twitter
    Find out what I'm doing, Follow Me :)
Barcamp Yangon
Showing posts with label Thought. Show all posts
Showing posts with label Thought. Show all posts

ကၽြန္ေတာ္၏ ပညာေရးစိတ္ကူး

ကၽြန္ေတာ့္မွာ အိပ္မက္ေတြ အမ်ားအျပားရွိပါတယ္။ အဲ့ဒိထဲက အမ်ားစုဟာ ကၽြန္ေတာ္ ခ်စ္တဲ့၊ ကၽြန္ေတာ္ တန္ဖိုးထားရတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံအတြက္ပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူ႔ဘ၀မွာ ေနထိုင္ အသက္ရွင္ရတာဟာ တိုေတာင္းလြန္းပါတယ္။ ဒီလို တိုေတာင္း လွတဲ့အခ်ိန္တိုေလး အတြင္းမွာ ကိုယ့္အတြက္နဲနဲ ကိုယ့္လူပတ္၀န္းက်င္ အတြက္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လုပ္ေဆာင္ႏိုင္မယ့္ အရာေတြက တပံုတပင္ရွိပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ စိတ္ကူးရည္မွန္းတာေတြ မျဖစ္လာႏိုင္ေသးရင္ေတာင္ ဒီအရာေတြကို မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြ အတြက္ လက္ဆင့္ကမ္း လမ္းစဥ္ ခ်ျပေပးရမယ့္ တာ၀န္ရွိပါတယ္။ ဒါဟာ အနာဂတ္ မ်ိဳးဆက္အတြက္ လူတိုင္း ႏိုင္ငံသား တိုင္း လုပ္သင့္လုပ္ထိုက္ တာေတြ ျဖစ္ပါတယ္။

အေျခအေန အေၾကာင္းအမ်ိဳးရယ္ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ႏိုင္ငံဟာ တျခားေသာ ႏိုင္ငံမ်ားထက္ ေရွ႕မေရာက္ ျဖစ္ေနတာေတြ ရွိပါတယ္။ ဒါေတြကို ေရွာင္လႊဲလို႔ မရေပမယ့္ မနက္ျဖန္ အတြက္ ဘာေတြ လုပ္သင့္သလဲ ဆိုတာကို ၾကိဳတင္ ခ်မွတ္ထား သင့္ပါတယ္။ အေကာင္းဆံုး နည္းလမ္းေတြ ရွာၾကံစဥ္းစား ေနတာဟာ ဘာမွမလုပ္ပဲ ထိုင္ျပိး အားေလွ်ာ့ေနတာထက္ အမ်ားၾကီး အက်ိဳးရွိပါလိမ့္မယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံၾကီိး သူမ်ား တကာထက္ ခၽြန္ေနေအာင္ ၊ တန္းတူ ရင္ေဘာင္ တန္းႏိုင္ေအာင္ အဓိက အက်ဆံုး ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲ ရမွာက ႏုိင္ငံရဲ႕ ပညာေရး မ႑ိဳင္ လို႔ ျမင္ပါတယ္။ အသိပညာေခတ္ (Knowledge Age) မွာ သူတကာေတြထက္ ေနာက္က် မက်န္ရစ္ေအာင္ အရင္ဆံုး ပညာေရး စနစ္ကို ေျပာင္းလဲ ပစ္ရပါလိမ့္မယ္။

ကၽြန္ေတာ္ ေျပာျပမယ့္ အေၾကာင္းအရာေတြဟာ ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ကူး ဆႏၵေတြသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒါကို တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ လုပ္ႏိုင္ေကာင္းမယ္ ထင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မလုပ္ႏိုင္ခဲ့ရင္ေတာင္ ေနာင္မ်ိဳးဆက္ လုပ္ႏိုင္ေအာင္ လက္ဆင့္ကမ္း ေပးခဲ့ရပါလိမ့္မယ္။

အရင္ဆံုး ပညာေရးမွာ ေျပာင္းလဲရမွာက အေျခခံ ျဖစ္တဲ့ ပညာေရးျပဌာန္းခ်က္ေတြကို ေရတိုမဟုတ္ပဲ ေရရွည္ ခိုင္မာတဲ့ ျပဌာန္းခ်က္ ေတြအျဖစ္ ေရးဆြဲရပါမယ္။ ပညာေရး ျပဌာန္းခ်က္ေတြကို ျမန္မာျပည္က ပညာရွင္ေတြနဲ႕ ႏိုင္ငံရပ္ျခားက အထူးသျဖင့္ ေဒသတြင္းက ပညာေရးနဲ႕ ထိပ္တန္း ေရာက္ေနတဲ့ ႏိုင္ငံေတြက ပညာရွင္ေတြ ဖိတ္ေခၚျပီး အတူ ပူးေပါင္းကာ တိက်ခိုင္မာတဲ့ ပညာေရး ျပဌာန္းခ်က္ေတြကို စနစ္တက် ေရးဆြဲ ၾကဖို႔ လိုပါမယ္။ အေျခခံ ပညာေရးမွ အစ တကၠသိုလ္ ပညာေရး အထိ ေရးဆြဲၾကရပါမယ္။

စနစ္က်ျပီး ခိုင္မာတဲ့ ျပဌာန္းခ်က္ ေပၚထြန္းလာျပီဆိုရင္ ျပည္တြင္းက ဆရာဆရာမေတြ အရည္ေသြး အဆင့္ျမင့္ေအာင္ အဖြဲ႕လိုက္၊ က႑လိုက္ ႏိုင္ငံရပ္ျခားကို ပညာေတာ္သင္ လႊတ္ရပါမယ္။ ဒီအဖြဲ႕ေတြ ႏိုင္ငံျခား ပညာေတာ္သင္ လႊတ္ထားရတဲ့ အခ်ိန္မွာ ျပည္တြင္းမွာလဲ ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွ ဆရာ ဆရာမေတြ ငွားရမ္းျပီး ပညာေရး က႑မွာ ျပည္တြင္းက ဆရာ၊ ဆရာမေတြနဲ႕ ပူတြဲ သင္ၾကား ရပါမယ္။ ဒီအခါ ယွဥ္ျပိဳင္မႈ ေတြ ရွိလာမွာ ျဖစ္လာတဲ့အတြက္ မျဖစ္မေန တိုးတက္ေအာင္ လုပ္ေဆာင္ လာၾကမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အနာဂတ္ မ်ိဳးဆက္သစ္ ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူေတြရဲ႕ ပညာေရး အဆင့္အတန္း ျမင့္မားမႈဟာ ဆရာ၊ ဆရာမေတြရဲ႕ သင္ၾကား ျပသမႈက အကၡရာ က်ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဆရာ၊ ဆရာမေတြ အရည္အေသြး ျမင့္မား လာျခင္းဟာ အနာဂတ္ အဆင့္ျမင့္တဲ့ မ်ိဳးဆက္ေတြ ေပၚထြန္းလာေရးနဲ႕ ဆက္ႏြယ္ေနပါတယ္။

အေျခခံ ပညာကေန အထက္တန္း ပညာေရးအထိ သင္ၾကား ျပီးတဲ့ ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူေတြဟာ ေဒသတြင္း မည္သည့္ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွာ မဆို ဆက္လက္ ပညာသင္လိုလွ်င္ တန္းတူ ရည္တူ အဆင့္အတန္းမ်ိဳးနဲ႕ ဆက္လက္ သင္ၾကားႏုိင္ေအာင္ အာမခံခ်က္ ေပးရပါမယ္။ ေဒသတြင္း ႏိုင္ငံတုိင္းရဲ႕ ပညာေရးနဲ႕ တန္းတူညီေၾကာင္းကို ခိုင္မာတဲ့ ျပဌာန္းခ်က္ေတြက ထိုႏိုင္ငံမ်ား လက္ခံႏိုင္ေအာင္ သက္ေသ ျပႏိုင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။

တကၠသိုလ္ ပညာေရး စနစ္အေနနဲ႕လည္း တကၠသိုလ္မ်ား မ်ားျပားေနျခင္းထက္ ျပည္နယ္ႏွင့္ တိုင္း ျမိဳ႕ၾကီးေတြ မွာသာ အဓိက တကၠသိုလ္ၾကီးေတြ ထားရွိ ရပါမယ္။ သက္ဆိုင္ရာ ေဒသေတြမွာေတာ့ ေကာလိပ္ေက်ာင္းမ်ား အျဖစ္ ဖြင့္လွစ္ သင္ၾကား ေပးရပါမယ္။ တကၠသိုလ္ ၀င္တန္း ျပီးဆံုးတာနဲ႕ ေကာလိပ္မွတဆင့္သာ တကၠသိုလ္ သို႔ တက္ေရာက္ သင္ၾကား ႏိုင္ပါမယ္။ တကၠသိုလ္ၾကီးမ်ား စံညႊန္းမ်ား အတုိင္း လက္ေတြ႕ဓာတ္ခြဲခန္းမ်ား (laboratories)၊ စာၾကည့္တိုက္ (library) ေတြကို အဆင့္မွီေအာင္ ထားရွိရပါမယ္။ ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူမ်ား အဆင့္မွီစြာ ဘြဲ႕ရရွိလာၾကမွာ ျဖစ္ျပီး အေရအတြက္ထက္ အရည္အခ်င္း ရွိသူေတြ ပိုမို ထြက္ေပၚလာမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အရည္ေသြးမွီ တကၠသိုလ္ဘြဲ႕ရ သူမ်ားအေနႏွင့္လည္း မိမိတို႔ သင္ၾကားေလ့လာခဲ့ေသာ ပညာရပ္ေတြနဲ႕ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္း ျပဳလာႏုိင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ထူးခၽြန္ေသာ ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူမ်ားကိုလဲ ႏိုင္ငံေတာ္မွ ပညာေတာ္သင္ ေစလႊတ္ ေရြးခ်ယ္ေပးရပါမယ္။

ထို႔ျပင္ ပုဂၢလိက တကၠသိုလ္ (Private University) မ်ားကိုလဲ စည္းကမ္း နည္းဥပေဒနဲ႕ အညီ လြတ္လပ္စြာ ထူေထာင္ခြင့္ ေပးရပါမယ္။ “ပညာျမင့္မွာ တိုင္းျပည္ျမင့္မည္” ဆိုေသာ စကား အရ တိုင္းျပည္ကို တိုးတက္ေစခ်င္ရင္ ပညာတတ္ လူငယ္ေလးမ်ား ပိုမိုမ်ားျပား လာေအာင္ လုပ္ေဆာင္ ေပးရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ယေန႔လူငယ္ ေနာင္၀ယ္ လူၾကီး ဆိုတဲ့အတိုင္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေနာင္ မ်ိဳးဆက္ေတြ မ်က္ႏွာမငယ္ ရေအာင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အေနနဲ႕ အုတ္ျမစ္ခ်ေပး ခဲ့ဖို႔ လိုပါလိမ့္မယ္။ ေတာ္တည့္ မွန္ကန္တဲ့ ေခါင္းေဆာင္ ေကာင္းေတြ ေပၚထြန္း လာေအာင္ လုပ္ေဆာင္ေပးဖို႔ လိုပါမယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၾကံဳေတြ႕ေနရတဲ့ ေခတ္စနစ္ေတြ ဆီကေန ပိုမို ေကာင္းမြန္ျပီး ၀န္းက်င္တခု ျပန္လည္ ထူေထာင္ျပီး အဆင့္ျမင့္ေသာ မ်ိဳးဆက္မ်ားကို ေမြးထုတ္ေပး ရပါမယ္။ ဒါဟာ ဘယ္သူကမွ ခိုင္းေစတာ မဟုတ္ပဲ သမိုင္းေပး တာ၀န္အရ၊ ႏိုင္ငံသား တစ္ေယာက္ရဲ႕ ေမြးရာပါ တာ၀န္ အရ မိမိ ၀န္းက်င္ တိုးတက္ေအာင္ လုပ္ေဆာင္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ႏိုင္ငံတစ္ခု တိုးတက္ေအာင္ လုပ္တယ္ဆိုတာ တစ္ဦးေကာင္း တစ္ေယာက္ေကာင္းနဲ႕ မရပါဘူး ႏိုင္ငံဆိုတာ အေပါင္းစု သေဘာ တညီတညႊတ္တည္း ၾကိဳးစား ပါမွ တိုးတက္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လုပ္ႏိုင္ၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရဲ႕ ေမွ်ာ္မွန္းခ်က္ေတြဟာ ေနာင္လာမယ့္ မ်ိဳးဆက္ေတြေပၚမွာ လံုး၀တည္မွီေနျပီး ေကာင္းမြန္တဲ့ လမ္းစဥ္မ်ားကို ခ်ျပေပးခဲ့ရမည္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အားလံုး ေဖာ္ေဆာင္ရမယ့္ လုပ္ငန္းစဥ္မ်ားသာ ျဖစ္ပါေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္၏ ကိုယ္ပိုင္ စိတ္ကူးအား တင္ျပ လိုက္ရပါတယ္။

Read Users' Comments (2)

အႏၱရာယ္ကင္းေဘးရွင္း

wallpaper ထဲက ဒီပံုေလးေတြ႕ျပီး ေတြးစရာေလး ျဖစ္လာတယ္။ အဟတ္ ေပါက္ၾကတယ္ေနာ္။


Read Users' Comments (2)

သာမန္ေနထိုင္ျခင္း

ကၽြန္ေတာ့္တကယ့္ စိတ္ကူးက သိပ္အၾကီးၾကီးမဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ မေက်ာ္္ၾကားလိုဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ အရမ္းၾကီး မခ်မ္းသာလိုဘူး။ ဘ၀မွာ တင့္ေတာင့္တင့္တယ္ စား၀တ္ေနေရးဖူလံု ရံုေလာက္ဆို ေက်နပ္ႏိုင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ တကယ့္စိတ္ရင္းက ေအးေဆးဆိတ္ျငိမ္တာကို သေဘာက်တယ္။

ကၽြန္ေတာ္က ေမြးဖြားျပီး သိပ္မၾကာခင္ကတည္းက ေအးခ်မ္းတဲ့ ျမိဳ႕ေလးတျမိဳ႕မွာ ၾကီးျပင္းလာခဲ့ရသူဆိုေတာ့ အဲ့ဒိလို ေအးခ်မ္းတဲ့ ျမိဳ႕ေလးမ်ိဳးေတြမွာ ေနထုိင္ရတာကို ႏွစ္ျခိဳက္တယ္။ ေနာင္တခ်ိန္ျဖစ္ႏိုင္ခဲ့ရင္ ရွမ္းျပည္နယ္မွာ အေျခခ်ခ်င္တယ္။ ရွမ္းျပည္နယ္ကို ခ်စ္တယ္ ဆိုပါေတာ့။ ေတာင္တန္းစိမ္းစိမ္းေတြေပၚက ေလွကားထစ္ပံု ေတာင္ယာစိုက္ခင္းေတြကို သေဘာက်တယ္။ မနက္ေစာေစာ ျမဴႏွင္းေလးေတြ ရီခိုးေ၀ ေနတာကို ႏွစ္သက္တယ္။ မနက္လင္းအားၾကီး ေတာင္ယာ သြားမယ့္ ရွမ္းလူမ်ိဳးတို႔ရဲ႕ ရွမ္းသံ၀ဲ၀ဲနဲ႕ ႏႈတ္ခြန္းဆက္သံကို ႏွစ္လိုဖြယ္ၾကားခ်င္တယ္။

ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ကူးထဲက အိမ္ကေလးဟာ ေတာင္ေစာင္းေလးေပၚမွာရွိတယ္။ ဟိုးအေပၚဘက္ ေတာင္ထိပ္ပိုင္းကိုၾကည့္လိုက္ရင္ တိမ္ေတာင္ေတြကို လွမ္းျမင္ႏိုင္လိမ့္မယ္။ အိမ္ရဲ႕ ျပတင္းတံခါးဆီက လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္လိုက္ရင္ေတာ့ ေလွကားထစ္ ေတာင္ယာေလးေတြကို ေတြ႕ႏိုင္လိမ့္မယ္။ ေအးစိမ့္စြတ္စိုတဲ့ ေလေျပေလးေတြ ပတ္၀န္းက်င္တခုလံုး တိုက္ခတ္ေနလိမ့္မယ္။ မနက္စာကေတာ့ ေကာက္ညွင္းေပါင္းေလးနဲ႕ ရွမ္းပဲပုပ္ ေထာင္း...့။ ျပီးေတာ့ လက္ဖက္ေျခာက္ ေမႊးေမႊးေလး ခတ္ထားတဲ့ ေရေႏြးၾကမ္းေလးနဲ႕ေပါ့။

ေနာက္ျပီး လူသိပ္မသိေသးတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ ၀ါသနာတခုက ပန္းခ်ီဆြဲျခင္း....။ ဒီလို ရႈခင္းသာယာပံုနဲ႕ဆို ကင္းပတ္စေပၚက ပံုရိပ္ေတြက ေအးျမစြတ္စိုေနမွာေပါ့။ အဲဒိလို ဆိတ္ျငိမ္လွတဲ့ ေနရာမွာဆို ေတာ္စတြိဳင္း၀တၱဳေတြ ဖတ္မယ္။ တဂိုးလ္ရဲ႕ အႏုအရြ ကဗ်ာေတြ ဖတ္မယ္။ ဆရာဆန္းလြင္ရဲ႕ စာအုပ္ေတြဖတ္မယ္။ ဆရာသက္လံုရဲ႕ စိတ္သဘာ၀ စာအုပ္ေတြ ဖတ္မယ္။ Theology အေၾကာင္းေတြထဲက တကယ့္ ဓမၼအစစ္ေတြအေၾကာင္း ဖတ္ရႈေလ့လာမယ္။ ဆရာမင္းသိခၤရဲ႕ စေနေမာင္ေမာင္ရဲ႕ စြန္႔စားခန္းေတြ ဖတ္မယ္။ ဆာအာသာကိုနင္ဒြိဳင္းရဲ႕ ဇာတ္လိုက္ေၾကာ္ၾကီး အေၾကာင္း ဖတ္မယ္။ ေယာနသံဇင္ေယာ္ကို ညက္ညက္ေၾကေအာင္ ဖတ္မယ္။ ဆရာေက်ာက္တိုင္ရဲ႕ စာအုပ္ေတြကို ဖတ္မယ္။ ကြန္ျဖဴးရွပ္ ဓမၼေတြကို ဖတ္ရႈေလ့လာမယ္။ ေတာက္၀ါဒ (Tao) ၀ါဒေတြ ျမည္းစမ္းၾကည့္မယ္။ မယ္ေတာ္ၾကီး ဗလာဗက္စကီးရဲ႕ စာအုပ္ကို ေသခ်ာဖတ္မွတ္မယ္။

အိမ္ဦးခန္းမွာ ဖြင့္ထားတဲ့ Kitaro ရဲ႕ Heaven and Earth တီးလံုးသံစဥ္ေတြက ပ်ဥ္ေထာင္အိမ္ငယ္ေလး တခုလံုးကို ညက္ေညာစြာ ပ်ံ႕လြင့္ေနလိမ့္မယ္။ အဲ့ဒိအခါက်ရင္ ပတ္၀န္းက်င္ တခုလံုး ျငိမ့္ေညာင္း သာယာေနတဲ့အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ဟာ စာၾကည့္ခန္းထဲက ပက္လက္ ကုလားထိုင္ေလးမွာ သက္ေသာင့္သက္သာ နဲ႕ Meditation လုပ္ေနလိမ့္မယ္။ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ဟာ ဂီတနဲ႕ အတူ ေမ်ာပါသြားျပီး အလြန္သိမ္ေမြ႕စြာျဖင့္ ေနာက္ဆံုး တသားတည္းျဖစ္သြားလိမ့္မယ္။ စိတ္အလ်ဥ္ဟာ ပီတိလိႈင္းေတြ တဖြားဖြား ျဖစ္ေပၚလာလိမ့္မယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ၀န္းက်င္တခုလံုးကို ေမ့သြားလိမ့္မယ္။ ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ ကၽြန္ေတာ္ ေမ့သြားလိမ့္မယ္။ အရာရာ ျငိမ္သက္သြားပါမယ္။ အသံေတြ တိတ္ဆိတ္သြားပါမယ္။ ကၽြန္ေတာ္ မသိတဲ့ အထက္ေအာက္ ေဘးဘီမရွိတဲ့ အရပ္ကို ေရာက္သြားပါလိမ့္မယ္။

