Posted in
Labels:
တေစၧတစ္ေကာင္ရဲ႕ေတးသီသံ
|
Friday, October 26, 2007
(၁၁)
`ကလင္..ကလင္´
`ဟဲလို သီဟလား´
`ေအးငါပါကြ..´
`……´
`ေအး.. ေန႔ခင္းက ကိစၥ မင္းဘယ္လိုထင္လဲ မင္းဆီက တခုခု ၾကားရမယ္လို႔ ငါထင္တယ္ ေနခန္႔´
`ေအး ဟုတ္တယ္ ငါအားလံုး ဆက္စပ္ ျပီးသြားျပီ… ေသခ်ာတယ္ စိုးၾကီး ဆိုတဲ့ လူက နာနာဘာ၀ တစ္ေကာင္ပဲ။´
`ငါတို႔ ဘယ္လိုလုပ္ၾကရင္ ေကာင္းမလဲ ဒီကိစၥကို ကိုႏိုင္ဦးကို ေျပာျပမလား´
`အာ မျဖစ္ေသးဘူး..ထင္တယ္.. ငါတို႔မွာ လက္ဆုပ္လက္ကိုင္ ျပ စရာမရွိေသးဘူး…´
သီဟသည္ ငယ္သူငယ္ခ်င္းလဲ ျဖစ္ရာ တစ္ေယာက္စိတ္ကို တစ္ေယာက္ သိသျဖင့္
`အဲဒိေတာ့.. မင္းက သရုပ္ေပၚေအာင္ လုပ္မယ္ေပါ့ ဟုတ္လား ေနခန္႕´
`ေအး ငါလဲ အဲလိုပဲ စဥ္းစားထားတယ္ မင္းဘယ္လိုလဲ´
တဖက္မွ သီဟက ဘာကို ဆိုလိုမွန္းသိ၍ ေခတၱစဥ္းစားျပီးမွ
`အင္း..ငါလဲ သေဘာတူတယ္ကြာ ငါတို႔ ဘယ္လို စလႈပ္ရွားၾကမလဲ။
`ဒီလိုလုပ္ကြာ´
`…..´
+++++
(၁၂)
ေန၀င္ရီသေရာ ခ်ိန္မို႔ အရာရာ ၀ိုးတ၀ါးသာ ျမင္ေနရသည္။ လွ်ပ္စစ္မီးမ်ားလဲ ျပတ္ေနသျဖင့္ အလင္းအား အလြန္နည္းေနသည္။ ျမိဳ႕စြန္ရပ္ကြက္ေလးမို႔ အရက္ဆိုင္မ်ား တြင္သာ လူတခ်ိဳ႕ရွိေနၾကျပီး လမ္းမေပၚတြင္ေတာ့ လူသူက်ဲပါးေနသည္။ ထိုစဥ္ လမ္းမေပၚမွ လူငယ္ႏွစ္ေယာက္သည္ ျခံနံပါတ္မ်ားကို လိုက္ဖတ္ေန၏။
`ဘယ္လိုလဲ ဒီရပ္ကြက္ထဲမွာ ေနတာ ေသခ်ာရဲ႕လား´
`ေသခ်ာပါတယ္ကြ..အဲဒိျခံရဲ႕ ဒီဘက္တျခံေက်ာ္မွာ ေဆာက္လက္စ တိုက္ၾကီးရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဆက္မေဆာက္ျဖစ္လို႔လား မသိဘူး။ ျခံဳေတြ ေပါက္ေနတယ္။´
`ျခံနံပါတ္မမွတ္ခဲ့ဘူးလားကြ..´
`လာပါကြာ ဒီလမ္းရဲ႕ အေကြ႕ေလးဆိုေရာက္ပါျပီ။ အခုငါမွတ္မိသြားပါျပီ။ ´
မၾကာမွီ လမ္းခ်ိဳးေလးရဲ႕ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ေထာင့္တြင္ လူမေနေသာ ေဆာက္လက္စ တိုက္ၾကီးႏွင့္ တိုက္မေဆာက္ရေသးေသာ ျခံအလြတ္ၾကီး၏ ဟုိမွာဘက္တြင္ တစ္ထပ္ခဲြတိုက္ပုေလးရွိသည္။ တိုက္က ႏွစ္ထပ္အျပည့္လဲ မဟုတ္ပဲ အေပၚထပ္ကို ထပ္ခိုးပံုစံေလး ေဆာက္ထားသည္။
`ငါေျပာတာ ဒီျခံပဲေနခန္႕ရ. လာဒီဘက္ ျခံထဲက ၀င္ရေအာင္´
သီဟက သူ႔ကို တျခံေက်ာ္ရွိ ေဆာက္လက္စ တုိက္ရွိေသာ ျခံဘက္ကို ခ်ဥ္းကပ္ေခၚသြား၏။
`သီဟ ျဖစ္ပါ့မလား´
`ျဖစ္ပါတယ္ကြ ငါဟိုတေန႔ကပဲ.. လာစံုစမ္းထားတာ..´
`လာလာ လူျပတ္တုန္း ျခံထဲ ၀င္ရေအာင္´
ျခံဳႏြယ္မ်ား ေတာထေနေသာ ျခံထဲသို႔ ေနခန္႕တို႔ ႏွစ္ေယာက္ ေမွာင္ရိပ္ထဲသို႔ တိုး၀င္သြားၾကေလ၏း လေရာင္ျဖင့္ ေဆာက္လက္စ တိုက္ၾကီးသည္ တေစၧတစ္ေကာင္ ငုတ္တုတ္ထိုင္ေနသည္ ႏွင့္တူ လွသည္ဟု မဆီမဆိုင္ ေတြးမိသည္။ အေဆာက္အဦး ၏ ေအာက္ထပ္သည္ အခန္း သံုးခန္းႏွင့္ ေနာက္ေဖးေခ်ာင္ တခန္း ေလးခန္းသာ ဖြဲ႕ထားျပီး က်န္ေနရာမ်ားသည္ အခန္းမဖြဲ႕ရေသးေသာ အခန္းအက်ယ္ၾကီး ျဖစ္သည္။ အေပၚထပ္သို႔တက္ ေသာ ေလွကားဆီသို႔ လေရာင္အားကိုးျဖင့္ ေလွ်ာက္သြားၾက၏။ ေနခန္႕က ေလွကားေပၚသို႔ ဦးေဆာင္၍ တက္သြားသည္။ သီဟက ေနာက္မွလိုက္လာသည္။ ေလွကား ႏွစ္ထစ္ခန္႕တက္ျပီးေသာအခါ ရုတ္တရက္
`အား..´
`သီ..သီဟ..ဘာျဖစ္တာလဲ´
`အရိုးစုၾကီးကြ..´
ေလွကားေအာက္မွ ေလွကားထစ္ေပၚသို႔ အရိုးစု တခုထိုးထြက္ေနျခင္းျဖစ္သည္။
`ဘယ္မွာလဲကြ..ဓာတ္မီးနဲ႔ ထိုးၾကည့္ရေအာင္..´
`ဟာ.. ေခြးေသ တစ္ေကာင္ရဲ႕ အရိုးပါလား.. ေသေနတာ ၾကာလို႔ အရုိးျဖစ္ေနတာထင္တယ္..´
ေနခန္႔က အျပင္ဘက္ ပတ္၀န္းက်င္ကို တခ်က္ ၾကည့္လိုက္ျပီးမွ..
`ေတာ္ေသးတယ္ကြ လမ္းမေပၚမွာ လူျပတ္ေနလို႔ ….ကဲကဲ အေပၚထပ္ကို တက္ရေအာင္..´
ေနခန္႔တို႔သည္ အေပၚထပ္ျပတင္းေပါက္ေနရာမွ တျခံေက်ာ္ရွိ အိမ္ဘက္သို႔ ျမင္ႏိုင္ေလာက္သည့္ ေနရာယူလိုက္သည္။
`မွန္ဘီလူး ပါတယ္ မဟုတ္လား´
`ေရာ့ပါတယ္.´
သီဟက တဘက္က တထပ္တိုက္ပုေလးဆီကို လွမ္းၾကည့္လိုက္၏။
`ငါစံုစမ္းထားသေလာက္ သူက နယ္ကလာျပီး ဒီမွာ သူ႔ဦးေလးနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္ထဲေနတာတဲ့´
`ျဖစ္ႏိုင္တယ္.. ေနခန္႔ အခု အေပၚထပ္ အခန္းဘက္မွာ မီးေတြေတာ့ လင္းေနတယ္..။ အသံုးအေဆာင္ေတြ ၾကည့္ရတာ သူ႔ အခန္းျဖစ္ႏိုင္တယ္..။´
`ေဟာ.. မင္းတလွည့္ ၾကည့္လိုက္ သူအခန္းထဲ ၀င္လာျပီကြ´
တျခံေက်ာ္သာ ျဖစ္သျဖင့္ မွန္ေျပာင္းႏွင့္ မၾကည့္လဲ လွမ္းျမင္ေနရ၏။ ဖုန္းနံပါတ္ႏွိပ္ကာ တေနရာရာကို ဖုန္းဆက္ေန၏။ တစံုတေယာက္ႏွင့္ တိုင္ပင္ေနပံုရျပီး သူ႔ဆံပင္ေတြ ထိုးဖြျပီး တခုခု အၾကံထုတ္ေနသည္။ ခဏၾကာေသာအခါ ဖုန္းခြက္ကိုခ်လိုက္ျပီး တကိုယ္တည္း ႏႈတ္ခမ္းေထာင့္ကို တြန္႕၍ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ ေကာက္က်စ္က်စ္ အျပံဳးမ်ိဳး ျပံဳးလိုက္၏။ ရုတ္တရက္ တိုက္ခတ္လာေသာ ေလေအးမ်ားသည္ ေစာင့္ၾကည့္ေနေသာ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္အား စိမ့္တက္သြားေစသည္။ စိုးၾကီးသည္ ျပတင္းေပါက္မွ တဖက္အိမ္သို႔ အမွတ္တမဲ့ၾကည့္ေန၏။ ဒီဘက္တိုက္ကို မသကၤာသလို စိုက္ၾကည့္ေန၏။
`ဟာ..သီ..သီဟ.. ငံု႕ငံု႕ ငါတို႔ အရိပ္ကို လွမ္းျမင္သြားလား မသိဘူး..´
သူတို႔ေရာက္ ေနတဲ့ တိုက္ၾကီးဘက္ကို မသကၤာသလို ေသခ်ာစိုက္ၾကည့္ေန၏။ ျပီးေတာ့ အခန္းထဲမွ ျပန္ထြက္သြား၏။
`ဘယ္လို လုပ္ၾကမလဲ ဒီဘက္ျခံကို ကူးလာရင္´
`မ..မသိဘူး ေလာေလာဆယ္ ငါတို႔မွာ လက္နက္ဆိုလို႔ ၀ါးရင္းတုတ္ပဲ ပါတာ´
`ေနအံုး ဒီမွာ အုတ္ခဲက်ိဳးေတြေတာ့ ရွိတယ္ကြ´
`ေနခန္႔ေရ.. ဒီဘက္ကို လာတာလား မသိဘူး ဓာတ္မီးေရာင္ တခု ေတြ႔တယ္ကြ´
ဒီဘက္ျခံသို႔ ဓာတ္မီးႏွင့္ လာေနေသာ အရိပ္တခုသည္ ျခံထဲ သို႔ တေရြ႕ေရြ႕တိုးလာသည္။ အေပၚစီးမွေန၍ သူ၏လႈပ္ရွားမႈမ်ားကို လေရာင္ေအာက္၀ယ္ အထင္းသားျမင္ေနရသည္။
ဓာတ္မီးေရာင္သည္ ျခံ၀င္းထဲ ေရာက္မွ ျပန္မွိတ္သြား၏။ သီဟတို႔ ႏွစ္ေယာက္သည္ ပံုမွန္မဟုတ္မွန္း ရိပ္စားမိ၍ အုတ္ပံုမ်ား အေနာက္ဘက္သို႔ ၀င္ပုန္းေနလိုက္ၾကသည္။ ပတ္၀န္းက်င္တခုလံုး ရုတ္တရက္ တိတ္ဆိတ္သြားျပီး ပုစဥ္းရင္ကြဲ၏ စူးစူး၀ါး၀ါး ေအာ္သံမ်ားသာ ၾကားေနသျဖင့္ ၂ဦးစလံုး ေက်ာရိုးထဲ စိမ့္တက္သြားသည္။ အုတ္ပံုေအာက္မွ အသာ၀ပ္ျပီး အသံကို နားစြင့္ေနရ၏။ လြတ္ေနေသာ အုတ္ခဲ ေနရာမ်ားမွ အေပၚဘက္ ျပတင္းေပါက္ႏွင့္ ေလွကား၀ဆီကို ျမင္ေနရ၏။ မၾကာမွီမွာပင္.. အုတ္နံရံမ်ားသို႔ ကုတ္ျခစ္သံမ်ား ၾကားေနရသည္။
`၀ုန္း..´
ျပတင္းေပါက္ေဘာင္ ေပၚမွ ခုန္တက္လာေလသာ ရုတ္တရက္ အသံၾကီေၾကာင့္ ၂ဦးစလံုး တစ္ေယာက္လက္ကို တစ္ေယာက္ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ထားလိုက္ၾကသည္။ အား. …စိတ္ထဲမွသာ ေအာ္ရဲျပီး ပါးစပ္ကို မေအာ္မိေစရန္ ကိုယ့္လက္ႏွင့္ကိုယ္ ျပန္ပိတ္ထားရ၏။
အလြန္ေၾကာက္မက္ဖြယ္ေကာင္းေသာ မ်က္ႏွာၾကီးႏွင့္ သတၱ၀ါတစ္ေကာင္သည္ ခါးၾကီးကိုင္းကာ တုတ္ခိုင္လွေသာ သူ႔လက္ၾကီးမ်ားျဖင့္ ၾကမ္းျပင္ကို လိုက္စမ္းေနသည္။
`ဂရူး….´
ထိုအေကာင္ၾကီး၏ ႏွာမႈတ္သံ တခ်က္တခ်က္သည္ လိပ္ျပာလြင့္မတတ္ ေၾကာက္စရာေကာင္းလွသည္။ ဘုရား..ဘုရား.. လာမိတာမွားျပီလား မသိ..။
သူတို႔ ပုန္းေအာင္းေနေသာ အုတ္ပံုနားသို႔ အရမ္းနီးကပ္လာသည္။ ျပီးေတာ့ ထိုသတၱ၀ါသည္ ေလခၽြန္သံလိုလို ညည္းသံလိုလို အသံသည္ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္၏ အသိစိတ္ တခ်က္တခ်က္ လြတ္ခ်င္လာသည္။ ထိုအသံျဖင့္ အဆက္မျပတ္ ညည္းေနျပီး သူတို႔ရင္ထဲမွာပင္ ဘာေၾကာင့္မွန္း မသိ တလွပ္လွပ္ တုန္လာသည္။
ထိုစဥ္ ေနခန္႔က ရုတ္တရက္ မတ္တပ္ရပ္ လိုက္ျပီး လက္ထဲမွ အုတ္နီခဲျဖင့္ ပစ္ေပါက္လိုက္သည္။ သူတို႔ကို ေတြ႕သြားေသာအခါ သတၱ၀ါၾကီးက စိတ္ဆိုးမာန္ဆိုးျဖင့္ သူတို႔ဆီသို႔ ေလွ်ာက္လာသည္။
`သီဟေရ… မင္းဒီေကာင္ၾကီးကို ဆန္႔က်င္ဘက္က တိုက္ခိုက္..´
မထင္မွတ္ပဲ ထိုသတၱ၀ါၾကီး၏ လွ်ာက အဆမတန္ ရွည္လ်ားထြက္လာျပီး ေနခန္႔၏ လက္ကို ဆြဲညွစ္ထား၏။
`အ…အား…သီဟေရ… လုပ္ပါအံုး..ငါ..ငါ ရုန္းလို႔မရေတာ့ဘူး..´
သီဟ က ၀ါးရင္းတုတ္ျဖင့္ ေျပးရုိက္မည္အျပဳတြင္ သူ႔လက္ဖ်ံၾကီးျဖင့္ ျဖတ္ရိုက္လိုက္ရာ တုတ္မွက်ိဳးသြားျပီး လူကို သီသီေလး လြတ္သြားသည္။
စိုးၾကီးတျဖစ္လဲ ထိုသတၱ၀ါၾကီးသည္ သူ၏ လွ်ာၾကီးျဖင့္ ဆဲြညွစ္၍ သူ႔ေရွ႕သို႔ ေနခန္႔ကို တရြတ္ဆြဲေခၚေန၏။
`ဒုတ္…ဇြိ….´
`အူး………..ဟူး……´
သီဟက ေနခန္႔ကို အာရုံစိုက္ေနေသာ အခြင့္အေရးကို လက္လြတ္မခံပဲ က်ိဳးသြားေသာ ၀ါးလံုး အစမ်ားျဖင့္ ထို မေကာင္းဆိုး၀ါး စိုးၾကီး၏ ေက်ာကုန္း အေနာက္ဘက္သို႔ အားကုန္ ၀ါလံုး တဆံုး ထိုးစိုက္ခ်လို္က္ေလေတာ့၏။
++++++
`ကလင္.. ကလင္..´
တယ္လီဖုန္းကို အိပ္မႈန္စံုမႊားျဖင့္ေကာက္ကိုင္ လိုက္သည္။
`ဟဲလို..´
`……..´
`ဟာ … ဟုတ္လား… မင္းအခုဘယ္မွာလဲ…´
`ေအး…အခုပဲ လာမယ္…´
++++++
(၁၃)
ေနခန္႔တို႔က ကိုႏိုင္ဦး အိမ္ေရွ႕ျခံတံခါး၀တြင္ ေစာင့္ေန၏။ မိုးစင္စင္လင္းေနျပီ ျဖစ္ေသာ္လည္း လူသြားလူလာ ရွင္းလင္းေနေသး၏။
`ဒီကိစၥကိုႏိုင္ဦးကို ေခၚျပီး ဘာဆက္လုပ္သင့္သလဲ ဆံုးျဖတ္မွျဖစ္မွာ..´
ေနခန္႔က သူတကိုယ္တည္း ညည္းသလိုလိုႏွင့္ သီဟကိုေျပာေနျခင္းျဖစ္၏။
