Posted in
Labels:
Article,
memories
|
Wednesday, February 06, 2008
ဘေလာ့ဂ္ဂါေမာင္ႏွမေတြအၾကား ခ်စ္ခင္ရင္းႏွီးစြာ စေနာက္ၾကရင္း "ၿမိဳ႕စားႀကီးေနဘုန္းလတ္" လို႔ နာမည္တြင္ခဲ့တဲ့သူ။ မႏွစ္က ဒီလုိေန႔မွာပဲ "လြတ္က်ခဲ့တဲ့ျမိဳ႕ေတာ္" ဘေလာ့ဂ္ေလးကို သူကိုယ္တိုင္ အသက္သြင္းခဲ့တယ္။ ဒီေန႔ ေတာ့ တစ္ႏွစ္တင္းတင္း ျပည့္သြားျပီေပါ့။ မွတ္မွတ္ရရ သူ ့ ဘေလာ့ဂ္မွာ ပထမဆံုးတင္လိုက္တဲ့ ပို႔စ္နာမည္ကလည္း "လြတ္က်ခဲ့တဲ့ျမိဳ႕ေတာ္" တဲ့။ လက္ေတြ႔ဘဝမွာ သူလြတ္က်ခဲ့တဲ့ စာေရးဆရာ၊ ဒါမွမဟုတ္ အႏုပညာသမားဆိုတဲ့ အမည္နာမေတြအတြက္ သူ ့ဘေလာ့ဂ္ဟာ သစၥာရိွတဲ့ လူယံု၊ အစြမ္းထက္တဲ့ လက္နက္၊ အရိပ္ေကာင္းတဲ့ ေညာင္သစ္ပင္လို အသံုးေတာ္ခံခဲ့တယ္။ ရက္ေပါင္း ၃၆၅ ရက္အတြင္းမွာ သူ ့ျမိဳ႕ေတာ္က စာေကာင္းစာသန္႔ ၁၂၂ ပုဒ္ ေမြးထုတ္ေပးခဲ့ျပီးၿပီ။ ဒီစာေတြေၾကာင့္ ဖတ္သူေတြအတြက္ သုတပန္းေတြ လန္းလာခဲ့တယ္ ၊ ရသလမ္းေတြ ဆန္းလာခဲ့တယ္ ၊ ပညာမီးေတြ လင္းပလာခဲ့တယ္ ။ သူကေတာ့ သတိထားမိခ်င္မွ ထားမိလိမ့္မယ္။
ဘေလာ့ဂ္ဂါေတြ အတြက္ ပထမဆံုးဆိုတဲ့ စကားလံုးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ သူနဲ႔ လြတ္က်ခဲ့တဲ့ျမိဳ႕ေတာ္လည္း ရင္းနွီးကၽြမ္း၀င္ခဲ့တယ္္။ ဘေလာ့ဂ္ပို႔စ္ေတြကို ပထမဆံုး ပံုႏွိပ္မယ့္စာအုပ္အတြက္ တက္တက္ၾကြၾကြနဲ႔ သူ အစြမ္းကုန္ႀကိဳးစားခဲ့တယ္။ စာအုပ္ကိစၥ ေဆြးေႏြးပြဲတိုင္းကိုု မပ်က္မကြက္တက္ေရာက္ခဲ့သူဟာလည္း သူ တစ္ဦးတည္း ရိွခဲ့တယ္။ ေနာက္ျပီး ရန္ကုန္မွာ ပထမဆံုးက်င္းပခဲ့တဲ့ Blog Day Seminar အတြက္လည္း သူ ပါ၀င္ခဲ့တယ္။ MRTV4 နဲ႔ အျခားေသာ မီဒီယာေတြအၾကားမွာ ဘေလာ့ဂ္ေလာက အေၾကာင္းကို သူခ်ျပရဲခဲ့တယ္။ ေဝဖန္မႈေတြကို လက္ခံခဲ့တယ္။ ေမးခြန္းေတြကို အျပံဳးနဲ႔ ေျဖၾကားေပးႏိုင္ခဲ့တယ္။
ျမန္မာဘေလာ့ဂ္ဂါရပ္၀န္းမွာ ဓေလ့ထံုးတမ္းတစ္ခုရိွတာက ဘေလာ့ဂ္တစ္ခု ဒါမွမဟုတ္ ဘေလာ့ဂ္ဂါတစ္ေယာက္ရဲ႕ အထိမ္းအမွတ္ေန႔ေတြမွာ အထူးေရးသားတဲ့ ပို႔စ္ေတြ တင္တတ္္ၾကတယ္၊ သူငယ္ခ်င္းေတြက လာႏႈတ္ဆက္ၾကတယ္၊ Comment ေတြ ခ်ီးျမွင့္ၾကတယ္။