ကၽြန္ေတာ္ သတိျပန္လည္ လာတဲ့အခ်ိန္မွာ ေနမြန္းတည့္ခ်ိန္ ခပ္စြန္းစြန္းျဖစ္ေန လိမ့္မယ္။ အဲ့ဒိအခါ ေျမအိုးထဲ ထည့္ခ်က္ထားတဲ့ ရွမ္းဆန္ဟာ က်က္ေနျပီး ေမႊးေနလိမ့္မယ္။ တို႔ဟူးေၾကာ္ စိမ့္စိမ့္ေလးရယ္၊ ကိုက္လန္ေၾကာ္ေလးရယ္က ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္အထူးေန႔လည္စာ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနလိမ့္မယ္။ ေန႔လည္စာစားျပီးေတာ့ ေတာင္ယာထဲဆင္းမယ္ ေန႔ခင္းခ်ိန္ ေခတၱနားေနတဲ့ သူရင္းငွားေတြနဲ႕ စကားစျမည္ သြားေျပာမယ္။ ျပီးေတာ့ ေတာင္တန္းေတြ ပတ္လည္၀ိုင္းေနတဲ့ အျပစ္ကင္းစင္ေနတဲ့ ၀န္းက်င္တခုလံုးကို တ၀ၾကီး ၾကည့္ရင္း ကဗ်ာေတြ အားမနာပ ထိုင္ေရးပစ္မယ္။ ဘယ္ေလာက္ ခ်မ္းေျမ႕လိုက္သလဲ....။ :)

ဒါက ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ကူးသက္သက္ ရယ္ေပါ့။ ဘ၀ဆိုတာ တခါတေလေတာ့လဲ စိတ္ကူးတဲ့အတိုင္း ျဖစ္ခ်င္မွ ျဖစ္တာေလ။ ကၽြန္ေတာ့္ ဘ၀ကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး အျပစ္ကင္းစင္တဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္မႈမ်ိဳးနဲ႕ ထိန္းထားခ်င္တယ္။ ဆိုလိုတာ ေပါ့ေပါ့ေန ေပါ့ေပါ့စား သေဘာမ်ိဳး မဟုတ္ဘူး။ ဘ၀ကို ေလးနက္စြာ ျဖတ္သန္းမယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္ေတာ့မွ မတည္ျမဲတဲ့ အရာေတြေပၚမွာ နက္နက္ရႈိင္းရႈိင္း မခံစားေတာ့ဘူး ဇာတ္လမ္းတိုေလးေတြ အျဖစ္သေဘာထားၾကည့္လိုက္မယ္။ ဇာတ္လမ္းတပုဒ္လို အခုရီလိုက္၊ ေနာက္ငိုလိုက္ ျပီးေတာ့ ေမ့သြားသလိုမ်ိဳး..။ ဆရာမင္းသိခၤ ၀တၱဳထဲကလို “ျပီးေတာ့လဲ ျပီးတာပါပဲ” ေပါ့။ ကၽြန္ေတာ့္ အသက္အခု ႏွစ္ဆယ္၊ ေနာင္ ၄၀ေလာက္ အလြန္ဆံုး ေနရမယ္(အဲ့ဒိေတာ့ ဒီေလာက္ကာလတိုေလးမွာ စိတ္ညစ္ညမ္းေစမယ့္ ဟာေတြ ဘာမွ မစြန္းေပခ်င္ေတာ့ဘူး)။ (ကၽြန္ေတာ္ အိုမင္းခ်ိနဲ႔ျပီး သူတပါး အလုပ္ပိုေစမယ့္ အရြယ္ထိ မေနခ်င္ဘူး)။

ကံေကာင္းစြာပဲ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ကူးေတြထဲမွာ ေက်ာ္ၾကားလိုမႈေတြ၊ ေငြေၾကးဂုဏ္ဓနေတြ မပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ အျမဲတမ္း ရြတ္ဆိုတတ္တဲ့ ေဆာင္ပုဒ္လို ကၽြန္ေတာ္ ဘာေကာင္မွ မျဖစ္ခ်င္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္၀ါဒီ (-ism) ကိုမွ လက္ကိုင္မျပဳခ်င္ဘူး။ ရွင္ဥကၠဌက အစြဲျပဳတ္ရင္ တဲကုတ္ေတာင္ ေပ်ာ္စရာတည္းတဲ့။ တဲကုတ္နဲ႕ ေနစရာ မလိုေပမယ့္ အစြဲေတြ (ေတာင္လိုပံုေနတဲ့ ဆႏၵေတြ) ကိုလႊတ္ခ်ပစ္ဖို႔ လိုတယ္။ စြန္႔လႊတ္သမွ် အရာအားလံုးဟာ အသစ္ရဖို႔ ေနရာေပးတာတဲ့။

ကၽြန္ေတာ္ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ကၽြန္ေတာ့္ concious mind နဲ႕ unconcious mind ေတြ ညစ္ညဴးေစမယ့္ အရာေတြကို ေရွာင္ၾကဥ္ခ်င္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒါဟာ ခ်ဳပ္တည္းျခင္း မဟုတ္ဘူးေနာ္။ ဆႏၵေတြကို ပယ္သတ္ျခင္း သက္သက္ကိုေျပာတာပါ။ ျဖစ္ႏိုင္ခဲ့ရင္ေပါ့ ကၽြန္ေတာ့္ ဘ၀လက္တြဲေဖာ္ မရွာခ်င္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ထပ္မံျဖစ္ေပၚလာမယ့္ ပူေလာင္ျခင္းေတြကို မလိုခ်င္ဘူး။ ျပီးေတာ့ ကိုယ့္ေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာမယ့္ သားသမီးေတြဟာ၊ ေနာင္တခ်ိန္ ေလာကရဲ႕ ပူေလာင္မႈေတြ၊ လူ႔ေလာကရဲ႕ အညစ္အေၾကးေတြ ၾကားမွာ သူတို႔ ေလးေတြ ရုန္းကန္ေနရမွာစိုးတယ္။ အမွန္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အသက္နဲ႕ ဒါေတြေျပာတာ သိပ္ေစာလြန္းေနမလားပဲ။ လူေကာင္ လက္ေတာက္ေလာက္နဲ႕ စကားၾကီးစကားက်ယ္ေျပာတယ္ ထင္ရင္ေတာ့ ခြင့္လႊတ္ေပးပါ။ ဒါက ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ကူး၊ ကၽြန္ေတာ့္ အေတြးစစ္စစ္ပါ။ အကယ္၍ ျဖစ္ႏိုင္ခဲ့ရင္ ကၽြန္ေတာ့္ အသက္ ၃၅ႏွစ္ေရာက္တဲ့အခါ သာသနာ့ေဘာင္ ၀င္ခ်င္တယ္။ ဂိုဏ္းဂဏ စြဲကင္းတဲ့ အဖေဂါတမရဲ႕ ဓမၼစစ္စစ္ကို ဆည္းပူး က်င့္ၾကံခ်င္တယ္။ ျဖစ္ႏိုင္ခဲ့ရင္ ကၽြန္ေတာ္ ဘ၀ၾကီးကို ေအးခ်မ္းစြာ ျဖတ္သန္းခ်င္တယ္။ ဘ၀ရဲ႕ အစစ္အမွန္တရားကို မ်က္ျမင္ ဒိဌ သိျမင္ခ်င္တယ္။ ပူေလာင္ ညစ္ေထးေနတဲ့ ေငြေၾကးဂုဏ္ျဒပ္ေတြကို (လံုး၀ဥႆံု )စြန္႔ခြာ ခ်င္တယ္။ အကယ္၍ ျဖစ္ႏိုင္ခဲ့ရင္ေပါ့ဗ်ာ....။

Read Users' Comments (2)

အေတြးအက္ေဆး

“ရႈရႈိက္လိုက္ေသာ ေလထဲတြင္ပင္ အေရာင္ အဆင္းမ်ားစြာရွိ၏။ ျပင္ပဗဟိႏၶ သ႑ာန္ေပၚတြင္ အကဲျဖတ္ျခင္းသည္ အဇၹ်တၱ၏ အမွန္တရားကို လစ္လ်ဴရႈရာၾကသည္။ အေဟာင္းမ်ားကို စြန္႔ပယ္ျခင္းတိုင္းသည္ အသစ္မ်ားကို လက္ခံရာမေရာက္ေသးေပ။ စကားလံုးေပါင္းမ်ားစြာထက္ သာလြန္ေကာင္းျမတ္ျခင္းကား မိမိကိုယ္၌ ထိေတြ႕သိျမင္ သေဘာေပါက္ျခင္းျဖစ္၏။ အတြင္းသ႑ာန္ကို စူးစိုက္သိျမင္ေအာင္ လုပ္ျခင္းသည္ အမွန္တရားၾကီးႏွင့္ နီးစပ္ေအာင္ ျပဳလုပ္ျခင္းျဖစ္သည္။ အမွန္တရား တစိတ္တေဒသကို မိမိသိျမင္သြားသည္ ဆိုလွ်င္ပင္ မည္သည့္အရာႏွင့္မွ် မတူေသာ ဘ၀င္ခိုက္ျခင္းမ်ိဳး ျဖစ္ေပၚလာတတ္၏။ လမ္းသစ္ထြင္မွ နည္းလမ္းအသစ္မ်ား ရသည္မဟုတ္ပဲ တခါတရံ လမ္းေဟာင္းမ်ားထဲ၌ပင္ ဖံုးကြယ္ေနေသာ နည္းလမ္းသစ္မ်ားရွိေနတတ္၏။ ေန႔စဥ္ ရႈပ္ေထြးေနေသာ အခ်ိန္၏ ဇာတ္ေကာင္ ျဖစ္ေနတတ္ျပီး တကယ့္ အႏွစ္သာရေတြကို ေမ့ေလ်ာ့ေနတတ္ၾကသည္။ အစစ္အမွန္တရားကို ျမင္တတ္လာေလေလ အေကာင္းဆံုးဆိုတာ တကယ္မရွိမွန္း သိလာေလေလ ပါပဲ။”

မင္းယြန္းသစ္

Read Users' Comments (2)

အခ်စ္ဆိုတာဘာလဲ

တကယ္ေတာ့ အခ်စ္ဆိုတာ အဓိပၸါယ္ ဖြင့္ဆိုရ အခက္ဆံုး အရာပါ။ လူမွန္ရင္ အခ်စ္နဲ႕ မကင္းပါဘူး။ အခ်စ္ဆိုတာ ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕ျပီး ေႏြးေထြးေစတဲ့ အရာလဲျဖစ္ပါတယ္။ အခ်စ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ေတာ့ တကယ္ထူးဆန္းတဲ့ ပုစၧာတစ္ပုဒ္ ပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ ဖြင့္ဆိုရ အခက္ဆံုးထဲမွာ အခ်စ္ဆိုတာ ပါပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က အခ်စ္ကို ကုိးကြယ္သူတစ္ေယာက္ မဟုတ္ေပမယ့္ အခ်စ္ကို တန္ဖိုးထားတယ္။ အခ်စ္ဟာ ေပါ့တန္တန္ လုပ္လို႔မရဘူး။ အခ်စ္ဟာ ဘ၀မွာ အေရးၾကီးတဲ့ အစိတ္အပိုင္း တခုအျဖစ္ပါ၀င္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွလံုးသားေတြ ရွိေနသ၍ အခ်စ္ကို ခ်စ္တတ္ေနအံုးမွာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္က ကၽြန္ေတာ့္ အခ်စ္ကို ေပးအပ္မယ့္ သူဟာ အခ်စ္ကို တန္ဖိုးထားသူ တစ္ေယာက္ပဲ ျဖစ္ေစခ်င္တယ္။ အခ်စ္ဆိုတာ ဘာလဲ။ အေမးကို ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္ထဲ ေျဖတဲ့ အေျဖဆိုရင္ မျပည့္စံုမွာ ဆိုးလို႔ ကၽြန္ေတာ္ သိတဲ့ လူတိုင္းကို လိုက္ေမး ပါတယ္။ အဲဒီလို လိုက္ေမးေတာ့ လူတစ္ဦး ဆီမွာ အခ်စ္အေပၚ မတူတဲ့ အျမင္ေလးေတြ ေတြ႕လိုက္ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္၀င္စားသြားတယ္။ အခ်စ္အေပၚျမင္တဲ့ အျမင္၊ ခံယူခ်က္၊ ခံစားခ်က္ေတြက တမ်ိုးစီ စိတ္၀င္စား ဖို႔ေကာင္းတယ္။ အခ်စ္ဆိုတာ ဘာလဲ လို႔ ေမးၾကည့္တဲ့အခါ….။

 

LOVE is not hurting

LOVE is secrify, Understanding eachoher

but,, sensitive

Pleasure if you know how to love

But,, there is a love , there is a jealousy

That jealousy can break down the power of love and trusty

Once you have love,, that kind of feeling will never come back to you, even though you have second love.

SO,, if you want to have good relationship with some one you love,, love with understanding,, and keep your loyalty.

if you want to be forever with someone you love.

Build the trusty and keep understanding each other,, if not ,, even though you love him/her deeply or deadly ,, you can't be with him/her forever.

(ma ma may)

 

နားလည္တဲ့ အခ်စ္ဆိုတာကေတာ့ ႏွလံုးသားက ျမစ္ဖ်ားခံလာတယ္ ဒါေၾကာင့္သူ ့မွာ ဂုဏ္ပကာသန၊ ဟန္ေဆာင္မာယာေတြ မပါ၀င္သင့္ဘူး တစ္ဦးနဲ ့တစ္ဦး ယံုၾကည္မႈ နားလည္ေပးနိုင္မႈေတြနဲ ့ ေအးခ်မ္းတဲ့ ျဖစ္တည္မႈေလးတစ္ခု အေနနဲ ့ပဲ နားလည္ထားတယ္ ပိုင္ဆိုင္ရယူလိုမႈေတြ ရွိေကာင္း ရွိနိုင္ေပမယ္ ့ က်ေနာ့္ အတြက္ကေတာ့ စြန္ ့လႊတ္အနစ္နာခံတာလဲ အခ်စ္လို ့ထင္တယ္ စြန္ ့လႊတ္တယ္ဆိုတဲ့ စကားရဲ့ေနာက္မွာေတာ့ ကိုယ့္ရဲ့ ႏွလံုးသားမွာ ဒဏ္ရာေတြ ကိုရွင္သန္ေပါက္ဖြားခြင့္ ေပးလိုက္သလိုပါပဲ ။(ခြန္ေမာင္မ်ိဳး)

 

သံေယာဇဥ္+ ေမတၱာ+ နားလည္မႈ႔ (သနပ္ခါး)

 

အခ်စ္ဆိုတာ အလုပ္ရႈပ္တယ္ (၀ႆန္မိုး)

 

အခ်စ္ဆိုတာ ၂၁ ရာစုမွာ ေလလံေစ်းကြက္နဲ႔တူတယ္ သူက ၾကမ္းခင္းေစ်းေၾကာ္ျငာျပီးတာနဲ႔ အခ်စ္ကိုရဖို႔ အျပိဳင္အဆိုင္ေလလံဆြဲရေတာ့တာဘဲ ကိုယ္ေပးႏိုင္တဲ့ ေနာက္ဆံုးေစ်းကိုကုိယ္က ေၾကာ္ျငာျပီးရင္ေတာ့ ဘယ္သူမ်ား ေစ်းပိုေပးမလဲဆိုတာကို ရင္ခုန္စြာေစာင့္ေနရတာဘဲ ေစ်းေပးမယ့္သူမရွိေတာ့ရင္ေတာ့ ကိုယ္ရျပီေပါ့။ (ကိုေ၀)

 

အခ်စ္ဆိုတာ ယံုၾကည္ျမတ္ႏိုးနားလည္မႈရွိမွ ခိုင္ျမဲမွာ

အဲ့ဒါ မရွိတဲ႔ အခ်စ္ဟာ အခ်စ္ေတာ့ အခ်စ္ပဲ

ဒါေပမဲ႔ မတည္ျငိမ္ မခိုင္ျမဲဘူး (ဖိုးသူေတာ္)

 

အခ်စ္ဆိုတာေသခ်ာအဓိပယ္ေဖာ္ဖို ့ခက္တယ္ဗ်

သိမ့္ေမြ ့တယ္

တစ္ခါတစ္ခါေတာ့ၾကမ္းတမ္းတယ္ဗ်

ဒါေပမယ့္

အဲ့ဒီစိတ္တစ္ခုကအရာရာေက်ာ္လႊားႏိုင္တယ္

အဲ့ေလာက္ပဲေျပာနိဳင္တယ္ဗ် က်ြန္ေတာ္ေတာ့

ဘာလို ့ဆို

တစ္ခုခုေၾကာင့္ခ်စ္တယ္ဆိုရင္အဲ့ဒါအခ်စ္မဟုတ္ေတာ့ဘူး

ဥပမာ

လွလို ့ခ်စ္တယ္ဆိုတာကအခ်စ္မဟုတ္ဘူး

မလွေတာ့ရင္မခ်စ္ေတာ့မွာလားေပါ့

ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကိုခ်စ္တယ္ဆိုရင္

ဘာအေၾကာင္းျပခ်က္မွမလိုဘူး

အေၾကာင္းျပခ်က္ရွိေနရင္အခ်စ္မဟုတ္ဘူးလို ့က်ြန္ေတာ္ေတာ့ထင္တယ္ဗ်

(synchro305)

 

ႏုညံ့သိမ္ေမြ႕မႈေတြနဲ႕ သြန္းဆစ္ထားတဲ့ ပန္းနုေရာင္ ေကာ္ဖီး ခါးခါး တစ္ခြက္(ေကာ္ဖီဂ်ိဳး)

 

အခ်စ္ဆိုတာ

အမ်ိဳးမ်ိဳးေျပာက်မွာပဲကြ

ငါ ကေတာ.

အခ်စ္ဆိုတာ

ရူးသြပ္ျခင္းလို.ပဲထင္တယ္

ယဥ္ေက်းစြာ ရူးသြပ္တဲ. ခံစားခ်က္ပဲ(ရဲေအာင္သူ)

 

အခ်စ္ဆိုတာ အခ်စ္ပါပဲ

ဘာနဲ႕မွ မတူဘူး

အခ်စ္ကို အခ်စ္လို႕ပဲ ျမင္တယ္

တကယ္ခ်စ္ၿပီ ဆိုရင္ စိတ္ အေၾကာင္း လူေတြ အေၾကာင္း ေလာကၾကီး ပိုသိ ပိုနားလည္ ပိုခံစားတတ္လာတယ္

လူလားေျမာက္လာတယ္ မခ်စ္ခင္က လူ႕ေလာကကို အျမင္နဲ႕ ခ်စ္တတ္ၿပီး လူ႕ေလာကကို ျမင္တဲ့အျမင္ မတူဘူး

(မခြန္ျမလိႈင္)

 

အခ်စ္ဆိုတာ

ဟင္းေပါငး္နဲ႕တူတယ္

ဟီးး

ဟုတ္တယ္ေလ

အခ်စ္ဆိုတာထဲမွာ

စိတ္ညစ္တာ ေပ်ာ္တာ ေၾကကြဲတာ ၀မ္းနည္းတာ ၾကည္နူးတာ

အားလံုးက ပါေနတာ

အဲဒါေၾကာင့္ အခ်စ္ဆိုတာဘုန္းၾကီးေက်ာင္းက ဟင္းေပါင္းနဲ႕တူတယ္

(အိုကိဆု)

 

ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ဆံုးရံႈး ၿပီးမွ နည္းနည္း ေလး ျပန္ ရတာ အခ်စ္ေပါ့...............