ခဏၾကာေတာ့ ဂိုေဒါင္ တံခါးပြင့္လာျပီး ကားတစ္စီးထြက္္လာသည္။
`ကိုႏိုင္ဦး ထြက္လာျပီ။´
အလုပ္သမားက ျခံတံခါးထြက္အလာတြင္
`ကိုႏိုင္ဦး အခုဘယ္သြားမလို႔လဲ..´
`ဟာ.. ေနခန္႔တို႔ပါလား.. ဘာ..ဘာလုပ္မလို႔လဲ..´
သူတို႔ကိုေတြ႔ေတာ့ အံ့ၾသသြားပံုရသည္။
`ေအာ္.. အရမ္းအေရးၾကီးေနလို႔ အကုိ႔ကို လာေခၚတာ အခုဘယ္သြားမလို႔လဲ´
`လာ.လာ..ကားေပၚတက္ၾကေလကြာ..´
ကားေပၚေရာက္ေတာ့ ေနခန္႔က ကိုႏိုင္ဦးကို ျဖစ္ေၾကာင္းကုန္စင္ ေျပာျပလိုက္သည္။ ျပီးေတာ့ သူတို႔ ဖမ္းဆီးထားေသာ သတၱ၀ါရွိရာ အေဆာက္အဦး ပ်က္ဆီသို႔ ေခၚေဆာင္သြားေတာ့သည္။
+++++
`ေနခန္႔…´
မီးခိုလို ၀ိုးတ၀ါး အရိပ္ျဖင့္ ဒီရဲကို မႈန္တိမႈန္၀ါး ေတြ႕ရ၏။
အသံက တိုးသြားလိုက္ က်ယ္သြားလိုက္ျဖစ္ေန၏။
ပံုရိပ္ကလဲ နီးလိုက္ ေ၀းလိုက္ျဖစ္ေန၏။
ထို႔ေနာက္ ေနခန္႔ကို သတၱ၀ါ၂ ေကာင္က ခ်ဳပ္ထားတဲ့ ပံုစံမပီမျပင္ ျမင္ေနရသည္။ ထို႔ေနာက္ ေအာင္ပဲြခံသည့္ အေနျဖင့္ ေလခၽြန္သံၾကီးကိုလဲ ၾကားေနရသည္။ ေနခန္႔ တကိုယ္လံုး ေသြးမ်ားျဖင့္ ပြက္အံေနသည္။
`အား….´
`ေနခန္႔… ဘာျဖစ္တာလဲ..´
`အာ.. ေဆာရီး ငါအိပ္ေပ်ာ္သြားလို႔…´
`ကိုႏိုင္ဦး ဟုိေရွ႕နားဆို ေရာက္ျပီ..´
++++++
(၁၄)
ျပတင္းေပါက္မွ ယုယက အိမ္ေရွ႕တံခါးကို လွမ္းၾကည့္လိုက္၏။ မနက္ ေ၀လီေ၀လင္းၾကီး ကိုခန္႔ ႏွင့္ သီဟ အိမ္ေရွ႕မွာ ဘာလုပ္ေနမွန္း မသိရပ္ေစာင့္ေန၏။ အိပ္ယာထစမို႔ ခ်က္ခ်င္း သြားမဖြင့္ႏိုင္လို႔ ကိုကို႔ ကို အရင္ သြားႏႈိးအံုးမွပဲ ဟုေတြးလိုက္သည္။ ကိုကို႔ အခန္းကို သြားဖို႔ ဟန္ျပင္ေနတုန္း အိမ္ေရွ႕မွ ကားသံၾကားသျဖင့္ ျပတင္းေပါက္မွ ၾကည့္လိုက္ရာ ကိုကိုႏွင့္ ကိုခန္႔ တို႔ ႏွစ္ေယာက္ ျခံ၀တြင္ စကားရပ္ေျပာေနၾကျပီး မၾကာမွီ သူတို႔အားလံုး သည္ ကိုကို႔ ကားႏွင့္ အတူထြက္သြားၾကေလသည္။
`သမီးေရ.. ယုယ´
`ရွင္ေဖေဖ..´
`ထျပီလား သမီး.. ဒီေန႔ သမီး အကို စည္သူ ကားယူသြားေတာ့ ေဖေဖကားနဲ႔ လိုက္ခဲ့မွရမယ္ ေဖေဖ့ရုံးကို အရင္ သြားျပီးမွ ေက်ာင္းကို လိုက္ပို႔ေပးမယ္.. သမီးထေတာ့ေနာ္…´
`ဟုတ္..ေဖေဖ..´
ဘာကိစၥမို႔ ကိုစည္သူက ကားယူသြားတာပါလိမ့္။ သူဒီေန႔ ေက်ာင္းမတက္ ဘူးလားမသိ။ ေအာ္ အိမ္မွာ ကိုႏိုင္ဦးကို စည္သူလို႔ ေခၚတယ္ေလ။ ျပီးေတာ့ အမွန္က ကိုကိုနဲ႔ ယုယက တ၀မ္းကဲြ ေမာင္ႏွမသာ ေက်ာင္းကလူေတြက ေမာင္ႏွမ အရင္းဟုသာ ထင္ေနၾကသည္။ တကယ္ေတာ့ ကိုစည္သူကို ငယ္ငယ္ထဲက သူတို႔အိမ္မီးေလာင္ျပီး မိဘလဲ မရွိေတာ့တာ မို႔ ဦးေလးျဖစ္တဲ့ ေဖေဖက ေခၚေမြးစားထားတာေလ။
+++++++
(၁၅)
ေအးစက္ေသာ တိုက္ခန္းက်ယ္ၾကီးက တိတ္ဆိတ္ျငိမ္လြန္းလွသည္။ သူတို႔ လမ္းေလွ်ာက္သံမ်ားပင္ ပဲ့တင္သံ အျဖစ္ ျပန္ၾကားေနရသည္။ ဆိတ္ျငိမ္ေနျခင္းကိုက တမ်ိဳးေျခာက္ခ်ားစရာ ျဖစ္ေန၏။ ေအာက္ထပ္ရွိ ေျမေအာက္ခန္းလို ေနရာ ေလးသို႔ ေခၚေဆာင္သြား၏။ ထိုေနရာကို္ ညက မေကာင္းဆိုး၀ါးၾကီးအား ခ်ဳပ္ေႏွာင္ ထားခဲ့ ရန္ အခန္းရွာရင္းမွ မထင္မွတ္ပဲ ေတြ႔ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။
ေျမေအာက္ခန္းထဲသို႔ ၀င္ေသာ အေပၚဘက္ ၀င္ေပါက္တံခါးမွ အလင္းေရာင္မ်ား ဖ်ာက်ေနေသာ္လည္း တခန္းလံုးေတာ့ လံုေလာက္ေအာင္ အလင္းမေပးႏိုင္ေခ်။ အခန္းထဲတြင္ သစ္တိုသစ္စ မ်ား၊ ပန္းရံ ပစၥည္း အတိုအထြာမ်ားျဖင့္ ရႈပ္ေထြး ေနျပီး ကာလရွည္ၾကာစြာ ပစ္ထားသျဖင့္ စိမ္းေရႊေရႊ ဖုန္မႈန္႕ အနံ႕မ်ား ရေန၏။
`သီဟ ဓာတ္မီးနဲ႔ ထိုးၾကည့္အံုး.. အားလံုး အသင့္ျပင္ထားေနာ္..´
သီဟက အခန္း ပတ္လည္ကို ဓာတ္မီးႏွင့္ ထိုးၾကည့္ေန၏။
`ဟာ.. ဟုိေကာင္ၾကီး မရွိေတာ့ဘူး.. ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ.. သံၾကိဳးေတြနဲ႔ ေသခ်ာခ်ည္ထားခဲ့တာကို…´
ကိုႏိုင္ဦးက ဘာမွတ္ခ်က္မွ မေပးပဲ အခန္း၀န္းက်င္ကို လွည့္ပတ္ ၾကည့္ေန၏။
`ေသခ်ာတယ္ ဒီအခန္းထဲက ထြက္သြားျပီ …ဟာ.. ဒီမွာ ၾကည့္ပါအုံး ကိုႏိုင္ဦး..´
သီဟက အက်ၤ ီအစတစ္ခုကို ကိုင္ျပီး ျပလိုက္၏။
ေနခန္႔ စိတ္ေတြ အလုိလိုေနရင္း ဘာျဖစ္လာမွန္းမသိ သီဟကို ၀င္ပူးခ်င္သလိုလို ျဖစ္ေနသည္။ မဟုတ္ေသးပါဘူး။ ငါက ဘာလို႔ ၀င္ပူးရမွာလဲ။ တကိုယ္ထဲ စိတ္ထဲက ေရရြတ္မိေန၏။ ေနခန္႔မွာ တေရြ႕ေရြ႕ႏွင့္ သီဟနား အလိုလို ကပ္သြားမိျပီး သီဟ ပုခံုးကို ရုတ္တရက္ ကိုင္လိုက္ျပီး သူ႔ကိုယ္ထဲမွ တခုခု လြတ္ထြက္သြားသလို ခံစားလိုက္ရသည္။ ထိုစဥ္ သီဟႏွင့္ ေဘးတိုက္ရပ္ေနေသာ ႏိုင္ဦးမွာ တအံ့တၾသ လွည့္ၾကည့္လိုက္သည္။ ဘယ္လိုမွ မထင္မွတ္ထားခ်ိန္မွာ သီဟက ႏိုင္ဦးကို တြန္းလွဲပစ္လိုက္သည္။ ႏိုင္ဦးကလဲ ျပန္၍ တိုက္ခိုက္ရာ ဗလံုးပေထြး ျဖစ္ကုန္၏။
`သီ..သီဟ.. ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ..´
သီဟက ထိုးၾကိတ္ေနရင္းမွ
`ေနခန္႔ေရ… သတိထား.. ငါဒီရဲကြ.. ဒီေကာင္ၾကီးက စည္သူပဲ..´
`ဗ်ာ..´
ခုနက သူ႔ကိုယ္ထဲကေန ကိုဒီရဲ ပူးကပ္လိုက္လာပံုရျပီး အခု သီဟကိုယ္ကို ၀င္ပူးလိုက္ျခင္းျဖစ္မည္။ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ကို ၾကည့္ရင္း ေနခန္႔ တစ္ေယာက္ဘာလုပ္ ရမွန္း မသိျဖစ္ေနခ်ိန္တြင္..
`၀ုန္း…´
အေပၚဘက္ တံခါးဆီမွ တစံုတေယာက္ ခုန္ခ်လာ၏။ ဟင္ညက မေကာင္းဆိုး၀ါးၾကီးပဲ။ နီးစပ္ရာမွ သစ္သားတုတ္ကို ေကာက္ကိုင္ကာ တိုက္ခိုက္ရန္ဟန္ျပင္ေနစဥ္မွာပင္ တကိုယ္လံုး အဖုအထစ္မ်ားႏွင့္ အေတာ္ပုံဆိုးပန္းဆိုး ႏိုင္ေသာ မေကာင္းဆိုး၀ါးၾကီးက သူ႔လွ်ာျဖင့္ ေနခန္႔လက္ထဲမွ တုတ္ကို ျဖတ္ရုိက္လိုက္သည္။ လက္နက္မဲ့ ျဖစ္သြားေသာ ေနခန္႔ဆီ တေရြ႕ေရြ႕တိုးလာသည္။ ေနခန္႔ကလဲ တျဖည္းျဖည္း ေနာက္သို႔ ဆုတ္သြားေလ၏။ အနီးအနားရွိ လက္နက္လုပ္လို႔ ရမယ့္ အရာကို မ်က္စိျဖင့္ အျမန္ရွာ ရ၏။ ဟင္ ကိုႏိုင္ဦး ဆိုတဲ့လူလဲ သီဟနဲ႔ တိုက္ခိုက္ေနရင္း ပံုပ်က္ပန္းပ်က္ၾကီး ျဖစ္ေနပါလား။ ဟာ ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ.. သူ..သူလဲ မေကာင္းဆိုး၀ါး တေစၧတစ္ေကာင္ပါပဲလား။ ေနခန္႔က သူႏွင့္ ခပ္လွမ္းလွမ္းရွိ နံရံ ဆီမွ သံခ်ည္သံေခ်ာင္းစ တခုကို လွမ္းျမင္လိုက္သျဖင့္ ထိုသတၱ၀ါအား ထိုဘက္သို႔ ျမွားေခၚရန္ ရုတ္တရက္ စဥ္းစားမိလိုက္သည္။ သို႔ေသာ္ ထိုေနရာ သို႔သြားရန္ သူ႔ေနရာႏွင့္ အေတာ္ေလး လွမ္းေနေသးသည္။ ေသြးဆာေနေသာ မ်က္လံုးျဖင့္ အေကာင္ၾကီး၏ လွ်ာတန္းလန္းၾကီးသည္ ေနခန္႔ဆီသို႔ ဦးတည္လာေနသည္။ သူ႔လည္ပင္း ဆီသို႔ မေရာက္ခင္ပင္ မသတီစရာ လွ်ာၾကီးအား လက္နဲ႔ ဖမ္းဆုပ္လိုက္၏။ အနားသို႔ ေျပးကပ္လာျပီး သူ႔လက္တံၾကီးျဖင့္ ေနခန္႔ ဦးေခါင္းကို လွမ္းရုိက္ရာ ကပ္၍ ေရွာင္လိုက္ျပီး သူ႔ရဲ႕ ေက်ာဘက္သို႔ ေျပးထြက္သြားလိုက္၏။ တဖက္မွ ဒီရဲ ၀င္ပူးေနေသာ သီဟႏွင့္ စည္သူဆိုေသာ တေစၧေကာင္ၾကီး တို႔ တိုက္ပဲြမွာလည္း ျပင္းထန္လွသည္။ ထိုအေကာင္က သူ႔လက္ျဖင့္ သီဟကို တြန္းလွဲလိုက္ရာ သီဟမွာ အေနာက္ဘက္သို႔ အရွိန္ျဖင့္ ပစ္လဲသြားသည္။ ထိုစဥ္မွာပင္ မေကာင္းဆိုး၀ါးက သီဟ ကိုယ္ေပၚသို႔ ခုန္အုပ္လိုက္ေလေတာ့သည္။ မထင္မွတ္ပဲ သီဟက သူ႔အေပၚသို႔ ခုန္အုပ္လာေသာ အေကာင္ၾကီး၏ မ်က္လံုးကို အနီးရွိ ဘိလပ္ေျမ ကိုင္ေသာ သံလ်က္ျဖင့္ တအား ထိုးစိုက္လိုက္ေတာ့၏။
`အူး……..´
ေၾကာက္မက္ဖြယ္ အသံနက္ၾကီးျဖင့္ ေအာ္ဟစ္ကာ သီဟ၏ ေဘးသို႔ ပစ္လဲက်သြားသည္။ ဒီရဲ သည္ အညိႈးၾကီးစြာျဖင့္ လဲက်ေနေသာ အေကာင္ၾကီးအား ထုႏွက္ေနေသး၏။
`ငါေသခဲ့သလို… မင္းလဲ ေသရမယ္..´
အသက္ျပင္းလွေသာ ထိုအေကာင္ၾကီးသည္ ျပန္ကုန္းထလိုက္ျပီး သူ႔မ်က္လံုးတြင္ စိုက္၀င္ေနေသာ သံလ်က္ကို ေသြးသံရဲရဲ ျဖင့္ ဆဲြႏႈတ္လိုက္ျပီး ဒီရဲအား ဆြဲဆုတ္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ ေဒါသထြက္သြား၏။
တဖက္သို႔လွည့္ေရွာင္သြားေသာ ေနခန္႔ကို မေကာင္းဆိုး၀ါး စိုးၾကီးက ေျပးလာကာ ေနခန္႔ကို ေျပး၍ ခုန္အုပ္လိုက္သည္။ တမင္ ထိုေနရာသို႔ ေရာက္ေအာင္ မွ်ားေခၚထားသျဖင့္ ေဘးဘက္သို႔ ခုန္ေရွာင္လိုက္ရာ မေကာင္းဆိုး၀ါးၾကီးသည္ အားလြန္ကာ နံရံမွ ထိုးထြက္ေနေသာ သံေခ်ာင္းသည္ ထိုအေကာင္ၾကီး၏ လည္ပင္းမွ ေန၍ ဦးေခါင္းထိ ထုတ္ခ်င္းေပါက္ထြက္သြားေလေတာ့၏။
`အူး……….အား……..´
တေကာင္ေတာ့ ကိစၥေခ်ာသြားေလသည္။
`ေနခန္႔… ကယ္..ကယ္… အစ္..အစ္….´
သီဟကို မေကာင္းဆိုး၀ါးၾကီးက လက္ျဖင့္ပုခံုးကို ျဖစ္ညွစ္ဆုပ္ကိုင္ကာ လည္ပင္းကို လွ်ာျဖင့္ ညွစ္သတ္ေနေလ၏။ ေနခန္႔လဲ ၾကမ္းျပင္မွ သံလ်က္ျဖင့္ ထိုအေကာင္ၾကီး၏ နားထင္ကို အခ်က္ေပါင္းမ်ားစြာ ရြံ႕မုန္းစြာျဖင့္ အားႏွင့္ထိုးစိုက္ လိုက္၏။ အရုပ္က်ိဳးျပတ္ လဲက်သြားျပီး သီဟကို လႊတ္ခ်လိုက္သည္။ ျပီးေတာ့ မေသေသးပဲ ဆန္႔ငင္ဆန္႔ငင္ ျဖစ္ေနေသး၏။
`ဖ်စ္…ဖ်စ္…ဖ်စ္..´
`ဟာေနခန္႔ေရ ဟိုေကာင္ၾကီး အျပင္မွာ မီးရႈိ႕ခဲ့တယ္ ထင္တယ္.. မီးေတြေလာင္ေနျပီ…´
အခန္းထဲသို႔ မီးခိုးလံုးမ်ား တစတစ ၀င္လာသည္။
`ေနခန္႔ေရ.. ငါေနခဲ့ေတာ့မယ္.. ငါလက္စားေခ်လိုက္ရတဲ့ အတြက္ ငါေက်နပ္သြားျပီ။ ငါသီဟ ခႏၶာကိုယ္ထဲက ထြက္ေတာ့မယ္ မင္းသူငယ္ခ်င္းကို ေခၚသြားေတာ..´
မၾကာမွီမွာပင္ ခုနက ရီေ၀ေနေသာ သီဟ မ်က္လံုးမ်ား ျပန္လည္ သတိရလာျပီး..
