ဒါ အထက္တန္း ေက်ာင္းသား ဘ၀ကေန တကၠသိုလ္ ျပီးေတာ့ အခုအခ်ိန္ အထိပဲ။ တခါတေလေတာ့လဲ သိပ္ဆူပူလြန္းတဲ့ ဘာသာရပ္ ဆရာေတြရဲ႕ မွတ္စုစာအုပ္မွာဆို အဲ့ဒိဆရာပံု ေနာက္တီးေနာက္ေတာက္ ဆြဲထားလိုက္တယ္။ ေက်ာင္းတက္ တုန္းကဆို သူငယ္ခ်င္းေတြ ဆြဲခိုင္းလို႔ ခဏခဏ အမွတ္တရ ဆြဲေပးရတယ္။ လက္ရွိ အိမ္မွာေတာ့ ညီမေလးရဲ႕ မွတ္စု စာအုပ္ အသစ္ တစ္အုပ္ ထုတ္တိုင္း ပထမဆံုး စာမ်က္ႏွာမွာ ဘာသာရပ္ဆိုင္ရာ ဟာသပံုေလးေတြ ဆြဲေပးေနရတယ္။ ဥပမာ လွ်ပ္စစ္နဲ႕ ပတ္သက္တဲ့ ဘာသာရပ္ဆို ေအာက္က ပံုေလးမ်ိဳး ဆြဲေပးလိုက္တာ မ်ိဳးေပါ့။
ဂီတ၀ါသနာ
ဂီတကိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ေလး ၀ါသနာပါတယ္။ တူရိယာ ထဲမွာ နည္းနည္း တီးတတ္တာေတာ့ ဂစ္တာပါပဲ။ အတီးခ်င္ဆံုး တူရိယာေတြကေတာ့ ဒရမ္နဲ႕ တေယာတို႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ၉၇/၉၈ ေလာက္တုန္းက ရန္ကုန္မွာ ဒီေဂ်ေခြေတြ စေခတ္စားေတာ့ ဒီေဂ်အရမ္း ျဖစ္ခ်င္ခဲ့တယ္။ အဲ့တုန္းက ဘယ္ေလာက္ ရူးလဲဆို ဒီေဂ်ေခြေတြ ထြက္သမွ် အကုန္၀ယ္ ျပီးရင္ အိမ္က player ၂ဖက္ပါတဲ့ ကက္ဆက္နဲ႕ တဖက္က ဒီေဂ်ေခြ ဖြင့္ လိုခ်င္တဲ့ တီးလံုး ပိုင္းျဖတ္ေလးေတြကို တဖက္ player နဲ႕ အသံသြင္းျပီး စိတ္ကူးတည့္ရာ remix လုပ္ၾကည့္တာေပါ့။ ဒီေဂ် သင္တန္းေတြ အရမ္းတက္ခ်င္ခဲ့ ေပမယ့္ ကိုယ္နဲ႕က အေတာ္ အလွမ္းေ၀း ေနေတာ့ ဒီေဂ် ျဖစ္ခ်င္တဲ့ ၀ါသနာကို ေစာေစာစီးစီး စြန္႔လႊတ္ ပစ္လိုက္ရတယ္။ လတ္တေလာေတာ့ တေယာတီး သင္ဖို႔ လုပ္ေနတယ္။ တေယာရဲ႕ အသံသာက ကၽြန္ေတာ္ meditation လုပ္တဲ့အခါ ပိုအသံုး တည့္မယ္ ထင္လို႔။ ကၽြန္ေတာ္ က ျငိမ္ျငိမ္ေလး နားေထာင္ဖို႔ဆို classic ေတြကို ပိုၾကိဳက္တယ္။ အထူးသျဖင့္ တီး၀ိုင္းလိုက္ တီးတဲ့ သံစဥ္ခ်ည္း သက္သက္ ေတးသြားေတြကို ႏွစ္သက္ တယ္။ အၾကိဳက္ဆံုးကေတာ့ KITARO ရဲ႕ ဂမၻီရဆန္ဆန္ ေတးသြား ေတြပဲ။ 12 girl band ကေတာ့ စိတ္သြက္လက္ ေစတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ YANNI ေတးသြား ေတြကိုေတာ့ သိပ္မၾကိဳက္ဘူး။ Instrument ေတြက သိပ္မျမိဳင္ဘူး ထင္တာပဲ။ ျပီးေတာ့ KITARO နားေထာင္ျပီးရင္ MOZART ရဲ႕ ေတးသြား လိုမ်ိဳး ဟာေတြ နားေထာင္ လို႔ မရေတာ့ဘူးဗ်။ အႏုပညာ သက္သက္ဆို MOZART ရဲ႕ ေတးသြားေတြက ျငိမ့္ေညာင္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ေတာ့ အျမင့္ဆံုး Tempo အထိ တက္မလာ သလိုပဲ။ KITARO က်ေတာ့ နားေထာင္လိုက္ရင္ အျမင့္ဆံုး အထိ ဆြဲေခၚသြား ျခင္း ခံလိုက္ရတယ္။ ဂီတနဲ႕ ပတ္သက္ရင္ သိပ္အမ်ားၾကီး မသိေပမယ့္ နားေက်ာထဲ စိမ့္ေအာင္ စူးစိုက္ နားေထာင္ တတ္တယ္။ တခါတေလက်ေတာ့ အဲ့ဒါနဲ႕ ဆန္႔က်င္ဘက္ ျဖစ္တဲ့ Metal Rock လို သံစဥ္ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းေတြ သီခ်င္းေတြကို ၾကိဳက္တယ္။ Alternative ေတြလဲ ၾကိဳက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အရမ္းၾကီး ေၾကြျပေနတဲ့ Pop သီခ်င္းေတြေတာ့ နားမေထာင္ဘူး ။ မၾကိဳက္ဘူးဗ်။ တေန႔ကမွ August Rush ဆိုတဲ့ ကားေလး ၾကည့္မိတယ္။ ဂီတဆိုတာ တီး၀ိုင္း တူရိယာ ေတြေပၚမွာတင္ ရွိတာ မဟုတ္ဘူး။ ေနရာတိုင္းမွာ နားေထာင္တတ္ရင္ ဂီတသံေတြခ်ည္းပဲ ဆိုတဲ့ concept ကို ၾကိဳက္တယ္ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ဆို အျမဲတမ္း ေရႊတိဂံု ဘုရား ေရာက္တိုင္း ဂီတသံေလးေတြ နားေထာင္ ျဖစ္တယ္။ ဘယ္က လာတဲ့ အသံေတြလဲသိလား။ ေစတီေလးေတြရဲ႕ ထီးေတာ္က ေခါင္းေလာင္း၊ ဆည္းလည္း သံေတြဆီကေလ။ ေသေသခ်ာခ်ာ စူးစိုက္ နားေထာင္ရင္ ညီညာတဲ့ ေတးသြားသံစဥ္ေလး ေတြ အတိုင္းပဲ။ အေတာ္ နားေထာင္လို႔ ေကာင္းသဗ်ာ။
ကဲ ဆက္ေရးရင္ေတာ့ ၀ါသနာေတြက အမ်ားၾကီးပဲ ဒါရိုက္တာ ျဖစ္ခ်င္တဲ့ ၀ါသနာေတြ ဘာေတြ အမ်ားၾကီး က်န္ေသးတယ္။ ဆက္ေရးရင္ တအား ရွည္သြားလိမ့္မယ္။ ညီေလး ေတေလေရ အကို႔ ၀ါသနာ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ဒါေတြပါပဲ။ တျခားသူေတြကိုေတာ့ ဆက္မတဂ္ေတာ့ဘူးေနာ္။ :)
ေမာင္မင္းယြန္းလက္ေဆာ့သည္။ :P
ဆယ္တန္းက်တာ ရွက္စရာလား
ဒီသီခ်င္းေလးရဲ႕ သံစဥ္ဟာ 'လမင္းခ်စ္သူ' သီခ်င္းရဲ႕ အလိုက္ေလး ျဖစ္ပါတယ္။လမင္းေလးလိုခ်စ္ေနမွာ...ျဖဴေသာ ကိုယ့္ခ်စ္မ်ားနဲ႕...ဆိုတဲ့ အလိုက္ေလးေလ..အဟဲ ေအာက္က စာသားနဲ႕ ဆိုၾကည့္ၾကပါအံုး..:P
- ဘယ္ေတာ့မွ မေအာင္ေပမယ့္လဲ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကေတာ့ ရွိေနမွာ မေျပာင္းလဲတဲ့ က်ဴရွင္ေတြလဲ အစဥ္အျမဲ တက္အံုးမွာ
ဆယ္တန္း၂ႏွစ္က်ေပမယ့္လဲ လင္ေနာက္ လိုက္ပစ္ အံုးမွာ .. ဘယ္သူေတြ ေျပာၾကလဲ ပဲ ဂရုမစိုက္ဘူးကြာ ဒို႔က ဆက္ေျဖအံုးမွာ - CHO : ( ဆယ္တန္းက်တာ ရွက္စရာလား ကိုၾကီးေကာ က်ဖူးသလား၊ ဒီႏွစ္က်လဲ ေနာက္ႏွစ္မ်ား ၊ ေနာက္ႏွစ္မ်ား ဆက္ေျဖအံုးမွာ...)