(ျပည့္စံု)

 

အခ်စ္ဆိုတာ တဦးကိုတဦး အျပန္အလွန္ ေလးစားျခင္း၊သည္းခံခြင့္လႊတ္ျခင္း၊ေကာင္းအတူဆိုးအတူ မ်ေဝခံစားျခင္း လို႕ခံယူထားပါတယ္။

(မေမမိုး)

Read Users' Comments (6)

ေျဖရဲရင္ေမးၾကည့္ (ေကာက္ႏႈတ္ခ်က္) –(၁)

ေျဖရဲရင္ေမးၾကည့္စာအုပ္ေလးကို ပထမဦးဆံုး ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ဆီက ငွားဖတ္ဖူးတာပါ။ အဲဒိစာအုပ္ေလးက ဆရာခင္ေမာင္ညိဳ (ေဘာဂေဗဒ) ရဲ႕ ဘာသာျပန္စာအုပ္ေလးျဖစ္ျပီး မူရင္း စာအုပ္နာမည္နဲ႔ ေရးသားသူကေတာ့ ‘The Book of Question (GREGORY STOCK, Ph.D)’ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီစာအုပ္ေလးကို ကၽြန္ေတာ္ စျမည္းစမ္းဖူးၾကည့္ကတည္းက ၾကိဳက္ႏွစ္သက္သြားလို႔ အပိုင္၀ယ္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီစာအုပ္ေလးရဲ႕ မူရင္းစာအုပ္ဟာ ၁၉၈၇ခုႏွစ္မွာထုတ္ေ၀ခဲ့ျပီး အေရာင္းရဆံုး စာအုပ္တစ္အုပ္လဲ ျဖစ္ပါသတဲ့။ ဆရာခင္ေမာင္ညိဳရဲ႕ ဒီစာအုပ္နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အမွာစကားေလးေတြကို ေကာက္ႏႈတ္ျပရရင္

“ေမးခြန္းမ်ား ဘယ္သူ႔ကို ေမးမည္နည္း။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေမးၾကည့္ပါ။ မိတ္ေဆြေတြကို ေမးၾကည့္ပါ။ ကိုယ္သိပ္ မသိေသာ သူကိုလည္း ေမးၾကည့္ပါ။ ေမးဖို႔ပင္ အေတာ္ခက္ေသာ ေမးခြန္းေတြ ျဖစ္ပါသည္။ သိကၡာအေၾကာင္း၊ ေငြေၾကးအေၾကာင္း၊ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာ ကိစၥေတြ အေၾကာင္း၊ ကာမဂုဏ္ အာရုံေတြအေၾကာင္း အကုန္ေမးထားပါသည္။”



“ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ပိုမိုနားလည္ေအာင္ ေမးသည္ ျဖစ္ေစ၊ အျခားသူမ်ားႏွင့္ ေျပာစရာ စကားရေအာင္ စကားမရွိစကား ရွာ ေမးသည္ျဖစ္ေစ၊ သေဘာထားေတြ၊ သီလေတြ၊ ယံုၾကည္ခ်က္ေတြကို စိန္ေခၚပါလိမ့္မည္။”


“တစ္ခုသတိထားစရာက အေျဖမွားဟူ၍ မရွိပါ။ အေျဖမွန္ဟူ၍ မရွိပါ။ ရုိးရုိးသားသား ေျဖသည့္အေျဖႏွင့္ မရိုးမသား ေျဖသည့္ အေျဖဟူ၍သာ ရွိပါသည္။”


“အလြယ္တကူ ဟုတ္တယ္ မဟုုတ္ဘူး ဟူေသာ အေျဖမ်ိဳးကို မေပးပါႏွင့္၊ ဉာဏ္ကြန္႔ခ်င္သေလာက္ ကြန္႔၊ စဥ္းစားခ်င္သေလာက္ စဥ္းစားပါ။ ေမးခြန္းေမးရ ေျဖရတာ ေပ်ာ္စရာ ျဖစ္လာပါလိမ့္မည္။”
ကဲဒါကေတာ့ စာအုပ္မွာပါတဲ့ ဆရာခင္ေမာင္ညိဳရဲ႕ အမွာစကား တခ်ိဳ႕ပဲျဖစ္ပါတယ္။ ဒီစာအုပ္ေလးထဲမွာ တကယ့္ကို ကပ္သီးကပ္သပ္ ေမးခြန္းေတြ ပါပါတယ္။ ကဲ သူငယ္ခ်င္းတို႔ေရ ေျဖရဲရင္ ေမးၾကည့္ဖို႔ အတြက္ သင့္ေတာ္ရာ ေမးခြန္းအခ်ိဳ႕ကို ေကာက္ႏႈတ္ေဖာ္ျပလိုက္ရပါတယ့္။ (ဆရာခင္ေမာင္ညိဳရဲ႕ စာအုပ္မွာ ျမန္မာလို တပိုင္း အဂၤလိပ္လို တပိုင္း ပါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ဘေလာ့ဂ္မွာ ဖတ္ရတဲ့သူေတြ အတြက္ေတာ့ ပို႔စ္ရွည္ျပီး ဖတ္ရတာ မ်က္စိေနာက္ေနမွာ စိုးလို႔ အဂၤလိပ္လိုတပိုင္းကိုေတာ့ ျဖဳတ္ထားခဲ့ပါတယ္။)



Question 1
အူထဲအသည္းထဲက စြဲစြဲျမဲျမဲ ခ်စ္ၾကိဳက္မိသူတစ္ဦးအတြက္ မိမိမိတ္ေဆြေတြ၊ ေဆြမ်ိဳးေတြနဲ႔ ျပန္ဆံုဖို႔ အလားအလာ နည္းနည္းပဲ ရွိတယ္ဆိုရင္ေတာင္မွ ရပ္ေ၀းေျမျခားကို ထြက္သြားႏိုင္မလား?



Question 2
ေဆးရံုတက္ျပီး ကေလးေမြးခဲ့စဥ္က အေရာေရာအမွားမွားျဖစ္လို႔ အခု ၁ ႏွစ္ အရြယ္ရွိေနတဲ့ ကေလးဟာ ကိုယ့္ကေလး မဟုတ္မွန္း သိလိုက္ရတယ္။
ကဲ ဘာလုပ္မလဲ?
မွားသြားတာကို ျပန္ျပင္ခ်င္တာနဲ႔ ကေလးခ်င္း လဲမလား?



Question 3
သင့္ကို လူသတ္ခြင့္ ေပးလိုက္တယ္။
သူတို႔ ေသသင့္တယ္ ထင္ရင္
တာ့တာ ႏွစ္ခါေျပာျပီးရင္ သူတို႔ ေသမယ္။
သဘာ၀အတိုင္း ေသသြားတယ္လို႔
ေဘးလူေတြက ထင္ျပီး
ဘယ္သူကမွ သင့္အေပၚ သံသယ မျဖစ္။
အဲဒိအေျခအေနမ်ိဳးကို ရမယ္ဆိုရင္
သင့္စြမ္းအားေတြကို အသံုးျပဳမွာလား?



Question 4
သင့္အသက္ (၉၀) အထိ အသက္ရွည္မယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္(၆၀)ေက်ာ္၊ အသက္(၃၀)ခန္႔က ရုပ္မ်ိဳး
(သို႔မဟုတ္) စိတ္မ်ိဳး တစ္ခုခုရမယ္။
အသက္(၃၀) ခန္႔က ရုပ္ကို ယူမလား။
အသက္(၃၀)ခန္႔က စိတ္ကို ယူမလား။



Question 5
လုပ္ငန္းမွာ သိပ္ေအာင္ျမင္တယ္၊
ကိုယ္ေရးကိုယ္တာ ဘ၀မွာ လံုး၀မေအာင္ျမင္။
လုပ္ငန္းမွာ လံုး၀မေအာင္ျမင္၊
ကိုယ္ေရးကိုယ္တာ ဘ၀မွာ
အလြန္ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းတယ္။
ဘယ္ဘ၀ကို ပိုၾကိဳက္သလဲ။



Question 6
စိတ္ကူးယဥ္ အိပ္မက္ေတြထဲက အခ်စ္မ်ိဳးကို
ေပးမယ့္သူတစ္ေယာက္နဲ႔ သင္ေတြ႕ဆံုခြင့္ရမယ္။
၀မ္းနည္းစရာက သူ(၆)လအတြင္း ေသမယ္။
အဲသလိုဆိုရင္ေရာ အဲဒိလူနဲ႔ ေတြ႕ခ်င္ေသး၊
ခ်စ္ခ်င္ေသးသလား။ ?
တကယ္လို႔ သင့္ခ်စ္သူက ေသေတာ့ မေသဘူး၊
ဒါေပမယ့္ သစၥာေဖာက္သြားမယ္ ဆိုရင္ေရာ။ ?



Question 7
အာဖရိက ပူးဒူးလူရိုင္းေတြရဲ႕ အရုပ္လို အရုပ္တစ္ခုရျပီး
သင္ဒုကၡေပးႏိုင္မယ့္ အခြင့္အေရး ရမယ္ဆိုရင္ သင္လုပ္မလား။?

Question 8
အျခားႏိုင္ငံတစ္ခုကို သြားသည့္အခါ သင့္ခ်စ္သူက
လူစိမ္းတစ္ေယာက္ႏွင့္ တစ္ညတာ ေတြ႕ဆံုခဲ့ၾကသည္ ဆိုပါစို႔။
သူတို႔ ဘယ္အခါမွ် ျပန္လည္မေတြ႕ေတာ့လွ်င္လည္းေကာင္း၊ အျခားနည္းျဖင့္
ထိုကိစၥကို သင္မသိႏိုင္လွ်င္ေသာ္ လည္းေကာင္း၊ သင့္ခ်စ္သူ ျပန္ေျပာတာကို
ၾကားခ်င္ပါသလား။ ?
အကယ္၍ ထိုကိစၥ၌ သင့္ခ်စ္သူမဟုတ္ဘဲ သင္ျဖစ္ေနခဲ့လွ်င္
သင္လုပ္ခဲ့တာကို ျပန္ေျပာမည္လား။?



Question 9
ကမၻာမွာ အငတ္ေဘးဆိုက္ေနသည္။
ထိုအငတ္ေဘးကို အဆံုးသတ္ရန္အတြက္
အျပစ္မဲ့သည့္ လူတစ္ေယာက္ကို
သတ္ရမည္ဆိုလွ်င္
သတ္ခ်င္ပါရဲ႕လား။?



Question 10
သင္ခ်မ္းသာသမွ် စည္းစိမ္ဥစၥာ၏ တစ္၀က္ကို ေပးလွ်င္ သင့္ကို ေဆးတစ္မ်ိဳး ေပးမည္။
ထိုေဆးကို ေသာက္လွ်င္ တစ္ေန႔ တစ္နာရီ အိပ္ရံုမွ်ျဖင့္ အိပ္ေရး၀ လန္းဆန္းေစမည္။
၀ယ္မလား။?


Read Users' Comments (1)comments

ေျဖရဲရင္ေမးၾကည့္(ေကာက္ႏႈတ္ခ်က္)-(၂)

Question 11
အကယ္၍ သင္ႏွင့္ ေစ့စပ္ထားသူက
မေတာ္တဆ ထိခိုက္မႈ ျဖစ္ကာ
ကိုယ္တစ္ပိုင္း ေသသြားသည္ ဆိုပါစို႔၊
ေရွ႕တိုးမလား? ေနာက္ဆုတ္မလား?



Question 12
သင္နဲ႔ သိပ္ရင္းႏွီးတဲ့ လူတစ္ေယာက္ဟာ ေ၀ဒနာ အျပင္းအထန္ ခံစားေနရတယ္။
ကိုယ္တစ္ပိုင္း ေသေနတယ္။
တစ္လေလာက္ဆိုရင္ ကြယ္လြန္ေတာ့မယ္။
သူက သူေသခ်င္လွျပီဆိုျပီး
အဆိပ္ေကၽြးခိုင္းေနတယ္။
အဲဒိလိုဆိုရင္ သင္ ေကၽြးမလား?
အဲဒိလူဟာ သင့္အေဖ ျဖစ္ေနရင္ေကာ?



Question 13
ညနက္နက္မွာ သင္ရဲ႕ကား ရပ္လိုက္တုန္းက ေဘးက အဖိုးတန္ ကားတစ္စီးကို နည္းနည္းေလး ပြတ္တိုက္မိသြားတယ္။
ဘာျဖစ္သြားတယ္ဆိုတာ ဘယ္သူမွ မသိလိုက္ၾကဘူး။
ထိခိုက္မိတာကလည္း အေသးအဖြဲပါ။
ဒါဆိုရင္ အဲဒိကားကို သ မေတာ္တဆ ပြတ္တိုက္မိတဲ့ အေၾကာင္း
ကားပိုင္ရွင္ကို ေျပာျပမလား။?



Question 14
သင့္ရဲ႕ အိမ္ေထာင္ ဖက္ဟာ သင့္ထက္ ပိုေတာ္တဲ့သူ
သင့္ထက္ ပိုေတာ္တဲ့သူ၊ သင့္ထက္ ေခ်ာေမာလွပ ဆြဲေဆာင္မႈ ရွိတဲ့သူ
ျဖစ္ေစခ်င္သလား?



Question 15
တျခားသူ တစ္ေယာက္ ေရွ႕မွာ အေပါ့သြားရဲသလား?



Question 16
သင္နဲ႔ သင္ စြဲစြဲျမဲျမဲ ခ်စ္ကၽြမ္း၀င္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ကို အခန္းတစ္ခန္းစီမွာ
သီျခားခြဲထာမယ္။ သင္တို႔ ေဘးမွာ ခလုတ္တစ္ခုစီ တပ္ထားေပးမယ္။
တစ္နာရီအတြင္းမွာ တစ္ေယာက္ေယာက္က ခလုတ္မႏွိပ္ရင္
ႏွစ္ေယာက္လံုး ေသသြားမယ္။
ပထမဆံုးူ ခလုတ္ႏွိပ္တဲ့သူဟာ အျခားတစ္ေယာက္ရဲ႕ အသက္ကို ကယ္ႏိုင္ေပမယ့္
သူကေတာ့ ခ်က္ခ်င္း ေသသြားမယ္၊ သင္ဘာလုပ္မယ္ ထင္သလဲ?



Question 17
သံုးလေလာက္ မ်က္ႏွာ မသစ္ရဘူး၊
သြားမတိုက္ ရဘူး၊
ေခၽြးနံ႔ ေပ်ာက္ေဆးေတာင္ မသံုးရဘူး၊
ဒီအတြက္ ေဒၚလာႏွစ္ေသာင္း ေပးမယ္ဆိုရင္
သင္လက္ခံမလား၊
ဒီအေၾကာင္းကို ဘယ္သူ႔မွလဲ ရွင္းလင္း မျပရဘူး၊
သင့္ရဲ႕ ေရရွည္ အလုပ္အကိုင္ကိုလည္း
မထိခုိက္ဘူး။



Question 18
ေရာဂါဆိုးၾကီးေတြ အားလံုးက
ကင္းေ၀း ပေပ်ာက္ေစမယ္၊
ဒီအတြက္ လက္ေခ်ာင္းတစ္ေခ်ာင္း အျဖတ္ခံရမယ္ဆိုရင္
ခံမလား?



Question 19
သင္ရယ္၊ သင့္အေဖရယ္၊ သင့္ရဲ႕ အရင္းႏွီးဆံုး မိတ္ေဆြရယ္
သံုးေယာက္သား ေတာနက္ထဲမွာ ေလွ်ာက္လည္ေနၾကတယ္။
ဒီလိုလည္ရင္း သင့္အေဖာ္ႏွစ္ေယာက္ဟာ ေျမြသိုက္နဲ႔ တိုးျပီး
အဆိပ္ရွိတဲ့ ေျမႊေတြ အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ကိုက္ခဲတာကို ခံေနရတယ္၊
ေျမြဆိပ္ေျဖေဆး ထိုးမေပးႏိုင္ရင္ အသက္ရွင္ၾကမွာ မဟုတ္ဘူး၊
ေျမြဆိပ္ ေျဖေဆးကလည္း သင့္အိတ္ေထာင္ထဲမွာ တစ္လံုးတည္း ရွိေနတယ္။
သင္ဘယ္သူ႔ကို ေဆးထိုးေပးမလဲ



Question 20
ရက္ရက္ေရာေရာ ရွိလွတဲ့ သန္းၾကြယ္ သူေဌးတစ္ေယာက္က
သင့္ကို ရက္ရက္ေရာေရာ ေငြေပးမယ္။ ဒါေပမယ့္ သင့္အေနနဲ႔ ျမိဳ႕လယ္ေခါင္မွာ
ကားေပၚက ကိုယ္လံုးတီးနဲ႔ ဆင္းျပီး (၄)လမ္း လမ္းေလွ်ာက္ရမယ္။
ျပီးမွ ကားေပၚ ျပန္တက္ရမယ္။
သင္လမ္းေလွ်ာက္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ သင့္ကို
ဘယ္သူကမွ ကိုယ္ထိလက္ေရာက္
ေစာ္ကားေမာ္ကား မလုပ္ၾကဘူးဆိုရင္
သင္လုပ္မွာလား?

Read Users' Comments (6)

ေျဖရဲရင္ေမးၾကည့္(ေကာက္ႏႈတ္ခ်က္)-(၂)

Question 11
အကယ္၍ သင္ႏွင့္ ေစ့စပ္ထားသူက
မေတာ္တဆ ထိခိုက္မႈ ျဖစ္ကာ
ကိုယ္တစ္ပိုင္း ေသသြားသည္ ဆိုပါစို႔၊
ေရွ႕တိုးမလား? ေနာက္ဆုတ္မလား?



Question 12
သင္နဲ႔ သိပ္ရင္းႏွီးတဲ့ လူတစ္ေယာက္ဟာ ေ၀ဒနာ အျပင္းအထန္ ခံစားေနရတယ္။
ကိုယ္တစ္ပိုင္း ေသေနတယ္။
တစ္လေလာက္ဆိုရင္ ကြယ္လြန္ေတာ့မယ္။
သူက သူေသခ်င္လွျပီဆိုျပီး
အဆိပ္ေကၽြးခိုင္းေနတယ္။
အဲဒိလိုဆိုရင္ သင္ ေကၽြးမလား?
အဲဒိလူဟာ သင့္အေဖ ျဖစ္ေနရင္ေကာ?



Question 13
ညနက္နက္မွာ သင္ရဲ႕ကား ရပ္လိုက္တုန္းက ေဘးက အဖိုးတန္ ကားတစ္စီးကို နည္းနည္းေလး ပြတ္တိုက္မိသြားတယ္။
ဘာျဖစ္သြားတယ္ဆိုတာ ဘယ္သူမွ မသိလိုက္ၾကဘူး။
ထိခိုက္မိတာကလည္း အေသးအဖြဲပါ။
ဒါဆိုရင္ အဲဒိကားကို သ မေတာ္တဆ ပြတ္တိုက္မိတဲ့ အေၾကာင္း
ကားပိုင္ရွင္ကို ေျပာျပမလား။?



Question 14
သင့္ရဲ႕ အိမ္ေထာင္ ဖက္ဟာ သင့္ထက္ ပိုေတာ္တဲ့သူ
သင့္ထက္ ပိုေတာ္တဲ့သူ၊ သင့္ထက္ ေခ်ာေမာလွပ ဆြဲေဆာင္မႈ ရွိတဲ့သူ
ျဖစ္ေစခ်င္သလား?



Question 15
တျခားသူ တစ္ေယာက္ ေရွ႕မွာ အေပါ့သြားရဲသလား?



Question 16
သင္နဲ႔ သင္ စြဲစြဲျမဲျမဲ ခ်စ္ကၽြမ္း၀င္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ကို အခန္းတစ္ခန္းစီမွာ
သီျခားခြဲထာမယ္။ သင္တို႔ ေဘးမွာ ခလုတ္တစ္ခုစီ တပ္ထားေပးမယ္။
တစ္နာရီအတြင္းမွာ တစ္ေယာက္ေယာက္က ခလုတ္မႏွိပ္ရင္
ႏွစ္ေယာက္လံုး ေသသြားမယ္။
ပထမဆံုးူ ခလုတ္ႏွိပ္တဲ့သူဟာ အျခားတစ္ေယာက္ရဲ႕ အသက္ကို ကယ္ႏိုင္ေပမယ့္
သူကေတာ့ ခ်က္ခ်င္း ေသသြားမယ္၊ သင္ဘာလုပ္မယ္ ထင္သလဲ?



Question 17
သံုးလေလာက္ မ်က္ႏွာ မသစ္ရဘူး၊
သြားမတိုက္ ရဘူး၊
ေခၽြးနံ႔ ေပ်ာက္ေဆးေတာင္ မသံုးရဘူး၊
ဒီအတြက္ ေဒၚလာႏွစ္ေသာင္း ေပးမယ္ဆိုရင္
သင္လက္ခံမလား၊
ဒီအေၾကာင္းကို ဘယ္သူ႔မွလဲ ရွင္းလင္း မျပရဘူး၊
သင့္ရဲ႕ ေရရွည္ အလုပ္အကိုင္ကိုလည္း
မထိခုိက္ဘူး။



Question 18
ေရာဂါဆိုးၾကီးေတြ အားလံုးက
ကင္းေ၀း ပေပ်ာက္ေစမယ္၊
ဒီအတြက္ လက္ေခ်ာင္းတစ္ေခ်ာင္း အျဖတ္ခံရမယ္ဆိုရင္
ခံမလား?