`… ငါ…ငါ ဘာျဖစ္သြားတာလဲ..´
ဒဏ္ရာ ရေနေသာ သီဟကို တြဲထူလိုက္ျပီး တံခါးေပါက္ဆီသို႔ ေအာက္မွ အသာတြန္း၍ ပင့္တင္လိုက္၏။ ေနာက္မွ သူက လိုက္တက္လိုက္သည္။ အိမ္ၾကီး အတြင္း၌ မီးမ်ား တဟုန္းဟုန္းေလာင္ေနေပျပီ။ ေနခန္႔ အေပၚထပ္သို႔ တက္ျပီး စဥ္မွာပင္ ေပ်ာ့စိစိ လွ်ာၾကီး က သူ႔ေျခေထာက္ကို ေျမေအာက္ခန္းမွ ေန၍ ဆဲြရစ္ပတ္ေနေသးသည္။ အလြန္အားသန္ေသာေၾကာင့္ ရုန္းမရဘဲ ေျမေအာက္ခန္း တံခါး၀ဆီကို တရြတ္တိုက္ျပန္လည္ ပါေန၏။ ထိုအခါမွာ သီဟက ေျမေအာက္ခန္းတံခါးဘက္သို႔ အျမန္သြားကာ ဖြင့္ထားေသာ တံခါးကို ေျချဖင့္ တအား ေဆာင့္ကန္ ပိတ္ခ်လိုက္ေတာ့၏။ အျပင္ဘက္တြင္ တံခါးပိတ္လိုက္ေသာ အရွိန္ေၾကာင့္ပင္ ထိုလွ်ာၾကီးသည္ ျပတ္ထြက္သြားေတာ့၏။
ေျမေအာက္ခန္းမွ ဒီရဲ အသံ ထြက္ေပၚလာ၏။
`ေနခန္႔ေရ.. ျမန္ျမန္ေျပး…သူတို႔ ခႏၶာေတြထဲက တေစၧေတြ ထြက္လာေတာ့မယ္..ေျပး..ေျပး..´
သီဟကို တဲြ၍ အိမ္ေနာက္ေဖးဆီမွ အျပင္သို႔ အျမန္ထြက္လိုက္ၾကသည္။ အိမ္က အတြင္းထဲတြင္ သာေလာင္ေနေသးျပီး အျပင္သို႔ မီးမကူးေသးသျဖင့္ ပတ္၀န္းက်င္ က သတိမထား မိေသးေခ်။ ကားေပၚသို႔ တက္လိုက္ျပီး သီဟကို သက္ေသာင့္သက္သာ ျဖစ္ေစရန္ ေနာက္ခန္းတြင္ လဲေလ်ာင္းေစျပီး စိတ္ပ်က္စရာ အိမ္ၾကီးႏွင့္ ေ၀းရာ ဆီသို႔ အျပင္းေမာင္းေလေတာ့၏။ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ မီးေတာက္မ်ားသည္ အိမ္ၾကီးတခုလံုးကို ၀ါးမ်ိဳသြားကာ မီးေတာက္ၾကီးသည္ တေစၧတစ္ေကာင္၏ မ်က္ႏွာျပင္ၾကီး ႏွင့္ တူလွစြာ ေျခာက္ျခားဖြယ္ က်န္ရစ္ခဲ့ေလသည္။ ျဖစ္ညွစ္ခံထားရေသာ ဒဏ္ရာေၾကာင့္ သီဟ၏ လည္ပင္းရွိ အေရျပားမွာ အသားနီလန္ေနသည္။ ဒဏ္ရာေၾကာင့္ လူးလြန္႔ကာ မွိန္းေန၏။
`သီဟေရ.. ခဏေလး ေတာင့္ခံထားေပးပါကြာ.. ေနသာရဲ႕လား..´
ထိုစဥ္ သီဟ၏ လည္ပင္းရွိ ဒဏ္ရာမွ ေသြးေၾကာမွ်င္မ်ားသည္ လႈပ္ရွားလာျပီး မ်က္ႏွာျပင္ ေပၚသို႔ပင္ ရႈပ္ေထြးတက္ကုန္သည္။ ထို႔ျပင္ မ်က္စံတခုလံုးသည္ အမည္းေရာင္မွ အစိမ္းေရာင္သို႔ ေျပာင္းလဲသြားေလေတာ့၏။ သို႔ေသာ္ သီဟ၏ အျဖစ္အပ်က္မ်ားကို မူကား ကားေမာင္းေနေသာ ေနခန္႔ တစ္ေယာက္မွာေတာ့ သတိမထား မိလိုက္ပါေခ်……။
++++++
ေနာက္ဆက္တဲြ (၁)
သာယာလွပေသာ ပန္းျခံေလးထဲတြင္ ေကာင္ေလးႏွင့္ ေကာင္မေလး စံုတြဲေလးသည္ ေအးေဆး ညိမ္ဆိတ္စြာ ထိုင္ေနၾက၏။
ေကာင္ေလးက ေကာင္မေလး ပုခံုးကို ညင္ညင္သာသာ ေလးဖက္ထား၏။ တဖက္သို႔ လွည့္ေငးေနေသာ ေကာင္မေလးကို ၾကည့္ရင္း ေကာင္ေလး၏ စိတ္မ်ားသည္ ေသြးဆာသလိုလို က်ပ္တည္း ငတ္မြတ္လာသည္။ ေကာင္မေလး ခင္မ်ာမွာေတာ့ လံုး၀မသိရွာပဲ ပန္းျခံထဲ သို႔ သာ ဟိုဟိုဒီဒီ ေငးေမာေနသည္။ တဖက္သို႔ လွည့္ေနေသာ ေကာင္မေလးကို ဖက္ထားေသာ လက္မ်ားကို အသာ ရုတ္လိုက္ျပီး ေကာင္ေလး၏ ပါးစပ္မွ လွ်ာၾကီးသည္ ရွည္သထက္ ရွည္ထြက္လာကာ ေကာင္မေလး၏ လည္ပင္းကို ရစ္ပတ္ျပီး ဆြဲညွစ္လိုက္ေတာ့၏။
`.အား…..အစ္…အစ္…..´
အလြန္သန္မာစြာ ဆဲြညွစ္မႈေၾကာင့္ ေကာင္မေလး၏ ဦးေခါင္း တခုလံုး နီရဲကာ ေနာက္ဆံုးတြင္ ေခါင္းတခုလံုး ျပဳတ္ထြက္သြားေလေတာ့၏။
++++++
ေနာက္ဆက္တြဲ(၂)
`ေဟ့ေကာင္ အတန္းထဲ မ၀င္နဲ႔အံုး ငါ့ကိုခဏေစာင့္အံုး အေပါ့သြားမလို႔.. ´
`ေအးေအးသြား…´
အေပါ့သြားခ်င္ေနတာကို ကန္တင္းန္ မွာထဲက ေအာင့္ထားသျဖင့္ အိမ္သာကို အျမန္ေျပးရ၏။ အိမ္သာထဲသို႔ ၀င္၍ ကိစၥ ရွင္းလိုက္မွ ေနသာ ထိုင္သာ ရွိသြားေတာ့သည္။ သုိ႔ေသာ္ သူအခုမွ သတိထားမိသည္ အိမ္သာထဲတြင္ အိမ္သာနံ႕မဟုတ္ပဲ ဆိုးဆိုး၀ါး၀ါး ေသြးညွီနံ႕ၾကီးနံေနသည္။ အိမ္သာ တခုခုဆီမွ ေရဖြင့္သံမ်ားၾကားရျပီး ဘယ္လို က်က္သေရ မရွိေသာ အသံၾကီးျဖင့္ သီခ်င္းညည္းေနသည္။ ေတာ္ေတာ္ေလး အနံ႕ဆိုး၀ါးေန၍ သူမသကၤာျဖစ္ျပီး အိမ္သာတံခါးမ်ားကို လိုက္တြန္းဖြင့္ၾကည့္ေန၏။ ေရဖြင့္သံကို ေသခ်ာနားစြင့္လိုက္ေတာ့ တတိယေျမာက္အိမ္သာမွ ျဖစ္သည္။
`အား…..´
တတိယေျမာက္ အိမ္သာထဲမွ ေသြးမ်ားသည္ အျပင္ဘက္သို႔ တရေဟာ..က်လာသည္။
`ေဟး…အိမ္…အိမ္သာထဲမွ ဘယ္…ဘယ္..သူ ဘာလုပ္ေနလဲ..ထြက္…ထြက္ခဲ့စမ္း….´
ေၾကာက္ေၾကာက္လန္႔လန္႔ႏွင့္ ထိုအိမ္သာ တံခါးေရွ႕မွာ မတ္တပ္ရပ္ေနမိသည္။
`ကၽြီ..´
`ဘုတ္..´
ရုတ္တရက္ တံခါးၾကီး ပြြင့္အန္လာျပီး အိမ္သာေရွ႕မွ သူ႔ေျခေထာက္နားသို႔ ဦးေခါင္းမရွိေသာ ခႏၶာၾကီး တခု လဲျပိဳက်လာသည္။ ထို႔ေနာက္ အိမ္သာထဲတြင္ ေသြးမ်ား ေပက်ံေနေသာ ဦးေခါင္းျပတ္ၾကီးအား ကိုက္ေနေသာ ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ သတၱ၀ါၾကီးအား ေသြးပ်က္ဖြယ္ ျမင္ေတြ႕လိုက္ရေလေတာ့၏။
`အား…………………………………´
+++++++++++++++++
ေနာက္ဆက္တြဲ (နိဂံုး)
သရဲတေစၧဆိုတာ တကယ္ရွိလား…
ယံုတမ္းပံုျပင္လား….
ငယ္ငယ္တုန္းက ကေလးေတြကို ေၾကာက္ေအာင္
လူၾကီးေတြက ေျခာက္လွန္႔ ၾကတာဟာ အဲဒိ အေျခာက္အလွန္႔ေတြကေကာ
သမာရိုးက်…စိတ္ကူးယဥ္ေတြလား…
ဒါမွမဟုတ္ တကယ့္အျဖစ္အပ်က္ေတြကို အေျခခံသလား….
သင္တကယ္ေကာ သရဲ ေျခာက္ခံခဲ့ဖူးျပီလား…။
အကယ္၍မ်ား သရဲတေစၧ တစ္ေကာင္ေကာင္ဟာ သင္တို႔ ကၽြႏု္ပ္တို႔ အနီးအနားမွာ မထင္မွတ္ပဲ ရွိေနခဲ့ရင္ သင့္အေနနဲ႔ ဘာလုပ္သင့္တယ္ထင္ပါသလဲ…။
ေက်းဇူးျပဳ၍ အထက္ပါေမးခြန္းမ်ားအား သင္ကိုယ္သင္ ျပန္၍ ေမးျပီး ေျဖႏိုင္သလို မေျဖရင္လဲ မေျဖလို႔ ရပါတယ္။ သရဲတေစၧရွိသည္ မရွိသည္ သင့္အေနနဲ႔ မေသခ်ာေပမယ့္ သရဲတေစၧနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အေၾကာင္းအရာမ်ားက ေတာ့ တမင္သက္သက္ ရွိေနၾကလိမ့္မယ္မဟုတ္ဘူး ဆိုတာကေတာ့…………….။
ျပီးပါျပီီ
မင္းယြန္းသစ္
Posted in
Labels:
တေစၧတစ္ေကာင္ရဲ႕ေတးသီသံ
|
Monday, October 15, 2007
(၆)
“ေနခန္႔ ဒါကိုႏိုင္ဦးေလ ငါတို႔ ေမဂ်ာ ဖိုင္နယ္က ”
ကိုႏိုင္ဦးက ႏႈတ္ဆက္သည့္ အေနျဖင့္ ျပံဳးျပသည္။ ထိုအျပံဳးမ်ိဳး သူရင္းႏွီးျပီးသား ျဖစ္သည္။ ထိုအျပံဳးသည္ ခ်ိဳယုယႏွင့္ အနဲငယ္ ဆင္တူသည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ ဆိုေသာ္ ကိုႏိုင္ဦးသည္ ခ်ိဳယုယ၏ အစ္ကို ျဖစ္ေၾကာင္း သီဟ မိတ္မဆက္ေပးလဲ ကၽြန္ေတာ္ ေကာင္းစြာသိပါသည္။
“ကၽြန္ေတာ္ လူခ်င္းမသိေပမယ့္ အစ္ကို႔ အေၾကာင္းၾကား…အဲ ျမင္ဖူးေနတာ ၾကာပါျပီ”
သီဟက ဆက္ျပီး ကိုႏိုင္ဦးေဘးမွ သူငယ္ခ်င္းအား
“ဒါက ကိုစိုးၾကီးကြ သူတို႔က တို႔ေက်ာင္းရဲ႕ ေဘာလံုးလက္ေရြးစင္ေတြေလ။”
ကိုစိုးၾကီးကို တေနရာရာတြင္ တရင္းတႏွီး ျမင္ဖူးသလို ရွိသည္။
“ဒါက ”
သီဟ စကား မစခင္ပင္
“ ဒါက ကို ကရင္မေလ ”
ကိုကရင္မ က ကြမ္းမ်ား ဗလံုးဗေထြးႏွင့္ သူ႕႔ကို ရယ္ျပသည္။ ကိုကရင္မ ၏ နာမည္ အရင္းကို ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မသိပါ။ သို႔ေသာ္ ဆရာကန္ေတာ့ ပြဲ ဘာပြဲညာပြဲ လုပ္တိုင္း တက္ၾကႊစြာ ပါ၀င္ကူညီတတ္ေသာ ကရင္ လူမ်ိဳး တစ္ေယာက္ ျဖစ္ျပီး သူ႔ကို တေက်ာင္းလံုး ဆရာမမ်ားက အစ မူရင္းနာမည္ေပ်ာက္ကာ ကရင္မဟု ေခၚၾကေလသည္။
***
(၇)
အ၀တ္လဲခန္းထဲသို႔ ေနခန္႔ေစာေရာက္ေနသျဖင့္ ဗီဒိုထဲသို႔ ပါလာေသာ အထုပ္အပိုးမ်ားထည့္ကာ အားကစား အက်ၤီကို လဲလွယ္ေနသည္။ အ၀တ္လဲ ခန္းထဲတြင္ရွိေသာ မီးေခ်ာင္းအားလံုးေပါင္း ၄ ေခ်ာင္း ရွိေသာ္လည္း တေခ်ာင္းမွာ ကၽြမ္းေနျပီး တေခ်ာင္းသည္ မွိန္ေဖ်ာ့ေနကာ က်န္၂ေခ်ာင္းသာ ေကာင္းေကာင္းလင္းသည္။ ထိုေၾကာင့္ အ၀တ္လဲခန္းတခုလံုးသို႔ အလင္းလံုေလာက္စြာ မရဘဲ အနဲငယ္ ေမွာင္ပိန္းပိန္းျဖစ္ေနသည္။ ရုတ္တရက္ ေျခသံမ်ားၾကားရျပီး လူ၂ေယာက္ စကားေျပာလာသည္။ အခန္းထဲသို႔ ၀င္လာေသာ အခါ သူ႔ကို ေတြ႔သြားျပီး တိတ္ဆိတ္သြားသည္။ ကိုကရင္မႏွင့္ ကိုစိုးၾကီးဆိုေသာ သူျဖစ္သည္။ ကိုကရင္မက
“ဟား ငါ့ညီေစာလွခ်ည္လား၊ ကိုယ္က ဘယ္သူ႔မွ မေရာက္ ေသးဘူးထင္တာ”
“ခုနေလးကပဲ ေရာက္တာ အစ္ကိုရ…ဟီး”
ေနခန္႔က ကိုစိုးၾကီးအား လွမ္းရယ္ျပေသာ္လည္း သူက ကိုကရင္မလို မဟုတ္ပဲ ခပ္တည္တည္ျဖင့္ ေနေနသျဖင့္ သူေတာင္ နဲနဲ ေၾကာင္အအျဖစ္သြားသည္။
“ကၽြန္ေတာ္ ကြင္းထဲ ေသြးပူေလ့က်င့္ခန္း သြားလုပ္လိုက္အံုးမယ္”
“ေအး အကိုတို႔လဲ ခဏေန လာခဲ့မယ္ကြ”
