Posted in |
Wednesday, June 20, 2007
ကြၽန္ေတာ္မႏၲေလးကို အလည္ေရာက္ခဲ့သည္။ ဓာတ္ပံုေတြလဲ ရုိက္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ စေနေန႔က သြားျပီး မေန႔က အဂၤါေန႔က ျပန္ေရာက္ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ တနဂၤေႏြ တစ္ရက္ထဲႏွင့္ မႏၲေလး၏ အထင္ကရေနရာမ်ားကို ရမ္းသ႐ူး***သြားခဲ့၏။ မႏၲေလးကို ခဏခဏေရာက္ျဖစ္ေသာ္လည္း ကပ္ေက်ာ္သြားသလို ျဖစ္ျဖစ္ေန၏။ တစ္ခါမွ ေသေသခ်ာခ်ာ မႏၲေလးျမိဳ႕ထဲကို မေရာက္ဘူးေသးပါဘူး။ အခုေတာ့ အသိဆိုင္ကယ္တစ္စင္း ကို ေခ်ာဆြဲကာ (လူပါေခ်ာဆြဲကာ) လိုက္ပို႕ခုိင္းခဲ့ပါသည္။ အေတာ္ႏွံ႕ခဲ့သည္ဟုေျပာႏိုင္ပါသည္။ အဲ ကြၽန္ေတာ္ဘေလာ့ဂ္ကို လာေရာက္ၾကည့္သူမ်ား အတြက္ မႏၲေလးအမွတ္တရေပါ့ဗ်ာ။ အမွန္က ဒီေန႕ပံုေတြတင္မလို႔ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကြၽန္ေတာ့္ flash drive ထဲထည့္လာတာ အခု error တက္ေနတယ္ေလ။ 256 MB သာရွိတဲ့ ကြၽန္ေတာ့္ flash drive နဲ႔ဆိုေတာ့ ပံုေတြက သိပ္မဆံံ့ဘူး။ မနက္ျဖန္ေတာ့ ပံုေတြတင္ေပးပါ့မယ္။ ၾကည့္ခ်င္ၾကလားမသိဘူး။ စိတ္ခ်ပါ ကြၽန္ေတာ္ရဲ႕ ပံုဆိုးပန္းဆိုးပံုေတြ မပါပါဘူး။ ရႈခင္းေတြခ်ည္းပဲ ရုိက္ခဲ့တာပါ။ မနက္ျဖန္ေတာ့ ခဏေစာင့္ေနာ္။
***ရမ္းသရူး= အလ်င္စလို၊ အလ်င္အျမန္၊ တက္သုတ္ရုိက္။ (အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆိုခ်က္ေပါ့ခင္ဗ်ာ..)
Posted in
Labels:
poem
|
Friday, June 15, 2007
စူးစိုက္စြာၾကည့္ေနတဲ့
ရာစုႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာက
သတၱဳေစာ္နံေသာ
ခႏၶာကိုယ္ကို သိုင္းျခံဳရစ္ဖြဲ႕
လြန္ကဲတဲ့ သစ္ဆန္းမႈေတြက
၀န္က်င္ရဲ႕ သဟဇာတကိုက္ညီမႈေပၚ
ဖီလာတယ္။
(႐ုိးရာမက်ဘူး)
ေဆြးေျမ့ျခင္းေတြကို
ဥပကၡာျပဳခဲ့ျပီး
ၾကာေတာ့လဲ အသစ္ေတြလို ျပန္ျဖစ္လာတယ္။
မ်က္ရည္ေတြခန္းကုန္တဲ့
ဒီေလာကေပၚ ကပ္ဆိုးၾကီးေတြ
ဖ႐ုိဖရဲ ျပဳတ္က်လာမယ့္ေန႕ကို
chip ေတြထဲ ၾကိဳတင္ထည့္ခဲ့ျပီးသား
က်ိန္စာသင့္ တြင္းနက္ေတြမွာ
ခုိရာမဲ့ ၀ိဥာဥ္တစ္ခ်ိဳ႕ တြဲလဲခိုလို႔
ပင္လယ္ေတြဆူပြက္... ပက္ၾကားအက္ေျမၾကီးေပၚ
ဆန္႕က်င္ဘက္ ရပ္ေနသူ။
ျပံဳးေတာ့ျပံဳးပါရဲ႕... အသက္မပါသလုိျဖစ္ေနတယ္။