Question 19
သင္ရယ္၊ သင့္အေဖရယ္၊ သင့္ရဲ႕ အရင္းႏွီးဆံုး မိတ္ေဆြရယ္
သံုးေယာက္သား ေတာနက္ထဲမွာ ေလွ်ာက္လည္ေနၾကတယ္။
ဒီလိုလည္ရင္း သင့္အေဖာ္ႏွစ္ေယာက္ဟာ ေျမြသိုက္နဲ႔ တိုးျပီး
အဆိပ္ရွိတဲ့ ေျမႊေတြ အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ကိုက္ခဲတာကို ခံေနရတယ္၊
ေျမြဆိပ္ေျဖေဆး ထိုးမေပးႏိုင္ရင္ အသက္ရွင္ၾကမွာ မဟုတ္ဘူး၊
ေျမြဆိပ္ ေျဖေဆးကလည္း သင့္အိတ္ေထာင္ထဲမွာ တစ္လံုးတည္း ရွိေနတယ္။
သင္ဘယ္သူ႔ကို ေဆးထိုးေပးမလဲ



Question 20
ရက္ရက္ေရာေရာ ရွိလွတဲ့ သန္းၾကြယ္ သူေဌးတစ္ေယာက္က
သင့္ကို ရက္ရက္ေရာေရာ ေငြေပးမယ္။ ဒါေပမယ့္ သင့္အေနနဲ႔ ျမိဳ႕လယ္ေခါင္မွာ
ကားေပၚက ကိုယ္လံုးတီးနဲ႔ ဆင္းျပီး (၄)လမ္း လမ္းေလွ်ာက္ရမယ္။
ျပီးမွ ကားေပၚ ျပန္တက္ရမယ္။
သင္လမ္းေလွ်ာက္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ သင့္ကို
ဘယ္သူကမွ ကိုယ္ထိလက္ေရာက္
ေစာ္ကားေမာ္ကား မလုပ္ၾကဘူးဆိုရင္
သင္လုပ္မွာလား?

Read Users' Comments (0)

ျပံဳးရယ္မွတ္သား သူတို႔စကား

တေန႔က ေမာင္ေကာင္းထိုက္ (ႏွီးပေဒါ) ရဲ႕ ေထြလီကာလီ စာအုပ္ကို ငွားဖတ္ေတာ့ Aphorism စာတိုေလးေတြ စုထားတဲ့ စာအုပ္ျဖစ္ေနတယ္။ ကမၻာေက်ာ္ပုဂိၢဳလ္ေတြရဲ႕ မထိတထိ၊ ခပ္ေထ့ေထ့ေလး ေျပာထားတဲ့ စာေၾကာင္းတိုေလးေတြဟာ တိုေပမယ့္ ဖတ္လိုက္တာနဲ႔ ကလိကလိ ျဖစ္ျပီး တခ်ိဳ႕ဟာေလးေတြဆို ေနာက္ဆက္တဲြ ေတြးစရာေလးေတြပါ ပါပါတယ္။ တျခား စာအုပ္ေတြမွာလို အေလးအပင္ၾကီးေတြ မဟုတ္ပဲ ခပ္ေထ့ေထ့ ေျပာစကားေတြ ျဖစ္လို႔ ျပံဳးရင္း ရယ္ရင္း မွတ္သားစရာ ေတြ ပါလို႔ ေကာင္းႏိုးရာရာ ေကာက္ႏႈတ္ခ်က္ေလးေတြကို ေ၀မွ်ေပးလိုက္ပါတယ္။

“တကၠသိုလ္ပညာရဲ႕ ေက်းဇူးေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွ မသိဘူးဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္သိလာတယ္”
(ရူးဒီး + ၁၉၂၆ - ၁၉၈၃ + စာေရးဆရာ၊ စီးပြားေရး ပညာရွင္)

“ညံ့တဲ့ ေက်ာင္းသား က်ဴရွင္ယူတယ္၊ လိမၼာတဲ့ေက်ာင္းသား စာစစ္တဲ့လူကို ပိုက္ဆံေပးတယ္”
(မယ္လီဟန္)

“ႏိုင္ငံေရးသမားေတြရဲ႕ ကတိဆိုတာ ဒိန္ခဲမပါတဲ့ ၾကြက္ေထာင္ေခ်ာက္နဲ႔ တူတယ္”
(ကရုတီယဲ)

“သူရဲေကာင္းေတြ လိုေနတယ္ဆိုရင္ အဲဒိႏိုင္ငံဟာ ကံမေကာင္းတဲ့ ႏိုင္ငံပဲ”
( Brecht- ဘရက္ခ္ - ၁၈၅၈ - ၁၉၅၆ + ဂ်ာမန္စာေရးဆရာ)

“နိဗၺာန္ - ႏိႈးစက္နာရီ၊ တနလၤာေန႔နဲ႔ အထက္အရာရွိ မရွိတဲ့ ေနရာ”
(ဒမီထရီ ပတ္ရွ္ေကာ့)

“တခ်ိဳ႕ေမြးကတည္းက ငထံုငထိုင္းအျဖစ္နဲ႔ ေမြးလာတယ္။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ပညာရွိပံုဖမ္းေတာ့မွ ငထံုငထိုင္း ျဖစ္တယ္ဆိုတာ ေပၚေတာ့တယ္”
(အမည္မသိ)

“ျပည္သူ႔ ေမတၱာက လြဲလို႔ အရာခပ္သိမ္းကို ၀ယ္လို႔ရတယ္”
(Merimee- မယ္ရီမင္ + ၁၈၀၃ - ၁၈၇၀ + ျပင္သစ္စာေရးဆရာ)

“မုသားဟာ အမွန္တရား မဟုတ္တာကလြဲလို႔ မုသားနဲ႔ အမွန္တရားၾကားမွာ ဘာျခားနားခ်က္မွ မရွိပါဘူး”
(အမည္မသိ)

“သရုပ္မွန္အႏုပညာ ျဖစ္လာဖို႔အတြက္ ပထမဆံုး လူကို သရုပ္ဖ်က္လိုက္ရတယ္”
(အမည္မသိ)

“ခင္ဗ်ားမွာ ပန္းသီးတစ္လံုး၊ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ပန္းသီးတစ္လံုး ရွိတယ္။ ပန္းသီးခ်င္း လဲလိုက္မယ္ဆိုရင္ ခင္ဗ်ားမွာေရာ ကၽြန္ေတာ့္မွာပါ ပန္းသီးတစ္လံုးစီပဲ ျဖစ္ေနလိမ့္မယ္။ အဲ ခင္ဗ်ားမွာ အေတြးအျမင္ တစ္ခု ကၽြန္ေတာ့ဆီမွာ အေတြးအျမင္ တစ္ခုရွိေနျပီး အဲဒါကို ဖလွယ္လိုက္ရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တစ္ေယာက္ဆီမွာ အေတြးအျမင္ ႏွစ္ခုစီ ျဖစ္လာမွာေပါ့”
(ဘားနက္ေရွာ)

“တစ္ေယာက္တည္းကိုပဲ ခ်စ္တဲ့ ေယာက်္ားဟာ မိန္းမတစ္ေယာက္တည္းကိုပဲ စိတ္ဆင္းရဲေအာင္ လုပ္ႏိုင္တယ္”
(မားလ္ကင္)

“ဉာဏ္ေကာင္းတဲ့ မိန္းမဟာ သူမထံုတယ္၊ ထိုင္းတယ္ဆိုတာ သူမဟာ သူမသိတယ္။”
(အမည္မသိ)

“ကိုယ္မွားတဲ့အခါ မွားေၾကာင္း၀န္ခံရင္ အဲဒိလူဟာ ပညာရွိ၊ အဲမွန္ေနေပမယ့္ မွားေၾကာင္း ၀န္ခံေနရင္ေတာ့ အဲဒိလူဟာ မိန္းမရွိတဲ့လူျဖစ္ရမယ္”
(အမည္မသိ)

“အျမန္ဆံုး ခၽြတ္လို႔ ရတာ မွန္သမွ် ဘာပဲ၀တ္၀တ္ မိန္းမေခ်ာနဲ႔ လိုက္တယ္”
(အမည္မသိ)

“အစားထိုးလို႔ မရတာ မုဆိုးမပဲရွိတယ္”
(အမည္မသိ)

“ေဆးလိပ္ေသာက္ျခင္းဟာ အေမြးစား အေမြခံေတြအတြက္ အက်ိဳးရွိတယ္”
(အမည္မသိ)

“ဖ်ားနာျခင္းျဖင့္ ဆရာ၀န္ေတြကို ကူညီပါ”
(အမည္မသိ)

“ေယာက်္ား အားလံုးဟာ အတူတူပဲလို႔ မိန္းမေတြထင္တယ္၊ အဲဒါ သူတို႔ အင္အားပဲ။ မိန္းမေတြ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ မတူဘူးလို႔ ေယာက်္ားေတြ ထင္တယ္၊ အဲဒါ သူတို႔ကို ဒုကၡေပးတာပဲ”
(ဒီလာဆဲနာ)

“အခ်က္သံုးခ်က္ေၾကာင့္ မတ္ခ္တြိမ္းကို ကၽြန္ေတာ္ၾကိဳက္တယ္
တစ္ - စာေရးေကာင္းတယ္၊
ႏွစ္ - ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျဖေဖ်ာ္မႈေပးတယ္
သံုး - သူေသသြားျပီ”
(ဟဲမင္းေ၀း)

“ေ၀ဖန္ေရး သမားဆိုတာ ကိုယ္ထမင္းစားရဖို႔ အတြက္ တျခားလူ ထမင္းစားခ်င္စိတ္ေပ်ာက္ေအာင္ လုပ္တဲ့သူ”
(အမည္မသိ)

“မိန္းမသာ မရွိရင္ ကမၻာေပၚမွာ ရွိရွိသမွ် ပိုက္ဆံေတြ အားလံုး အဓိပၸါယ္ကင္းမဲ့ သြားၾကလိမ့္မယ္”
(အရစၥတိုတယ္ အိုနားဆစ္)

“လူပ်ိဳၾကီးဟာ အကာအကြယ္ ကင္းမဲ့တဲ့ သတၱ၀ါ။….. ခ်ိဳမွ မရွိပဲ”
(အမည္မသိ)


Read Users' Comments (0)

လူႏွင့္အေရျပားေအာက္က အမွန္တရားမ်ား

လူႏွင့္ မ်က္ႏွာဖံုး


တခါတေလ လူေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာဖံုးေတြ ကြာက်သြားတဲ့အခါ အဲဒိေအာက္က မ်က္ႏွာအမ်ိဳးမ်ိဳးကို ေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။ တခ်ိဳ႕မ်က္ႏွာေတြက ခ်ဥ္တယ္။ တခ်ိဳ႕က ခါးသီး႐ႈံ႕တြေနတယ္။ တခ်ိဳ႕က မဲ့ရြဲ႕ေနတယ္။ တခ်ိဳ႕မ်က္ႏွာေတြက ေအးစက္စက္ႏိုင္တယ္။ တကယ့္ကိုျငိမ္ဆိမ္လြန္းတဲ့ မ်က္ႏွာဖံုးေတြ ေနာက္မွာေတာင္မွ ရြံစရာလူ႔က်င့္၀တ္ ေဖာက္မယ့္ မ်က္ႏွာေပါက္မ်ိဳးေတြေတာင္ တခါတရံ တအံ့တၾသ ေတြ႕ႏိုင္ပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ရဲ႕ မ်က္ႏွာဖံုး အေပၚယံေတြက အသိဉာဏ္ပကာသနေတြ လူမသိေအာင္ ဖံုးႏိုင္တယ္။ အသိဉာဏ္ရွိတဲ့ တကယ့္ပညာရွိတစ္ေယာက္ရဲ႕ ျပယုဂ္ဟာ လူမျမင္ကြယ္ရာမွာမွာလဲ လူျမင္ကြင္းမွာ ကဲ့သို႔ မိမိအတၱကိုပယ္သတ္ ႏိုင္ရပါမယ္။ ေလာကမွာ ေၾကာက္စရာ ေကာင္းတာက လူဆိုးသူခိုးေတြ မဟုတ္ပါဘူး။ တကယ္ဆိုးမိုက္တဲ့ သူေတြဟာ သူတို႔ဟာ သူတို႔ဆိုးမိုက္ျပီးသားမို႔ ထင္ရွားေနျပီးသားပါ။ အဲဒိလူဆိုး သူခိုးထက္ ပိုေၾကာက္စရာ ပိုေက်ာခ်မ္းစရာေကာင္းတာက အေပၚယံအေရျခံဳ ေၾကာင္သူေတာ္မ်ားပါပဲ။ ပညာရွိဆိုတာ ထမင္းစားျပီးတဲ့ခါ လက္ေဆးကာ သုတ္စရာအ၀တ္မရွိခဲ့ရင္ လူကြယ္ရာျဖစ္ေနရင္ေတာင္မွ ဘယ္ေတာ့မွ ကိုယ့္ပုဆိုးကိုယ္ ျပန္မသုတ္ပါဘူး။ ဒါက ၾကားဖူးနား၀ေလးပါ။ ရိုးရွင္းေပမယ့္ သူ႔ေနာက္မွာ အေတြးေတြ တပံုၾကီးပါပါတယ္။ အသိဉာဏ္ဆိုတာ ခံယူတတ္ရင္ လိုသလိုလုပ္ယူလို႔႔ရေပမယ့္ အရိုးစြဲေနတဲ့ ဗီဇေလးေတြကေတာ့ တခါတရံ မဖံုးႏိုင္ မဖိႏိုင္ ေပၚေပၚလာတတ္ပါတယ္။ အဲဒါဟာ ဘယ္ေတာ့မွ လုပ္ယူျပီးျပင္လို႔ မရတာမ်ားပါတယ္။ ျပင္ဖို႔လဲေတာ္ေတာ္ခဲယဥ္းလိမ့္မယ္။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ သိအံုးမွ။


ဒီလိုစိတ္မ်ိဳးဟာ တနည္းအားျဖင့္ လူေတြရဲ႕အတြင္းစိတ္မွာ ခုိကပ္ပုန္းေအာင္းေနတဲ့ ဘီလူးသရဲစိတ္ (ဆိုလိုတာ ေၾကာက္စရာေကာင္းေသာ၊ ဘာကိုမွမၾကည့္တတ္ တခါတရံ မိမိအတၱတစ္ခုတည္းအတြက္နဲ႔ ေအာက္တန္းက်ရဲေသာ စိတ္) မ်ိဳး ျဖစ္ပါတယ္။ အတြင္းစိတ္ထဲက အညစ္အေၾကးေတြဟာ အျပင္စိတ္က မသိလိုက္ဖာသာ စုပ္ယူလိုက္တဲ့ဟာေတြျဖစ္ပါတယ္။ စိတ္ပညာ သေဘာတရားေတြနဲ႔ ေျပာရင္ေတာ့ နဲနဲရႈပ္သြားပါလိမ့္မယ္။ ထားပါေတာ့။ တခါတေလ ကိုယ္ဘယ္လိုမွ မထင္မွတ္ထားေသာ ခပ္ညစ္ညစ္ ပတ္ပတ္ အေတြးမ်ိဳးကို အဲဒိလို မ်က္ႏွာဖံုးစြပ္လူေတြက လက္ရဲဇက္ရဲ လုပ္တတ္ေလ့ရွိၾကပါတယ္။ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရဲ႕ အျပဳအမူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ေျပာတဲ့အေျပာနဲ႔ အလုပ္နဲ႔လြဲေနတတ္တာမ်ားပါတယ္။ လူေရွ႕သူေရွ႕မွာေျပာေနတဲ့ စကားလံုးၾကီးက်ယ္ေတြဟာ တကယ့္လက္ေတြ႕သူတို႔အမူအက်င့္ေတြနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ေလး အလွမ္းေ၀းေနတာေတြ ေတြ႕ႏိုင္ပါတယ္။ စာၾကီးေပၾကီး ဒႆနေတြဘာေတြ ဖတ္လဲဖတ္ပဲရွိမွာပါ။ စုပ္ယူမႈ (absorb) မရွိရင္ အလကားပါပဲ။ အေတြးအေခၚစာအုပ္ၾကီး ဖတ္ျပီး ျပီးသာ ျပီးသြားမယ္။ သူ႔အတြက္ အတြင္းက်က် ေတြးေခၚစုပ္ယူ ႏိုင္စြမ္းမရွိရင္ အက်ိဳးမရွိႏိုင္ပါဘူး။ ဒါမ်ိဳးက အေရအတြက္သာ ရွိျပီး ကိုယ့္အတြက္ အရည္အခ်င္းေတြ ျပန္မရတတ္တာမ်ိဳးပါ။ အေပၚယံအေဆာင္ အေယာင္ဆိုတာ မျမဲျခင္းေတြပါ ဆိုတာ ဟိုးဗုဒၶေခတ္ထဲက ၾကားဖူးလာတဲ့ ရိုးအီေနတဲ့ ဓမၼအျမင္ပါ။ ဒါေပမယ့္ ဒါကိုပဲ သိသာသိျပီး ေသခ်ာမျမင္ႏုိင္တာေတာ့ တမ်ိဳးေတာ့ ေတြးရခက္တာေပါ့ေလ။


ဒီေနရာမွာ အတြင္းစိတ္ရိုင္းေတြကို မဖံုးႏိုင္တဲ့သူက်ေတာ့ ရိုးသားလို႔ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ေျပာရရင္ သူ႔ရဲ႕ဟန္ေဆာင္တတ္တဲ့ အေပၚယံမ်က္ႏွာဖံုး အမ်ိဳးအစားမေကာင္းလို႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ မ်က္ႏွာဖံုးဆိုတာ ဘယ္သူမွ အျမဲတမ္းစြပ္ထားႏိုင္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ တခ်ိန္ခ်ိန္ ေတာ့ ျပန္ခၽြတ္ရတာပဲ။ မယံုရင္ ေသခ်ာစူးစိုက္ၾကည့္ပါ။ လူဆိုတာ ကိုယ္နဲ႔ မ်က္ႏွာဖံုးခ်င္းတူသူေတြကိုပဲ ေရြးေပါင္းတတ္က်တယ္။ ေသခ်ာေရြးခ်ယ္ စရာမလိုပဲကို သူ႔ဟာသူ မသိစိတ္က ေရြးသြားတတ္ပါတယ္။ အရင္ဆံုးသင့္မွာ မ်က္ႏွာဖံုးရွိမရွိ အရင္ စမ္းသပ္ၾကည့္ပါ။ စမ္းသပ္လို႔ ခြဲျခမ္းၾကည့္လို႔ မသိႏိုင္ဘူးဆိုရင္ေတာ့ သင့္သူငယ္ခ်င္း၊ သင့္မိတ္ေဆြရဲ႕ မ်က္ႏွာဖံုးကြာက်ခ်ိန္ကို သတိထားၾကည့္ပါ။ အဲဒိအခါ သူ႔မ်က္ႏွာဖံုးေအာက္က သင္ဘယ္လိုမွ မထင္ထားတဲ့ သူ႔မ်က္ႏွာစစ္ၾကီး ေပၚလာပါလိမ့္မယ္။ သူ႔မွာေတာင္ မ်က္ႏွာဖံုးရွိေနမွေတာ့ ကိုယ့္မွာလဲ ရွိဖို႔က်ိန္းေသေနျပီ။ အတြင္းမ်က္ႏွာစစ္ၾကီးကေတာင္ နဲနဲသြားတူတဲ့ အခ်က္ေတြ ရွိခ်င္ရွိႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။ အဲကိုယ့္မွာ မ်က္ႏွာဖံုးတခု ရွိျပီလို႔ သိရင္ေတာ့ အခ်ိန္မွီခၽြတ္ရင္ခၽြတ္ မခၽြတ္ရင္ေတာ့ တခ်ိန္ခ်ိန္ သင္မ်က္ႏွာဖံုး ခဏခၽြတ္တဲ့ ခ်ိန္တစ္ေယာက္ေယာက္ ဒါမွမဟုတ္ အမ်ားက ျမင္သြားလို႔ကေတာ့ သင္လဲ လူေတြထဲက (သူတို႔လိုပဲ) ထူးမျခားနား လူ႔အႏၶတစ္ေယာက္ပဲ ျဖစ္ျပီလို႔မွတ္။ လူေတြက ေကာင္းတဲ့ အခ်က္သာ ေက်ာ္ခ်င္ေက်ာ္သြားမယ္။ ဒါမ်ိဳးက် ေသခ်ာ ဂရုတစိုက္ရွိၾကလိမ့္မယ္။ အဲဒိေတာ့ ကိုယ့္မွာ မ်က္ႏွာဖံုးရွိျပီလို႔ သိတဲ့ခ်ိန္ကစျပီး ေက်းဇူးျပဳ၍ စုတ္ျဖဲပစ္လိုက္ပါ။ အတြင္းမ်က္ႏွာၾကီးကို ၾကည္လင္ေနေအာင္ ေဆးေၾကာပစ္ပါ။ေျပာျပီးျပီပဲ မ်က္ႏွာဖံုးဆိုတာ ၾကာၾကာစြပ္ထားလို႔ ရတဲ့ အရာမဟုတ္ဘူးဆိုတာ …..။

