ေ၀းရပ္
ျပန္ေတာ့ျပန္ခဲ့ခ်င္ေပမယ့္
ခပ္ေကြးေကြး လမ္းေလးေတြေနာက္
ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္
ေလွ်ာက္ရတာ ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းတယ္
ေမေမ….။
မႈန္တိမႈန္၀ါး ႏွင္းေငြ႕ေတြၾကား…
သားကိုယ္သား.. အေႏြးထည္
အျဖစ္နဲ႔ ေထြးရစ္ လႈံေနတယ္..။
ေခါင္မိုးစြန္းမွာ
ခိုရီတြဲေနတဲ့..
ေရမႈန္စက္ေတြက..
ရယ္စရာေကာင္းေလာက္ေအာင္
လႈပ္လႈပ္လဲ့လဲ့ ခုန္ဆင္းေနၾကရဲ႕..။
ထိရႈိက္သံေတြ..
သီဖြဲ႕ေနပံုက..
ျငိမ္ျငိမ္ ဆိတ္ဆိတ္..
လဲေလ်ာင္းေနဖို႔ေတာင္ေကာင္းေသး..။
ဒါေပမယ့္ တခုခု လိုေနသလို..။
အေ၀းကို ေမွ်ာ္ၾကည့္တတ္တဲ့
စိတ္ေတြက..
ျပတင္းေပါက္က..
တိတ္တခိုး ေခ်ာင္းေျမာင္းေနၾကတယ္..။
ေမေမေရ…
သားေတာ့..
ဒီေဆာင္းရိပ္လဲ..
ခိုျဖစ္အံုးမယ္ ထင္ပါရဲ႕..။
ကဗ်ာရွင္းလင္းခ်က္
`ျပန္ေတာ့ျပန္ခဲ့ခ်င္ေပမယ့္
ခပ္ေကြးေကြး လမ္းေလးေတြေနာက္
ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္
ေလွ်ာက္ရတာ ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းတယ္
ေမေမ….။´
အေ၀းတစ္ေနရာ မွာ ေရာက္ေနရွာတဲ့ သားကို အေမက လူၾကံဳပါးတဲ့အခါ သားက သူ႔ဘ၀ လမ္းကေလး ေကြးေကာက္ေကာက္ေလးကို ေလွ်ာက္ရတာ အဆင္ေျပေနေၾကာင္း ေပ်ာ္ရႊင္ က်န္းမာေနေၾကာင္း၊ အေမက အခြင့္သင့္ရင္ ျပန္လည္ဖို႔ ေျပာတဲ့အခါ ျပန္လာခဲ့ပါမယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္း စကားလက္ေဆာင္ျပန္ပါးလိုက္ျခင္းပင္။
` မႈန္တိမႈန္၀ါး ႏွင္းေငြ႕ေတြၾကား…
သားကိုယ္သား.. အေႏြးထည္
အျဖစ္နဲ႔ ေထြးရစ္ လႈံေနတယ္..။´
အေမ့ရဲ႕ သားဟာ ႏွင္းမႈန္ေလးေတြ မျပတ္က်တဲ့ ေဆာင္းထန္တဲ့ ျမိဳ႕ေလးတစ္ျမိဳ႕မွာ ေရာက္ရွိေနပါတယ္။ အရင္ကလို မိမိအိမ္မွာ ေမေမရဲ႕ ၾကင္နာယုယ မႈေၾကာင့္ ေႏြးေႏြးေထြးေထြး ေလးရွိတတ္ေပမယ့္ ခုေတာ့ သားဟာ အေမနဲ႔ အလွမ္းကြာတဲ့ အရပ္မွာ ေရာက္ေနရလို႔ မိမိကိုယ္ကို ေႏြးေထြးေအာင္ ျပဳလုပ္ေနရတယ္။
` ေခါင္မိုးစြန္းမွာ
ခိုရီတြဲေနတဲ့..
ေရမႈန္စက္ေတြက..
ရယ္စရာေကာင္းေလာက္ေအာင္
လႈပ္လႈပ္လဲ့လဲ့ ခုန္ဆင္းေနၾကရဲ႕..။´
အားလပ္ရက္မ်ိဳးမွာေတာ့ မိမိ ယခုေနထိုင္တဲ့ အိမ္ရဲ႕ ေခါင္မိုးစြန္းေလးက ေရစက္မႈန္ေလး ေတြကို ၾကည့္ျပီး အပန္းေျဖေလ့ရွိတယ္။ ေရစက္ေလးေတြ တေဖ်ာက္ေဖ်ာက္ လႈပ္လႈပ္လဲ့လဲ့ က်ဆင္းေနတာကို ေငးေမာရတာ စိတ္ေျပလက္ေျပာက္ ရွိလွပါတယ္။
` ထိရႈိက္သံေတြ..