ဒီေန႔ သူ ့ရင္နဲ႔ တည္ထားတဲ့ ျမိဳ႕ေတာ္ၾကီး တစ္ႏွစ္ျပည့္တယ္။ ခုလိုအခ်ိန္မွာ သူသာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေရးသားခြင့္ရမယ္ဆိုရင္ သူ႕ဘေလာ့ဂ္အတြက္ အထိမ္းအမွတ္ပို႔စ္တင္မယ့္ အစီအစဥ္ရိွမယ္ဆိုတာ အေသအခ်ာပဲ။ ဒါေပမယ့္ သူ … ဘယ္မွာလဲ ။ သူေရးမယ့္ ပို႔စ္မွာ Comment ေရးဖို႔ ဘေလာဂါ့ရပ္၀န္းက သူငယ္ခ်င္းေတြ သူ႔ရဲ႕ စာဖတ္ပရိသတ္ေတြ ေမွ်ာ္လင့္တႀကီး ေစာင့္ေနၾကတယ္။ " ျမိဳ႕စားၾကီး " လို႔ စေနာက္ၾကဖို႔ ေစာင့္ေနၾကတယ္ … ဇန္နဝါရီ ၂၉ ကတည္းက ေျခာက္ေသြ႕ေနခဲ့ရတဲ့ သူ ့ျမိဳ႕ေတာ္မွာ အျပံဳးေတြနဲ႔ ဖုံးလႊမ္းေနေစခ်င္တာ … ရယ္သံေတြနဲ႔ စည္ညံေနေစခ်င္တာ … ဒါေတြအတြက္ အားလံုးက ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနဆဲပါ ..။
ဘေလာ့ဂ္ဂါေတြကို ခ်စ္ၾကည္ေစခ်င္တဲ့ သူ႕အတြက္၊ လူငယ္ေတြကို ေကာင္းေစခ်င္တဲ့ သူ ႔အတြက္၊ တိုင္းျပည္ကို တကယ္ခ်စ္တဲ့ သူ ့အတြက္ ေဘးဒုကၡဆိုတာ ျမဴတစ္မႈန္စာေတာင္ က်ေရာက္မလာေစဖို႔ ဘေလာဂါ့ရပ္၀န္းမွ ညီအကိုေမာင္နွမအားလံုးက ဒီအမွတ္တရ ပို႔စ္ေလးနဲ႔ ဆုေတာင္းလိုက္ပါတယ္။
Posted in
Labels:
Article,
Today Yangon
|
Wednesday, February 06, 2008
ေမွ်ာ္ေတာ္ေယာင္
ေၾသာ္.. တယ္ခက္ပါလား ကြယ္ရုိ႕ လို႔ အဖိုးအိုေလသံ နဲ႔ ေျပာရမလားပဲဗ်ာ။ ကိုယ့္ခ်စ္သူ ရည္းစားေမွ်ာ္ရတာ အဲ့ေလာက္ မပင္ပန္းပါဘူး မီးကို ေမွ်ာ္ရတာ (လွ်ပ္စစ္မီးကိုေျပာပါသည္။ လူ.. မီးမဟုတ္ပါေၾကာင္း ကြိကြိ) ေတာ္ေတာ့္ကို ပင္ပန္းတယ္ဗ်ာ။ တကယ္ပါ ဆိုး၀ါးလြန္းတဲ့ မီးပ်က္တာဟာ ဘယ္၀ဋ္ေၾကြးေၾကာင့္ရယ္ ေျပာတတ္ေတာ့ပါဘူးဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ေနထိုင္တဲ့ ေျမာက္ဒဂံု အဆင့္ျမင့္ ရပ္ကြက္ကေလးဟာ ဆိုရင္ မီးကို မ၀ေရစာ အလွည့္က် ေပးသနားမွ သံုးစြဲေနရပါတယ္။ ေပးပံုက ဒီလိုဗ်ာ။ ဒီေန႔ မနက္ ၅နာရီမီးလာမယ္ဆိုရင္ ေန႔ခင္း ၁၁ နာရီဆို ျပန္ျဖတ္ပါတယ္။ အဲဒိပ်က္လိုက္တဲ့ မီးမ်ား ညေန၅ နာရီမွ ျပန္လာျပန္ျပီး ေနာက္ေန႔ မနက္ ၅နာရီပ်က္ပါတယ္။ မနက္၅နာရီပ်က္တဲ့ေန႔ဆို တေနကုန္ျပတ္ျပီး ညေနမွလာပါတယ္။ အဲဒီလို ညဘက္ေတြ၂ရက္လာ ျပီးျပီလားေဟ့ဆိုရင္ ေနာက္၂ရက္မ်ားဆိုရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရဲ႕ အဆင့္ျမင့္ ရပ္ကြက္ၾကီးဟာ မဟူရာည ၾကီးကို ျဖတ္သန္းရပါတယ္။