Read Users' Comments (1)comments

အဘိုးၾကီး ဟုိမိုစမ္ (၁)

စာေရးသူ။ ။ ဘသန္း (ဓမၼိက)
ကိုးကား။ ။ ေယာနသံစင္ေရာ္ (ျမန္မာျပန္) စာအုပ္၏ ေနာက္ဆက္တြဲ(Homosan-Hans Earl Ricrikar)

အဘိုးၾကီး ဟုိမိုစမ္



၀ိရိယဟူေသာ ေတာင္ၾကီးသတတ္။ ထိုေတာင္ထိပ္၌ သစၥာရဲတိုက္ၾကီးဟု ေခၚတြင္ေသာ ရဲတိုက္တစ္ခုသည္တ၀င္း၀င္း လက္လွ်က္ရွိ၏။ ေတာင္ေျခရင္းတြင္မူ ဟုိမိုစမ္ အမည္ရွိေသာ သူေတာင္းစား အဖိုးအို တစ္ေယာက္ေနထိုင္ေလသည္။


ဟိုမိုစမ္သည္ ၀မ္းေရးသက္သက္မွ တစ္ပါး အျခားမည္သည့္ အေရးကိုမွ် ဂရုမစိုက္။ ဟိုမိုစမ္သည္ မည္သည့္အခါမွ် ငတ္မြတ္သည္ဟူ၍ မရွိ။ လူအမ်ားသည္ အရာရာကို ဦးေခါင္းျဖင့္ စဥ္းစားဆင္ျခင္ ဆံုးျဖတ္ေလ့မရွိဘဲ ၀မ္းေခါင္းျဖင့္သာလွ်င္ စဥ္းစားဆင္ျခင္ ဆံုးျဖတ္ေလ့ရွိၾကကုန္၏။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ ဟိုမိုစမ္ကို လူအမ်ားက ခ်စ္ခင္ၾကသည္။ လူ႔အဖိုးတန္တစ္ေယာက္ဟု သေဘာထားၾကေလသည္။


ေတာင္ၾကီးသည္ ၀ီရိယ ဟူေသာ အမည္ႏွင့္ လိုက္ပါေပ၏။ ၾကီးစြာေသာ လုံ႔လဥႆဟျဖင့္ သာလွ်င္ ထိုေတာင္ကို တက္ႏိုင္၏။


ဟိုမိုစမ္ႏွင့္ သူ႔အေပါင္းအေဖာ္တို႔သည္ စာေရးေသာက္ေရးအတြက္ဆိုလွ်င္ မည္သို႔ေသာ အလုပ္ကိုမဆို လက္မရြံ႕လက္မတြန္႕သူမ်ား ျဖစ္ေသာ္ျငားလည္း ေတာင္တက္ျခင္းအလုပ္ကိုမူ အားအင္ျဖဳန္းတီးမႈဟု ထင္မွတ္ၾကသည္။ ေတာင္ထိပ္ေပၚရွိ ရဲတိုက္ၾကီးကို မေရာက္ဖူး မျမင္ဖူးလွ်င္လည္း ကိစၥမရွိ၊ ေရာက္ဖူးျမင္ဖူး၍လည္း ဘာမွ် အေၾကာင္းမထူး။ ရဲတိုက္ၾကီးသည္ တိုက္အိုတိုက္ပ်က္ၾကီး တစ္ခုတည္းသာတည္း။ သူတို႔လည္း တိုက္အိုတိုက္ပ်က္ၾကီး မ်ားကိုျမင္ဖူးခဲ့ေပါင္း မ်ားလွျပီ။ တိုက္အို တိုက္ပ်က္မ်ားဟူသည္ ဘရမ္ဒီမေသာက္ႏိုင္၍ အားအားေန ဖဲကစားေနၾကရသည့္ အမယ္အိုၾကီးမ်ားအဖို႔သာ ျဖစ္သည္။


“ငါထမင္းအ၀စားေနရတဲ့အခါ ငါဘာလုပ္ေနလို႔ ငါဘာျဖစ္မလဲဆိုတာ ငါသိေနတယ္ကြ။ ေတာင္တက္တဲ့အလုပ္ဆိုတာ ကေတာ့ ဘာလို႔လုပ္ဘာျဖစ္မယ္မွန္းမသိရတဲ့ အလုပ္မ်ိဳးပါကြယ္” ဟူေသာ စကားမ်ားမွာ ထိုဖုန္းေတာင္းယာစား ေလာကတြင္ လူသိအမ်ားဆံုး လက္သံုးစကားမ်ားျဖစ္၏။


တစ္ညတစ္၌ ဟိုမိုစမ္သည္ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ေကာင္းေသာ အိပ္မက္ကို ျမင္မက္ေလ၏။ သူတုိ႔ သူေတာင္းစား အုပ္စု၏ ေခါင္းေဆာင္ေရွ႕တြင္ တရားစစ္ေဆးခံေနရသည္ဟု မက္ျခင္းျဖစ္၏။ အိပ္ရာမွ တုန္တုန္ယင္ယင္ျဖင့္ လန္႔ႏိုး၏။ သူလည္ကုပ္ေပၚသို႔ အခ်ိန္မေရြး ပုဆိန္ဖ်ားၾကီး ေရာက္ေတာ့မည္ဟု လည္းေကာင္း၊ လူထုလူေတာထဲ ေနသူမ်ားသည္ လူတို႔ကို စီရင္ဆံုးျဖတ္သည့္ တရားဥပေဒ လက္ေအာက္တြင္ ေနရျပီး ထိုတရားဥပေဒ၏ ယဇ္ေကာင္မ်ားသာ ျဖစ္၍ လူေတာထဲမွ ထြက္ခြာ၍ လူထုအထက္သို႔ လွမ္းေက်ာ္တက္ႏိုင္ သူမ်ားသာလွ်င္ လူအျဖစ္ ဆက္လက္ေနႏိုင္မည္ဟု လည္းေကာင္း ျမင္မက္ခဲ့သည့္ နမိတ္မ်ားကို ဖတ္လွ်က္ အထိတ္တလန္႕ျဖစ္ေနရွာသည္။


“ တက္ကြ တက္ကြ” ဟို သူကိုယ္သူ ေျပာေနမိ၏။ လူအုပ္အထက္ ေက်ာ္တက္ရန္လမ္းမွာ တစ္လမ္းထဲရွိ၏။ လူထုလည္း ထုိလမ္းကို မႏွစ္ျမိဳ႕ၾက။ ထိုလမ္းသည္ကား ၀ီရိယဟူေသာ ေတာင္ေပၚသို႔ တက္ေသာလမ္းေပတည္း။


“ခင္ဗ်ားၾကီး ၀ီရိယထုတ္ရမယ္ဆိုရင္ ဒီမွာပဲေနျပီး ထုတ္စမ္းပါ၊ ရိုးရိုးသားသားထမင္း ရွာစားပါ၊ ဒီမွာဆိုရင္ ခင္ဗ်ားကို ခင္ဗ်ား ဘယ္ေရာက္ေနမွန္းသိေနတာဗ်၊ ဒီမွာ စားစရာေသာက္စရာလဲ ရွိေနတာပဲ မဟုတ္လား၊ အစားအေသာက္ထက္ ဘယ္ဟာကမ်ား ပိုျပီး အေရးၾကီးေသးလဲ” ဟု ဟိုမိုစမ္၏ သားက အဘိုးၾကီးအား အျပစ္ဆိုေလသည္။


“ဟ မင္းတို႔ငါတို႔ဟာ စားဖို႔ေသာက္ဖို႔အတြက္သာ လူလာျဖစ္ေနၾကရတာလားကြယ့္” ဟု ဟိုမိုစမ္က စဥ္းစဥ္းစားစား ေမးလိုက္သည္ကို သူ႔သားက ေျပာင္ရယ္ရယ္ေလ၏။


“ေတြးေတြး၊ ဆက္ျပီးေတြးေနေပါ့ဗ်ာ၊ ခင္ဗ်ားၾကီးဟာ ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ အလုပ္အကိုင္ၾကီးေတြကို လုပ္ႏိုင္မယ့္ လူၾကီးတစ္ေယာက္ကိုဗ်၊ ခင္ဗ်ားဟို.. ဗိုက္ပူၾကီး ဦးေပၚစက္ ကို သြားသတ္ျပီး သူ႔ပိုက္ဆံေတြကို ဒီယူခဲ့ပါလား၊ အဲဒီလိုလုပ္တာကမွ အက်ိဳးရွိအံုးမယ္၊ က်ဳပ္တို႔လူဘ၀ ဘာျဖစ္လို႔ ဘယ့္အတြက္ ရလာၾကလဲ ဆိုတာကို ေတြးၾကံဖို႔ လိုတယ္ဆိုတဲ့ စကားကေတာ့ လြန္လြန္းသဗ်ာ၊ ခင္ဗ်ားပဲ ဆက္ေတြးေနစမ္းပါ၊ ဆက္ၾကံေနစမ္းပါ” ဟု
သူ႔သားအား ႏႈတ္လွန္ထိုးေလသည္။ ဟိုမိုစမ္၏သားသည္ ထိုသို႔ေျပာရင္း ယားယံသည့္ေနရာကို ကုတ္လွ်က္ သေရာ္ျပံဳးျပံဳးကာ ေခါင္းတခါခါလုပ္ေန၏။ ထို႔ေနာက္ ထမင္းစာလာသျဖင့္ အဘိုးၾကီးထံမွ ခြာေလသည္။


ေတာင္ေပၚမွ ေအာက္သို႔ငံု႔ၾကည့္သူမ်ား၏ မ်က္စိမ်ားသည္ ပြင့္လင္းကုန္၏။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ ထိုသူတို႔သည္ က်ိန္စာသင့္သူမ်ားႏွင့္ တူ၏။


ဤစကားမ်ားသည္ ေရွးေရွးအခ်ိန္တုန္းက လူတိုင္းလိုလို သိရွိၾကသည့္ စကားမ်ားျဖစ္သည္။ ယခုမူ မည္သူမွ် ဤစကားမ်ားကို နားမလည္ေတာ့ေခ်။ အခ်ည္းႏွီးစကားမ်ားသာ ျဖစ္ေန၏။ ၀ီရိယ ေတာင္ၾကီးကို တက္ရန္ သႏိၷ႒ာန္ ခ်ျပီးေသာ ဟိုမိုစမ္သည္ပင္ ထိုစကားစုမ်ား၏ အဓိပၸါယ္ကို နားမလည္ေခ်။


ေတာင္ေပၚတြင္ဘာကိုမ်ား ေတြ႔ရပါလိမ့္။ တခုခုေတာ့ ဧကႏၷရွိရမွာပဲ။


ဟိုမိုစမ္သည္ ေတြ႔ရမည့္အရာကို အမ်ိဳးမ်ိဳးစိတ္ကူးယဥ္ၾကည့္ေသာ္လည္း ေက်နပ္မႈမရ။ သို႔ေသာ္လည္း ဘာမွ်မရွိဟု လူအမ်ားထင္သလို မူမျဖစ္ႏိုင္၊ တခုခုေတာ့ ရွိကိုရွိရမည္ဟု သူ႔စိတ္ထဲ အလိုလိုၾကိဳတင္ သိရွိေနသေယာင္ ျဖစ္၏။


က်မ္းဂန္မ်ားတြင္လည္း ယခုဆို လတၱံ႕ပါအတိုင္း ပါရွိေန၏။ ေရွးေရွးတုန္းက လူအမ်ားသည္ ထိုေတာင္ေပၚသို႔ တက္ဖူးၾက၏။ ေတာင္ေပၚေရာက္ျပီး ျပန္လာေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ားကို သူေတာ္စင္ သူေတာ္မြန္မ်ားဟု အမ်ားက သမုတ္ၾက၏။ ထိုပုဂၢဳိလ္မ်ားကို အမ်ားက ယခင္ကဲ့သို႔ “မိတ္ေဆြ” ဟု မေလးမစား မေခၚ၀ံ့ၾက။ ထိုပုဂၢိဳလ္မ်ားသည္ ဆင္းရဲဒုကၡကင္းသူမ်ားျဖစ္၍ က်န္အျခားလူမ်ားမူကား ဆင္းရဲဒုကၡရွိသူခ်ည္းျဖစ္၏။


ဟိုမိုစမ္သည္ ေတာင္ေပၚသို႔တက္ရန္ျဖစ္ေနေလျပီ။ လူထုအဆင့္မွ ေျခတစ္လွမ္းခန္႔ပင္ျဖစ္ျဖစ္ ေက်ာ္လြန္သြားႏိုင္ရန္ စိတ္တံုးတံုးခ်ျပီးသားျဖစ္ေန၏။


ဟိုမိုစမ္သည္ ေတာင္သို႔ခ်ဥ္းကပ္၏။ မိုးသည္ ေတာင္ထိပ္ကို တိမ္အိတ္စြတ္ထား၏။ အဘိုးၾကီးသည္ ေတာင္ထက္သို႔ တက္လွမ္းေလျပီ။ တစ္နာရီျပီး တစ္နာရီ၊ တစ္ေန႔ျပီး တစ္ေန႕၊ တစ္ပတ္ျပီး တစ္ပတ္၊ တစ္ႏွစ္ျပီး တစ္ႏွစ္ခ်ီတက္ကာေန၏။ သို႔ေသာ္လည္း ခရီးမည္မွ်တြင္ေလျပီကို ေနာက္သို႔လွည့္ၾကည့္တိုင္း လွည့္ၾကည့္တိုင္း ေျခတစ္လွမ္းမွ်ပင္ ခရီးမတြင္ေသးသည္ကို အထိတ္တလန္႔ေတြ႔ေတြ႔ေနရ၏။ ခရီးမတြင္ရုံသာမက သူ၏မူလေလာက ေဟာင္းႏွင့္ ပို၍ပို၍ နီးလာေနသည္ကိုသာ ေတြ႔ေနရေလသည္။


အတန္ၾကာလတ္ေသာ္ ေလာကေဟာင္းသည္ ပို၍ ၾကည္လင္လာ၏။ အထက္သို႔ေရာက္ေလေလ အိမ္မ်ား၏ နံရံတံတိုင္းမ်ား၊ လူ႔ႏွလံုးသားမ်ား၊ လူ႔ေသာကမ်ား စသည္တို႔ကိုပင္ ေဖာက္ထြင္း၍ ျမင္ေလ၏။ ေလာကေဟာင္းကို စြန္႔လိုေသာ ဆႏၵမွာလည္း ေလ်ာ့၍ေလ်ာ့၍ လာေလေလျဖစ္၏။ သို႔ေသာ္လည္း ဟိုမိုစမ္သည္ ျမင့္သည္ထက္ျမင့္ေအာင္ မွန္မွန္ၾကီး ခ်ီတက္ေန၏။ သူ႔၌ျဖစ္ေပၚလာမည့္ အသိဉာဏ္အလင္း၏ သတၱိအရွိန္သည္ ေျခလွမ္းတိုင္းလွမ္းတိုင္း ပို၍ပို၍ တိုးလာသည္။ သူ႔ကို ရည္မွန္းခ်က္အဆံုးဆိုသည္ႏွင့္ နီးကပ္လာေအာင္ စြမ္းေဆာင္သည့္ အရာမ်ားကား အခ်ိန္လည္း မဟုတ္၊ အလုိရမၼက္ ဆႏၵရာဂလည္း မဟုတ္ဘဲ သူ႔ေျခလွမ္းမ်ားသာလွ်င္တည္း။ သူသည္ေလာကေဟာင္းႏွင့္ ကပ္ပင္ကပ္လွ်က္ ရွိေသာ္လည္း ေလာကေဟာင္း၏ ဒုကၡမ်ားမွာမူ ကင္းေ၀းလာ၏။ သူကဤအျဖစ္ကို သူမ်ားအားေျပာျပရာ မည္သူ႔မွ်နားမလည္ၾက။


Read Users' Comments (0)

အဘိုးၾကီး ဟုိမိုစမ္ (၁)

စာေရးသူ။ ။ ဘသန္း (ဓမၼိက)
ကိုးကား။ ။ ေယာနသံစင္ေရာ္ (ျမန္မာျပန္) စာအုပ္၏ ေနာက္ဆက္တြဲ(Homosan-Hans Earl Ricrikar)

အဘိုးၾကီး ဟုိမိုစမ္



၀ိရိယဟူေသာ ေတာင္ၾကီးသတတ္။ ထိုေတာင္ထိပ္၌ သစၥာရဲတိုက္ၾကီးဟု ေခၚတြင္ေသာ ရဲတိုက္တစ္ခုသည္တ၀င္း၀င္း လက္လွ်က္ရွိ၏။ ေတာင္ေျခရင္းတြင္မူ ဟုိမိုစမ္ အမည္ရွိေသာ သူေတာင္းစား အဖိုးအို တစ္ေယာက္ေနထိုင္ေလသည္။


ဟိုမိုစမ္သည္ ၀မ္းေရးသက္သက္မွ တစ္ပါး အျခားမည္သည့္ အေရးကိုမွ် ဂရုမစိုက္။ ဟိုမိုစမ္သည္ မည္သည့္အခါမွ် ငတ္မြတ္သည္ဟူ၍ မရွိ။ လူအမ်ားသည္ အရာရာကို ဦးေခါင္းျဖင့္ စဥ္းစားဆင္ျခင္ ဆံုးျဖတ္ေလ့မရွိဘဲ ၀မ္းေခါင္းျဖင့္သာလွ်င္ စဥ္းစားဆင္ျခင္ ဆံုးျဖတ္ေလ့ရွိၾကကုန္၏။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ ဟိုမိုစမ္ကို လူအမ်ားက ခ်စ္ခင္ၾကသည္။ လူ႔အဖိုးတန္တစ္ေယာက္ဟု သေဘာထားၾကေလသည္။


ေတာင္ၾကီးသည္ ၀ီရိယ ဟူေသာ အမည္ႏွင့္ လိုက္ပါေပ၏။ ၾကီးစြာေသာ လုံ႔လဥႆဟျဖင့္ သာလွ်င္ ထိုေတာင္ကို တက္ႏိုင္၏။


ဟိုမိုစမ္ႏွင့္ သူ႔အေပါင္းအေဖာ္တို႔သည္ စာေရးေသာက္ေရးအတြက္ဆိုလွ်င္ မည္သို႔ေသာ အလုပ္ကိုမဆို လက္မရြံ႕လက္မတြန္႕သူမ်ား ျဖစ္ေသာ္ျငားလည္း ေတာင္တက္ျခင္းအလုပ္ကိုမူ အားအင္ျဖဳန္းတီးမႈဟု ထင္မွတ္ၾကသည္။ ေတာင္ထိပ္ေပၚရွိ ရဲတိုက္ၾကီးကို မေရာက္ဖူး မျမင္ဖူးလွ်င္လည္း ကိစၥမရွိ၊ ေရာက္ဖူးျမင္ဖူး၍လည္း ဘာမွ် အေၾကာင္းမထူး။ ရဲတိုက္ၾကီးသည္ တိုက္အိုတိုက္ပ်က္ၾကီး တစ္ခုတည္းသာတည္း။ သူတို႔လည္း တိုက္အိုတိုက္ပ်က္ၾကီး မ်ားကိုျမင္ဖူးခဲ့ေပါင္း မ်ားလွျပီ။ တိုက္အို တိုက္ပ်က္မ်ားဟူသည္ ဘရမ္ဒီမေသာက္ႏိုင္၍ အားအားေန ဖဲကစားေနၾကရသည့္ အမယ္အိုၾကီးမ်ားအဖို႔သာ ျဖစ္သည္။


“ငါထမင္းအ၀စားေနရတဲ့အခါ ငါဘာလုပ္ေနလို႔ ငါဘာျဖစ္မလဲဆိုတာ ငါသိေနတယ္ကြ။ ေတာင္တက္တဲ့အလုပ္ဆိုတာ ကေတာ့ ဘာလို႔လုပ္ဘာျဖစ္မယ္မွန္းမသိရတဲ့ အလုပ္မ်ိဳးပါကြယ္” ဟူေသာ စကားမ်ားမွာ ထိုဖုန္းေတာင္းယာစား ေလာကတြင္ လူသိအမ်ားဆံုး လက္သံုးစကားမ်ားျဖစ္၏။