ပြက္ေလာညံေနတဲ့ အသံေတြကို
မၾကားဟန္ျပဳတာမဟုတ္ဘူး။
(သူ႕) ေၾကာဘက္မွာ
၀ါယာ(၂)ေခ်ာင္းထြက္ျပီး ေခါင္းေပၚမွာ circuit ၾကီး
ေငါထြက္ေနတဲ့ အျဖစ္
ကဲ...ၾကည့္ၾကပါဦး။
Posted in |
Friday, June 15, 2007
ကၽြန္ေတာ္ blogging လုပ္ရင္း စဥ္းစားမိသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္ ကၽြန္ေတာ္ ဘာေတြေရးေနမိမွန္း မသိပါဘူး။ တင္ခ်င္တာေတြ ေလွ်ာက္တင္ထား၏။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ကဗ်ာအေရးမ်ားသူျဖစ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ဆိုတဲ့ေကာင္သည္ စည္းကမ္းရွိသူ မဟုတ္သျဖင့္ စာအုပ္မ်ားဗရပြႏွင့္ ေရးခ်င္သည့္ေနရာတြင္ ေရးထားပါသည္။ ဟုိတပိုင္းဒီတပိုင္းႏွင့္ တခါတေလ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ဘယ္နားေရးမိမွန္းေတာင္ မသိျဖစ္တတ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ စာေရးခဲပါသည္။ ဆိုလိုသည္မွာ ကၽြန္ေတာ္၀တၳဳတိုမ်ား သိပ္မေရးျဖစ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ့္စာအုပ္ထဲတြင္ ေရးထားေသာ္လည္း မည္သည့္အခါမွ အဆံုးမသတ္ျဖစ္ပါ။ ထို႔ေၾကာင့္ စာအုပ္တိုင္းတြင္ဇာတ္လမ္းမ်ား တိုးလို႔တန္းလန္း မ်ားသာမ်ားပါသည္။ ကိုယ့္ကဗ်ာမ်ားကို ဘယ္မဂၢဇင္းတိုက္ကိုမွ မပို႔ျဖစ္ခဲ့ပါ။ မွတ္မွတ္ရရ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကို သူငယ္ခ်င္း(ကၽြန္ေတာ့္လိုကဗ်ာ႐ူးစာ႐ူးေကာင္) ကတုိက္တြန္းေသာေၾကာင့္ ရတီမဂၢဇင္းတိုက္သို႔ ပို႔ဖူးပါသည္္။ (အေရြးလဲမခံရပါဘူး) ထို႔ေနာက္တြင္ မပို႔ျဖစ္ေတာ့ပါ။ ကၽြန္ေတာ္႐ိုးသားစြာ ၀န္ခံရလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္သည္ စာေပေက်ညက္ေသးသူလဲ မဟုတ္သျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္စာမ်ားသည္ မျပည့္၀ႏုိင္ေသးပါ။ ျဖစ္ခ်င္ခဲ့တာေတာ့ စာေရးဆရာေပါ့ဗ်ာ။ ဥပမာေျပာရရင္ အစာမရွိသူအန္လွ်င္ ဘာအစာမွအန္ထြက္မလာဘဲ အရည္မ်ားသာအန္ထြက္ လာပါလိမ့္မယ္။ အစာရွိမွသာ အစာမ်ားျပန္ထြက္လာႏုိင္သလို ကၽြန္ေတာ္သည္ စာေပအစာမ်ား မ်ားမ်ားစားသံုးရန္ လိုအပ္ေနပါေသးသည္။ သို႔မွသာ ကၽြန္ေတာ့္စာမ်ားတြင္ အႏွစ္သာရမ်ား ပါလာႏုိင္ပါမည္။ (ေ၀ါ့...) ကၽြန္ေတာ့္ကဗ်ာမ်ားတြင္ Tempo တစ္ခုႏွင့္တစ္ခု မတူပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ေပ်ာ္ရႊင္ေနလွ်င္ စကားလံုးမ်ား ေပါ့ပါးလတ္ဆတ္ေနပါလိမ့္မည္။ ကၽြန္ေတာ္ေလးလံေနလွ်င္ (အထူးသျဖင့္ တက္က်မ္းလိုလို... ဒႆနလိုလိုစာအုပ္ေတြ ဆက္တိုက္ဖတ္မိျပီးရင္) စကားလံုးမ်ား ေလးလံလာပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ အင္တာနက္သံုးရင္း၊ ဂ်ာနယ္ေတြဖတ္ရင္းနဲ႔ blog လုပ္နည္းကို သိလာရသည္။ သူမ်ားblog ေတြကို လိုက္ၾကည့္မိပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ blog အစမွာ စာမ်ားကို ဘိုလို(Englishလို) ေရးပါသည္။ အထင္ေတာ့ မၾကီးလိုက္ပါနဲ႔။ ကၽြန္ေတာ့္ပထမစာမ်ားသည္ အထက္တန္းေက်ာင္းသား essayေရးထားသည္ႏွင့္သာ တူပါသည္။ ဒီလိုနဲ႔ ရွာရင္းေဖြရင္း ကိုေမာင္လွ ဆိုက္ ကိုသြားေတြ႕ပါသည္။ (site ျဖစ္ပါသည္ခင္ဗ်ား) ကၽြန္ေတာ္သူ႔ blog ကိုသေဘာက်သြားသည္။ ျမန္မာလိုေရးလို႔ရမွန္း သိသြားသည္။ ေရးပံုေရးနည္းေတြ သူက လမ္းညႊန္ျပထားပါသည္။ ပထမဘယ္လိုမွ အဆင္မေျပပါ။ ကၽြန္ေတာ္ကိုက ဥာဏ္တိမ္လြန္းပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ကိုညီလင္းဆက္ blog စသည္ျဖင့္ blog ေတြကို ၾကည့္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ပထမဆံုး႐ိုး႐ိုးေလးႏွင့္ ရွင္းရွင္းေလး ျမန္မာလို ေရးလို႔ရသြားပါသည္။ ေက်းဇူးဗရပြ တင္ရွိပါသည္။ ဤသို႔ဤႏွယ္ျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ blog ေပၚမွာ ဘယ္သူကိုမွ ေပးမဖတ္ျဖစ္တဲ့ စာေတြေလွ်ာက္တင္ျဖစ္ပါသည္။ (အမွန္ေတာ့ အင္တာနက္ကေဖးဆိုင္တြင္ ထိုင္၍ တင္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။) အခုေတာ့ ကိုယ္ပိုင္blog ရွိျပီျဖစ္တဲ့အတြက္ ဘယ္သူမွအားမေပးတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကဗ်ာေတြ တင္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ဘာသာ ကၽြန္ေတာ္ အားေပးပါသည္။ အလြန္ေကာင္းပါသည္။ အလြန္ၾကိဳက္ပါသည္။ (ရႊီး.. လက္ခုပ္တီးျပီး အားေပးၾကပါ ခင္ဗ်ာ)။ ကၽြန္ေတာ္အားေန၍ေရးျခင္းမဟုတ္ေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္ယား၍ (လက္ယားျခင္းကို ဆိုလိုပါသည္။) ေရးျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ေရးခ်င္တာေတြ ေလွ်ာက္ေရးပါမည္။ ကြၽန္ေတာ္သိသေလာက္ တတ္သေလာက္ ေရးပါမည္။ သို႔ေသာ္ ကြၽန္ေတာ္မသိသည္ မ်ားကိုေတာ့ မေရးပါ။ (ဒါေတာ့ နင္ေျပာမွလား)။ ဒါနဲ႔ စကားမစပ္ ျဖစ္ပါသည္။ ကြၽန္ေတာ့္တြင္ လက္ရွိတြင္ ရည္းစားလက္မဲ့ျဖစ္ပါသည္။ လက္ရွိဆိုေသာ္လည္း ဘယ္တုန္းကမွ ရည္းစားမရွိခဲ့ဘူးပါ။ ဒီအရြယ္ထိ အျမွီးမေပါက္ေသးေသာ ခ်န္ပန္ဇီေမ်ာက္ၾကီး ျဖစ္ပါသည္။ (လူဆိုတာ ေမ်ာက္ကဆင္းသက္သည္ မဟုတ္လား) အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ကြၽန္ေတာ္အတြက္ အခ်စ္ကုန္ၾကမ္းမ်ား လိုအပ္ေနပါသည္။ ကြၽန္ေတာ့္ေကာင္မေလး ျဖစ္မည့္သူသည္ ႐ုပ္ေခ်ာရန္မလိုေသာ္လည္း ကြၽန္ေတာ့္လို အူေၾကာင္ေၾကာင္ျဖစ္ရပါမည္။ အႏုပညာခံစား တတ္သူျဖစ္ရပါမည္။ အထူးသျဖင့္ ကြၽန္ေတာ့္ စာ၊ကဗ်ာမ်ားအား (ေကာင္းေကာင္းမေကာင္းေကာင္း) စိတ္ရွည္စြာ မပ်င္းမရိဖတ္ေပးသူျဖစ္ရပါမည္။ ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္အျပိဳင္ စကားမ်ားတတ္ရပါမည္။ အျငင္းသန္ရပါမည္။ ညစ္က်ယ္က်ယ္ လုပ္တတ္ရပါမည္။ အစားပုပ္ရပါမည္။ အအိပ္ၾကီးသူူျဖစ္ရပါမည္။ အပ်င္းလဲထူလို႔ရပါသည္။ မေက်နပ္လွ်င္ ေျခထိုးခံတတ္သူျဖစ္ရပါမည္။ စိတ္အခန္႔ မသင့္လွ်င္ ခ်က္ခ်င္းမေႏွး ရန္ျဖစ္ရဲသူျဖစ္ရပါမည္။ ေပ်ာ္ေပ်ာ္လဲ ေနတတ္ရပါမည္။ ခပ္ရြတ္ရြတ္ အရြဲ႕ တိုက္တတ္သူလဲ ျဖစ္ရပါမည္။ ေတာက္တီးေတာက္တက္ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ကိစၥေတြ ကြၽန္ေတာ့္နည္းတူ လုပ္ႏုိင္ရပါမည္။ ထို႔ျပင္.. (သည္းခံပါခင္ဗ်ာ)
မီးျပတ္သြားပါျပီ။
Posted in |
Sunday, June 10, 2007
သူတို႔သည္ ကမၻာေျမေပၚမွာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ႏွင့္အတူ တမိုးေအာက္တြင္ အတူတကြေနထိုင္ၾကသူမ်ားျဖစ္ၾကသည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔တြင္ အနာဂတ္အိပ္မက္မ်ား ရွိသကဲ့သို႔ သူတို႔တြင္လည္း ရွိပါသည္။ သူတို႔သည္ သူတို႔အခ်င္းခ်င္း မတူညီၾကေသာ္လည္း ကိုင္းကြၽန္းမွီ ကြၽန္းကိုင္းမွီ ႐ုိင္းပင္းၾကပါသည္။ကြၽန္ေတာ္တို႔၏ ပတ္၀န္းက်င္၌ ကြၽန္ေတာ္တို႔အား ေမတၱာမ်ားျဖင့္ လႊမ္းျခံဳထားတတ္ၾကပါသည္။ သို႔ေသာ္သူတို႔တြင္မူ ေမတၱာရွားပါးငတ္မြတ္ေနပါသည္။ သူတို႔တြင္ ေႏြးေထြးေသာ ရင္ခြင္တစ္ခုႏွင့္ အားကိုးေလးစားဖြယ္ ကမ္းလင့္လက္တစ္စံု လိုအပ္ေနၾက၏။ ထိုအရာမ်ားကား အေမ၊ ႏွင့္ အေဖ ဟူေသာ မိဘရိပ္ျမံဳမ်ားျဖစ္ၾက၏။ ကြၽန္ေတာ္တို႔သည္ "အေမ"ဟုအားကိုးဖြယ္ တမ္းတလိုက္တိုင္း မိခင္၏ ေႏြးေထြးေသာရင္ခြင္က ကြၽန္ေတာ္တို႔အတြက္ အသင့္ရွိေနတတ္ပါသည္။ ထို႔အတူပင္ "အေဖ"ဟု ယံုၾကည္ေလးစားဖြယ္ ေခၚလိုက္တိုင္း ခြန္အားအျပည့္ရွိေသာ ဖခင္၏ ကမ္းလင့္ လက္တစ္စံုက အျမဲတမ္း လက္ကမ္းေနတတ္ပါသည္။ သူတို႔တြင္ ခိုလံႈစရာ၊ အားကိုးစရာ မိဘဟူေသာ အရိပ္ အာ၀ါသ မဲ့ေနၾကပါသည္။သူတို႔သည္ေလာကအလယ္တြင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ကဲ့သို႔ လူသားခ်င္းျဖစ္ပါလ်က္နဲ႔ ခိုိကိုးရာမဲ့ အားငယ္ေနေသာ အျဖစ္ကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ မလိုလားၾကပါ။ မိဘတို႔၏ေမတၱာသည္ အစားထိုး၍ ရေကာင္းေသာ အရာမဟုတ္ေသာ္လည္း ကြၽန္ေတာ္တို႔သည္ သူတို႔အား အနီးစပ္ဆံုး ေမတၱာတရားႏွင့္ ေႏြးေထြးေသာလက္တစ္စံု ျဖင့္ ကမ္းလင့္ဖို႔လုိအပ္သည္ ဟု သင္တို႔မထင္ၾကဘူးလား။ သူတို႔ရဲ႕ သိမ္ငယ္ခ်ိဳ႕တဲ့မႈေတြကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ အခုပဲေဆးေၾကာပစ္လိုက္ၾကရေအာင္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ႏွင့္ အတူအနာဂတ္မ်ားတည္ေဆာက္ဖို႕ ကြၽန္ေတာ္တို႔၏ စာနာနားလည္ေသာ တြဲလက္မ်ားျဖင့္ ခိုင္ျမဲစြာ တြဲဆက္ထားၾကပါစို႕လား။
(မိဘမဲ့ကေလးငယ္ မ်ားအား လူသားခ်င္းစာနာ ကူညီႏိုင္ၾကပါေစ)
Posted in
Labels:
poem
|
Saturday, June 02, 2007
- အေပါင္းအသင္းတဲ့လား...
တခါတရံ လက္ဖက္ရည္တုိက္တယ္...
ပ်ိဳမ်စ္မႈ အိပ္မက္ေတြ ေ၀မွ်မက္ၾကတယ္။
ယစ္မူးျခင္း ခ်ိဳရွရွေတြ
လည္ပင္းဖက္ျပီး ေမာ့ေမာ့ခ်ခဲ့...
ႏႈတ္ခမ္းနီေလးေတြလဲ အျပိဳင္အဆိုင္ေက်ာင္းလိုက္ၾက...
အေညာင္းအညာလဲ တခါတေလ ေျဖလိုက္ၾကရဲ႕ ။
ေနတတ္ေတာ့ကြၽန္ေတာ္တို႕ေတြက ေက်နပ္ၾကတယ္။
ေငြမမက္ေတာ့ တခါတေလ ေရေတာ့ငတ္တယ္။
၀မ္းနည္း၀မ္းသာတစ္ခုခု..