ညဘက္လာတဲ့ရက္ေတြဆိုရင္ အခ်ိန္မွန္တာက မီးျပတ္တာပါပဲ။ စဥ္းစားၾကည့္ၾကပါအံုးဗ်ာ။ မ၀ေရစာေလး လာတဲ့ မီးဟာ လာတဲ့ရက္ကေလးေတာင္ ျပည့္ေအာင္ မေပးႏိုင္ဘူးေလ အံ့ေရာ.. အံ့ေရာ လို႔သာ ေျပာလိုက္ခ်င္ပါတယ္။ ေအာ္ လာျပန္ေတာ့လဲ မီးအားအ၀င္ဟာ ၁၀၀ ေတာင္မျပည့္ဘူး။ မီးအားျမွင့္စက္ မသံုးတဲ့အိမ္ေတြသာဆိုရင္ ဘာမွ မလုပ္ပဲ ငုတ္တုပ္ထိုင္ေနရမယ့္ ပံုပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္က မီးအားျမွင့္စက္ဆိုရင္ နံပါတ္ ၁၁ထိ ဂရိတ္ဆံုးရွိတာ ပံုမွန္၇ ေလာက္ထိ တင္ထားရပါတယ္။ အဲ့ဒိေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ကြန္ျပဴတာေလးကို သံုးရတာ ဘုရားတေနရေတာ့တာပါပဲဗ်ာ။ UPSကလဲ မီးအားအတက္အက်မျငိမ္ျပန္ေတာ့ တတီတီနဲ႔ ငယ္သံကိုပါေနေတာ့တာေပါ့။ ေန႔ခင္းဘက္လာတဲ့ ရက္ေတြဆို သိၾကတဲ့အတိုင္း အိမ္မွာ မရွိတဲ့ ကၽြန္ေတာ္က ၂ရက္ျခားတခါ ညဘက္လာတဲ့ လွ်ပ္စစ္မီးကိုပဲ အားျပဳေနရပါတယ္။ ကြန္ျပဴတာေရွ႕ထိုင္ျပီး ကိုယ့္စိတ္ကူးေလးနဲ႔ ကိုယ္ စာေရးေနတုန္း ျဖဳန္းဆိုမီးျပတ္သြားရင္ေတာ့ ခဲေလသမွ် သဲေရက်ပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ေအာ္ငိုရမလိုပဲဗ်ာ။ ဒြတ္ခ။
လူရႊင္ေတာ္ၾကီးတစ္ေယာက္ေျပာသလိုပါပဲ။ သတင္းစာမ်ားဖတ္မယ္ဆို ဓာတ္ေတာင္လိုက္ႏိုင္ပါရဲ႕ဆိုတာေလ။ အဲေလ ဘြာေတး ေျပာေတာ့ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ပဲ ဉာဏ္မမွွီတာလားေတာ့ မသိပါဘူး။ ဘယ္လိုေၾကာင့္ရယ္ေၾကာင့္ မီးအားေတြ မေလာက္မငွျဖစ္သလဲ မေတြးတတ္ေတာ့ပါဘူး။ ေခတ္မီတိုးတက္တဲ့ ႏုိင္ငံတႏုိင္ငံမွာ အဓိကက လွ်ပ္စစ္မီးပဲ ျဖစ္တယ္ဆိုတာ လူတိုင္းသိၾကမွာပါ။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံမွာ သံုးေနတဲ့ ၂၂၀ အားဟာ ကမၻာမွာ သိပ္မသံုးေတာ့တဲ့ စနစ္ၾကီးျဖစ္ေနပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ခုခ်ိန္မွ ၁၁၀ ျပန္ေျပာင္းမယ္ဆိုလဲ ေတာ္ေတာ့္ကို ဘတ္ဂ်က္ကုန္မယ့္ကိစၥပါပဲ။ ဟုတ္တယ္ေလ အကုန္လံုး ၁ က ျပန္စရမွာ။ ဒါေပမယ့္ ဒါေပမယ့္ေပါ့ေလ.. တိုးခ်ဲ႕လိုက္တဲ့ ေရအားလွ်ပ္စစ္ေတြကလဲ အေရအတြက္ရွိေပမယ့္ ခုထိလံုေလာက္တဲ့ ဓာတ္အားေတြ မရႏိုင္ေသးတာ၊ ဓာတ္အားလိုင္းပို႔တဲ့ေနရာမွာသံုးတဲ့ ေပါက္ေဖာ္ၾကီးေတြရဲ႕ ပစၥည္းေတြေၾကာင့္လား၊ မလိုအပ္တဲ့ေနရာေတြမွာ သံုးေနတာကို waste မျဖစ္ေအာင္ manage မလုပ္ႏုိင္တာေၾကာင့္လား ဆိုတာ ေတာ့ ေျပာတတ္ဘူးေပါ့ေလ။ (အဲေလ မေျပာတတ္ဘူးသာ ဆိုေန ေျပာတာ ကုန္ေနျပီလား သိဘူး ဟီး ဘုတ္စေတးေနာ္.. ေနာက္တာ ဟတ္ဟတ္)။ အဲ့ဒိလို အဲ့ဒိလိုမ်ားေၾကာင့္ေပါ့ေလ ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးတို႔ ေနထိုင္ရာ ရန္ကုန္ေရႊျမိဳ႕ေတာ္ၾကီးမွာ လွ်ပ္စစ္မီးကို ခ်စ္သူရည္းစားကဲ့သို႔ ငံ့တလင့္လင့္ႏွင့္ ရင္သိမ့္တုန္ ေမွ်ာ္ေနရပါေၾကာင္း…။
Posted in
Labels:
Music
|
Tuesday, February 05, 2008
ကၽြန္ေတာ္ ဒီသီခ်င္းေလးနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး အနည္းငယ္ရွင္းျပလိုပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဒီသီခ်င္းေလးကို ပထမဦးဆံုး အၾကိမ္တင္ခဲ့ျပီးပါျပီ။ ဒါေပမယ့္ ဒီသီခ်င္းကို လူေတြ သိပ္မသိလိုက္ၾကပါဘူး။ ဆီမီနာ မလုပ္ခင္ေလးမွာမွ ကၽြန္ေတာ္ ေရးစပ္ျဖစ္ခဲ့တဲ့သီခ်င္းေလးပါ.။ ဒီသီခ်င္းေလးက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘေလာ့ဂါရပ္၀န္းေလးကို ရည္ညႊန္းျပီး ေရးစပ္ထားတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္တတ္စြမ္းတဲ့ မတတ္တေခါက္ အႏုပညာေလးနဲ႔ ဖန္တီးသီကံုးထားတာပါ။ စတူဒီယို မွာသြင္းထားတာ မဟုတ္လို႔ အသံပိုင္းဆိုင္ရာ အားနည္းခ်က္ရွိရင္ သည္းခံေပးၾကပါ။ (အဆင္ေျပရင္ စတူဒီယုိမွာ သြင္းဖို႔ အစီအစဥ္ရွိပါတယ္) ကဲ အားလံုးပဲ နားဆင္ေပးၾကပါအံုးခင္ဗ်ာ။
ေတးေရး/ေတးဆို - မင္းယြန္းသစ္
V1. သူငယ္ခ်င္းစိတ္ညစ္မေနနဲ႔ လာခဲ့ဒို႔ရပ္၀န္းထဲ ဟန္ေဆာင္မႈကင္းတဲ့ ခိုင္မာတဲ့တြဲလက္ရွိၾကတယ္
ယံုၾကည္ခ်က္မ်ားနဲ႔ ပုံေဖာ္လို႔ ၀ိုင္း၀န္းသြန္းၾကမယ္။
Cho: ( ေျပာင္းလဲတတ္တဲ့ ဒီကမၻာၾကီးထဲ ေလာကသစ္ ညီစြာေဆာက္မယ္
ဒို႔ရပ္၀န္း ဒီမွာရွိတယ္ ေႏြးေထြးမႈနဲ႔ ၾကိဳဆိုပါတယ္
တိုးတက္တဲ့ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းထဲ အားျဖည့္လို႔ ကူညီလိုက္ၾကမယ္...)