တစ္ညတစ္၌ ဟိုမိုစမ္သည္ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ေကာင္းေသာ အိပ္မက္ကို ျမင္မက္ေလ၏။ သူတုိ႔ သူေတာင္းစား အုပ္စု၏ ေခါင္းေဆာင္ေရွ႕တြင္ တရားစစ္ေဆးခံေနရသည္ဟု မက္ျခင္းျဖစ္၏။ အိပ္ရာမွ တုန္တုန္ယင္ယင္ျဖင့္ လန္႔ႏိုး၏။ သူလည္ကုပ္ေပၚသို႔ အခ်ိန္မေရြး ပုဆိန္ဖ်ားၾကီး ေရာက္ေတာ့မည္ဟု လည္းေကာင္း၊ လူထုလူေတာထဲ ေနသူမ်ားသည္ လူတို႔ကို စီရင္ဆံုးျဖတ္သည့္ တရားဥပေဒ လက္ေအာက္တြင္ ေနရျပီး ထိုတရားဥပေဒ၏ ယဇ္ေကာင္မ်ားသာ ျဖစ္၍ လူေတာထဲမွ ထြက္ခြာ၍ လူထုအထက္သို႔ လွမ္းေက်ာ္တက္ႏိုင္ သူမ်ားသာလွ်င္ လူအျဖစ္ ဆက္လက္ေနႏိုင္မည္ဟု လည္းေကာင္း ျမင္မက္ခဲ့သည့္ နမိတ္မ်ားကို ဖတ္လွ်က္ အထိတ္တလန္႕ျဖစ္ေနရွာသည္။


“ တက္ကြ တက္ကြ” ဟို သူကိုယ္သူ ေျပာေနမိ၏။ လူအုပ္အထက္ ေက်ာ္တက္ရန္လမ္းမွာ တစ္လမ္းထဲရွိ၏။ လူထုလည္း ထုိလမ္းကို မႏွစ္ျမိဳ႕ၾက။ ထိုလမ္းသည္ကား ၀ီရိယဟူေသာ ေတာင္ေပၚသို႔ တက္ေသာလမ္းေပတည္း။


“ခင္ဗ်ားၾကီး ၀ီရိယထုတ္ရမယ္ဆိုရင္ ဒီမွာပဲေနျပီး ထုတ္စမ္းပါ၊ ရိုးရိုးသားသားထမင္း ရွာစားပါ၊ ဒီမွာဆိုရင္ ခင္ဗ်ားကို ခင္ဗ်ား ဘယ္ေရာက္ေနမွန္းသိေနတာဗ်၊ ဒီမွာ စားစရာေသာက္စရာလဲ ရွိေနတာပဲ မဟုတ္လား၊ အစားအေသာက္ထက္ ဘယ္ဟာကမ်ား ပိုျပီး အေရးၾကီးေသးလဲ” ဟု ဟိုမိုစမ္၏ သားက အဘိုးၾကီးအား အျပစ္ဆိုေလသည္။


“ဟ မင္းတို႔ငါတို႔ဟာ စားဖို႔ေသာက္ဖို႔အတြက္သာ လူလာျဖစ္ေနၾကရတာလားကြယ့္” ဟု ဟိုမိုစမ္က စဥ္းစဥ္းစားစား ေမးလိုက္သည္ကို သူ႔သားက ေျပာင္ရယ္ရယ္ေလ၏။


“ေတြးေတြး၊ ဆက္ျပီးေတြးေနေပါ့ဗ်ာ၊ ခင္ဗ်ားၾကီးဟာ ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ အလုပ္အကိုင္ၾကီးေတြကို လုပ္ႏိုင္မယ့္ လူၾကီးတစ္ေယာက္ကိုဗ်၊ ခင္ဗ်ားဟို.. ဗိုက္ပူၾကီး ဦးေပၚစက္ ကို သြားသတ္ျပီး သူ႔ပိုက္ဆံေတြကို ဒီယူခဲ့ပါလား၊ အဲဒီလိုလုပ္တာကမွ အက်ိဳးရွိအံုးမယ္၊ က်ဳပ္တို႔လူဘ၀ ဘာျဖစ္လို႔ ဘယ့္အတြက္ ရလာၾကလဲ ဆိုတာကို ေတြးၾကံဖို႔ လိုတယ္ဆိုတဲ့ စကားကေတာ့ လြန္လြန္းသဗ်ာ၊ ခင္ဗ်ားပဲ ဆက္ေတြးေနစမ္းပါ၊ ဆက္ၾကံေနစမ္းပါ” ဟု
သူ႔သားအား ႏႈတ္လွန္ထိုးေလသည္။ ဟိုမိုစမ္၏သားသည္ ထိုသို႔ေျပာရင္း ယားယံသည့္ေနရာကို ကုတ္လွ်က္ သေရာ္ျပံဳးျပံဳးကာ ေခါင္းတခါခါလုပ္ေန၏။ ထို႔ေနာက္ ထမင္းစာလာသျဖင့္ အဘိုးၾကီးထံမွ ခြာေလသည္။


ေတာင္ေပၚမွ ေအာက္သို႔ငံု႔ၾကည့္သူမ်ား၏ မ်က္စိမ်ားသည္ ပြင့္လင္းကုန္၏။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ ထိုသူတို႔သည္ က်ိန္စာသင့္သူမ်ားႏွင့္ တူ၏။


ဤစကားမ်ားသည္ ေရွးေရွးအခ်ိန္တုန္းက လူတိုင္းလိုလို သိရွိၾကသည့္ စကားမ်ားျဖစ္သည္။ ယခုမူ မည္သူမွ် ဤစကားမ်ားကို နားမလည္ေတာ့ေခ်။ အခ်ည္းႏွီးစကားမ်ားသာ ျဖစ္ေန၏။ ၀ီရိယ ေတာင္ၾကီးကို တက္ရန္ သႏိၷ႒ာန္ ခ်ျပီးေသာ ဟိုမိုစမ္သည္ပင္ ထိုစကားစုမ်ား၏ အဓိပၸါယ္ကို နားမလည္ေခ်။


ေတာင္ေပၚတြင္ဘာကိုမ်ား ေတြ႔ရပါလိမ့္။ တခုခုေတာ့ ဧကႏၷရွိရမွာပဲ။


ဟိုမိုစမ္သည္ ေတြ႔ရမည့္အရာကို အမ်ိဳးမ်ိဳးစိတ္ကူးယဥ္ၾကည့္ေသာ္လည္း ေက်နပ္မႈမရ။ သို႔ေသာ္လည္း ဘာမွ်မရွိဟု လူအမ်ားထင္သလို မူမျဖစ္ႏိုင္၊ တခုခုေတာ့ ရွိကိုရွိရမည္ဟု သူ႔စိတ္ထဲ အလိုလိုၾကိဳတင္ သိရွိေနသေယာင္ ျဖစ္၏။


က်မ္းဂန္မ်ားတြင္လည္း ယခုဆို လတၱံ႕ပါအတိုင္း ပါရွိေန၏။ ေရွးေရွးတုန္းက လူအမ်ားသည္ ထိုေတာင္ေပၚသို႔ တက္ဖူးၾက၏။ ေတာင္ေပၚေရာက္ျပီး ျပန္လာေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ားကို သူေတာ္စင္ သူေတာ္မြန္မ်ားဟု အမ်ားက သမုတ္ၾက၏။ ထိုပုဂၢဳိလ္မ်ားကို အမ်ားက ယခင္ကဲ့သို႔ “မိတ္ေဆြ” ဟု မေလးမစား မေခၚ၀ံ့ၾက။ ထိုပုဂၢိဳလ္မ်ားသည္ ဆင္းရဲဒုကၡကင္းသူမ်ားျဖစ္၍ က်န္အျခားလူမ်ားမူကား ဆင္းရဲဒုကၡရွိသူခ်ည္းျဖစ္၏။


ဟိုမိုစမ္သည္ ေတာင္ေပၚသို႔တက္ရန္ျဖစ္ေနေလျပီ။ လူထုအဆင့္မွ ေျခတစ္လွမ္းခန္႔ပင္ျဖစ္ျဖစ္ ေက်ာ္လြန္သြားႏိုင္ရန္ စိတ္တံုးတံုးခ်ျပီးသားျဖစ္ေန၏။


ဟိုမိုစမ္သည္ ေတာင္သို႔ခ်ဥ္းကပ္၏။ မိုးသည္ ေတာင္ထိပ္ကို တိမ္အိတ္စြတ္ထား၏။ အဘိုးၾကီးသည္ ေတာင္ထက္သို႔ တက္လွမ္းေလျပီ။ တစ္နာရီျပီး တစ္နာရီ၊ တစ္ေန႔ျပီး တစ္ေန႕၊ တစ္ပတ္ျပီး တစ္ပတ္၊ တစ္ႏွစ္ျပီး တစ္ႏွစ္ခ်ီတက္ကာေန၏။ သို႔ေသာ္လည္း ခရီးမည္မွ်တြင္ေလျပီကို ေနာက္သို႔လွည့္ၾကည့္တိုင္း လွည့္ၾကည့္တိုင္း ေျခတစ္လွမ္းမွ်ပင္ ခရီးမတြင္ေသးသည္ကို အထိတ္တလန္႔ေတြ႔ေတြ႔ေနရ၏။ ခရီးမတြင္ရုံသာမက သူ၏မူလေလာက ေဟာင္းႏွင့္ ပို၍ပို၍ နီးလာေနသည္ကိုသာ ေတြ႔ေနရေလသည္။


အတန္ၾကာလတ္ေသာ္ ေလာကေဟာင္းသည္ ပို၍ ၾကည္လင္လာ၏။ အထက္သို႔ေရာက္ေလေလ အိမ္မ်ား၏ နံရံတံတိုင္းမ်ား၊ လူ႔ႏွလံုးသားမ်ား၊ လူ႔ေသာကမ်ား စသည္တို႔ကိုပင္ ေဖာက္ထြင္း၍ ျမင္ေလ၏။ ေလာကေဟာင္းကို စြန္႔လိုေသာ ဆႏၵမွာလည္း ေလ်ာ့၍ေလ်ာ့၍ လာေလေလျဖစ္၏။ သို႔ေသာ္လည္း ဟိုမိုစမ္သည္ ျမင့္သည္ထက္ျမင့္ေအာင္ မွန္မွန္ၾကီး ခ်ီတက္ေန၏။ သူ႔၌ျဖစ္ေပၚလာမည့္ အသိဉာဏ္အလင္း၏ သတၱိအရွိန္သည္ ေျခလွမ္းတိုင္းလွမ္းတိုင္း ပို၍ပို၍ တိုးလာသည္။ သူ႔ကို ရည္မွန္းခ်က္အဆံုးဆိုသည္ႏွင့္ နီးကပ္လာေအာင္ စြမ္းေဆာင္သည့္ အရာမ်ားကား အခ်ိန္လည္း မဟုတ္၊ အလုိရမၼက္ ဆႏၵရာဂလည္း မဟုတ္ဘဲ သူ႔ေျခလွမ္းမ်ားသာလွ်င္တည္း။ သူသည္ေလာကေဟာင္းႏွင့္ ကပ္ပင္ကပ္လွ်က္ ရွိေသာ္လည္း ေလာကေဟာင္း၏ ဒုကၡမ်ားမွာမူ ကင္းေ၀းလာ၏။ သူကဤအျဖစ္ကို သူမ်ားအားေျပာျပရာ မည္သူ႔မွ်နားမလည္ၾက။


Read Users' Comments (0)

အဘိုးၾကီး ဟိုမိုစမ္ (၂)

ဟိုမိုစမ္သည္ ဤသို႔လည္း ဖိတ္ေခၚေသး၏။ ေတာင္ေပၚသို႔ ငါ့ေနာက္ကိုလိုက္ခဲ့ၾကကုန္ေလာ့။ ပိုေကာင္းေသာ ျငိမ္းခ်မ္းေရးကို ေတြ႕ရလိမ့္မည္။ ဖန္အၾကည္ကို တိုးလွ်ိဳေပါက္ျမင္ႏိုင္သကဲ့သို႔ သင္တို႔၏ ေသာကမ်ားကိုလည္း သင္တို႔ ကိုယ္တိုင္ ျမင္ၾကရလိမ့္မည္။ သင္တို႔၏ ေလာကသည္လည္း ပို၍ၾကီးမားက်ယ္ျပန္႔လာျခင္း၊ ပို၍လွပ တင့္တယ္လာျခင္း၊ ပို၍သန္႔ရွင္းစင္ၾကယ္လာျခင္း ရွိလိမ့္မည္။


သို႔ေသာ္ၾကားရသူမ်ားက သူအားေလွာင္ေျပာင္၍ ရယ္ေမာၾက၏။ ရယ္သံတို႔မွာ ေမ်ာက္မ်ား၏ တခစ္ခစ္ဟစ္သံႏွင့္ တူဘိ၏။ မရယ္သူအခ်ိဳ႕အနည္းငယ္က “သင့္စကားမ်ားကို ရွင္းျပအံုးေလာ့၊ သင္ဘာကို ဆိုလိုသည္ကို ေျပာဦးေလာ့” ဟုဆိုၾက၏။


“လိုက္သာလိုက္ခဲ့စမ္းပါ၊ လာျပီးကိုယ္တိုင္သာ လိုက္ၾကည့္လွည့္ပါ” ဟုဟိုမိုစမ္က ေမာၾကီးပန္းၾကီး ေျပာရွာ၏။


“ဘာဗ်၊ ဒီကၾကည့္လို႔ မျမင္ရတာေတြကို က်ဳပ္တို႔ကို ျပခ်င္တာလား၊ က်ဳပ္တို႔တေတြ ျမင္တာထက္ ခင္ဗ်ားက ပိုျပီးျမင္တယ္လို႔ဆိုရင္ က်ဳပ္တို႔လိုက္မွာေပါ့၊ က်ဳပ္တို႔ဟာ က်ဳပ္တို႔ရဲ႕ရန္သူေတြကို ႏွိမ္ႏွင္းဖို႔ အၾကားအျမင္ တန္းခိုးဣဒၶိေတြကို အလိုရွိေနတာနဲ႔ အံကိုက္ပဲ၊ ဒါေပမယ့္ အခုေတာ့ ခင္ဗ်ားကိုယ္တိုင္က ခင္ဗ်ားဟာ က်ဳပ္တို႔ေလာက္ပဲ ျမင္ႏိုင္တယ္လို႔ ေျပာေနေတာ့ရင္ ဘာျဖစ္လို႔ ေတာင္ေပၚကို က်ဳပ္တို႔က အပင္ပန္းခံ တက္ရအံုးမွာလဲဗ်” ဟု သူ႔ကို ျပန္ေျပာၾက၏။


ဟိုမိုစမ္သည္ ပိုျမင့္ေအာင္ တက္ေလေလ ပို၍တစ္ေယာက္တည္း အထီးက်န္စိတ္မ်ိုဳးျဖစ္လာေလေလ။ သို႔ေသာ္ အထီးက်န္စိတ္မ်ိဳးေပၚေလေလ၊ ပိုျပီးေပ်ာ္ေလေလျဖစ္၏။ ဤသို႔ေသာ ဆိတ္ျငိမ္ျခင္း၊ ခ်မ္းသာျခင္းမ်ိဳးကား စင္စစ္အားျဖင့္ အထီးက်န္အျဖစ္မ်ိဳးမဟုတ္။ အတြင္း အဇၥ်တၱ၌ ျဖစ္ေပၚလာေသာ ၀ိေ၀က ခ်မ္းသာမႈၾကီး ျဖစ္၏။


“တစ္ေယာက္တည္း ပ်င္းရိစရာမဟုတ္ဘူးေဟ့..! မင္းတို႔ကိုယ္မင္းတုိ႔ ေက်နပ္ေနရင္ ပ်င္းစရာမဟုတ္ဘူးကြ” ဟုေအာက္ဘက္သို႔ ေအာ္ေျပာ၏။ ၾကားရသူ အေပါင္းလည္း တစ္ဖန္ထပ္၍ ရယ္ေမာၾကျပန္၏။


“ေၾသာ္ ဒီအဘိုးၾကီးေတာ့ စိတ္ေနာက္သြားရွာျပီ”
အဘိုးၾကီးက ေအာ္ေခၚေလ သူတို႔က အေ၀းသို႔ ေျပးၾကေလေလ။ အဘိုးၾကီး၏ မိတ္ေဆြမ်ား ျဖစ္ေနၾကသည္ကိုပင္ ရွက္စႏိုးျဖစ္လာၾက၏။


ဟုိမိုစမ္သည္ သူ႔အား သူ႔မိတ္ေဆြတို႔က ဤသို႔ ျပဳမူၾကသည္ကိုပင္ စိတ္နာျခင္းမရွိ။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ အဘိုးၾကီးသည္ သူတို႔၏ ႏွလံုးဓာတ္အိမ္မ်ားကို ထိုးေဖာက္ျမင္လာႏိုင္သည့္ အေျခသို႔ ေရာက္ေနေသာေၾကာင့္တည္း။ အဘယ္သူ၏ ႏွလံုးဓာတ္အိမ္သည္ ေရႊျဖင့္ျပီးသည္၊ အဘယ္သူ၏ ႏွလံုးဓာတ္အိမ္သည္ ေငြျဖင့္ျပီးသည္ အဘယ္သူ၏ ႏွလံုးဓာတ္အိမ္သည္ ေက်ာက္စရစ္ခဲျဖင့္ ျပီးသည္ကို သူသိ၏။


သူ၏မ်က္စိမ်ားကို ေသေသခ်ာခ်ာ စိုက္ၾကည့္လိုက္လွ်င္ စာအုပ္မ်ားကို လွန္ေလွာၾကည့္ရဘိသကဲ့သို႔ ရွင္းလင္းေန၏။ ဟိုမိုစမ္၌ သူကိုယ္တိုင္ အံ့ၾသေနရသည့္ အခ်က္တစ္ခ်က္သာရွိ၏။ ထိုအခ်က္မွာ ယခု ၾကည့္ျမင္ေနရသည့္ အရာအရာတိုင္းသည္ လြယ္လြယ္ႏွင့္ ရွင္းရွင္း အစင္းသာခ်ည္းျဖစ္ေန၏။ ေရွးယခင္ကမူ ဤသို႔ ဘယ္တုန္းအခါကမွ မျမင္ခဲ့စဖူး။ “ေၾသာ္ တယ္လဲ အံ့ၾသစရာေကာင္းပါကလား၊ ၾကည့္ေလတိုင္း တယ္ကလဲ ျပတ္ျပတ္သားသား ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ရွိလွခ်ည္လား၊ ကေလးကစားသေလာက္ပဲ၊ တယ္လြယ္တဲ့ ကိစၥပါလား” ဟု အဘိုးၾကီးသည္ ထင္မိ၏။


ႏွစ္မ်ားလည္း တစ္ႏွစ္ျပီး တစ္ႏွစ္ ကုန္ဖန္မ်ားလွျပီ။ ဟိုမိုစမ္သည္ ယခုအခါ သိပ္ျပီး အားစိုက္စရာမလိုေတာ့။ သူ၏ ကိုယ္တြင္းျဖစ္ အင္အားမ်ားျဖင့္သာ အရွိန္ရေနလ်က္သား ျဖစ္ေနသည္။ ေတာင္ထိပ္ေပၚသို႔ေရာက္ရန္ သူ၏တစ္ခ်ိန္က လြယ္လြန္းလွသည့္ အာသာျပင္းျပ ေဇာအၾကြကိုေသာ္ပင္ သူယခုေမ့ေနေလျပီ။


ဟိုမိုစမ္သည္ ယခုဆိုလွ်င္ အတိုင္းထက္အလြန္ စိတ္ခ်မ္းသာေန၏။ ျငိမ္းခ်မ္းေန၏။ သို႔တေစလည္း သူ၏ ယခုေလာကအျမင္မွာ တျခားသူမ်ားကဲ့သို႔ပင္ ျဖစ္ေန၏။ တျခားသူမ်ားသည္ သူ႔ကို ရွက္ကိုးရွက္ကန္းျဖင့္ ၾကည့္၍ ေၾကာက္လန္႔ေသာ ကေလးသူငယ္မ်ားပမာ အိမ္ျပန္ခ်င္ၾကေၾကာင္း လက္မ်ားကို ေျမွာက္ခ်ီျပၾကကုန္၏။