- သင္ရိုးမ်ား ေျပာင္းေပမယ့္လဲ စာခိုးခ်ဖို႔ေတာ့ သိပ္လြယ္တာ၊ မေဟာင္းေသးတဲ့ ဘာဂ်ာလဲ အစဥ္အျမဲ အသံုးတည့္တာ..
ဆယ္တန္း၂ႏွစ္က်ေပမယ့္လည္း ကိုကိုနဲ႕ ခ်ိန္းလိုက္အံုးမွာ... ဘယ္သူေတြ ေျပာၾကလဲပဲ ဂရုမစိုက္ဘူးကြာ ဒို႔က ဆက္ေျဖအံုးမွာ... - CHO:(ဆယ္တန္းက်တာ မရွက္ႏိုင္ပါ ကိုၾကီးေကာက်ဖူးသလား၊ ဒီႏွစ္မရလဲ ေနာက္ႏွစ္မ်ား ေနာက္ႏွစ္မ်ား ကဲေနအံုးမွာ...)
စဆံုး ျပန္ဆို
အဟတ္ ဒီေန႔ ဆယ္တန္း (တကၠသိုလ္၀င္တန္း) စာေမးပြဲ ထြက္လို႔ ဘာရယ္ မဟုတ္ဘူး ရီစရာ အျဖစ္ ေရးဖြဲ႕လိုက္ရပါေၾကာင္း...ဒန္႔..တန္..တန္။
ထီးတလက္၊ ဇြန္လႏွင့္…လြတ္က်သြားတဲ့ ကၽြန္ေတာ္
ဒီလိုပါပဲ…
ငါ့ရာသီဥတုေလးက နတ္ဖြက္ခံလိုက္ရရဲ႕..
မရြာခ်င္လည္းေနပါေတာ့ ကြယ္
ထစ္ခ်ဳန္းျပ မေနပါနဲ႕…
ပစ္စလခတ္ လမ္းမေပၚမွာ
ငါဟာ မစိုခ်င္ပဲ စိုခဲ့ရသူပါ…
တကယ္ေတာ့ ဗုဒၶဟူးမေလးရယ္...
မင္း..တတ္ႏိုင္လြန္း…ခဲ့….တယ္။
ငါ့ရာသီဥတုေလးက နတ္ဖြက္ခံလိုက္ရရဲ႕..
မရြာခ်င္လည္းေနပါေတာ့ ကြယ္
ထစ္ခ်ဳန္းျပ မေနပါနဲ႕…
ပစ္စလခတ္ လမ္းမေပၚမွာ
ငါဟာ မစိုခ်င္ပဲ စိုခဲ့ရသူပါ…
တကယ္ေတာ့ ဗုဒၶဟူးမေလးရယ္...
မင္း..တတ္ႏိုင္လြန္း…ခဲ့….တယ္။
Subscribe to:
Posts (Atom)
Caution!!
ဤဘေလာ့မွ စာသားမ်ား၊ ရုပ္ပံုမ်ားအား စီးပြားေရး ဆိုင္ရာ လုပ္ငန္းမ်ားတြင္ ကူးယူသံုးစြဲျခင္းမျပဳလုပ္ပါရန္ (အထူး) သတိေပး တားျမစ္အပ္ပါသည္။
My TLMS by minnyoonthit is licensed under a Creative Commons Attribution 3.0 United States License.