အ၀တ္လဲခန္းထဲမွ ထြက္လာခဲ့ျပီး ပဲြၾကည့္ စင္ ေအာက္ဘက္ တြင္ အေၾကာေလ်ာ့ ေလ့က်င့္ခန္း လုပ္ေန၏။ ပြဲၾကည့္စင္ ေရွ႕တြင္ ကာရံထားေသာ စတီး တန္းေပၚသို႔ ေျခေထာက္ တစ္ဖက္တင္ကာ ေျခသလံုးႏွင့္ ေပါင္ေၾကာမ်ား ေျဖေလ်ာ့ေနသည္။ ျပီးမွ ရုတ္တရက္ သတိရသြားသည္။ အ၀တ္လဲခန္းထဲတြင္ ဒူးစြပ္ ေမ့က်န္ခဲ့ျခင္းပင္။ အထဲ ၀င္ယူမွဆိုျပီး အ၀တ္လဲခန္းထဲသို႔ ျပန္ဆင္းခဲ့ျပန္သည္။ အ၀တ္လဲခန္းသို႔ မေရာက္မွီ ရန္ျဖစ္ေနေသာ အသံမ်ားကို အတိုင္းသား ၾကားေနရသည္။
“ဟာ… မင္းဒီလိုလုပ္မရဘူးကြ”
“ဟဟ လုပ္ေတာ့ ဘာျဖစ္လဲ”
“မင္း အေၾကာင္းငါ အကုန္ျပန္ေျပာလိုက္မယ္ အားလုံုးကို”
“ေျပာေလကြာ မင္းက ဘာလုပ္ႏိုင္မွာ မို႔လဲ”
အေျခအေနက တျဖည္းျဖည္း တင္းမာလာသည္။ သို႔ေသာ္ ဒီအခ်ိ္န္မွာ သူ၀င္ဆြဲ လွ်င္ ပိုရႈပ္ကုန္လိမ့္မည္။ သူတို႔ ၂ ဦးသည္ ဗီဒိုမ်ား အဆံုးရွိ အခန္းေထာင့္ခ်ိဳးေလးတြင္ ရန္ျဖစ္ေနျခင္း ျဖစ္ျပီး အသံသာ ၾကားေနရျပီး ကိုကရင္မကို သာ ကိုယ္တပိုင္း အစြန္ေလးကို ျမင္ေနရသည္။ ထို႔ျပင္ မိွန္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ အလင္းအားေၾကာင့္ ၀ိုးတ၀ါးသာ ျမင္ေနရသည္။ ကိုႏိုင္ဦးတို႔ ျမန္ျမန္လာမွ ဒီျပႆနာကို ရွင္းလို႔ရမည္။ သူလဲ မေျဖရွင္းေပးတတ္ပဲ တခါး၀ အကြယ္ေလးမွသာ အသာ အေျခအေန ရပ္ၾကည့္ေနရ၏။ အေျခအေန ဆိုးလာမွ ၀င္ဖ်န္ေျဖမည္ဟု ဆံုးျဖတ္ထားသည္။
“ေအး ေလာေလာဆယ္ ငါလုပ္ႏိုင္တာ ဒါပဲ”
ကိုကရင္မက ေျပာေျပာဆိုဆိုႏွင့္ ထိုးလိုက္ပံုရသည္။ အေျခအေန မဟန္ေတာ့ သျဖင့္ ၀င္ဆြဲရန္အခန္းထဲ သို႔ ေျခလွမ္းျပင္လိုက္စဥ္
“အစ္ အစ္”
ထူးဆန္းစြာ ပင္ ကိုကရင္မ ၏ လည္ပင္း တြင္ လွ်ာကဲ့သို႔ အရာၾကီး က တြန္႔လိပ္ေခြကာ ရစ္ပတ္ေနသည္။ သူ႔လည္ပင္းက လွ်ာကို အားႏွင့္ ဆြဲဖယ္မရန္ ၾကိဳးစားေသာ္လည္း လွ်ာ သည္ တင္းသည္ထက္ တင္းလာျပီး ကိုကရင္မ၏ ဦးေခါင္းတစ္ခုလံုး သည္ ညိဳပုပ္လာကာ လည္ပင္းလဲ သိမ္လာျပီး တခဏခ်င္းမွာပင္ ဦးေခါင္းၾကီးသည္ ျပတ္ထြက္သြားသည္။ လည္ပင္း ျပတ္ၾကီးမွ ေသြးမ်ား ပန္းထြက္လာျပီး ခႏၶာကိုယ္ၾကီးသည္ ဒယီးဒယိုင္ျဖင့္ ေနာက္သို႔ လဲက်သြား၏။
“၀ုန္း”
ထိုစဥ္ အခန္း၏ ေမွာင္ရိပ္ထဲမွ ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ သတၱ၀ါၾကီးသည္ ထြက္လာျပီး လွ်ာတြင္ ဦးေခါင္းျပတ္ၾကီး တန္းလန္းႏွင့္္။ သတၱ၀ါၾကီးက မ်က္လံုးျပဴးျဖင့္ အခန္း၀ကို ၾကည့္လုိက္သည္။ အခန္း၀တြင္ အံ့ၾသလြန္း၍ ၾကက္ေသေသေနေသာ ေနခန္႔သည္ ထိုသတၱ၀ါၾကီးအား ျမင္ေတာ့မွ ထြက္ေျပးရန္ သတိရျပီး အ၀တ္လဲခန္းထဲမွ ေျခကုန္သုတ္ေျပးခဲ့သည္။ လုပ္ၾကပါအံုး။ ေျပးေျပးေနခန္႔ေရ။ ေၾကာက္ေၾကာက္ႏွင့္ သူဇြတ္ေျပးေနရင္း ဘယ္လိုလမ္းမေပၚသို႔ ေရာက္မွန္းမသိ ေရာက္လာသည္။
“ေဟ့ ေနခန္႔ ေနပါအံုး”
ကိုႏိုင္ဦး အသံကို ၾကားေတာ့မွ သူအသိ၀င္လာျပီး လွည့္ၾကည့္လိုက္သည္။
“ငါတို႔ ကိုေတာင္မျမင္ဘူး ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ။ ေသြးပူေလ့က်င့္ခန္းလုပ္ေန…. ဟာ ေနခန္႔ မင္းမ်က္ႏွာက ျဖဴဖတ္ျဖဴေရာ္ျဖစ္ေနပါလား။ ဘာျဖစ္ခဲ့တာလဲ”
ေနခန္႔အခုထိ ေၾကာက္စိတ္မေျပေသး၍ ဘာမွမေျပာႏိုင္ပဲ ကိုႏိုင္ဦးအား မ်က္လံုးအျပဴး သားႏွင့္သာ စိုက္ၾကည့္ ေနႏိုင္ေတာ့သည္။ ကိုႏုိင္ဦးေဘးတြင္ သီဟပါပါလာသည္။
“ဟို..ဟို”
သီဟက
“ေနခန္႔ ေရာ့ မင္းေရ အရင္ေသာက္အံုး မင္းေတာ္ေတာ္ ထိတ္လန္႔စရာ ျမင္ခဲ့ပံုရတယ္”
ေရကို တဗူးလံုးကုန္ေအာက္ေသာက္လိုက္ ျပီးမွ
“ကို…ကရင္မ ေသျပီ… ကို…ကို စိုးၾကီး လွ်ာၾကီးနဲ႕ ညွစ္သတ္..သတ္….”
“ဘာ…”
သူ႔ေရွ႕မွ သီဟတို႔ ပံုရိပ္မ်ားသည္ ဒယိမ္းဒယိုင္ျဖစ္လာကာ မိုက္ခနဲျဖစ္ျပီး တေလာကလံုး အေမွာင္တိဖံုးသြားေတာ့သည္။
“ေနခန္႔…ေနခန္႔………….”
“………”
++++
“ေနခန္႔ ….ေနခန္႔”
သူ႔ကို တစံုတဦးက ေခၚေနသလိုလို ၾကားရ၍ မ်က္လံုးကို အတင္း ဖြင့္ျပီး ၾကည့္လိုက္သည္။
`မင္းဘယ္လို ေနေသးလဲ…´
မ်က္လံုးကို အားယူကာ ၾကည့္လိုက္သည္။ ေ၀၀ါးေနရာမွ ကိုႏိုင္ဦး က သူ႕ကို ေပြ႕ထားသည္။
`ကၽြန္ေတာ္…. ဟုိ…. ကုိကရင္မ ကို သြားသြား… ၾကည့္ေပးၾကပါဦး….ဗ်ာ… ေသျပီလားမသိဘူး။´
သီဟက
`လာ…လာ ငါတို႔ အတူတူသြား ၾကၾကည့္မယ္ကြာ.. အခု မင္းစိတ္ကို ခဏေလာက္ ျငိမ္ျငိမ္ေလး ထားလိုက္…´
ကိုႏိုင္ဦးက တစံုတခု ေတြးေတာေနဟန္ျဖင့္
`ငါတို႔ ခပ္သုတ္သုတ္္သြားရေအာင္…ဒါေပမယ့္ ငါေရွ႕က အရင္သြားႏွင့္မယ္… သီဟနဲ႕ မင္း ျဖည္းျဖည္းခ်င္းသာ လိုက္လာခဲ့ …´
ေနခန္႕က အနည္းငယ္သက္သာ လာသျဖင့္
`ကၽြန္ေတာ္ပါလိုက္ခဲ့မယ္ ဗ်ာ။ ကဲပါဗ်ာ အတူတူ ျမန္ျမန္သြားၾကရေအာင္´
`တခုခုေတာ့မွားေနျပီ….´
ကိုႏိုင္ဦးက တကိုယ္တည္းေျပာရင္း သူတို႔ အကုန္လံုး အားကစား ကြင္း၏ အ၀တ္လဲခန္းဆီသို႔ အေျပးအလႊား သြားၾကသည္။ အ၀တ္လဲ ခန္းထဲ သို႔ လွမ္း အ၀င္တြင္ အံ့ၾသစရာ ျမင္ကြင္းျမင္လိုက္ရသည္။ အေၾကာင္းမွာ ကိုစိုးၾကီးသည္ ကိုကရင္မႏွင့္ ေအးေဆးစြာ စကား ထုိင္ေျပာေနၾကျခင္း ျဖစ္သည္။ အံ့ၾသေနေသာ သီဟ တို႔ ၂ ဦးသည္ ကိုစိုးၾကီးတို႔ ၂ ေယာက္က တစ္လွည့္ သူ႕ကို တလွည့္ ၾကည့္ေနၾကသည္။
ကိုစိုးၾကီးက လွမ္း၍ ေမးလိုက္သည္။
`ဘာျဖစ္လာတာလဲကြ…´
ျပီးေတာ့ ကိုႏိုင္ဦးက ေသခ်ာေအာင္လို႔
`ေနခန္႔ မင္း.. အိပ္ေရးေတြ သိပ္ပ်က္လို႔ မ်ား ကေယာင္ေခ်ာက္ခ်ားေတြ ျဖစ္ေနတာလား။´
`ဟာ….ကၽြန္ေတာ္…မဟုတ္´
ကိုႏိုင္ဦးကို သူဘယ္လို ရွင္းျပရမည္မွန္းမသိေတာ့ေပ။ သူအျမင္မွားျခင္းလဲ မဟုတ္ဘဲ ခုနက ေခါင္းျပတ္ျပီး ေသဆံုးသြားေသာ ကိုကရင္မသည္ ယခုေတာ့ ကိုစိုးၾကီးႏွင့္ထိုင္ကာ ေအးေအးလူလူ စကားထိုင္ေျပာေနသျဖင့္ သူရူးခ်င္သလိုလိုျဖစ္သြားသည္။ သူတို႔ပဲ မွားသလား။ ငါပဲမွားေနတာလား။
`ညီဒီေန႔… မင္းထရိန္နင္ မဆင္းနဲ႔အံုးကြာ… သီဟ မင္းသူ႔ကိုအိမ္လိုက္ပို႔ လိုက္…အနားယူပါေစအံုး။… တနဂၤေႏြေန႔မွ ကန္မွာ ဆိုေတာ့ ၃ရက္ေတာင္လို ပါေသးတယ္။ အိပ္ေရးေတြ သိပ္ပ်က္တယ္ထင္တယ္ကြာ။ ငါေတာင္စိတ္ပူတယ္´
သီဟက သူ႔ကို ဇေ၀ဇ၀ါ မ်က္လံုးျဖင့္ၾကည့္သည္။ သူတို႔ ကို ဘယ္လိုရွင္းျပရမွန္းမသိေပ။ အနည္းဆံုးေတာ့ သူ႔ကို ရူးေၾကာင္ေၾကာင္ အေကာင္ဟု ထင္သြားၾကျပီဟု သူထင္သည္။ စိတ္ပ်က္စရာေကာင္းေသာ ေန႔ တစ္ေန႔ ျဖစ္သည္။
++++
(၈)
ကုတင္ေပၚကို ေျခပစ္လက္ပစ္လွဲခ်လိုက္သည္။ ျပီးေတာ့ သက္ျပင္းရွည္ၾကီး ခ်လိုက္၏။ ေန႔ခင္းက ရူးရူးေၾကာင္ေၾကာင္ အျဖစ္အပ်က္ေၾကာင့္ ညစာစားျပီးသည္ႏွင့္ သူ႔အခန္း ေပၚသို႔ တက္လာျခင္းျဖစ္သည္။ သူမ်က္စိမွားတာလားဟု ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ေနသည္။ ေသခ်ာ ေတြးၾကည့္သည့္အခါ သူလံုး၀မမွားဘူးဟု ထင္ေနျပန္သည္။ မ်က္စိနဲ႔ တပ္အပ္ ေခါင္းျပတ္သြားသည္ကို ျမင္ခဲ့ပါလ်က္ ေနာက္တစ္ေခါက္ သူျပန္ေတြ႕ေသာ အခ်ိန္တြင္ အေကာင္းပကတိ ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္ မရွိျဖစ္ေနျခင္းက ထူးဆန္းလြန္းလွသည္။ ထိုစဥ္ သူ႕အခန္းတံခါး အသာေလးဟလာသည္။
“သား..ေနမေကာင္းဘူးလား”
“ဗ်ာ သားေနေကာင္းပါတယ္ ေမေမ”
“မွန္းစမ္း..”
ေျပာေျပာဆိုဆိုႏွင့္ ေမေမက သူ႔နဖူးကို လာစမ္းသည္။
“သားဘာမွမျဖစ္ပါဘူး..ေမေမရဲ႕ သားဒီေန႔..ေဘာလံုးကန္ဖို႔ ထရိန္နင္ဆင္းလာလို႔ နဲနဲပင္ပန္းသြားတာပါ။”
“ေအးေအး..သိပ္ပင္ပင္ပန္းပန္းၾကီး မလုပ္နဲ႔ေနာ္ ဒါဆို ေစာေစာအိပ္ေတာ့..”
“ဟုတ္…”
ေမေမ အခန္း၀နားသို႔ ထြက္ခါနီး သူက ရုတ္တရက္ လွမ္းေခၚလိုက္သည္။
“ေမေမ…”
“ဘာလဲသား..”
သူတခုခုေျပာျပခ်င္ေနသည္။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္လိုအစျပဳျပီး ေျပာရမွာလဲ။ သက္ေသကလဲ မရွိနဲ႔ သူ႔ကို လူၾကီးေတြ တမ်ိဳးျမင္သြားႏိုင္တယ္။ မေျပာေတာ့ဘူးလို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ျပန္၏။
“ေအာ္ ဘာမွ မဟုတ္ပါဘူး…မနက္က်ရင္ သားကို ၆ နာရီခြဲေလာက္ႏႈိးေပးပါလို႔ ေျပာမလို႔ပါ”
“ေအးေအး ေမေမလာႏႈိးမယ္ အိပ္ေတာ့ အိပ္ေတာ့”
ခါတိုင္းေမေမတို႔ႏွင့္ အတူတီဗြီၾကည့္ျပီးမွ အိပ္ေလ့ရွိေသာ သူ႔ကို ေမေမက စိတ္ပူ၍ လာေမးျခင္းျဖစ္သည္။ ေမေမပိတ္သြားေသာ တံခါးကို ေငးၾကည့္ေနရင္း အရိပ္တခု ၀ိုးတ၀ါး ေပၚလာသျဖင့္ ေနခန္႔ ထိတ္လန္႔သြား၏။
“ေနခန္႔ မင္းေက်ာင္းမွာ တခုခုမ်ား ျဖစ္လာသလား”
“ဟုတ္..ဟုတ္တယ္ဗ်ာ.. ေတာ္ေတာ္ ေသြးပ်က္ဖို႔ေကာင္းတယ္”
သူဒီေန႔ အျဖစ္အပ်က္ကို ဒီရဲကို ျပန္ေျပာျပလိုက္သည္။ သူက ေတြးေတြးဆဆ အသံျဖင့္
“ သတိေတာ့ထားကြာ အႏၱရာယ္က နီးကပ္လာေနျပီ..”