V2. သူငယ္ခ်င္း အသင့္ျဖစ္ျပီလား ဖန္တီးလိုက္ မင္းမနက္ျဖန္မ်ား ေရွ႕ဆက္လို႔သြားမယ္ ခရီးဆံုးထိ ဒို႔အတူေလွ်ာက္ၾကမယ္
နယ္ေျမေတြျခားပါေစ တူညီတဲ့ အိပ္မက္ရွိၾကတယ္..
Cho:
V1.
(ျပင္ဆင္ခ်က္။ ။ သီခ်င္းထဲမွ “ညီေလး”ဆိုေသာ ေနရာမ်ား၌ “သူငယ္ခ်င္း”ဟု ေျပာင္းလဲရန္)
Posted in
Labels:
poem
|
Monday, February 04, 2008
မင္းငါ့ကို အဲ့လို မခို႔တရို႕ျပံဳးျပေတာ့
ငါ့ရင္ဘတ္ကို ကသိကေအာက္ျဖစ္ေစခဲ့…
မင္းငါ့ကို သတိရလားေမးေတာ့
ငါလြမ္းတဲ့အေၾကာင္း စာေတာင္ ဖြဲ႕ျပခ်င္ရဲ႕…
မင္းရဲ႕ ရႈတည္တည္ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္မႈေတြက
ငါ့ကို သိပ္ အသဲယားေစတယ္..
ကဲ…. ခ်စ္စရာ ပါးမို႔မို႔နဲ႔ ေကာင္မေလးေရ…
ငါ့ကို မွန္မွန္ေျပာစမ္း..
ခ်စ္…တယ္… မွတ္လား….။
Posted in
Labels:
poem
|
Monday, February 04, 2008
သူမဟာ ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ေတာ့
ခပ္ေႏြးေႏြး ကိုယ္ပိုင္ ေကာင္းကင္ေလးတစ္ခု….
သူမဟာ ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ေတာ့
ရုိးရွင္းတဲ့ ဆင္ဖိုနီတစ္ပုဒ္
သူမဟာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့
လတ္ဆတ္တဲ့ နံနက္ခင္းတခု…
သူမဟာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့
ဖတ္လို႔ မဆံုးႏိုင္တဲ့ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္…
သူမဟာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့
အိပ္မက္ အပိုဒ္ခြဲတခု…
ျပီးေတာ့ …
သူမဟာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္…
အတုမရွိတဲ့ ခ်စ္သူ………။
Posted in
Labels:
poem
|
Friday, February 01, 2008
တေဖ်ာက္ေဖ်ာက္နဲ႔ သဲလိုက္တဲ့ မိုးေတြ (တညလံုးပါပဲ)
မိုးစက္ေတြ ေခါင္မိုးေပၚက်သံေတြက
ငါ့အိပ္စက္ျခင္းေတြကို သို၀ွက္သြားၾက…
မုတ္သံုေတြ ထြန္းတဲ့ ေကာင္းကင္ယံမွာ ညိႈ႕အံု႔မိႈင္းေနသလို
အလ်ားလိုက္ ရွိေနတဲ့ ငါ့အေတြးေတြကလဲ တစံုတစ္ေယာက္ဆီကို ရီေ၀မံႈလို႔….
သစ္ပင္ အစိမ္းရြက္ဖားေတြေပၚ စြတ္စိုေနတဲ့
မိုးေပါက္ေလးမ်ားက ေလွ်ာကနဲ နိမ့္ဆင္းသြားေတာ့
ငါ့ စိုတိစိုဖတ္ အလြမ္းေတြလဲ ေယာင္ယမ္းျပီး လွပ္ခနဲျဖစ္သြားေလရဲ႕….
ေဟာဒိ မိုးစက္ေတြကေတာ့ ဘယ္သူမွ မခိုင္းေပမယ့္လဲ
က်ဆင္းေနဆဲပါပဲ..
ဒီလိုပါပဲ ေကာင္မေလးရယ္….
မင္းမသိေပမယ့္
အဲဒိ လူမသိသူမသိ ရပ္၀န္းမွာေလ …
ငါဟာ….အသံတိတ္ သြန္း…ျဖိဳး…ေနခဲ့…..။
ဤဘေလာ့မွ စာသားမ်ား၊ ရုပ္ပံုမ်ားအား စီးပြားေရး ဆိုင္ရာ လုပ္ငန္းမ်ားတြင္ ကူးယူသံုးစြဲျခင္းမျပဳလုပ္ပါရန္ (အထူး) သတိေပး တားျမစ္အပ္ပါသည္။