သီဖြဲ႕ေနပံုက..
ျငိမ္ျငိမ္ ဆိတ္ဆိတ္..
လဲေလ်ာင္းေနဖို႔ေတာင္ေကာင္းေသး..။
ဒါေပမယ့္ တခုခု လိုေနသလို..။´
အဲဒိျမိဳ႕ေလးမွာ အႏုပညာေတးသြား ဒါမွမဟုတ္ အလွအပ တရားေတြနဲ႔ ျငိမ္ဆိမ္ ေအးသက္စြာ ခံစား ရႈေမာစရာ ေကာင္းလွပါတယ္။ အဲဒိအရာေတြကို ခံစားရတဲ့အခါ တဒဂၤသာ ေပ်ာ္ရႊင္ျပီး ရင္ထဲမွာေတာ့ တခုခု ဟာ ေနသလိုပါပဲ။
` အေ၀းကို ေမွ်ာ္ၾကည့္တတ္တဲ့
စိတ္ေတြက..
ျပတင္းေပါက္က..
တိတ္တခိုး ေခ်ာင္းေျမာင္းေနၾကတယ္..။´
အမွန္တကယ္ေတာ့ သားရဲ႕ရင္ထဲမွာ ခံစားေနရတာက အိမ္လြမ္းေ၀ဒနာပါပဲ။ ဒါကို လႈပ္ရွားရုန္းကန္ေနရင္းက ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္လုပ္ဖို႔ ၾကိဳးစားေပမယ့္ တခါတခါ ျပန္ေပၚလာပါတယ္။ မလြမ္းရေအာင္ စိတ္မွာ တင္းထားေပမယ့္လဲ အဲဒိ မသိစိတ္ေလးေတြကပင္ ျပတင္းေပါက္မွ ေခ်ာင္းၾကည့္သလိုမ်ိဳး တိတ္တခုိး လြမ္းေန တတ္တာပါပဲ။ အိမ္ကိုလြမ္းတဲ့စိတ္ အေမ့ရင္ခြင္ ေႏြးေႏြးေလးကို လြမ္းတဲ့ စိတ္ကေလးဟာ သူ႔ရင္ထဲမွာ ခုိေအာင္းေနပါတယ္။
`ေမေမေရ…
သားေတာ့..
ဒီေဆာင္းရိပ္လဲ..
ခိုျဖစ္အံုးမယ္ ထင္ပါရဲ႕..။´
တကယ္ေတာ့ေမေမေရ.. သားရင္ထဲမွာ လြမ္းေနေပမယ့္ အိမ္ကို ျပန္ျပီး ကေလးတစ္ေယာက္လို ေမေမ့ကို ဆိုးႏြဲ႕ခ်င္ေပမယ့္လဲ သား ဘ၀အတြက္ ၾကိဳးစားေနတယ္ေမေမ။ သားတစ္ေယာက္ မပင္ပန္းပါဘူး။ အိမ္ကေလး အေၾကာင္း ျပန္စဥ္းစားမိရင္ပဲ ေပ်ာ္ေနရပါျပီ။ အေမ့ဆီက သတင္းစကားၾကားရရင္ပဲ အေမ ေပ်ာ္ရႊင္က်န္းမာ ေနရင္ပဲ သား ေက်နပ္ပါျပီ။ ဒီလြမ္းတဲ့စိတ္ကေလးကို ေခတၱျမိဳသိပ္ျပီး သားၾကိဳးစားအံုးမယ္ ေမေမ။ ဒါေၾကာင့္လဲ ဒီတစ္ေဆာင္းေတာ့ ခိုလိုက္အံုးမယ္လို႔ စဥ္းစားျပီး ေနာက္ႏွစ္ ႏွင္းခိုးေ၀တဲ့ ေဆာင္းကေလး ေရာက္ရင္ေတာ့ အေမ့အိမ္ေလးဆီကို သားတစ္ေခါက္ျပန္လာခဲ့ပါ အံုးမည္ ဟု တကိုယ္တည္း ေရရြတ္မိေနပါေတာ့သည္။
ဘာေၾကာင့္ရွင္းလင္းရလဲ
ကဗ်ာဆိုတာ ကဗ်ာခံစားေရးဖဲြ႕သူရဲ႕ အသီးအပြင့္ေလးေတြပါပဲ။ ေခတ္ေပၚကဗ်ာေတြမွာ စကားေျပကို ျပန္တာ ေတာ္ေတာ္ ရွားပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ေမာ္ဒန္ေတြမွာ ေလာက္ေလာက္လားလား ေ၀ဖန္ စကားေျပျပန္သူ ဆိုလို႔ ဆရာ ေဇာ္ေဇာ္ေအာင္တို႔ ေလာက္ပဲ ေတြ႕မိပါတယ္။ ေခတ္ေပၚကဗ်ာ ကာရံမဲ့ကဗ်ာ ေတြဟာ တကယ္ေတာ့ စကားေျပျပန္ရခက္ပါတယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ခံစားသီကံုးသူကလဲ လြတ္လပ္စြာ စည္းေဘာင္ကို ေက်ာ္ျပီး ေရးတယ္။ စာဖတ္သူကလဲ သူ႔အျမင္နဲ႔ သူ ကဗ်ာကို ခံစားျပီး အနက္ယူပါတယ္။ တခါတေလ ကဗ်ာရဲ႕ အဓိပၸါယ္ကေန ဆင့္ပြား အေတြးေတြ ရသြားတတ္သလို၊ မူလ ကဗ်ာဆရာရဲ႕ စံသတ္မွတ္မႈကေန လြတ္ထြက္သြားတတ္ပါတယ္။
အဲဒိအခါမွ မူလကဗ်ာရဲ႕ အနက္ကေန လမ္းေၾကာင္းေျပာင္းသြားတတ္သလို၊ ကဗ်ာဆရာရဲ႕ မူလ အနက္နဲ႔ လဲ နီးစပ္ခ်င္နီးစပ္သြားတတ္တာပါပဲ။ အျမင္တူခ်င္မွတူ ၾကလိမ့္မယ္။ ဒါဟာ ေခတ္ေပၚကဗ်ာေတြ၊ ေမာ္ဒန္ေတြရဲ႕ လြတ္လပ္မႈပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္က ေခတ္ေပၚကဗ်ာေတြ ေရးဖြဲ႕ေပမယ့္ ကဗ်ာ အေၾကာင္း ထဲထဲ၀င္၀င္ေတာ့ သိတဲ့သူ မဟုတ္ပါဘူး။ တခ်က္သတိျပဳေစလိုတာက ကၽြန္ေတာ္က ကၽြန္ေတာ့္ကဗ်ာကို ေမာ္ဒန္လို႔ ေခါင္းစဥ္ မတပ္ပါဘူး။ ေခတ္ေပၚကဗ်ာလို႔ပဲ ေခါင္းစဥ္တပ္ပါရေစ။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ၀ါသနာ အရ ကဗ်ာေလးေတြ ေရးဖြဲ႕တတ္သူ ျဖစ္ေပမယ့္ ကဗ်ာ သုေသတီ တစ္ေယာက္ မဟုတ္ပါဘူး။
ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ ကဗ်ာေတြက ေမာ္ဒန္ ခ်င္မွ ေမာ္ဒန္မယ္၊ တခါတေလ ေမာ္ဒန္ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အာမမခံႏိုင္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ခံစားမိသေလာက္ ကၽြန္ေတာ္ ေရးဖြဲ႕တတ္သေလာက္ ေရးဖဲြ႕ထားျခင္းသာျဖစ္ပါသည္။ မေကာင္းလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္ညံ့လို႔ ျဖစ္ပါမည္။ ေကာင္းလွ်င္ေတာ့ ခံစားခ်က္နဲ႔ ကိုက္ညီ သြား၍ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ ကၽြန္ေတာ္ အေပၚက ကဗ်ာကို စကားေျပျပန္ရျခင္းမွာ home sick လို႔ ေခၚတဲ့ အိမ္လြမ္းေ၀ဒနာ ေလးကို ကၽြန္ေတာ္ ထိခတ္ ခံစားမိလို႔ ေရးဖဲြ႕ျခင္းပါ။ အကယ္၍မ်ား အိမ္လြမ္းသူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့ရင္ ဘယ္လိုမ်ား ခံစားရမလဲ ဆိုျပီး ကၽြန္ေတာ္ ပူးကပ္ ခံစားယူလိုက္တာပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္ မခံစားရေသးေပမယ့္ တခါတေလ ကၽြန္ေတာ္က အဲဒိလို အငွားခံစားခ်က္ေတြ မထင္မွတ္ပဲ ရတတ္တယ္။ အဲဒိအခါမ်ိဳးက်ရင္ စာျဖစ္ျဖစ္ ကဗ်ာျဖစ္ျဖစ္ေရး လို႔ရွိရင္ စကားလံုးေတြ သြန္က်လာတတ္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေခတ္ေပၚကဗ်ာေတြ ေရးတဲ့ အခါ စကားလံုးကို တမင္သက္သက္ၾကီး အဆန္းတၾကယ္ ျဖစ္ညွစ္ မေရးပါဘူး။ ကဗ်ာနဲ႔ ကိုက္ညီမႈရွိမယ့္ စကားလံုးေတြက ေရးရင္းေရးရင္းမွ စာရြက္ေပၚျပဳတ္က် လာတတ္တာပါ။ ၾကြားတယ္ ထင္ရင္ေတာ့ ခြင့္လႊတ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ဒီကဗ်ာေလးကို ဘာလို႔ စကားေျပျပန္လဲ ဒီအတိုင္းေကာ ထားလို႔မရဘူးလား။ ရပါတယ္။ ေစာေစာက ေျပာသလို ကၽြန္ေတာ့္ ကဗ်ာဖတ္ျပီး စာဖတ္သူရဲ႕ သူ႔ကိုယ္ပိုင္ အျမင္နဲ႔ အနက္ ဖြင့္ရင္လဲ ကၽြန္ေတာ့္ထက္ ပိုေကာင္းခ်င္ ေကာင္းသြားပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္က ဒီကဗ်ာေလးကို ဘယ္လို ခံစားခ်က္ feeling ေလးနဲ႔ ေရးဖြဲ႕ထားတယ္ဆိုတာ သိေစရုံေလးပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ကဗ်ာက ေကာင္းျပီး စကားေျပက ညံ့ေနရင္လဲ ညံ့ေနပါလိမ့္မယ္။ ဒါမွမဟုတ္ စကားေျပက ေကာင္းျပီး ကဗ်ာက ညံ့ခ်င္ညံ့ေနပါလိမ့္မယ္။ ဒါမွမဟုတ္လဲ ႏွစ္မ်ိဳးစလံုး ညံ့ခ်င္ညံ့ၾကပါလိမ့္မယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ညံ့သည္ျဖစ္ေစ ေကာင္းသည္ျဖစ္ေစ ကၽြန္ေတာ္၏ ရင္တြင္းျဖစ္ လက္ရာမ်ားသာ ျဖစ္ပါ၍ ေ၀ဖန္ အျပစ္တင္လိုက ကၽြန္ေတာ့္ကိုသာ တင္ႏိုင္ၾကပါေၾကာင္း..။
ဤဘေလာ့မွ စာသားမ်ား၊ ရုပ္ပံုမ်ားအား စီးပြားေရး ဆိုင္ရာ လုပ္ငန္းမ်ားတြင္ ကူးယူသံုးစြဲျခင္းမျပဳလုပ္ပါရန္ (အထူး) သတိေပး တားျမစ္အပ္ပါသည္။
October 25, 2007 at 3:05 PM
မင္းယြန္းရယ္
ဖတ္လို႔ေကာင္းတယ္လို႔လာေျပာတာ
"Every man has his own price" ပါ
ႀကိဳးစားထားကြ
October 26, 2007 at 12:06 PM
မင္းယြန္းေရ
`ေ၀းရပ္´ဆိုတဲ႔ ကဗ်ာေလးကို အရမ္းႀကိဳက္တယ္။ ကဗ်ာေလးက ေကာင္းသလို စကားေျပျပန္ထားတာလဲ အေ၀းေရာက္သားတစ္ေယာက္ရဲ႕ခံစားခ်က္ကို ေပၚလြင္ေစပါတယ္...။ မင္းယြန္းရဲ႕ကဗ်ာေလးေတြကို အၿမဲေစာင္႔ေမွ်ာ္အားေပးေနပါတယ္...။