အျပင္းအထန္ခံစားပစ္လိုက္တယ္။
(သိၾကတဲ့အတိုင္း)
ဆုပ္ကိုင္ထားတဲ့
နာရီေတြကိုကြၽန္ေတာ္တို႔ ႏွေျမာတတ္ၾကတယ္။
ဘယ္လိုမွ လုပ္ယူလို႔ မရတဲ့အခါ
(မတိုင္ပင္ရပဲ)ရယ္ေသြးသြမ္းလုိက္ၾကတယ္။
ဒီလိုနဲ႔ ၂၄ နာရီရဲ႕ ၃ ပံု ၂ ပံုကို
ကြၽန္ေတာ္တို႔ တုိက္စားလိုက္ၾက....
ဒီလိုနဲ႔ အိမ္အျပန္လမ္းမွာေနညိုေတြ ခခသြားၾက.....
မနက္ျဖန္ေတြ မနည္းက်န္ပါေသးတယ္..။
ဒီေန႔ ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေရ...
ငါတို႔ေတြ...ေလ...ေန...လိုက္ဦးမယ္။
Posted in
Labels:
Lazy Boy Story,
Postmodern
|
Friday, June 01, 2007
ကၽြန္ေတာ္သည္ ပ်င္းရမွာကိုပင္ ပ်င္းေသာလူတစ္ေယာက္ျဖစ္ပါသည္။ သို႕ေသာ္ The Antsသီခ်င္းထဲကလုိေတာ့ မ်ိဳးနဲ႔ရိုးနဲ႔မပ်င္းၾကပါ။ ေဖေဖႏွင့္ေမေမသည္ အလြန္အလုပ္လုပ္ေသာ သူမ်ားျဖစ္ၾကပါသည္။ လုပ္စရာမရွိ စစ္စစ္ေပါက္ေပါက္ ရွာၾကံလုပ္ေသာသူမ်ားျဖစ္ပါသည္။ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ ကၽြန္ေတာ္သည္သူတို႔ႏွင့္မတူပဲ သူတုိ႔ကိုၾကည့္ရတာ ပ်င္းစရာေကာင္းပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ အလုပ္အကိုင္မရွိပဲ မိဘလုပ္စာကို ၾကီးေကာင္ၾကီးမားထိုင္စားေနေသာ ငပ်င္းတစ္ေကာင္သာျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္အပ်င္းေျပအခန္းထဲတြင္ထိုင္ရန္ တေန႔က ထိိုင္ခံုတစ္လံုးကို
၀ယ္္လာပါသည္။ အမွန္က ကၽြန္ေတာ္သြား၀ယ္ရမွာပ်င္းလို႔ သူငယ္ခ်င္းအား လမ္းၾကံဳ ၀ယ္ခိိုင္း လိုက္ျခင္း ျဖစ္သည္။ ထိုင္ခံုမွာ ပက္လက္ထိုင္ခံုေလး ျဖစ္ျပီး သက္ေတာင့္သက္သာ ႏွင့္ အပ်င္းေျဖရင္း ထိုင္လို႔ေကာင္းပါသည္။ ထိုထိုင္ခံုေလးရသည့္ေန႔မွစ၍ ကၽြန္ေတာ္သည္ ထုိေနရာမွမေရြ႕ေတာ့ပါ။ ထမင္းစားလည္း ဒီေနရာမွာသာစားပါသည္။ အိပ္လဲဤထိုင္ခံုေလးေပၚမွာသာ အိပ္ပါသည္။ ပ်င္းစရာေန႔ရက္မ်ားသည္ တေရြ႕ေရြ႕ကုန္ဆံုးလာပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္အသားအေရမ်ားသည္လည္း တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ေလ်ာ့တြဲလာပါသည္။ ဘာျဖစ္မွန္းလဲမသိပါဘူး။ တစ္ရက္ထက္တစ္ရက္ ကၽြန္ေတာ့္အသားအေရေတြ ပလပ္စတစ္မ်ား အပူေၾကာင့္ေပ်ာ္က်ကုန္သလို အိတြဲက်လာပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ေဖေဖႏွင့္ေမေမတို႕ကိုေျပာၾကည့္ရန္ ၾကိဳးစားေသာ္လည္း အလြန္အလုပ္မ်ားေသာ သူတို႔ကိုေတြ႕ဖို႔ရန္ပင္ မလြယ္ကူပါ။ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ေယာက္ကို အလ်င္အျမန္ေျပာမွျဖစ္ေတာ့မည္ မွန္းသိ၍ ထိုင္ခံုမွထရန္ၾကိဳးစားၾကည့္ပါသည္။ ကံမေကာင္းစြာပင္ ကၽြန္ေတာ့္အသားအေရမ်ားသည္ ခံုႏွင့္တြဲကပ္ေနပါေတာ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ထိုင္ခံုအနီးရွိ ျပတင္းေပါက္ေဘာင္ကို ဆြဲကိုင္ၾကည့္ေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ့္လက္မ်ားက ထိုျပတင္းေပါက္ေဘာင္တြင္ တြဲကပ္ေနပါေတာ့သည္။ ကၽြန္ေတာ့္လက္မ်ားက ထိုျပတင္းေပါက္ေဘာင္တြင္ တြဲကပ္ေနပါေတာ့သည္။ အခုမွဒုကၡအၾကီးအက်ယ္ ေရာက္ပါေတာ့သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ပံုစံက မသက္မသာၾကီးႏွင့္ တစ္ေယာက္ေယာက္အကူအညီ လာသည္အထိ ပ်င္းရိစြာေစာင့္ရပါေတာ့မည္။ ဒီလိုနဲ႔နာရီေပါင္းမ်ားစြာအတြင္း ကၽြန္ေတာ့္ခႏၶာကိုယ္ၾကီးသည္ ေပ်ာ့အိတြဲလာကာ ေနာက္ဆံုးပံုပ်က္ပန္းပ်က္စြာပင္ ကၽြန္ေတာ္ထိုင္ေနက် ထိုင္ခံုေအာက္သို႔ စီးက်ျပီး အရည္မ်ားျဖင့္ အိုင္ထြန္းေနပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ အရည္ေပ်ာ္သြားပါသည္။ မ်ားမၾကာမွီမွာပင္ ေမေမသည္ အခန္းထဲကို ၀င္ လာ၏။ ေမ့ေမ့အေနာက္ဆီမွ ေဖ့ေဖ့အသံကိုလည္း ၾကားလိုက္ရသည္။
" ဒီေကာင္ အရည္ေပ်ာ္သြားျပီလား" "လံုး၀ ေပ်ာ္သြားျပီ ေဖၾကီးေရ" ဟုေမေမက ျပန္ေျဖ၏။ " ေအးေနာက္ဆို ဒီေကာင္ခႏၶာကိုယ္ထဲကို သံေတြ၊ ေၾကးေတြေရာေႏွာျပီးမွ ထုဆစ္ရမယ္ကြ ဒါမွေတာ္ရုံမေပ်ာ္သြားမွာ"
ေဖေဖက ပန္းပုထုေသာေဆာက္ၾကီးကိုင္ရင္းေတြးေတြး ဆဆေျပာသည္။
ထို႕ေနာက္ေမေမသည္ လံုး၀ေပ်ာ္က်သြားေသာကၽြန္ေတာ့္ခႏၶာကိုယ္အရည္မ်ားအား ေရပံုးထဲသို႕ ေဂၚျပားႏွင့္ၾကံဳး၍ထည့္ေနေလေတာ့သည္။
ဤဘေလာ့မွ စာသားမ်ား၊ ရုပ္ပံုမ်ားအား စီးပြားေရး ဆိုင္ရာ လုပ္ငန္းမ်ားတြင္ ကူးယူသံုးစြဲျခင္းမျပဳလုပ္ပါရန္ (အထူး) သတိေပး တားျမစ္အပ္ပါသည္။