ေတာင္ေပၚလမ္း၌ အဆံုးဟူသည္ မရွိေၾကာင္းကို တစ္ေန႔ေသာအခါ သူေတြ႔ရွိလာ၏။ သို႔ေသာ္ သူသည္ ဤအေၾကာင္းကို မည္သူအားမွ် မေျပာဘဲႏႈတ္ပိတ္ေန၏။ အဆံုးဆိုသည္ကိုသာ ေမွ်ာ္ေမွ်ာ္ေစာေစာ ျဖစ္ေနသူတို႔အား “မင္းတို႔ မ်က္စိမ်ားျဖင့္ ျမင္ႏိုင္တဲ့ အဆံုးဆုိတာဟာ မရွိဘူးေဟ့” ဟု သူက အဘယ္သို႔လွ်င္ ေျပာ၍ ျဖစ္ပါမည္နည္း။


သူ႔အား “သစၥာရဲတိုက္ၾကီးသို႔ သင္ေရာက္ေလျပီလား” ဟု ေမးၾကျပန္၏။


သစၥာရဲတိုက္ၾကီး၊ သူျပန္သတိရျပီ။ ေၾသာ္..သူတို႔ စိတ္ေစာေနတဲ့ အဆံုးဆိုတာဟာ ဒါကိုး။ ထို႔ေနာက္ ဟုိမိုစမ္သည္ ရုတ္တရက္ပင္ ေတာင္ၾကီးမွာေတာင္ မဟုတ္ေတာ့ေၾကာင္း၊ ခံညားေသာ ခန္းမၾကီးတစ္ခုထဲ၌ ေကာ္ေဇာပမာ ခင္းထားေသာ ပန္းျပင္ၾကီးသာ ျဖစ္ေနေၾကာင္းကို ျမင္ရ၏။


ဒါျဖင့္ရင္ ေတာင္က ဘယ္မွာလဲ၊ ဘယ္ေရာက္သြားသလဲ ဟု တအံ့တၾသ သူ႔ကိုယ္သူ ေမးမိ၏။ ထိုအခါ ေတာင္ဟူသည္ သူ႔ခႏၶာ၊ သူ႔ရမၼက္၊ သူ႔အလို၊ သူ႔ဒုကၡဆင္းရဲေတြပါကလားဟု သူျမင္ျပန္၏။သူကိုယ္တိုင္ေရာ၊ အျခား သူ႔အေပါင္းအေဖာ္မ်ားပါ အျမဲပင္ သစၥာရဲတိုက္ၾကီး အတြင္း၌သာ တစ္သက္လံုး ေနလာၾကပါကလား ဟုလည္း ျမင္ျပန္၏။

ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္း ငါတို႔အားလံုးဟာ ငါတို႔ရဲ႕ ဒုကိၡတဘ၀ တစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာ ေက်ာက္သဲပံုေတြကို ေတာင္ေတြျဖစ္ေအာင္ လုပ္လုပ္ျပီး သစၥာရဲတိုက္ၾကီးသို႔ ဖံုးကာဖံုးကာ မ်က္ကြယ္ျပဳေနတာကိုးဟု သူျမင္ျပန္၏။


ထို႔ေၾကာင့္ ဟိုမိုစမ္သည္ “ေတာင္ထိပ္ကို ေရာက္ဖို႔ တို႔ေတာင္တက္ေနတာ မဟုတ္ဘူး၊ တို႔ကိုယ္တို႔ အျမင့္ကို ေရာက္ေအာင္သာ တို႔လုပ္ေနရမွာ၊ ဘယ္အဆံုးဆိုတာကိုမွ မရည္စူးဘဲ ပိုၾကီးမားတဲ့ ျငိမ္းခ်မ္းမႈကိုသာ ရည္းစူးျပီး တို႔ရဲ႕ အလိုရမၼက္ ဆႏၵရာဂေတြကို နည္းနည္းသြားေအာင္ တို႔လုပ္ၾကရမွာ”


ဟိုမိုစမ္သည္ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုး၌ မ်က္စိမ်ားေကာင္းလ်က္ႏွင့္ အကန္းတစ္ေယာက္မွ်သာ ျဖစ္ခဲ့ေၾကာင္းကို ယခုမွ သိေလသည္။ သူ႔၌ ေနာက္ထပ္ေမးစရာ ျမန္းစရာ စံုစမ္းစရာဟူ၍ မရွိေတာ့။ သံသယဟူ၍ ျမဴမွ်မရွိေတာ့။


သူသည္ လူၾကားထဲ လူေတာထဲ၌ပင္ ေနျငားေသာ္လည္း လူေတာ လူအုပ္ၾကီးကို ဖန္အၾကည္ပမာ ျမင္ေနရ၏။ လူေတြက ဘာေတြကို ေၾကာက္လန္႔ေနၾက၍ ဘာေတြကို ရွိခိုးေနၾကသည္ကို သူျမင္ရ၏။
သူတို႔၏ ႏွလံုးဓာတ္အိမ္မ်ားသည္ မည္ကဲ့သို႔ လႈပ္ခုန္ေနၾကသည္၊ သူတို႔၏ ဦးေႏွာက္မ်ားသည္ မည္ကဲ့သို႔ အလုပ္လုပ္ေနၾကသည္၊ သူတို႔၏ ပါးစပ္မ်ားက ၾကယ္ေတြအေၾကာင္း အသံထြက္လ်က္ သူတို႔ မ်က္စိမ်ားကမူ မည္ကဲ့သို႔ ေျမသို႔ စိုက္လ်က္ ရွိေနၾကသည္၊ ဘာေတြမ်ား ေရွ႕၀ယ္ မည္ကဲ့သို႔ဒူးေထာက္၀ပ္တြားေနၾကသည္၊ သစၥာရဲတိုက္ၾကီးမွ အလင္းေရာင္တစ္ခ်က္တေလျပက္ျပီး သူတို႔၏ ေတြေ၀ေနမႈကို ေဖာက္ထြင္းလိုက္သည္ႏွင့္ တစ္ျပိဳင္နက္ သူတို႔မည္ကဲ့သို႔ ကေသာကေျမာ ကစဥ့္ကရဲ ေျပးကုန္ၾကသည္၊ ဤသည္အားလံုးကို ဟိုမိုစမ္သည္ ျမင္ေနရေလသည္။


သူတို႔သည္ ေ၀းလံလွသည့္ အဆံုးဆိုသည္မ်ားကို လိုခ်င္တတ္၍ ေတာင္ထိပ္သို႔ မ်က္ရည္စက္လက္ျဖင့္ အေမွ်ာ္ၾကီးေမွ်ာ္ရုံသာေမွ်ာ္ေနၾက၏။ မ်က္စိမ်ားလည္း ေညာင္းလွေလျပီ။


ဟိုမိုစမ္က “တက္ၾက..စတက္ၾက” ဟုဆိုေလေသာ္ “ဘာျဖစ္လို႔ တက္ရမွာလဲဗ်၊ က်ဳပ္တို႔က ေမွ်ာ္ၾကည့္ေနရတာကိုပဲ ၾကိဳက္ေနၾကတာ၊ ေက်နပ္ေနၾကတာ၊ ေတာင္ထိပ္ကို တစ္ေန႔က်ေရာက္မွာ ေပါ့ဗ်ာ” ဟု သူတို႔က ျပန္ေျပာၾက၏။


“ဟ ေတာင္ထိပ္ဆိုတာ မင္းတို႔ အတြင္းမွာရွိတာ၊ မင္းတို႔ေဘးပတ္လည္မွာ ရွိတာကြ” ဟု ဟိုမိုစမ္က ဆိုျပန္ေသာ္၊ သူတို႔က သူတို႔ရဲ႕ မူလ ယံုၾကည္ခ်က္ကို တစ္ျပားသားမွ်မေလွ်ာ့ဘဲ “ဘယ္ဟုတ္ႏိုင္ပါ့မလဲ? မိုးေကာင္းကင္လို ျမင့္တာဗ်၊ ခင္ဗ်ားကိုယ္တိုင္လဲ တက္ျပီးျပီ မဟုတ္လား။ ခင္ဗ်ားကိုယ္တိုင္လဲ တက္ခဲ့ေသး၊ သစၥာရဲတိုက္ၾကီးဟာ က်ဳပ္တို႔ထဲမွာပဲ ရွိတယ္လို႔ အခုေျပာေနျပန္တယ္၊ တယ္လဲခက္ပါလား” ဟုဆိုၾကျပန္၏။


ဟိုမိုစမ္သည္ သက္ျပင္းခ်၏။ သူ႔စကားမ်ားသည္ သူတို႔ အဖို႔ အခ်ည္းအႏွီး ျဖစ္ေနေၾကာင္းကို သိရွိေနေသာေၾကာင့္တည္း။


“သစၥာကို ေတြ႔ေအာင္ အထက္အျမင့္ကို ေမွ်ာ္ရတာ မဟုတ္ဘူး၊ ေအာက္အနိမ့္ဘက္ကို ျမင္ေအာင္ ျပန္ၾကည့္ရတာ သစၥာဆိုတာဟာ တို႔ကိုယ္တိုင္ ကိုယ္စီကိုယ္ငွ ကိုယ္လြတ္ရုန္း ထြက္ခ်င္တဲ့စိတ္မ်ိဳးျဖစ္လာရင္ အဲဒိစိတ္မ်ိဳးျဖစ္တဲ့ ေနရာမွာ သစၥာဆိုတာ တည္ရွိတာကြ၊ တို႔ရဲ႕ ဒုကၡဆိုတဲ့ ဆင္းရဲျခင္း ေတာင္၊ တို႔ရဲ႕ေမာဟ ဆိုတဲ့ မိုက္မဲျခင္း ေတာင္ကိုသာ ေက်ာ္လြန္ေအာင္ တက္ရမွာ၊ စိတ္အေမွာင္ တစ္စတစ္စ ပါးသြားျပီး စိတ္ေရာင္ တစ္စတစ္စပြားလာေအာင္ သာတို႔လုပ္ရမွာကြ၊ ဒီလိုသာ တို႔ လုပ္ႏိုင္ရင္ အားသာငမ္းငမ္းနဲ႔ ခုလိုတို႔ျမင္တဲ့ အရာရာတိုင္းဟာ တို႔ေရွ႕မွာ အထင္းသား ေပါေလာေပၚလာမွာကြ” ဟူေသာ စကားမ်ားသည္ ဟိုမိုစမ္၏ အဆံုးအမတည္း။


သို႔ေသာ္ ဤစကားမ်ားကို မည္သူကမွ် မယံုၾကည္ေခ်။
“ေတာင္ေပၚမွ ေအာက္သို႔ငံု႔ၾကည့္သူမ်ား၏ မ်က္စိမ်ားသည္ ပြင့္လင္းကုန္၏။ ထိုေၾကာင့္ပင္လွ်င္ ထိုသူတို႔သည္ က်ိန္စာသင့္သူမ်ားႏွင့္ တူ၏” ဟူေသာ ေရွးေဟာင္းစကားမ်ားကို ဟိုမိုစမ္သည္ ယခုမွ ဘ၀င္က်ေအာင္ နားလည္ေပေတာ့သတည္း။

Read Users' Comments (0)

အဘိုးၾကီး ဟိုမိုစမ္ (၂)

ဟိုမိုစမ္သည္ ဤသို႔လည္း ဖိတ္ေခၚေသး၏။ ေတာင္ေပၚသို႔ ငါ့ေနာက္ကိုလိုက္ခဲ့ၾကကုန္ေလာ့။ ပိုေကာင္းေသာ ျငိမ္းခ်မ္းေရးကို ေတြ႕ရလိမ့္မည္။ ဖန္အၾကည္ကို တိုးလွ်ိဳေပါက္ျမင္ႏိုင္သကဲ့သို႔ သင္တို႔၏ ေသာကမ်ားကိုလည္း သင္တို႔ ကိုယ္တိုင္ ျမင္ၾကရလိမ့္မည္။ သင္တို႔၏ ေလာကသည္လည္း ပို၍ၾကီးမားက်ယ္ျပန္႔လာျခင္း၊ ပို၍လွပ တင့္တယ္လာျခင္း၊ ပို၍သန္႔ရွင္းစင္ၾကယ္လာျခင္း ရွိလိမ့္မည္။


သို႔ေသာ္ၾကားရသူမ်ားက သူအားေလွာင္ေျပာင္၍ ရယ္ေမာၾက၏။ ရယ္သံတို႔မွာ ေမ်ာက္မ်ား၏ တခစ္ခစ္ဟစ္သံႏွင့္ တူဘိ၏။ မရယ္သူအခ်ိဳ႕အနည္းငယ္က “သင့္စကားမ်ားကို ရွင္းျပအံုးေလာ့၊ သင္ဘာကို ဆိုလိုသည္ကို ေျပာဦးေလာ့” ဟုဆိုၾက၏။


“လိုက္သာလိုက္ခဲ့စမ္းပါ၊ လာျပီးကိုယ္တိုင္သာ လိုက္ၾကည့္လွည့္ပါ” ဟုဟိုမိုစမ္က ေမာၾကီးပန္းၾကီး ေျပာရွာ၏။


“ဘာဗ်၊ ဒီကၾကည့္လို႔ မျမင္ရတာေတြကို က်ဳပ္တို႔ကို ျပခ်င္တာလား၊ က်ဳပ္တို႔တေတြ ျမင္တာထက္ ခင္ဗ်ားက ပိုျပီးျမင္တယ္လို႔ဆိုရင္ က်ဳပ္တို႔လိုက္မွာေပါ့၊ က်ဳပ္တို႔ဟာ က်ဳပ္တို႔ရဲ႕ရန္သူေတြကို ႏွိမ္ႏွင္းဖို႔ အၾကားအျမင္ တန္းခိုးဣဒၶိေတြကို အလိုရွိေနတာနဲ႔ အံကိုက္ပဲ၊ ဒါေပမယ့္ အခုေတာ့ ခင္ဗ်ားကိုယ္တိုင္က ခင္ဗ်ားဟာ က်ဳပ္တို႔ေလာက္ပဲ ျမင္ႏိုင္တယ္လို႔ ေျပာေနေတာ့ရင္ ဘာျဖစ္လို႔ ေတာင္ေပၚကို က်ဳပ္တို႔က အပင္ပန္းခံ တက္ရအံုးမွာလဲဗ်” ဟု သူ႔ကို ျပန္ေျပာၾက၏။


ဟိုမိုစမ္သည္ ပိုျမင့္ေအာင္ တက္ေလေလ ပို၍တစ္ေယာက္တည္း အထီးက်န္စိတ္မ်ိုဳးျဖစ္လာေလေလ။ သို႔ေသာ္ အထီးက်န္စိတ္မ်ိဳးေပၚေလေလ၊ ပိုျပီးေပ်ာ္ေလေလျဖစ္၏။ ဤသို႔ေသာ ဆိတ္ျငိမ္ျခင္း၊ ခ်မ္းသာျခင္းမ်ိဳးကား စင္စစ္အားျဖင့္ အထီးက်န္အျဖစ္မ်ိဳးမဟုတ္။ အတြင္း အဇၥ်တၱ၌ ျဖစ္ေပၚလာေသာ ၀ိေ၀က ခ်မ္းသာမႈၾကီး ျဖစ္၏။


“တစ္ေယာက္တည္း ပ်င္းရိစရာမဟုတ္ဘူးေဟ့..! မင္းတို႔ကိုယ္မင္းတုိ႔ ေက်နပ္ေနရင္ ပ်င္းစရာမဟုတ္ဘူးကြ” ဟုေအာက္ဘက္သို႔ ေအာ္ေျပာ၏။ ၾကားရသူ အေပါင္းလည္း တစ္ဖန္ထပ္၍ ရယ္ေမာၾကျပန္၏။


“ေၾသာ္ ဒီအဘိုးၾကီးေတာ့ စိတ္ေနာက္သြားရွာျပီ”
အဘိုးၾကီးက ေအာ္ေခၚေလ သူတို႔က အေ၀းသို႔ ေျပးၾကေလေလ။ အဘိုးၾကီး၏ မိတ္ေဆြမ်ား ျဖစ္ေနၾကသည္ကိုပင္ ရွက္စႏိုးျဖစ္လာၾက၏။


ဟုိမိုစမ္သည္ သူ႔အား သူ႔မိတ္ေဆြတို႔က ဤသို႔ ျပဳမူၾကသည္ကိုပင္ စိတ္နာျခင္းမရွိ။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ အဘိုးၾကီးသည္ သူတို႔၏ ႏွလံုးဓာတ္အိမ္မ်ားကို ထိုးေဖာက္ျမင္လာႏိုင္သည့္ အေျခသို႔ ေရာက္ေနေသာေၾကာင့္တည္း။ အဘယ္သူ၏ ႏွလံုးဓာတ္အိမ္သည္ ေရႊျဖင့္ျပီးသည္၊ အဘယ္သူ၏ ႏွလံုးဓာတ္အိမ္သည္ ေငြျဖင့္ျပီးသည္ အဘယ္သူ၏ ႏွလံုးဓာတ္အိမ္သည္ ေက်ာက္စရစ္ခဲျဖင့္ ျပီးသည္ကို သူသိ၏။


သူ၏မ်က္စိမ်ားကို ေသေသခ်ာခ်ာ စိုက္ၾကည့္လိုက္လွ်င္ စာအုပ္မ်ားကို လွန္ေလွာၾကည့္ရဘိသကဲ့သို႔ ရွင္းလင္းေန၏။ ဟိုမိုစမ္၌ သူကိုယ္တိုင္ အံ့ၾသေနရသည့္ အခ်က္တစ္ခ်က္သာရွိ၏။ ထိုအခ်က္မွာ ယခု ၾကည့္ျမင္ေနရသည့္ အရာအရာတိုင္းသည္ လြယ္လြယ္ႏွင့္ ရွင္းရွင္း အစင္းသာခ်ည္းျဖစ္ေန၏။ ေရွးယခင္ကမူ ဤသို႔ ဘယ္တုန္းအခါကမွ မျမင္ခဲ့စဖူး။ “ေၾသာ္ တယ္လဲ အံ့ၾသစရာေကာင္းပါကလား၊ ၾကည့္ေလတိုင္း တယ္ကလဲ ျပတ္ျပတ္သားသား ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ရွိလွခ်ည္လား၊ ကေလးကစားသေလာက္ပဲ၊ တယ္လြယ္တဲ့ ကိစၥပါလား” ဟု အဘိုးၾကီးသည္ ထင္မိ၏။


ႏွစ္မ်ားလည္း တစ္ႏွစ္ျပီး တစ္ႏွစ္ ကုန္ဖန္မ်ားလွျပီ။ ဟိုမိုစမ္သည္ ယခုအခါ သိပ္ျပီး အားစိုက္စရာမလိုေတာ့။ သူ၏ ကိုယ္တြင္းျဖစ္ အင္အားမ်ားျဖင့္သာ အရွိန္ရေနလ်က္သား ျဖစ္ေနသည္။ ေတာင္ထိပ္ေပၚသို႔ေရာက္ရန္ သူ၏တစ္ခ်ိန္က လြယ္လြန္းလွသည့္ အာသာျပင္းျပ ေဇာအၾကြကိုေသာ္ပင္ သူယခုေမ့ေနေလျပီ။


ဟိုမိုစမ္သည္ ယခုဆိုလွ်င္ အတိုင္းထက္အလြန္ စိတ္ခ်မ္းသာေန၏။ ျငိမ္းခ်မ္းေန၏။ သို႔တေစလည္း သူ၏ ယခုေလာကအျမင္မွာ တျခားသူမ်ားကဲ့သို႔ပင္ ျဖစ္ေန၏။ တျခားသူမ်ားသည္ သူ႔ကို ရွက္ကိုးရွက္ကန္းျဖင့္ ၾကည့္၍ ေၾကာက္လန္႔ေသာ ကေလးသူငယ္မ်ားပမာ အိမ္ျပန္ခ်င္ၾကေၾကာင္း လက္မ်ားကို ေျမွာက္ခ်ီျပၾကကုန္၏။


ေတာင္ေပၚလမ္း၌ အဆံုးဟူသည္ မရွိေၾကာင္းကို တစ္ေန႔ေသာအခါ သူေတြ႔ရွိလာ၏။ သို႔ေသာ္ သူသည္ ဤအေၾကာင္းကို မည္သူအားမွ် မေျပာဘဲႏႈတ္ပိတ္ေန၏။ အဆံုးဆိုသည္ကိုသာ ေမွ်ာ္ေမွ်ာ္ေစာေစာ ျဖစ္ေနသူတို႔အား “မင္းတို႔ မ်က္စိမ်ားျဖင့္ ျမင္ႏိုင္တဲ့ အဆံုးဆုိတာဟာ မရွိဘူးေဟ့” ဟု သူက အဘယ္သို႔လွ်င္ ေျပာ၍ ျဖစ္ပါမည္နည္း။


