ဇန္န၀ါရီရနံ႔ေတြနဲ႕၀ါက်င္ေနတဲ့ ညေန
မနက္ျဖန္က် ဘယ္ႏွနာရီထိုးမွာလဲ။ ေ၀လီေ၀လင္း နံနက္ခင္းေတြ ကၽြန္ေတာ့္အိပ္ကပ္ထဲက မေတာ္တဆက်ေပ်ာက္သြားၾကတယ္။ ႏွစ္ဆပိုမ်ားေသာ ရင္ႏွင့္အမွ်ေတြ ရာသီကုန္တာေတာင္ ေရာင္းမထြက္ခဲ့ၾကဘူး။ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ျပတ္သြားၾကေသာ တည္ေဆာက္မႈ လြဲေနတဲ့ သဒၵါေတြ ဟုန္းဟုန္းေတာက္ ေလာင္ကၽြမ္း စိုရႊဲေနခဲ့ၾကေပါ့။ အခ်ိန္အခါမဟုတ္ပဲ အခ်ိန္ခါ ဟုတ္ေနခဲ့တယ္။ တြန္႔ေခါက္ေနတဲ့ လမ္းမၾကီးတစ္ေလွ်ာက္ မီးတိုင္ေတြ ေကြးညႊတ္က်ရင္း ျပတင္းေပါက္ေတြက ထုတ္လႊတ္လိုက္တဲ့ ေလခိုးေလေငြ႕ေတြၾကားမွာ ခ်န္ထားရစ္ခဲ့တဲ့ ပန္းတပြင့္ကိုမွ ကၽြန္ေတာ္က ဖ်ားနာၾကည့္ခ်င္ေနခဲ့ မိတာပါ။
ေကာက္ယူ စုေဆာင္း မိရင္းက သူနားမလည္တဲ့ ပဲ့တင္ထပ္သံေတြကို ႏ်ဴးကလိယေတြနဲ႕ နာက်င္ျခင္းေတြကို ကလံုး(clone) ပြားေနခဲ့မိတယ္။ အေျဖမ်ားက ေမးေသာ ေမးခြန္းေတြ ႏွင္းစက္ႏွင္းေပါက္ေတြၾကား ၀ါလိုက္ ျပာလိုက္နဲ႕ ေခၚဆိုမယ့္သူ မရွိခဲ့ပါဘူး ဧပရယ္လ္ရယ္။
ေတာ္
ေစာင့္
ေန
ခဲ့
ပါ
တယ္...။
သႏိၶဌာန္ခ်ထားခဲ့ျပီးမွ အဆိပ္အေတာက္ေတြရဲ႕ ညဉ္းဆဲမႈေၾကာင့္ တခ်ိဳ႕တ၀က္ပဲ ေရြ႕လ်ားႏိုင္ခဲ့ေတာ့တယ္။ ဖ်က္ရာေတြ ဗရပြနဲ႔ အျခိမ္းေျခာက္ ခံရတဲ့ ပင္လယ္ဟာ ကမ္းပါးေက်ာက္ေဆာင္ ေတြရဲ႕ ပစ္တိုက္ျခင္းကို ခံရတာပါပဲ။ မုန္းတီးခါးသက္တယ္လို႔ ေျပာရင္ေတာင္ အသိမွတ္ျပဳခံရတဲ့အတြက္ ေက်နပ္ေနမယ့္ ေကာင္စားမ်ိဳးပါကြယ္။ ေက်ာပိုးသယ္ေဆာင္ လာရင္းနဲ႔ပဲ ကိုယ့္ေျခရာ ကိုယ္ ျပန္ဖာေထး ေနရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ မရိုးသားတာေတြ ရွိခ်င္ ရွိေနေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ရိုးသားတာ တစ္ခုေတာ့ ရွိပါတယ္။ အဲ့ဒါဟာ ဧပရယ္လ့္ ဆီမွာမွ ျပိဳက်သြားတဲ့ ကစဉ့္ကလ်ား ၾကိဳးညွိသံေတြပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ေပါ့ ဧပရယ္လ္ရယ္ ကၽြန္ေတာ္က လူျပိန္းၾကိဳက္ ေဖာင္တိန္ တစ္ေခ်ာင္း မဟုတ္ခဲ့ရပဲ ေသနတ္ တစ္လက္ ျဖစ္ေနခဲ့တာေလး တစ္ခုပါပဲ။ ဘာမွ မေရရာတဲ့ ဂါထာ တစ္ပုဒ္ေၾကာင့္ ရဲရဲနီေနတဲ့ ပဉၥလက္ပန္းေတြ တဖတ္ခ်င္း တပြင့္ခ်င္း အေျခြခံလုိက္ရ တာပဲ ရွိပါတယ္။ ေနစရာ မရွိတဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြက ႏိုဘယ္လ္ဆု ဆန္ကာ မတင္ေပမယ့္ သူ႔တန္ဖိုးနဲ႔ သူေတာ့ ရွိပါလိမ့္မယ္။