“ဗ်ာ…ဘယ္လို အႏၱရာယ္မ်ိဳးလဲ ေျပာ..ေျပာျပပါအံုးဗ်ာ။”
“စိတ္မေကာင္းပါဘူးကြာ… ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ငါဒီေလာက္ပဲ ေျပာျပႏိုင္ေသးတယ္… ဒိထက္ပိုျပီး ေျပာလို႔မရေသးဘူး..စိတ္ေတာ့ မပူပါနဲ႔ ငါမင္းကို အၾကံဥာဏ္ေပးမွာပါ.. ဂြတ္ႏိုက္ ေနခန္႔”
“ေဟ့..ေနအံုးေလ”
သူတားမလို႔ ၾကံစည္ စဥ္မွာပင္ အရိပ္သည္ မႈံ၀ါး ေပ်ာက္ကြယ္ သြား၏။
++++
ေနခင္းက အျဖစ္ကို ေခါင္းထဲမွာ စဲြေန၍ အိပ္ေတာ့ အိပ္မက္မက္ျပန္သည္။ အိပ္မက္ထဲတြင္ ကိုစိုးၾကီးသည္ သူ႔ဦးေခါင္းခြံၾကီးအား ဖြင့္ျပီး သူ႔ဦးေႏွာက္မ်ားကို လွ်ာၾကီးျဖင့္ မသတီစရာ စားေနသည္။ သို႔ေသာ္ သူကေတာ့ ေဘးက ရပ္ၾကည့္ေနသူ အျဖစ္ျဖင့္ သူ႔အေလာင္းေကာင္ၾကီးကို ျပန္ျမင္ေနရသည္။ ကိုစိုးၾကီးဟု သိေသာ္လည္း တကယ္တမ္းက်ေတာ့ ကိုစိုးၾကီးဆိုသူႏွင့္ လံုး၀ မတူေသာ ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ သတၱ၀ါ တစ္ေကာင္ျဖစ္ေနေလ၏။ သူၾကည့္ေနစဥ္ အတြင္းမွာပင္ ထူးဆန္းစြာ သီခ်င္းညည္းသံလိုလို ၾကားလိုက္ရျပီး ရုတ္တရက္ သူလည္ပင္း ေနာက္မွ လွ်ာၾကီးတခုက လာရစ္ပတ္ေလသည္။ လွည့္ၾကည့္ရန္ၾကိဳးစားေသာ္လည္း လွ်ာၾကီးက လည္ပင္းကို တင္းမာသထက္ တင္းမာေအာင္ ရစ္ပတ္လာေလသည္။ ထုိလွ်ာၾကီးေၾကာင့္ တျဖည္းျဖည္း အသက္ရႈၾကပ္လာသည္။ သူရင္းႏွီးေသာ အေငြ႕အသက္ တခု ရေနသည္။ ေနာက္လွည့္ ၾကည့္ရန္ၾကိဳးစားေသာ္လည္း ဘယ္သူမွန္းမသိျဖစ္ေန၏။ လည္ပင္းလည္း တင္းသထက္ တင္းလာ၍ အသံကုန္ဟစ္ျပီး ေအာ္လိုက္မိသည္။
“အား”
သူ႔ရင္ဘတ္ ေပၚတြင္ ရစ္ေထြးေနေသာ ေစာင္ကို ဖယ္ခြာလိုက္သည္။ မြန္းက်ပ္ေနေသာ ခံစားခ်က္ေၾကာင့္ ျပတင္းေပါက္ကို ဖြင့္လိုက္ျပီ။း ေလကို တ၀ၾကီး ရႈရႈိက္လိုက္သည္။ ေစာေစာအိပ္ရာ ၀င္ေသာ္လည္း အိပ္မက္ဆိုးမ်ားေၾကာင့္ အိပ္ေရး မ၀သလို ျဖစ္ေန၏။ မနက္ခင္း ေနေရာင္ ၏ အလင္းမ်ားသည္ အခန္းထဲသို႔ ျဖာက်ေန၏။ မိုးစင္စင္ လင္းေနေပျပီ။
+++
(၉)
`ကိုခန္႔ မေန႔က.. ေဘာလံုးကြင္းနားမွာ မူးလဲလို႔ဆို… အခုသက္သာသြားျပီလား…´
ခ်ိဳယုယက စိုးရိမ္တၾကီးေမးလိုက္ေသာ္လည္း ေနခန္႔ မ်က္ႏွာ အနဲငယ္ ပ်က္သြား၏။
`အင္း သက္သာသြားပါျပီ ယုယကို ဘယ္သူေျပာလဲ´
`ေၾသာ္ေမ့ေနျပီလား.. ကိုကိုျပန္ေျပာျပတာေပါ့´
`ဘာေတြေျပာျပလို႕လဲ´
ခ်ိဳယုယက မ်က္လံုး၀ိုင္းေလးျဖင့္ အူေၾကာင္ေၾကာင္ၾကည့္ကာ
`ဟင္..ဒါပဲေလ…ဘာမွ ထပ္မေျပာပါဘူး ဘာျဖစ္လို႔လဲ´
ဟူးေတာ္ေသးတာေပါ့။ သူကေယာင္ေခ်ာက္ခ်ား ေတြေျပာသည့္ကိစၥ ကိုႏိုင္ဦး ထိန္ခ်န္ထားလို႔။ မဟုတ္ရင္ သူ႔ကို သူရဲေဘာေၾကာင္သူ ထင္သြားအံုးမယ္။
`ေက်းဇူးပါပဲ´
ေနခန္႔ ႏႈတ္မွ ရုတ္တရက္ ထြက္သြားမိသည္။
`အမ္ ဘာကို ေက်းဇူးတင္တာလဲ ကိုက´
`အဲ… ဘာမွမဟုတ္ပါဘူး.. ေအာ္ကိုႏိုင္ဦး တို႔သာ မရွိရင္ ကိုယ္တစ္ေယာက္ထဲ လဲေနမွာ ဘယ္သူမွ သိမွာ မဟုတ္ဘူး ဒါေၾကာင့္ ေက်းဇူးတင္တာလို႔ ေယာက္ဖကို´
`ေအာင္မယ္ ပိုင္စုိးပိုင္နင္း ယုကိုကို ကို ေယာက္ဖတဲ့ အင္းဟယ္´
ယုယက ေနခန္႔ လက္ေမာင္းကို ဆဲြဆိတ္လိုက္သည္။
`အားနာတယ္..အားနာတယ္´
`ေဟာ့ေတာ့ ေျပာေလကဲေလ ပါလား ဘာအားနာတာလဲ´
`ေရႊေယာက္ဖကိုပါ အဟတ္စတာပါကြာ ေဘာလံုးပဲြေန႔က်ရင္ လာအားေပးေနာ္..´
`…..´
`ဘာျဖစ္လို႔လဲ မလာခ်င္ဘူးလား´
`ယုယ လိုက္ေတာ့ အားေပးခ်င္တယ္…ယုယ ကိုကို ေကာ ကိုခန္႔ေကာ ကန္မွာ ဆိုေတာ့ လိုက္ၾကည့္ခ်င္ပါတယ္… ဒါေပမယ့္ ယုယတို႔ ရူပေဗဒက သူငယ္ခ်င္းေတြကိုလဲ ႏုိင္ေစခ်င္တယ္။ လိုက္ၾကည့္ရင္ ဘယ္ဘက္အားေပး ရမွန္းမသိပဲ ဗ်ာမ်ားေနမွာ စိုးတယ္´
`ဟာ မရဘူးကြာ လာအားေပးရမယ္ ဘယ္အသင္း အားေပးေပးေပါ့ ယုယ လာအားေပးေတာ့ ကန္ရတာ အားရွိတာေပါ့။´
`အပိုေတြ မေျပာနဲ႕ လာခဲ့ပါ့မယ္..။´
`ေဟး.. ဒါမွ ေပါ့ကြ´
အားရပါးရ ထေအာ္ေသာ ေနခန္႔ေၾကာင့္ ကန္တင္းရွိ တျခား၀ိုင္းမွ လူမ်ားက ျပံဳးစိစိႏွင့္ လွမ္းၾကည့္ၾကသည္။ ခ်ိဳယုယက ႏႈတ္ခမ္းေလးစူကာ စိတ္ေကာက္သြားသည္။ ေအာ္ ကုိယ့္ခ်စ္သူဆိုေတာ့ စိတ္ဆိုးေနလဲ လွတာပါပဲ။ မနည္းျပန္ေခ်ာ့ရျပန္၏။
++++
(၁၀)
ေမဂ်ာေပါင္းစံု ေဘာလံုးျပိဳင္ပဲြ ဖြင့္ပဲြ မို႔ ကြင္းလံုးျပည့္နီးပါး လာအားေပးသူ ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူမ်ားျဖင့္ ျပည့္ေနသည္။ ဖြင့္ပဲြပဲြစဥ္လဲ ျဖစ္ျပီး သိပၸံ ေမဂ်ာ၏ အဓိက ျပိဳင္ဘက္မ်ားျဖစ္ေသာ ရူပေဗ အသင္းႏွင့္ ဓာတုေဗဒ အသင္းတို႔ ယွဥ္ျပိဳင္ၾကမည္ ျဖစ္ရာ အၾကိတ္အနယ္ ရွိလွမည့္ ပဲြမို႔ လာေရာက္အားေပးၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ေက်ာင္းက ပါေမာကၡခ်ဳပ္ၾကီး ၏ စီစဥ္ေပးမႈျဖင့္ ျမိဳ႕နယ္ ကြင္းမွာ ကန္ၾကျခင္းျဖစ္ရာ ပဲြၾကည့္စင္မ်ားျဖင့္ တင့္တင့္တယ္တယ္ ရွိရာ ေက်ာင္းပဲြႏွင့္ မတူပဲ ျမိဳ႕နယ္ပဲြကဲ့သို႔ ပင္ လူစည္ကားလွသည္။
ထိုအခ်ိန္၌ အ၀တ္လဲခန္းအတြင္းတြင္
`ဟိုဘက္ တိုက္စစ္က မင္းမင္းကို ကပ္ကစား သိလား ဒီေကာင္က ျမိဳ႕နယ္ လက္ေရြးစင္ ဆိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ကန္တတ္တယ္။ ေနာက္တန္းက ေဇာ္ေဇာ္တို႔က သူ႔ကို သတိထား´
အသင္းေခါင္းေဆာင္ မွာ ေနသည္ကို အားလံုးနားေထာင္ေနၾကသည္။ ေနခန္႔ကေတာ့ တျခားသို႔သာ အာရံုေရာက္ေန၏။ ကရင္မကို ဒီေန႔မေတြ႔မိ၍ ေမးၾကည့္ရာ ေနမေကာင္းဘူး ဆိုျပီး လာမကန္ေတာ့ေၾကာင္းေျပာၾကသည္။ ကိုစိုးၾကီးမ်က္လံုးေတြက အ၀တ္လဲခန္း၏ အလင္းေရာင္ မွိန္မွိန္ေအာက္တြင္ အစိမ္းေရာင္ သန္းေနသလို ထင္ရ၏။ ေနခန္႔ တစ္ေယာက္ခ်င္း လိုက္ၾကည့္ေတာ့ အသင္းသားအားလံုး၏ မ်က္လံုးတိုင္းလိုလို စိမ္းေနသျဖင့္ အလင္းေရာင္ေၾကာင့္ ျဖစ္မည္ဟု ေျဖသိမ့္လိုက္ျပီး ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ ဒီထဲမွာ ေနရတာ စိတ္က်ဥ္းက်ပ္လာသည္။
ပရိသတ္မ်ား အမွန္တကယ္ ေမွ်ာ္လင့္ထားသည့္ အတိုင္းပင္ ပဲြက ျမိဳင္ျမိဳင္ဆိုင္ဆိုင္ ႏွင့္ အၾကိတ္အနယ္ရွိလွသည္။ အလယ္တန္းေတာင္ပံတြင္ ကစားေသာ ေနခန္႔က အၾကိမ္ၾကိမ္ ထိုးေဖာက္ေသာ္လည္း တဖက္အသင္းမွ ခံစစ္ေကာင္း ေန၍ ထင္သေလာက္တိုး မေပါက္ဘဲ ျဖစ္ေန၏။ ေနာက္ဆံုး တြင္ ပရိယာယ္သံုးကာ အေရာင္ျပသာ ေတာင္ပံဘက္ ထြက္ကစားျပီး အလယ္တန္းမွ သီဟႏွင့္ ေနရာလဲကစားလိုက္သည္။ ေနာက္ခ်န္တိုက္စစ္မွဴး ေနရာေျပာင္းကစားသျဖင့္ တိုက္စစ္မွဴးမ်ားျဖစ္ေသာ ႏိုင္ဦးႏွင့္ စိုးၾကီး တို႔ႏွင့္ တြဲကစားရ၏။ ပထမပိုင္း တပိုင္းလံုး အၾကိတ္အနယ္ ရွိလွျပီး တဖက္ႏွင့္ တဖက္ ဂိုးမသြင္းႏုိင္ၾကေပ။ ဒုတိယပိုင္း တြင္လဲ ေဘာလံုးက ႏွစ္သင္းလံုး ေျခရည္တူေန၍ ကြင္းလယ္တြင္သာ အခ်ိန္ကုန္ေနျပန္သည္။ ဒုတိယပိုင္းပဲြျပီးခါနီး၌ ဓာတုေဗဒ အသင္းမွ အလယ္တန္းကစား သမားတစ္ေယာက္ကို ဂိုးစည္းအတြင္းတြင္ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း ဖ်က္ထုတ္သျဖင့္ ဒိုင္လူၾကီးက ပယ္နယ္တီ ေပး၏။ ထိုပယ္နယ္တီကို စိုးၾကီးက သူကန္မည္ဆို၍ ေပးကန္လိုက္သည္။ ရူပေဗဒမွ ဂိုးသမားသည္ ျမိဳ႕နယ္ လက္ေရြးစင္ အျဖစ္လဲ ဖမ္းဖူးေသာ အေတြ႔အၾကံဳရွိ ကစားသမားတစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။ ပဲြျပီးခါနီး ေနာက္ဆံုးအခြင့္အေရးမို႔ အားလံုး စိတ္လႈပ္ရွားစြာ ေစာင့္ၾကည့္ေနၾက၏။ စိုးၾကီးက ေဘာလံုးကို တည္၍ ညာေျခ ျဖင့္ ကန္ရန္ ဟန္ျပင္လိုက္သည္။ ဂိုးသမားကလည္း အသင့္ အေနအထား ေနရာယူထား၏။ ေနခန္႔မွ အကယ္၍ ပယ္နယ္တီ ေဘာလံုးျပန္လွ်ံထြက္လာလွ်င္ ကန္ဖို႔ စိုးၾကီးႏွင့္ ဘီးကုတ္စက္၀ိုင္းထိပ္ ဂိုက္အနည္းငယ္ အကြာတြင္ ရပ္ေနရသည္။ မၾကာမွီ ဒိုင္လူၾကီးက ၀ီစီမႈတ္လိုက္၏။ ထိုစဥ္ အသင့္ေနရာယူထားေသာ ဂိုးသမား၏ မ်က္ႏွာသည္ မထင္မွတ္ပဲ ျဖဴေလ်ာ္သြားသည္ကို ေနခန္႔ သတိထားမိလိုက္၏။ ၀ီစီသံၾကားျပီးသည္ႏွင့္ စိုးၾကီးက ဂိုးသမား၏ ညာဘက္ေအာက္ေထာင့္သို႔ ကပ္သြင္းလိုက္သည္။ ဂိုးသြားသည္။ ကြင္းထဲရွိ ဓာတုေဗဒအားေပးသူမ်ား က ဂိုးဟုထေအာ္ၾကေလသည္။ ဂိုး၀င္သြားျပီးသည္ႏွင့္ ဂိုးသမားသည္ အရုပ္ၾကိဳးျပတ္ ပစ္လဲသြားေတာ့သည္။
`ေဟ့..ေဟ့.. လုပ္ၾကပါအံုး ဂိုးသမား ဘာျဖစ္သြားတာလဲ မသိဘူး..´
ကစားသမားမ်ား ဂိုးသမားဆီသို႔ ၀ိုင္းအံုေျပးသြားၾကသည္။ သို႔ေသာ္ မတ္တပ္ရပ္ကာ မလႈပ္မယွက္ ျဖစ္ေနသူက ေနခန္႔ျဖစ္သည္။ သူေသခ်ာသိလိုက္တာက ဂိုးသမားခင္မ်ာ တခုခုေသြးပ်က္ဖြယ္ျမင္ လိုက္ရ၍ျဖစ္ႏိုင္သည္။ စိုးၾကီးဆိုေသာ သူသည္ မေကာင္းဆိုး၀ါးတစ္ေကာင္ ျဖစ္ေလေတာ့သည္။
္
Posted in
Labels:
တေစၧတစ္ေကာင္ရဲ႕ေတးသီသံ
|
Thursday, July 19, 2007
(၃)
“ေနခန္႔ေရ…ေနခန္႔ေရ….ငါ့ကို …….ကယ္…..ပါဦးကြာ…ေန……ခန္႔ေရ”
အသံသည္ အေ၀းတစ္ေနရာဆီမွ သူ႔ကို အကူအညီေတာင္းေနသည့္ အသံျဖစ္သည္။
ေလွကားရင္းတြင္ သူသည္ တက္မည့္ ဆဲဆဲျဖစ္ေနသည္။
“ေန……ခန္႔ေရ..ငါ့……..ကို ကယ္ပါဦး…”
“မင္းဘယ္မွာလဲ… ဘယ္ကေအာ္ေနတာလဲ…”
“…….ငါ……..မင္း…….အကူအညီ…….လိုေနတယ္ကြာ.. ငါ့…..ကို အျမန္လာကယ္ပါ။”
အသံက တိုးလိုက္က်ယ္လိုက္ ျပတ္ေတာင္း ျပတ္ေတာင္းျဖစ္ေန၏။
“မင္းကို ငါဘာကူညီရမွာလဲ”
“………..ငါ……..အေပၚ….ထပ္မွာ ပါ မင္းတက္လာခဲ့ပါကြာ”
ေလွကား၏ ဘယ္ဘက္ကပ္လ်က္ အခန္းမွ ေအာ္ေနျခင္းျဖစ္ရာ ေနခန္႔က တံခါးကို ဆြဲဖြင့္ လိုက္သည္။ အခန္း၏ အလယ္၌ ရွိေသာ ကုတင္ေစာင္းတြင္ သူ႔ကိုေက်ာေပး၍ သူ႔အရြယ္ခန္႔ ရွိေသာ လူငယ္တစ္ေယာက္ ထိုင္ေန၏။
ကုတင္နားသို႔ တေရြ႕ေရြ႕ႏွင့္ထို လူငယ္နား တိုးကပ္သြား၏။ ေနခန္႔က သူ႔ပုခံုးကို လွမ္းဆြဲလိုက္စဥ္ “အား”
အမ်ိဳးအမည္မသိေသာ ေနာက္က်ိ မူးမိုက္ျခင္းမ်ိဳးျဖစ္သြား၏။ ခပ္ေမွာင္ေမွာင္ အခန္းထဲတြင္ သူ႔ဘက္မွာ အလင္းေရာင္ မွိ္န္ဖ်ဖ်ရွိျပီး ထိုလူစိမ္းမွာ အေမွာင္ဖက္ျခမ္းတြင္ ရွိတယ္ဆိုရုံေလာက္ သာ မသဲမကြဲျမင္ေနရသည္။ ေနာက္ထပ္ေနရာသစ္တစ္ခု ကို ေရာက္သြားျခင္းမ်ိဳးျဖစ္ႏိုင္သည္။
သူတစံုတစ္ခု ေျပာျပဖို႔ အားယူေနသည္။ မဟုတ္ဘူး။ ေျပာျပေနသည္ဟု ထင္ရသည္။ သို႔ေသာ္ လက္ေတြ႔တြင္ ဘာသံမွ ထပ္မထြက္ လာေတာ့ေပ။ တစံုတခုကို ေသခ်ာရွင္းျပေနသည္။ သူ၏ ၀ိုးတ၀ါး ပံုရိပ္က တျဖည္းျဖည္း လႈပ္ရွားသလုိ ျဖစ္လာသည္။
“ငါဘာမွ မၾကားရေတာ့ဘူးကြာ”
“……..”
သူေအာ္ေျပာေနရွာျပန္သည္ဟုထင္သည္။
“၀မ္းနည္းပါတယ္ ငါဘာမွ ထပ္မၾကားရေတာ့ဘူးကြာ”
“…….”
သူ႔ပံုရိပ္က ပံုစံပ်က္လာသည္ မီးခိုးေငြ႕မ်ား လြင့္ပ်ယ္သလို ျဖစ္လာသည္။ မ်ားမၾကာမွီမွာပင္ သူ႔ကို လံုး၀ ေသခ်ာ မျမင္ရႏိုင္ေတာ့ သည့္ အေနအထားမ်ိဳးျဖစ္သြားသည္။ မေကာင္းေသာ အနံ႔အသက္ တစ္မ်ိဳးကို ရႈရႈိက္မိသလိုပဲ။ ခပ္မႈိင္းမႈိင္းျဖစ္ေနေသာ အရာမ်ားသည္ သူ႔ပတ္ခ်ာလည္တြင္ ၀ိုင္းပတ္လာသည္္။ ေနခန္႔ ထိုအရာမ်ားကို ၾကည့္ျပီး အန္ခ်င္သလိုလို ရင္ထဲမွာ မေကာင္းသလို မ်ိဳးၾကီးျဖစ္လာ၏။ သူကို တေယာက္ေယာက္ က ေလဟာနယ္ထဲသို႔ တြန္းလိုက္သလို ရုတ္ခ်ည္း လြင့္စဥ္သြားျပီး ရင္ထဲမွာ ဟာကနဲ ျဖစ္သြားသည္။
“ဟား……”
ရုတ္တရက္ အိပ္ယာမွ ေငါက္ကနဲ ထထိုင္မိလ်က္သား ျဖစ္ေန၏္။ ျပတင္းေပါက္မွ အလင္းေရာင္မ်ားသည္ သူ႔အခန္းထဲသို႔ ဖ်ာက်ေနသည္။ ျပတင္းေပါက္ ၏ အေပၚဘက္ ေခါင္မိုးစြန္း မွစာကေလးမ်ား တက်ိက်ိႏွင့္ ေအာ္ျမည္ေနၾကသည္။ မိုးစင္စင္လင္း ေနေလျပီ။
ထိုေန႔ တမနက္ လံုး ေဖေဖႏွင့္ ပစၥည္းပစၥယာမ်ား ေနရာတက် စီရီျခင္း၊ သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ျခင္း၊ ဧည့္ခန္းကို အလွအပဆင္ယင္ျခင္းမ်ားျဖင့္ အခ်ိန္ကုန္လြန္ခဲ့သည္။ ေနခင္းစာကို ေမေမ ခ်က္ေကၽြးေသာ မွ်စ္ခ်ဥ္ႏွင့္ ၀က္သားဟင္းကို ဗိုက္ဆာဆာႏွင့္ စားျပီး အေပၚထပ္သို႔တက္ကာ ထမင္းလံုးစီျပီး ဇိမ္ရစ္ေန၏။ အိပ္မလို႔ လုပ္ျပီးကာမွ သူ႔အခန္းေဘးမွ စတိုခန္းကို သြားေမႊခ်င္လာသည္။ စတိုခန္းထဲသို႔ ဒုတိယအၾကိမ္ ၀င္ျပန္ျပီး အရင္ဆံုး ဗီဒိုၾကီးကို ဖြင့္ၾကည့္ သည္။ ဗီဒိုထဲတြင္ ဘာပစၥည္းမွ မယ္မယ္ရရ မရွိေတာ့ပဲ ကင္းအိမ္မွ်င္မ်ား အတြင္းေထာင့္မ်ားတြင္ တြယ္ကပ္ေနသည္။ ဗီဒိုထဲတြင္ ျဖန္႔ခင္းထားေသာ သတင္းစာ စကၠဴအစုတ္မ်ား ႏွင့္ ပြက်ဲေန၏။ ဗီဒိုထဲတြင္ အံသံုးဆင့္ ရွိသည္။ ေနခန္႔သည္ ဘာရယ္မဟုတ္ဘဲ တဆင့္ခ်င္းေလွ်ာက္ၾကည့္ေန၏။ ေအာက္ဆံုးအဆင့္တြင္ ကပ္ထူပံုး တစ္ခုကို ေတြ႔ရ၏။ ကပ္ထူပံုးကို ဆြဲထုတ္လုိက္သည္။ “ဂလုပ္” မာေသာ အရာ၀တၱဳတစ္ခု ၏ အသံကိုၾကားလိုက္ရသျဖင့္ ကပ္ထူပံုးထဲတြင္ တခုခုရွိမည္အထင္ျဖင့္ ထိုပံုးကို ဖြင့္ၾကည့္လိုက္ရာ ထူးဆန္းစြာပင္ ထိုထဲတြင္ မည္သည့္ မာေသာ အရာတၱဳမွ ရွိမေနဘဲ စကၠဴစုတ္မ်ားသာ ရွိေန၏။ သူနားႏွင့္ဆပ္ဆပ္ ၾကားလိုက္ရေသာ ထိုအသံသည္ ကပ္ထူပံုးထဲမွ မဟုတ္လွ်င္ ဗီဒိုထဲမွ ျဖစ္မည္ဟု သူတြက္ဆလိုက္သည္။ သူေတြးထင္သည့္ အတိုင္းပင္ ဗီဒိုေအာက္ဆံုးအဆင့္တြင္ အံ၀ွက္တခု ကို ေတြ႕ရ၏။ အံ၀ွက္ထဲတြင္ ေဆးစာအုပ္ (လူနာမွတ္တမ္း)စာအုပ္ႏွင့္ ဗလာစာအုပ္ေလးတစ္အုပ္ကို ေတြ႕ရသည္။ ေနခန္႕စိတ္၀င္စားစြာျဖင့္ လူနာမွတ္တမ္းစာအုပ္ကို ဖြင့္ၾကည့္ေသာ္လည္း သူနားမလည္ေသာ ေဆးစာမ်ားျဖစ္ေနသျဖင့္ ဗလာစာအုပ္ကို လွန္ေလွာၾကည့္ျပန္သည္။ စာအုပ္ထဲတြင္
“ညီေလး….
၂၃. ၅. … တြင္ ေသဆံုးသည္။” ဟုပထမဆံုးစာအုပ္တြင္ ေရးထားသည္။ ေနာက္စာမ်က္ႏွာ တြင္ေတာ့ ညီအစ္ကို ၂ ဦးဟုထင္ရေသာ ဓာတ္ပံု၂ပံုအား စာရြက္ေပၚတြင္ တိပ္ႏွင့္ ကပ္ထား၏။ တဦးမွာ ၁၄ ႏွစ္ခန္႔ရွိျပီး ေနာက္တဦးမွာ ၁၂ ႏွစ္ခန္႔ ရွိကာ ညီအစ္ကို ၂ ဦးဟု ေျပာစရာမလိုေအာင္ ရုပ္ခ်င္း အနည္းငယ္ဆင္တူၾကသည္။
ထိုစဥ္ တစံုတခုက သူ႔ခႏၶာကိုယ္ ေဘးမွျဖတ္တိုက္သြား သလိုခံစားရျပီး ၾကက္သည္းေမႊးညွင္းမ်ား ပင္ထသြား၏။ တစ္ေယာက္ေယာက္ရွိ ေနသလိုလိုပင္။ တစံုတခုေတာ့ မွားယြင္းေနေခ်ျပီ။ တစံုတေယာက္က သူ႔ကို ၾကည့္ေနသလို မလံုမလဲ ျဖစ္ေန၏္။ သရဲ တေစၧ တစ္ေကာင္ ေကာင္ မ်ားရွိေနသလား။ ေန႔ခင္းေၾကာင္ေတာင္ၾကီးမို႔ မဟုတ္ေလာက္ပါဘူးေလလို႔ သူ႔စိတ္ကုိ ျပန္ေျဖ လိုက္သည္။ သို႔ေသာ္ သူ႔စိတ္သူျပန္ေျဖေသာ္လည္း ၾကာၾကာမခံပါ။ မေကာင္းေသာ အေကာင္တစ္ေကာင္ေကာင္ ရွိေနျပီဟု သူပို၍ထင္လာသည္။ ညက အိပ္မက္ထဲကလို သူ႔ကို တစ္ေယာက္ေယာက္က ရွင္းျပခ်င္ေနတာလား။ ေတြးေလ စိတ္႐ႈပ္ေလ ျဖစ္လာသည္။ ႐ုတ္တရက္ သူ႔ပခံုးကို လက္တစ္ခုက လာကိုင္လိုက္၏။
“အား”
ေဖေဖ ျဖစ္သည္။ ေဖေဖက သူေသြးပ်က္သြားပံုကို ၾကည့္ျပီး အံ့အားသင့္သြား၏။
“သားဘာေတြ စဥ္းစားေနလို႔ ဒီေလာက္အထိတ္တလန္႔ ျဖစ္ေနတာလဲ။”
“ဟိုဟို စတိုခန္းထဲ…”
ေဖေဖ့ကို သူေျပာရင္ ေကာင္းမလား ဟု စဥ္းစား ျပီးကာမွ ဤသို႔ အဓိပၸါယ္မရွိေသာ ကိစၥကို ေျပာျပ လွ်င္ ယံုလိမ့္မည္ မဟုတ္မွန္းသိ၍
“ဘာမွ မဟုတ္ပါဘူးေဖေဖ… ဒီစတိုခန္းကို ေဖေဖ ဒီအတိုင္းထားမွာလား။”
“ေအး ထားလိုက္ပါကြာ ဒီအတိုင္း ေဖေဖတို႔ မသံုးတဲ့ပစၥည္းေတြလဲ ဒီထဲပစ္ထည့္ထားလို႔ ရတာပဲကြ။ သားေဖေဖ့ကို လမ္းထိပ္က သံဆိုင္မွာ အိမ္ရုိက္သံ နည္းနည္းသြား၀ယ္ေပးပါအံုးကြာ”
“ဟုတ္ကဲ့ေဖေဖ”
----------------------
သူတို႔ရပ္ကြက္ကို အခုမွ ေသခ်ာၾကည့္မိသည္။ အေတာ္အတန္ ဆိတ္ျငိမ္လွျပီး အိမ္ေျခအေတာ္ က်ဲပါးသည္။ သူတို႔ အိမ္ေဘး၂ဖက္လံုးတြင္ လူမေနၾကေပ။ ညာဘက္ျခံမွ ၂ထပ္တိုက္ၾကီးသည္ ေဆာက္လက္စ တန္းလန္းၾကီးျဖစ္ကာ သံေခ်ာင္းမ်ားထိုးထိုးေထာင္ေထာင္ႏွင့္ လံုး၀ အၾကမ္းထည္ၾကီးျဖစ္သည္။ ဘယ္ဘက္ျခံသည္ ေျမကြက္ သက္သက္သာျဖစ္ျပီး အုတ္တံတိုင္း ကာထားေသာ အတြင္းဘက္ျခံထဲတြင္ ခ်ံဳႏြယ္မ်ား ေတာထေန၏။ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္တြင္ အိမ္၂အိမ္သာ ရွိသည္။ ဒီေလာက္ေခါင္ေသာ ေနရာကို ေဖေဖႏွင့္ ေမေမဘာလို႔ေရြးငွားၾကတာ ပါလိမ့္။ သံဆိုင္က လမ္းထိပ္ဟုဆိုေသာ္လည္း လမ္းထိပ္ကား အေတာ္ခပ္ေ၀းေ၀းထိ ေလွ်ာက္ရအံုးမည္ ထင္သည္။ သူ႔ေနာက္မွ တဦးဦး လိုက္လာသလိုလိုရွိသျဖင့္ လွည့္ၾကည့္လိုက္သည္။ အာကာ…။ တေန႔ည က သူ႔အိမ္ကို လာလည္တဲ့အာကာ။
“အာကာပါလား…မင္းဘယ္သြားမလို႔လဲ”
အာကာသည္ သာမန္ကေလးမ်ားႏွင့္ မတူဘဲ နဲနဲေတာ့ လူၾကီးဆန္သလိုလိုပင္။
“ဘယ္မွမသြားပါဘူး.. အစ္ကို႔ေနာက္ကို သက္သက္လိုက္လာတာ ေျပာစရာရွိလို႔”
“ေျပာေလ ဘာေျပာမလို႔လဲ”
“အစ္ကို႔ကို ကိုဒီရဲက ေတြ႕ခ်င္လို႔တဲ့။ သူအစ္ကို႔ကို တခုခုရွင္းျပခ်င္ေနတယ္။ ျပီးေတာ့ သူ႔ခင္မ်ာ အကူအညီလိုအပ္ေနတယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ထင္တယ္္။”
“အာကာ ေရမင္းေျပာတာေတြ တခုမွငါမသိဘူး။ အဲဒီ ဒီရဲက ဘယ္မွာေနလို႔လဲ။ ဒို႔ရပ္ကြက္ထဲကလား”
“ဘယ္မွာမွ မေနဘူး၊ အစ္ကိုတို႔ အိမ္ အေပၚထပ္မွာေနတယ္ေလ”
“ဘာ…”
(၄)
ညက ေတာင္ေတြးေျမာက္ေတြးႏွင့္မို႔ အိပ္ေရးမ၀သလို ျဖစ္ေန၏။ ဟိုတေန႔က မက္ေသာ အိပ္မက္မ်ိဳး ညက ထပ္မက္ေသးသည္။ Lecture ခ်ိန္၌ ဘယ္လိုမွ ဟန္မေဆာင္ႏုိင္ေတာ့ဘဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။ အတန္းခ်ိန္ျပီး၍ သီဟႏိႈးေတာ့မွ ႏိုးေတာ့၏။
“ေဟ့ေကာင္ မင္းညက ဘာေတြ လုပ္ေနလို႔ အိပ္ေရးေတြ ပ်က္ေနတာလဲ”
“ေအးကြာ…. ညက ငါေတာ္ေတာ္နဲ႔ အိပ္လို႔ မေပ်ာ္ဘူးကြ ငါမင္းကို တခုေျပာျပစရာရွိတယ္”
ေနခန္႔ သူအိမ္ေျပာင္းလာသည့္ေန႔က အေၾကာင္းမွအစ အာကာေျပာျပသည္အထိ ရွင္းျပလိုက္သည္။
“မင္းျပႆနာက နဲနဲေတာ့ ထူးဆန္းေနတယ္ကြာ”
သီဟက စကားကို ဆက္မေျပာဘဲ ေနခန္႔ အေျခအေနကို အကဲခတ္သလို စုိုက္ၾကည့္ေန၏။
“ဟ..ဟ ေဟ့ေကာင္ ငါကို အဲဒီလိုမ်ိဳးၾကီး မၾကည့္နဲ႕ကြာ၊ မင္းၾကည့္တဲ့အဓိပၸါယ္ကို ငါသိတယ္ကြ၊ ငါေနေကာင္းတယ္ ဘာမွမျဖစ္ဘူး။”
ေနခန္႕က သူ႔ကို တမ်ိဳးၾကီးၾကည့္ေနေသာ သီဟကုိ အျမန္ေျဖရွင္းခ်က္ေပးလိုက္ရ၏။
“ေအးပါကြာ ငါကစိတ္ပူလို႔ပါ။ ဒါဆို မင္းဟုိကေလးေျပာသလို အဲဒိ ဘာမွန္းမသိတဲ့ သူက မင္းကို ေတြ႕ခ်င္တယ္ဆုိေတာ့ မင္းေတြ႕ လိုေတြ႕ျငား ၾကိဳးစားၾကည့္ေပါ့ ဟုတ္မဟုတ္ဆိုတာ”
“ေျပာေတာ့သာ လြယ္တာကြာ အဲဒိေကာင္က ငါ့ကို အႏၲရာယ္ တခုခုမ်ား ေပးမလားလို႔ပါ”
“မင္းသေဘာက အဲဒိေကာင္ မင္းတို႔ အိမ္မွာ ရွိတယ္လို႔ တစ္ထစ္ခ်ယံုေနတယ္ေပါ့ ဟုတ္လား”
သီဟက မယံုၾကည္ေသးသလိုနဲ႕ ထပ္ဆင့္ေမးျပန္သည္။
“ေအးငါေတာ့ အဲလိုခံစားမိတာပဲကြာ၊ ဘာလဲ မင္းက အခုထိမယံုေသးဘူးလား၊ ငါေတာ့ တေယာက္ေယာက္ အိမ္ထဲမွာ ရွိေနသလို တမ်ိဳးၾကီး ျဖစ္ေနတယ္”
“ဒါမ်ိဳးတခါမွ မၾကားဘူးေတာ့ ငါလဲ ယံုရခက္ၾကီး ျဖစ္ေနလို႔တယ္၊ ဒါေပမယ့္ အခု အေျခအေနအရ ဆိုရင္ အဲဒိအေကာင္က မင္းအကူအညီလိုေနတယ္ဆိုေတာ့ မင္းကိုေတာ့ ဘာမွမလုပ္ေလာက္ပါဘူး။”
“ေအးေအး မင္းေျပာေတာ့ သာ လြယ္တာ ငါေတြ႕ ရမွာ နာနာဘာ၀တစ္ေကာင္ဆိုတာလဲ မေမ့နဲ႕ အံုး”
သီဟက သူ႔ကို ျပံဳးျပီး ၾကည့္ရင္း(အမွန္ေတာ့ ကလိလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္)
“ဘာလဲ မင္းကသရဲ ေၾကာက္တတ္လို႔လား”
အမွန္တကယ္ဆို ရင္ထဲ၌ ေၾကာက္ရြံ႕စိတ္အနည္းငယ္ ရွိေသာ္လည္း ထိုသို႔ မခံခ်င္ေအာင္ေမးလိုက္ သျဖင့္
“လံုး၀ပဲ” ဟု ညာေျပာမိလိုက္သည္။
(၅)
ဒီေန႕ည အဖို႔ သူလံုး၀ မအိပ္ပဲ စတိုခန္းထဲသို႔ ၀င္ကာ တစ္ခုခုထူးျခားလာလို ျငား ထုိင္ေစာင့္ေန၏။ ရင္ထဲတြင္ ေၾကာက္ရြံ႕စိတ္ရွိေနေသာ္လည္း စူးစမ္းခ်င္စိတ္က ပိုမ်ားေနသည္။ နာရီမွ ၁ နာရီ ထိုးေသာ တီးလံုးသံစဥ္သည္ တိတ္ဆိတ္ေသာ ၀န္းက်င္ကို ပို၍ ေျခာက္လွန္႔ေနသလိုပင္။
အခန္း၏ အလယ္နားရွိ ေသတၱာေပၚတြင္ ထိုင္ေနရင္း သူ႔၏ ေရွ႕တူရူရွိ တံခါးကိုသာ စုိက္ၾကည့္ေနမိသည္။
မၾကာမွီပင္
“ေနခန္႔ေရ…”
ေျခာက္ေသြ႕တိုးညင္းေသာ အသံက သူ႔ေက်ာျပင္ တခုလံုးစိမ့္တက္သြား၏။ အသံသည္ သူ႔ေက်ာဘက္ဆီမွ လာျခင္းျဖစ္၏။
သူလွည့္ၾကည့္ေတာ့ အခန္း၏ ေထာင့္စြန္း ေမွာင္ရိပ္က်ေသာ ေနရာတြင္ အရိပ္လိုလို၊ အေငြ႕ လိုလို သဏၭာန္တခုကို ၀ိုးတ၀ါး ေတြ႕ရသည္။ သူအံ့ၾသလြန္း၍ ၾကက္ေသေသေနမိသည္။
“ေနခန္႔ေရ…ငါ့ကို လာရွာလို႔ ေက်းဇူးတင္တယ္ကြာ”
“ခင္..ခင္မ်ား..ဘယ္သူလဲ”
“ငါဒီရဲ ပါကြာ… မေၾကာက္ပါနဲ႕ ငါမင္းကို ဘာမွ မလုပ္ပါဘူး။ ငါကသာ မင္းအကူအညီလိုေနတာပါ။”
အမွန္တကယ္ေတာင္းပန္တိုးလွ်ိဳးေသာ အသံျဖင့္ ထိုသတၱ၀ါမွာ အႏၲရာယ္ျပဳမည္ပံု မေပၚသျဖင့္ အနည္းငယ္ ေၾကာက္စိတ္ေျပသြား၏။
“ေဆာရီးကြာ…ငါမင္းကို ဆက္သြယ္ဖို႔ အတြက္ မင္းကို အိပ္မက္ေပးဖို႔ ၾကိဳးစားရတာပါ။”
“ခင္..ဗ်ား.. ရွိေနတာ အာကာ သိေနတယ္လား”
“ဒါက ဒီလိုပါ။ ငါတို႔ death force ေတြဟာ မိန္းမနဲ႕ ကေလးေတြ။ အထူးသျဖင့္ စိတ္ႏုတဲ့ သူေတြ ဆီကို အလြယ္တကူ ခ်ဥ္းကပ္လို႔ ရပါတယ္။”
“ဒါျဖင့္…ကၽြန္ေတာ္..ကေကာ”
“မင္းျမင္ဖို႔ က်ေတာ့ ငါခုနက ေျပာသလို ပထမအဆင့္ ငါရွိေနတယ္ဆို တာ မင္းစိတ္ထဲမွာ ထင္မွတ္လာေအာင္ အိပ္မက္ေတြေပး၊ အာကာေလးနဲ႕ ဆက္သြယ္ျပီး ယံုၾကည္စိတ္ရွိလာေအာင္ လုပ္ရတာေပါ့။ အဲဒါ တနည္းအားျဖင့္ ေျခာက္လွန္႔ျခင္းလို႔ ေခၚမလားမသိဘူး။ ဒုတိယ အေနနဲ႕ မင္းဒီအခန္းထဲ ေရာက္လာတဲ့အခါ ျမင္ရဖို႔ ငါ့ အေငြ႕(gas) ေတြကို room temperature ျငိမ္တဲ့ အထိ ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာ ေစာင့္ဆိုင္းရတယ္ေလ”
ေတာ္ေတာ္နားလည္ရခက္ေသာ ကိစၥျဖစ္သည္။ သူ႔ အျဖစ္မွာ တေစၧတစ္ေကာင္ႏွင့္ လည္း စကားေျပာရျပီး သူတခါမွၾကားဖူးေသာ ထူးထူးဆန္းဆန္း အရာမ်ားကိုု လဲသိလာရသည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ထိုတေစၧသည္ သူၾကားသိဖူးသမွ်ထဲ တြင္ စာတတ္ေပတတ္ တေစၧျဖစ္သည္ဟု အသာျပံဳးလိုက္မိသည္။
“မင္းငါဒါေတြကို သိေနလို႔ အထူးအဆန္းျဖစ္ေနတာလား။ ဒီလိုပါ ငါဟာ ဒီဘ၀မေရာက္ခင္ လူ႔ဘ၀မွာ တုန္းက သရဲတေစၧအေၾကာင္းေတြကို အလြန္အကၽြံစိတ္၀င္စားတဲ့ လူငယ္တစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့တယ္ေလ”
သူစိတ္ထဲ ေတြးေနေသာ အရာမ်ားကို သိေနသျဖင့္ ေနခန္႔ အနည္းငယ္ေတာ့ ျဖံဳသြားသည္။
“ထားပါေတာ့…ငါ့အေၾကာင္းေျပာျပရင္ ငါတို႔မိသားစုဟာ အရင္က ဒီအိမ္မွာ ေနခဲ့ၾကတာေပါ့။ ငါရယ္၊ ေမေမရယ္၊ ငါ့ညီေလးရယ္ေပါ့။ ငါ့အေဖကေတာ့ ငါတို႔ ငယ္ငယ္ေလးတည္းက မရွိေတာ့တာေလ။ ဒီလိုနဲ႕ ေအးေအးေဆးေဆး ေနလာၾကရင္းက တေန႔ ငါ့အေမ က အိမ္မွာ ခိုင္းဖို႔ ဆိုျပီး မိန္းမတစ္ေယာက္ကို ေခၚလာခဲ့တယ္။ ငါအဲဒိမိန္းမ ကို ျမင္ျမင္ခ်င္းပဲ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိဘူး။ မႏွစ္ျမိဳ႕ဘူး။ ငါသူ႔ကို အျမဲတမ္းေစာင့္ၾကည့္ေနခဲ့တယ္။ သူကလဲ ငါ့ကို ျပန္ေစာင့္ၾကည့္ေနတယ္လို႔ ငါထင္တယ္။ အိမ္မႈကိစၥနဲ႕ ပတ္သက္လို႔ ဘာမွေျပာစရာမရွိေပမယ့္ သူ႔ ပံုစံက မသကၤာ စရာပဲ္။ မ်က္လံုးေတြက မျငိမ္ဘူး။ ငါ..ငါ့အေမကို ေျပာျပဖူးတယ္။ ဒါေပမယ့္ အေမက ငါေျပာတာကို လက္မခံခဲ့ဘူးကြ။ သူက ငါ့ညီေလးကို ဂရုစိုက္တဲ့ပံုစံ လုပ္ျပတယ္ေလ။ ငါတေန႕မွာ ေက်ာင္းက ေလ့လာေရး အဖြဲ႕ နဲ႕ ခရီးတခု ထြက္ခဲ့ျပီး ႏွစ္ပတ္ေလာက္ၾကာလို႔ ငါျပန္လာေတာ့ အိမ္မွာ ညီေလး အသည္းအသန္ဖ်ားေနလို႔ ေဆးရုံတင္ထားရတယ္။ ထူးဆန္းတာက ငါ့ညီေလးမွာ ဘာေရာဂါမွ မယ္မယ္ရရရွာမရ ဘဲ ျဖစ္ေနတယ္ကြာ။ ဆရာ၀န္ေတြလံုး၀ အစြမ္းကုန္ကုေနတဲ့ၾကား က ငါ့ညီေလး ႏွစ္ရက္တိတိ ေမ်ာသြားခဲ့တယ္။ ငါတို႔ ေသျပီလို႔ သတ္မွတ္ျပီး ကာမွ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ ငါ့ညီျပန္သတိရလာတယ္။ ငါတို႔ သားအမိမွာ ဆံုးျပီလို႔ သတ္မွတ္ျပီးမွ ညီေလးမေသဘူး ဆိုေတာ့ ၀မ္းသာလို႔ မဆံုးဘူးေပါ့့ကြာ။ ဒါေပမယ့့္…..ကြာ…ညီေလးဟာ ငါတို႔ထင္ သလို မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး…….”
ထိုစဥ္ အေပၚထပ္သို႔ တက္လာေသာ ေျခသံတခုကို ၾကားလိုက္ရသျဖင့္ ဒီရဲ အသံလဲ ရုတ္တရက္တိတ္သြား၏။ ေနခန္႔လဲ ဗီဒိုေနာက္သို႔ အသာကပ္ျပီး ပုန္းေနလိုက္သည္။ အခန္းထဲသို႔ ဓာတ္မီးေရာင္မ်ား ျဖာက်လာျပီး မီးေရာင္က ဟုိဟုိဒီဒီ ေလွ်ာက္ထိုးေန၏။ ေနခန္႔ အေဖသည္ စကားသံသဲ့သဲ့ၾကား၍ အေပၚတက္လာျခင္းျဖစ္သည္။ ပစၥည္းမ်ား႐ႈပ္ပြေနေသာ စတိုခန္းထဲသို႔ သူ႕စိတ္ၾကိဳက္ ဓာတ္မီးျဖင့္ ထိုးၾကည့္ျပီးမွ တံခါးကို ျပန္ဆြဲပိတ္သြား၏။ ယခုခ်ိန္မွာ သူ႔ကို ေတြ႔သြားလွ်င္ ေနခန္႔ မရွင္းျပတတ္ေသာေၾကာင့္ ပုန္းကြယ္ေနတာ အေကာင္းဆံုးဟု ယူဆျပီး သူပုန္းေနခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ေဖေဖသည္ စတိုခန္းျပီးေနာက္ သူ႔ အခန္းတံခါးကို ဖြင့္သံၾကား လိုက္ရသျဖင့္ သူလန္႔ သြားသည္။ ေဖေဖက အခန္းထဲကို ခဏမွ်တိတ္ဆိတ္စြာ ၾကည့္ျပီးမွ ေလွကားေအာက္သို႔ ဆင္းသြားေသာ ေျခသံမ်ားၾကားလိုက္ေတာ့မွ သူ႔စတိုခန္းမွ ထြက္ခဲ့၏။ သူအခန္းထဲ သို႔ မ၀င္မွီ ၀ရံတာနားက ျပတင္းေပါက္ဆီသို႔ လွမ္းၾကည့္လိုက္သည္။ ထူးဆန္းစြာပင္ အိမ္ေရွ႕အိမ္မွ အာကာသည္ ျပတင္းေပါက္ဆီမွ သူတို႔အိမ္ဘက္ကို လွမ္း၍ၾကည့္ေနေလသည္။
Posted in
Labels:
တေစၧတစ္ေကာင္ရဲ႕ေတးသီသံ
|
Tuesday, July 03, 2007
(၁)
စူးရွျပင္းထန္ေသာ Marilyn Manson ၏ သီခ်င္းကို head phone ျဖင့္နားေထာင္ကာ အိပ္ယာထက္တြင္ တစ္ကိုယ္တည္း ေပါက္ကြဲခံစားေန၏။ သီခ်င္းသံစဥ္၏ Tempo တြင္ စီးေမ်ာရင္း ပတ္၀န္းက်င္ကို ေမ့ေန၏။ ထိုစဥ္ အိမ္ေပၚထက္ဆီသို႕ အေလာတၾကီး လူငယ္တစ္ေယာက္ ေျပးတက္လာသည္။ တံခါးကို အသာဟျပီး အခန္းထဲသို႔ ေခါင္းျပဴျပီး ၾကည့္လိုက္သည္။ အိပ္ယာေပၚမွ လူငယ္က ဘာလဲဟုေမးေငါ့ျပီး ေမး၏။ ထိုအခါ တံခါး၀မွ လူငယ္က ထူးထူးဆန္းဆန္း အျပံဳးမ်ိဳးကို ျပန္ျပံဳးျပျပီး တံခါးကိုျပန္ဆြဲပိတ္ သြားသည္။ အမႈမဲ့စြာပင္ သီခ်င္းကို ျပန္လည္နားေထာင္ေန၏။
အခန္းထဲတြင္ မီးခိုးေညွာ္နံ႔မ်ား ခိုးေ၀လာသည္။ သူ႔ Mp3 ကိုပိတ္လိုက္ျပီး အေျခအေနကို စူးစမ္းၾကည့္ရာ အခန္း၏ အျပင္ဘက္တြင္ တဖ်စ္ဖ်စ္ျမည္သံမ်ား ႏွင့္အတူ အခန္းအတြင္းသို႔ မီးခိုးလံုးမ်ား စိမ့္၀င္လာသည္။ သူအိမ္မီးေလာင္ေနျပီမွန္းသူ ေျခာက္ျခားစြာ သိလိုက္ရသည္။ အနီးဆံုးျပတင္းေပါက္မွန္ကို ခံုျဖင့္ရိုက္ခြဲျပီး ျပတင္းေပါက္မွထြက္ရန္ ၾကိဳးစားေသာ္လည္း အလြန္ ခိုင္ခံ့ေနေသာ ျပတင္းေပါက္ သံတိုင္မ်ားက သူ႔အား ဟန္႔တားေန၏။ အခန္းတြင္းသို႔ မီးခိုးမ်ား တစတစ ပိုမိုမ်ားျပားလာသည္။ အသက္ကို ျပင္းစြာရူရင္း မီးခိုးမ်ား အူထြက္ေနေသာ တံခါး၀ဆီသို႔ သြားျပီး တံခါးကို ဆြဲဖြင့္၏။ ကံမေကာင္းစြာပင္ တံခါးသည္ အျပင္ဘက္တြင္ တခုခုခံေနသျဖင့္ တင္းက်ပ္စြာပင္ ဖြင့္၍မရျဖစ္ေနျပန္သျဖင့္ သူ႔ကိုယ္လံုးျဖင့္ ေဆာင့္ဖြင့္ၾကည့္သည္။ ခံုျဖင့္ရိုက္ဖြင့္ ၾကည့္ေသာ္လည္း အခ်ည္းအႏွီးပင္။ အခန္းအျပင္ဘက္ ရွိ မီးလွ်ံမ်ားသည္ သူ႔အခန္းထဲသို႔ ၀င္ ေရာက္လာသည္။
“ဒုန္း..ဒုန္း..ဒုန္း”
“ကယ္ၾကပါဦး… ဒီမွာဘယ္သူမွ မရွိၾကေတာ့ဘူးလား။ မီးေလာင္ေနတယ္ဗ်ိဳ႔ ကယ္ၾကပါဦး။ အဟြတ္..အဟြတ္”
စည္သူ…။ သူ႔ကို ခုနက တံခါး၀မွာ စည္သူလာၾကည့္သည္ကို မွတ္မိသြားသည္။ သူရုတ္တရက္ သိသြားသည္ စည္သူသူ႔ကို ယုတ္မာသြားျပီ။ အခန္းအျပင္ဘက္တြင္ တခုခုခံထားခဲ့ျခင္း ျဖစ္ႏိုင္ သည္။
“စည္သူ..ေရ.. ငါ..ငါ့ကို တံခါးျပန္ဖြင့္ေပးပါကြာ… ဒုန္း..ဒုန္း…ဒုန္း ေဟ့ေကာင္ ငါ့ကို တံခါးျပန္ဖြင့္ေပး စည္သူ… ေခြးမသား စည္သူ ငါ့ကိုတံခါးျပန္ဖြင့္ ေပးစမ္း ငါ့ကို တံခါးျပန္ဖြင့္ ေပးပါကြာ ငါ့ေတာင္းပန္ပါတယ္ တစ္ေယာက္ေယာက္မ်ားမရွိၾကဘူးလား ဒုန္း…ဒုန္း..ဒုန္း…. အဟြတ္အဟြတ္.. ကယ္… ကယ္ၾကပါဦးဗ်ိဳ႕…….”