လြဲမွားမႈေတြ အတြက္ အေလ်ာ္အစား ျပန္ရမႈက ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ေတာ့ အနည္းအက်ဉ္းပါပဲ။ အမွန္တိုင္း ၀န္ခံရရင္ ကၽြန္ေတာ္ စစ္ရႈံုးခဲ့ပါတယ္ ဧပရယ္လ္။ အဲ့ဒိအတြက္ မနက္ျဖန္ေတြ အားလံုး ကို စြန္႔လႊတ္ရမယ္ ဆိုရင္ စြန္႔လႊတ္ ႏိုင္ေပမယ့္ ခ်စ္ျခင္းရဲ႕ ျဖစ္တည္မႈကို ေတာ့ မစြန္႔လႊတ္ ပါရေစနဲ႔။
ေနခ်င္လဲ ေနပါေစေတာ့ကြယ္..။ ဘာကိုမွ ထပ္မံ မေတာင္းဆို လိုေတာ့ပါဘူး..။ ႏွင္းေတြကေတာ့ က်လို႔ ေကာင္းေနအံုးမွာပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ ေဖာက္လုပ္ခဲ့ဖူးတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း လမ္းမရွည္ေတြကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကလြဲလို႔ တျခားသူေတြ နင္းျဖတ္ေလွ်ာက္ သြားဖို႔ သက္သက္ ပဲ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ တ၀က္တပ်က္ ပဲ့က်သြားတဲ့ မီးေရာင္ေတြကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ ပင္လယ္မွာပဲ သျဂိဳလ္ ပစ္လိုက္ပါေတာ့တယ္။
မနက္ျဖန္က်.... ဘယ္ႏွနာရီ ထိုးမွာတဲ့ လဲကြယ္။
အခုထိေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ေ၀းျပီးရင္း... ေ၀းလို႔ သြားေနဆဲပါပဲ။
ဤဘေလာ့မွ စာသားမ်ား၊ ရုပ္ပံုမ်ားအား စီးပြားေရး ဆိုင္ရာ လုပ္ငန္းမ်ားတြင္ ကူးယူသံုးစြဲျခင္းမျပဳလုပ္ပါရန္ (အထူး) သတိေပး တားျမစ္အပ္ပါသည္။
January 20, 2010 at 12:13 PM
nice essay !!! keep it up
January 22, 2010 at 2:44 PM
အား...
သူမ်ားေတာ့ မသိဘူး ကၽြန္ေတာ့္ ေတာ့ ထိသြားၿပီ ဟတ္ထိတာ တုိက္ရုိက္ၾကီးဗ်ာ
ကၽြန္ေတာ္ ေဖာက္လုပ္ခဲ့ဖူးတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း လမ္းမရွည္ေတြကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကလြဲလို႔ တျခားသူေတြ နင္းျဖတ္ေလွ်ာက္ သြားဖို႔ သက္သက္ ပဲ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္
တုိက္ဆုိက္မႈ႕ေတြရွိလာတုိင္း.... ေလးျဖဴသီခ်င္းလုိေပါ့ေလ
ဘယ္အထိမ်ားလြင့္ေနဦးမယ္ မသိတဲ့ မေရရာတဲ့ အနာဂတ္ေတြ ဟူးးး