တျဖည္းျဖည္း ႏွင့္ သူအသက္ရူက်ပ္လာသည္။ ေခါင္းေတြမူးေနာက္လာျပီး ေမာဟိုက္လာ၏။ သူမ်က္စိ ေတြ က်ိန္းစပ္ေနျပီး ဘာမွမျမင္ရေတာ့ေခ်။ အခန္းတြင္းတြင္ ေအာက္ဆီဂ်င္ အေတာ္နည္းေနျပီ ျဖစ္၏။ သူ႔ရင္ဘတ္ အစံုသည္ ျမင့္တက္ကာ ျပင္းစြာ အသက္ရူရူိက္ရင္း ….။
“ေမေမေရ.. သားေမ့ေမ့ဆီလာခဲ့ျပီ..”
သူ႔မ်က္စိထဲတြင္ ေမေေမက သူ႔ကိုေထြးေပြ႔ထားျပီး သူ႔ေခါင္းကို အသာအယာပြတ္သတ္ေပးေန၏။ ေမေမ့ရင္ခြင္ထဲတြင္ မွီရင္း သ႔ူ၀န္းက်င္တစ္ခုလံုးသည္ အေမွာင္အတိဖံုးလႊမ္းသြားေလေတာ့သည္။
********************
(၂)
“ေဟ့ေကာင္ ေနခန္႔ မင္းကိုငါေမးစရာရွိတယ္။”
“အင္း”
“မင္းဟို..ခ်ိဳယုယကို မင္းလိုက္မလို႔လား”
“ေအးေလ ဘာျဖစ္လို႔လဲ”
“မင္းေတာ့ ျပႆနာ အိုးကို သြားစတာပဲ”
ေနခန္႔က သီဟကို နားမလည္စြာၾကည့္ရင္း…
“ဘာျဖစ္လို႔လဲကြ ငါအခုလဲ ခ်ိဳယုယနဲ႔ အဆင္ေျပေနတာပဲ”
“အာ.. အဲဒီေကာင္မေလးအေၾကာင္း မသိေသးဘူးလား။ တတိယႏွစ္မွာ သူ႔အစ္ကိုရွိတယ္ကြ။ သူ႔အစ္ကို က လူမိုက္လိုလို ဘာလိုလိုနဲ႔ အုပ္စုလိုက္ေနၾကတာ”
“ဟ…သူ႔ဘာသာသူ လူမိုက္ဆိုတိုင္း ငါက ေၾကာက္ရမွာလား၊ ျပီးေတာ့ သူ႕ညီမကုိငါက ရိုးရိုးသားသား လူငယ္ခ်င္း ခ်စ္တာပဲ ဘာအျပစ္ရွိလို႔လဲ။”
သီဟက ေနခန္႕ကို အနည္းငယ္စိတ္တိုသြားသည္။
“ျပီးေရာကြာ.. အဲဒါဆိုလဲ ငါမေျပာေတာ့ဘူး”
သီဟစိတ္ဆိုးသြားမွန္းသိ၍..
“အလကားစတာပါကြာ သီဟကလဲ.. ေအးပါကြာ ငါသတိထားပါ့မယ္ ဒါေပမယ့္ ခ်ိဳယုယနဲ႔ က အဆင္ေျပကာနီးေနျပီကြ ျပီးေတာ့…”
“ေသာက္ရူး ေရာဂါကၽြမ္းေနျပီမွတ္လား”
“အေဟး… မဟုတ္ဘူးလားဆိုေတာ့… အင္းဟုတ္တယ္”
“မင္းအတြက္ ခ်ိဳယုယေဘးက ေဘဘီ၀တုတ္ေလးနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးပါ့မယ္ကြာ”
“ေတာ္ပါျပီကြာ..ေက်းဇူူးတင္ပါတယ္ေနခန္႔ရာ”
“အဟ.. ေဟ့ေကာင္လူၾကားေကာင္းေအာင္ ေလွ်ာက္ညည္းမေနနဲ႔ ကြန္ျပဴတာေက်ာင္းက မင္းေကာင္မေလး ဘယ္နားသြားထားမလဲ။ မင္းကဒီေက်ာင္းမွာလဲ ေနာက္ဇာတ္လမ္း ထြင္ခ်င္ေနျပန္ျပီလား”
“အဟီး”
ကန္တင္း နားမွဖယ္ရီကားမ်ား ထြက္ေတာ့မည္ျဖစ္ရာ
“see you သီဟေရ.. အာေနဦး မနက္ျဖန္ငါမလာႏိုင္ဘူး ဒီေန႔အိမ္ေျပာင္းမွာမို႔ မနက္ျဖန္ ၀ိုင္းကူစရာေတြရွိလိို႔ မင္း roll sheet အေျခအေနၾကည့္ျပီး လတ္မွတ္ထိုးထားေပးကြာ”
“ေအးပါကြ ဒီတပတ္ေက်ာင္းပိတ္ရင္လဲ ငါလာလည္ဦးမယ္ မင္းတို႔အိမ္ကို”
“Ok bye bye”
**************
“ေနခန္႔ေရ.. မင္းကလဲကြာ ဒီေန႔ ျပန္လာတာေနာက္က်လွခ်ည္လား။ ေမေမတို႔ ဒီမွာပစၥည္းေတြ အကုန္ ဟုိဘက္ေရာက္သြားျပီ။ သားကို ေစာင့္ေနတာ”
“ဟုတ္တယ္ေမေမေရ.. ဒီေန႔ ဖယ္ရီက လမ္းမွာပ်က္ေနလို႔ လိုင္းကားစီးျပန္လာတာ”
“ေဟာ သားေဖေဖေတာင္ ေမေမတို႔ကို လာၾကိဳေနျပီ.. သြားရေအာင္သား”
--------------------------------
အခုကၽြန္ေတာ္အသစ္ေျပာင္းေသာ ေနရာသည္ ျခံ၀န္းက အရင္အိမ္ထက္ပိုက်ယ္၀န္းသည္။ အိမ္မွာ တိုက္ခံအိမ္၂ထပ္တိုက္ ေလးျဖစ္ျပီး ျပန္ျပင္ေဆာက္ထားသည္မွာ မၾကာေသးဟု သိရသည္။ သို႔ေသာ္အိမ္ရွင္က မဆီမဆိုင္ အ၀ါေနာက္ေနာက္ၾကီး သုတ္ထားသည္။ အိမ္ထဲတြင္ ပစၥည္းမ်ားက ေနရာခ်ထားတုန္း ျဖစ္သျဖင့္ ဟိုတစ္ပံုဒီတစ္ပံု ျဖစ္ေန၏။
“သားေရ..ေမေမတို႔ ညေနစာစားဖို႔ ထမင္းနဲ႔ဟင္း သြား၀ယ္လိုက္ဦးမယ္။ ျပီးေတာ့ လိုတဲ့ပစၥည္းနဲနဲကို စတိုးဆိုင္မွာ သြား၀ယ္လိုက္အံုးမယ္။ သားဗုိက္ဆာရင္ ဆြဲျခင္းထဲမွာ ေခါက္ဆြဲေျခာက္ထုပ္နဲ႔ ေရေႏြးနဲ႔ ရွိတယ္။ အဆာေျပအရင္စားထားေပါ့။ ေမေမတို႔ သိပ္မၾကာပါဘူး”
“ဟုတ္ကဲ့ပါေမေမ”
ဒီအိမ္ၾကီးကုိ ၾကည့္ရတာ ေနရာသစ္ျဖစ္ေန၍လားမသိ တမ်ိဳးၾကီးျဖစ္ေနသည္။ အေပၚထပ္ တစ္ထပ္ပါသည့္ အတြက္ေတာ့ မိသားစုသံုးေယာက္သာရွိေသာ ေနခန္႔တို႔အတြက္ အနည္းငယ္ က်ယ္၀န္းလွပါသည္။ ေနခန္႔က သူ႔ေနရမည့္ အေပၚထပ္ရွိ အခန္းကို တက္ၾကည့္၏။ အေပၚထပ္ တြင္ အခန္းသံုးခန္းရွိျပီး သူ႔အခန္းႏွင့္ စတိုခန္းသည္ ကပ္လ်က္ျဖစ္သည္။ သူ႔အတြက္ အခန္းက အရင္အိမ္က အခန္းထက္က်ယ္၀န္းပါသည္။ အခန္းထဲရွိ သူ႔ပစၥည္းမ်ားအား ဘယ္ကစရွင္းရမွန္း မသိျဖစ္ေန၍ အရင္ဇိမ္ယူဖို႔ အိပ္ယာ အရင္ခင္းလိုက္သည္။
“အင္း..ဒီအခန္းေလးက ငါ့အရင္အခန္းထက္စာရင္ မဆိုးပါဘူး။ ျပတင္းေပါက္နားမွာ ငါ့ကြန္ျပဴတာ ထားမယ္။ စာၾကည့္စားပြဲက ဒီဘက္ေဘးမွာ ထားရမယ္။”
“ဂ်စ္..ဂ်စ္..ဂ်စ္”
႐ုတ္တရက္ သူ႔ေဘးဘက္ စတိုခန္းမွ တစံုတခုကုတ္ျခစ္သံကို ၾကားလိုက္ရသည္။ သို႔ႏွင့္ စတိုခန္းဘက္သို႔ ကူးခဲ့ျပီး တံခါးကို ဖြင့္လုိက္၏။ တံခါးဖြင့္ဖြင့္ခ်င္း ေအာက္သိုးသိုးအနံ႔ ၾကီးက ႏွာေခါင္းထဲ တိုး၀င္လာသည္။ ဒီအခန္းက ဒီအတိုင္းပစ္ထားတာ ၾကာျပီထင္တယ္။ စတိုခန္းသည္ သူ႔အခန္းေလာက္ က်ယ္ျပီး အခန္းထဲမွာ ကေလးစက္ဘီးစုတ္တစ္စီး၊ ေသတၱာတလံုးႏွင့္ သစ္တိုသစ္စမ်ား၊ ကပ္ထူပံုးၾကီးမ်ားႏွင့္ တံခါးႏွင့္ကပ္လ်က္ တြင္ ဗီဒိုၾကီးတစ္လံုးရွိသည္။ ထိုစဥ္ သူ႕ေနာက္မွာ တစ္ေယာက္ေယာက္ ေရာက္ေနသလို ခံစားရသျဖင့္ လွည့္ၾကည့္လိုက္၏။ သို႔ေသာ္ ဘယ္သူမွရွိ မေနပါ။ အခန္းထဲတြင္ မီးလံုးေလးသာ တပ္ဆင္ထား သျဖင့္ အလင္းေရာင္မွာ မိန္ေဖ်ာ့ေန၏။ ခုနက အသံသည္ ခဏတိတ္ဆိတ္သြားရာမွ သူ႔ေျခသံၾကားေတာ့မွ အသံက ပိုက်ယ္လာသည္။ သူအနည္းငယ္ေတာ့ ေက်ာခ်မ္းသလိုျဖစ္လာသည္။ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ သူ႔နားတြင္ တစ္ေယာက္ေယာက္ရွိေနသလို ခံစားေနရသည္။ ဗီဒိုထဲမွ အသံသည္ ပိုမိုဆူညံလာသျဖင့္ အရဲစြန္႔ ျပီးဆြဲဖြင့္လိုက္သည္။ တစံုတခု သူ႔အေပၚသို႔ ခုန္အုပ္လိုက္သည္။
“၀ုန္း”
“အား”
“အာ… ေတာက္ေၾကာင္စုတ္”
အနက္ေရာင္ မဲေမွာင္ေနေသာ ေၾကာင္တစ္ေကာင္သာ ျဖစ္၏။ ဘယ္သူကမ်ား ဒီေၾကာင္ကို ဗီဒိုထဲလာပိတ္ထား ပါလိမ့္။ ဒုတိယအၾကိမ္ေျမာက္ သူ႔ေနာက္ေက်ာတြင္ တစံုတေယာက္ မတ္တပ္လာရပ္ေနသလို မသတီစြာ ခံစားရျပန္သည္။
“အာ.. ငါဘာေတြ ျဖစ္ေနတာပါလိမ့္ မျဖစ္ဘူး ေအာက္ဆင္းျပီး ေရခ်ိဳးအံုးမွပဲ”
သူေလွကားမွ ေအာက္ထပ္သို႔ ဆင္းရန္ျပင္လိုက္စဥ္ ေအာက္ဘက္ေလွကားရင္းတြင္ သူ႔အားစိမ္းစိမ္းၾကီး ၾကည့္ေနေသာ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္ အားေတြ႔လိုက္ ရသည္။
“ေအာင္မယ္ေလးဗ်”
ေသခ်ာၾကည့္ေတာ့မွ ၈ႏွစ္အရြယ္ ခန္႔ရွိေသာ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္ သာျဖစ္ေနသျဖင့္ ေနခန္႔ အိေျဒၷျပန္ဆည္ လိုက္ျပီး
“ေဟ့ ညီေလး..မင္း ဘာလာလုပ္တာလဲ”
“ကၽြန္ေတာ္အိမ္ေရွ႕ အိမ္ကပါ.. လူသစ္ေတြေရာက္တယ္ဆိုလို႔ လာၾကည့္တာပါ။”
“ေအာ္..ေအး..ဟုတ္ဟုတ္လား…အင္းထိုင္ေလကြာ”
ကေလးေလး တစ္ေယာက္ကို ေတာင္ အဓိပၸါယ္မဲ့စြာ ေၾကာက္ရြ႔ံ႕ေန၍ သူ႔ကိုယ္သူုစိတ္တို မိ၏။
“ကၽြန္ေတာ္ မထိုင္ေတာ့ပါဘူး”
“ဒါနဲ႔ မင္းနာမည္ ဘယ္လိုေခၚလဲကြ”
“အာကာ..ပါ”
ထိုကေလးသည္ ေနခန္႔ႏွင့္ စကားေျပာေနရင္းႏွင့္ ေနာက္ေက်ာကို လွမ္းလွမ္းၾကည့္ေနသျဖင့္ ေနခန္႔ ခင္မ်ာ မလံုမလဲျဖစ္ေနသည္။
“သားေရ အာကာေရ”
“ဗ်ာ သားဒီမွာ လာျပီ ကၽြန္ေတာ္သြားျပီေနာ္”
“ေအာ္ ေအးမင္း အေမေခၚေနျပီထင္တယ္ ေနာက္လဲ ငါ့တို႔ဆီလာခဲ့ေလ”
“ဟုတ္ သြားျပီ”
အာကာက သူ႔ကို ႏႈတ္ဆက္စကားဆိုေသာ္လည္း သူ႔မ်က္လံုးမ်ားက ေနခန္႔ အေနာက္ဘက္ဆီသို႔ သာ တခ်က္တခ်က္ ၾကည့္ေနရာ အနည္းငယ္ေက်ာခ်မ္းလာသည္။
မၾကာမွီ ေမေမတို႔ ျပန္ေရာက္လာၾကသည္။
“သားဗိုက္ဆာေနျပီလား.. ထမင္း၊ ဟင္းေတြ ၀င္၀ယ္ေနလို႔ ၾကာေနတာ ကဲလာေမေမတို႔ စားၾကရ႔ေအာင္၊ ေဖၾကီးေရ.. အဲဒီအထုပ္ေတြ ဒီအတိုင္းထားလိုက္ေတာ့ေလ။ လာညစာစားၾကမယ္။”
ေမေမတို႔၀ယ္လာေသာ ညစာကို စားျပီး ထိုညအဖို႔ ေရပင္မခ်ိဳးေတာ့ပဲ.. ေစာေစာအိပ္ယာ၀င္ ပစ္လိုက္ေတာ့၏။ (ဆက္ရန္...)
ဤဘေလာ့မွ စာသားမ်ား၊ ရုပ္ပံုမ်ားအား စီးပြားေရး ဆိုင္ရာ လုပ္ငန္းမ်ားတြင္ ကူးယူသံုးစြဲျခင္းမျပဳလုပ္ပါရန္ (အထူး) သတိေပး တားျမစ္အပ္ပါသည္။