သူ႔အား “သစၥာရဲတိုက္ၾကီးသို႔ သင္ေရာက္ေလျပီလား” ဟု ေမးၾကျပန္၏။


သစၥာရဲတိုက္ၾကီး၊ သူျပန္သတိရျပီ။ ေၾသာ္..သူတို႔ စိတ္ေစာေနတဲ့ အဆံုးဆိုတာဟာ ဒါကိုး။ ထို႔ေနာက္ ဟုိမိုစမ္သည္ ရုတ္တရက္ပင္ ေတာင္ၾကီးမွာေတာင္ မဟုတ္ေတာ့ေၾကာင္း၊ ခံညားေသာ ခန္းမၾကီးတစ္ခုထဲ၌ ေကာ္ေဇာပမာ ခင္းထားေသာ ပန္းျပင္ၾကီးသာ ျဖစ္ေနေၾကာင္းကို ျမင္ရ၏။


ဒါျဖင့္ရင္ ေတာင္က ဘယ္မွာလဲ၊ ဘယ္ေရာက္သြားသလဲ ဟု တအံ့တၾသ သူ႔ကိုယ္သူ ေမးမိ၏။ ထိုအခါ ေတာင္ဟူသည္ သူ႔ခႏၶာ၊ သူ႔ရမၼက္၊ သူ႔အလို၊ သူ႔ဒုကၡဆင္းရဲေတြပါကလားဟု သူျမင္ျပန္၏။သူကိုယ္တိုင္ေရာ၊ အျခား သူ႔အေပါင္းအေဖာ္မ်ားပါ အျမဲပင္ သစၥာရဲတိုက္ၾကီး အတြင္း၌သာ တစ္သက္လံုး ေနလာၾကပါကလား ဟုလည္း ျမင္ျပန္၏။

ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္း ငါတို႔အားလံုးဟာ ငါတို႔ရဲ႕ ဒုကိၡတဘ၀ တစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာ ေက်ာက္သဲပံုေတြကို ေတာင္ေတြျဖစ္ေအာင္ လုပ္လုပ္ျပီး သစၥာရဲတိုက္ၾကီးသို႔ ဖံုးကာဖံုးကာ မ်က္ကြယ္ျပဳေနတာကိုးဟု သူျမင္ျပန္၏။


ထို႔ေၾကာင့္ ဟိုမိုစမ္သည္ “ေတာင္ထိပ္ကို ေရာက္ဖို႔ တို႔ေတာင္တက္ေနတာ မဟုတ္ဘူး၊ တို႔ကိုယ္တို႔ အျမင့္ကို ေရာက္ေအာင္သာ တို႔လုပ္ေနရမွာ၊ ဘယ္အဆံုးဆိုတာကိုမွ မရည္စူးဘဲ ပိုၾကီးမားတဲ့ ျငိမ္းခ်မ္းမႈကိုသာ ရည္းစူးျပီး တို႔ရဲ႕ အလိုရမၼက္ ဆႏၵရာဂေတြကို နည္းနည္းသြားေအာင္ တို႔လုပ္ၾကရမွာ”


ဟိုမိုစမ္သည္ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုး၌ မ်က္စိမ်ားေကာင္းလ်က္ႏွင့္ အကန္းတစ္ေယာက္မွ်သာ ျဖစ္ခဲ့ေၾကာင္းကို ယခုမွ သိေလသည္။ သူ႔၌ ေနာက္ထပ္ေမးစရာ ျမန္းစရာ စံုစမ္းစရာဟူ၍ မရွိေတာ့။ သံသယဟူ၍ ျမဴမွ်မရွိေတာ့။


သူသည္ လူၾကားထဲ လူေတာထဲ၌ပင္ ေနျငားေသာ္လည္း လူေတာ လူအုပ္ၾကီးကို ဖန္အၾကည္ပမာ ျမင္ေနရ၏။ လူေတြက ဘာေတြကို ေၾကာက္လန္႔ေနၾက၍ ဘာေတြကို ရွိခိုးေနၾကသည္ကို သူျမင္ရ၏။
သူတို႔၏ ႏွလံုးဓာတ္အိမ္မ်ားသည္ မည္ကဲ့သို႔ လႈပ္ခုန္ေနၾကသည္၊ သူတို႔၏ ဦးေႏွာက္မ်ားသည္ မည္ကဲ့သို႔ အလုပ္လုပ္ေနၾကသည္၊ သူတို႔၏ ပါးစပ္မ်ားက ၾကယ္ေတြအေၾကာင္း အသံထြက္လ်က္ သူတို႔ မ်က္စိမ်ားကမူ မည္ကဲ့သို႔ ေျမသို႔ စိုက္လ်က္ ရွိေနၾကသည္၊ ဘာေတြမ်ား ေရွ႕၀ယ္ မည္ကဲ့သို႔ဒူးေထာက္၀ပ္တြားေနၾကသည္၊ သစၥာရဲတိုက္ၾကီးမွ အလင္းေရာင္တစ္ခ်က္တေလျပက္ျပီး သူတို႔၏ ေတြေ၀ေနမႈကို ေဖာက္ထြင္းလိုက္သည္ႏွင့္ တစ္ျပိဳင္နက္ သူတို႔မည္ကဲ့သို႔ ကေသာကေျမာ ကစဥ့္ကရဲ ေျပးကုန္ၾကသည္၊ ဤသည္အားလံုးကို ဟိုမိုစမ္သည္ ျမင္ေနရေလသည္။


သူတို႔သည္ ေ၀းလံလွသည့္ အဆံုးဆိုသည္မ်ားကို လိုခ်င္တတ္၍ ေတာင္ထိပ္သို႔ မ်က္ရည္စက္လက္ျဖင့္ အေမွ်ာ္ၾကီးေမွ်ာ္ရုံသာေမွ်ာ္ေနၾက၏။ မ်က္စိမ်ားလည္း ေညာင္းလွေလျပီ။


ဟိုမိုစမ္က “တက္ၾက..စတက္ၾက” ဟုဆိုေလေသာ္ “ဘာျဖစ္လို႔ တက္ရမွာလဲဗ်၊ က်ဳပ္တို႔က ေမွ်ာ္ၾကည့္ေနရတာကိုပဲ ၾကိဳက္ေနၾကတာ၊ ေက်နပ္ေနၾကတာ၊ ေတာင္ထိပ္ကို တစ္ေန႔က်ေရာက္မွာ ေပါ့ဗ်ာ” ဟု သူတို႔က ျပန္ေျပာၾက၏။


“ဟ ေတာင္ထိပ္ဆိုတာ မင္းတို႔ အတြင္းမွာရွိတာ၊ မင္းတို႔ေဘးပတ္လည္မွာ ရွိတာကြ” ဟု ဟိုမိုစမ္က ဆိုျပန္ေသာ္၊ သူတို႔က သူတို႔ရဲ႕ မူလ ယံုၾကည္ခ်က္ကို တစ္ျပားသားမွ်မေလွ်ာ့ဘဲ “ဘယ္ဟုတ္ႏိုင္ပါ့မလဲ? မိုးေကာင္းကင္လို ျမင့္တာဗ်၊ ခင္ဗ်ားကိုယ္တိုင္လဲ တက္ျပီးျပီ မဟုတ္လား။ ခင္ဗ်ားကိုယ္တိုင္လဲ တက္ခဲ့ေသး၊ သစၥာရဲတိုက္ၾကီးဟာ က်ဳပ္တို႔ထဲမွာပဲ ရွိတယ္လို႔ အခုေျပာေနျပန္တယ္၊ တယ္လဲခက္ပါလား” ဟုဆိုၾကျပန္၏။


ဟိုမိုစမ္သည္ သက္ျပင္းခ်၏။ သူ႔စကားမ်ားသည္ သူတို႔ အဖို႔ အခ်ည္းအႏွီး ျဖစ္ေနေၾကာင္းကို သိရွိေနေသာေၾကာင့္တည္း။


“သစၥာကို ေတြ႔ေအာင္ အထက္အျမင့္ကို ေမွ်ာ္ရတာ မဟုတ္ဘူး၊ ေအာက္အနိမ့္ဘက္ကို ျမင္ေအာင္ ျပန္ၾကည့္ရတာ သစၥာဆိုတာဟာ တို႔ကိုယ္တိုင္ ကိုယ္စီကိုယ္ငွ ကိုယ္လြတ္ရုန္း ထြက္ခ်င္တဲ့စိတ္မ်ိဳးျဖစ္လာရင္ အဲဒိစိတ္မ်ိဳးျဖစ္တဲ့ ေနရာမွာ သစၥာဆိုတာ တည္ရွိတာကြ၊ တို႔ရဲ႕ ဒုကၡဆိုတဲ့ ဆင္းရဲျခင္း ေတာင္၊ တို႔ရဲ႕ေမာဟ ဆိုတဲ့ မိုက္မဲျခင္း ေတာင္ကိုသာ ေက်ာ္လြန္ေအာင္ တက္ရမွာ၊ စိတ္အေမွာင္ တစ္စတစ္စ ပါးသြားျပီး စိတ္ေရာင္ တစ္စတစ္စပြားလာေအာင္ သာတို႔လုပ္ရမွာကြ၊ ဒီလိုသာ တို႔ လုပ္ႏိုင္ရင္ အားသာငမ္းငမ္းနဲ႔ ခုလိုတို႔ျမင္တဲ့ အရာရာတိုင္းဟာ တို႔ေရွ႕မွာ အထင္းသား ေပါေလာေပၚလာမွာကြ” ဟူေသာ စကားမ်ားသည္ ဟိုမိုစမ္၏ အဆံုးအမတည္း။


သို႔ေသာ္ ဤစကားမ်ားကို မည္သူကမွ် မယံုၾကည္ေခ်။
“ေတာင္ေပၚမွ ေအာက္သို႔ငံု႔ၾကည့္သူမ်ား၏ မ်က္စိမ်ားသည္ ပြင့္လင္းကုန္၏။ ထိုေၾကာင့္ပင္လွ်င္ ထိုသူတို႔သည္ က်ိန္စာသင့္သူမ်ားႏွင့္ တူ၏” ဟူေသာ ေရွးေဟာင္းစကားမ်ားကို ဟိုမိုစမ္သည္ ယခုမွ ဘ၀င္က်ေအာင္ နားလည္ေပေတာ့သတည္း။

Read Users' Comments (1)comments

This is the 'Truth'















































Read Users' Comments (1)comments

၂၂ ႏွစ္နဲ႔ ၁ရက္သား ကၽြန္ေတာ္

ေမြးေန႔အတြက္ မွတ္မွတ္ရရ လာဆုေတာင္းေပးၾကလို႔ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ စာေမးပြဲအတြင္း မေရးဘူးဆိုေပမယ့္ မေနႏိုင္ မထိုင္ႏိုင္ ေရးလိုက္ျပန္ပါျပီ။ ကၽြန္ေတာ့္ ေမြးေန႕တုန္းက မနက္ေစာေစာထျပီး ေမေမ့ေျခေထာက္ကို ဦးခိုက္ကန္ေတာ့ ပါတယ္။ ေမေမေမြးဖြားေပးခဲ့လို႔ လူျဖစ္လာတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ဟာ သူငယ္ခ်င္းေတြသိတဲ့ မင္းယြန္းသစ္ ဆိုတာ ျဖစ္လာရပါတယ္။ အခ်ိန္ေတြကုန္တာ ျမန္လြန္းတယ္ဗ်ာ...။ ကၽြန္ေတာ္က နာရီေတြကို မမုန္းေပမယ့္။ အခ်ိန္သည္ လူ၏ တန္ဖိုးဆိုတဲ့ စကားေတာ့ သေဘာမက်ပါဘူး။ လူ႔တန္ဖိုး ဆိုတာ ဘယ္လို အရာကို မွတ္ေက်ာက္တင္မွန္း ၂၂ ႏွစ္သား ကၽြန္ေတာ္ နားမလည္ေသးေပမယ့္။ အခ်ိန္ေတြဟာ တကယ္တမ္း မရွိတဲ့ ပညတ္ခ်က္ေတြပါပဲ။

အခ်ိန္ေတြက ႏွေျမာေနဖို႔ မလိုပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မႏွေျမာလဲ သူဟာသူေနေနတာပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကုန္သြားတဲ့ အခ်ိန္ေတြေပၚသံုးသပ္အံုးမလား။ အဲဒိလို မ်ိဳးအလုပ္က ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ေတာ့ သိပ္ပ်င္းစရာေကာင္းေနတာ အမွန္ပဲ။ အရင္က မွားခဲ့တယ္ မွန္ခဲ့တယ္ ဒါေပမယ့္ ဒါေတြက ျပီးခဲ့တဲ့ ကိစၥ ပဲ။ ဘာမွ လြမ္းေနစရာ မလိုပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ လြမ္းမေနဘူးဗ်ာ..။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ့ ျပန္ျပင္လို႔မွ မရတာ..။ မေန႔က ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ဒီေန႔ ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ တူခ်င္မွ တူလိမ့္မွာေပါ့။ စကၠန္႔တိုင္းေတာင္ မတူပါဘူး။ အခု စကၠန္႔က ကၽြန္ေတာ္ဟာ ေနာက္စကၠန္႔က ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ကြဲျပားသြားခ်င္သြားပါလိမ့္မယ္။ ၂၂ ႏွစ္ျပည့္ျပီးတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ ကၽြန္ေတာ္ ဘာေတြ ျဖစ္ထြန္းခဲ့လဲ ေမးရင္. ဘာမွ မျဖစ္ခဲ့ဘူး။ ျပီးခဲ့တဲ့ ၂၂ ႏွစ္မွာ ကၽြန္ေတာ္ ဒီလိုပဲ ေနသာသလို ေနခဲ့တာပဲ။ မင္းက လူေတာ္ တစ္ေယာက္ျဖစ္ခဲ့လားလို႔ေမးရင္ ဟင့္အင္းလို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေျဖရလိမ့္မယ္။ လူေတာ္ တစ္ေယာက္ လုပ္ရတာ မခက္ေပမယ့္ လူေတာ္ဆိုတဲ့ ဂုဏ္ပုဒ္နဲ႔ညီေအာင္ လူခ်ီးမြမ္းခံရေအာင္ ေနရတာ တကယ္ေတာ့ ပင္ပန္းပါတယ္...။ အသက္ကသာ ၾကီးလာတာ ကၽြန္ေတာ္က ကေလးမဟုတ္ေတာ့ေပမယ့္ ကေလး ၾကီး ျဖစ္ေနေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေလာက အေၾကာင္း မသိေသးဘူး။ ဟင့္အင္း မသိခ်င္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္အိမ္မွာေတာင္ စိတ္ညစ္စရာ ေတြေျပာေနရင္ အဲဒိ စကား၀ိုင္းက ထထြက္ခဲ့တယ္။

ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ညစ္ရတာကို မၾကိဳက္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေနထိုင္ရတဲ့ ဘ၀တိုေလးဟာ အေမွာင္ထဲ စမ္းတ၀ါး၀ါး ေလွ်ာက္ေနရသလိုပါပဲ။ ဘယ္ေနရာမွာ ေခ်ာက္ထဲ ျပဳတ္က်ေသမယ္ မေျပာတတ္ေသးပါဘူး။ ေခ်ာက္ထဲ ျပဳတ္က်မေသေသခင္ အေမွာင္ထဲမွာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနမယ္ဗ်ာ..။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လာေရာက္ တည္းခိုေနတဲ့ လူ႔ေလာကၾကီးဟာ ဟိုတယ္အၾကီးစားၾကီးပါပဲ။ သူ႔ ရဲ႕ ၀န္ေဆာင္မႈက တခါတေလ ေကာင္းခ်င္ေကာင္းမယ္။ တခါတေလက်ေတာ့လဲ စိတ္ပ်က္စရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ ၀န္ေဆာင္မႈညံ့ေနလိမ့္မယ္။ ကိစၥ မရွိပါဘူး။ ၀န္ေဆာင္မႈ မေကာင္းေတာ့တဲ့အခါ သူေကာင္းတုန္းကလိုပဲ ျဖည့္ေတြးေပးႏိုင္ပါတယ္..။ ျပီးေတာ့လဲ ကိုယ္အပိုင္ေနရတာမွ မဟုတ္တာ.။ အခ်ိန္တန္ရင္ ထြက္သြားရမွာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘယ္ေနရာကို မွ တရားေသ မဆုပ္ကိုင္ ထားႏိုင္ၾကပါဘူး။ တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ လႊြတ္ပစ္ရမွာပါပဲ။ အဲဒိေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ပံုစံခြက္ထဲ အသြင္းမခံတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ဟာ ဒီပံုတိုင္းပဲ ေနသာသလိုေနအံုးမွာပါ..။ ကၽြန္ေတာ္ မေပ်ာ္ေတာ့တဲ့ ေန႔ ကၽြန္ေတာ့္ ဘ၀ကို စိတ္ကုန္တဲ့ေန႔ဟာ ကၽြန္ေတာ္ေသတဲ့ေန႔ပဲ ျဖစ္လိမ့္မယ္..ထင္တယ္။ ခုေတာ့ အခ်ိန္တိုင္းေပ်ာ္ေနေသးတယ္...။ ကဲ၂၂ ႏွစ္ျပည့္ေတာ့ ဘာလုပ္မလဲလို႔ ေမးရင္ အေျဖက ရွင္းရွင္းေလးပါ..။ ၂၃ ႏွစ္ျပည့္တာကို သြားရင္းလာရင္း ေစာင့္ရုံေပါ့..။ ျပီးေတာ့လဲ ျပီးသြားပါလိမ့္မယ္...။ :)

Read Users' Comments (0)

တကယ့္လူ

တန္ဖိုးဆိုတာ value ပါ။ ေနာက္တန္ဖိုးတခုက price ပါ။ ဒါေပမယ့္ တူသေယာင္ ထင္ေပမယ့္ ဒီႏွစ္ခုမွာ value ဟာ အရည္အေသြး အေပၚၾကည့္ျပီး မွတ္ေက်ာက္တင္တာပါ။ အထူးသျဖင့္လူေတြေပၚမွာေပါ့ လူ႕အရည္အေသြးကို value တန္ဖိုးလို႔ သံုးရင္ ပိုသင့္ေတာ္တယ္လို႔ စာအုပ္တစ္အုပ္မွာ ဖတ္ဖူးပါတယ္။ price ဟာ ကုန္ပစၥည္းေတြရဲ႕ အေပၚမွာ သတ္မွတ္တဲ့ တန္ဖိုးျဖစ္တဲ့ အတြက္ လူတန္ဖိုး ဆိုတဲ့ ေနရာမွာ price ကိုသံုးရင္ ေငြေၾကးနဲ႔ တိုင္းတာတဲ့ သက္မဲ့ ပစၥည္းနဲ႔ သြားတူေနလို႔.. “Every man has its own price” ဆိုတာ လူတိုင္းမွာ သူ႔တန္ရာ တန္ေၾကးရွိတယ္ ဆိုေတာ့ လူ႕တန္ဖိုး ဆိုတာ price ဆိုတဲ့ ေငြေၾကးတန္ဖိုးနဲ႕ တိုင္းတာ စရာ မဟုတ္ပါဘူးလို႔ ေဒါက္တာခင္ေမာင္ညိဳေရးတဲ့ ေဆာင္းပါး တစ္ပုဒ္မွာ ဖတ္ဖူးပါတယ္။


လူ႕တန္ဖိုးဆိုတာ ခ်မ္းသာၾကြယ္၀မႈ ေပၚမွာ သတ္မွတ္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ လူ႕တစ္ေယာက္ဟာ ဘယ္ေလာက္တန္ဖိုး ရွိသလဲ ဆိုတာ သူ႔ ပတ္၀န္းက်င္ ေနထိုင္ရာ ေဒသက သူ႔ကို ဘယ္ေလာက္ လိုအပ္ေနသလဲ ဆိုတာ ကိုအၾကမ္းအားျဖင့္ ၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္။ သူဘယ္ေလာက္ သူ႔၀န္းက်င္ကို အက်ိဳးျဖစ္ေစသလဲ ေပၚမူတည္တာေပါ့။ လူတိုင္းမွာေတာ့ ကိုယ္ပုိင္ သကၠာယ အတၱေလးေတာ့ ရွိၾကတာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒိအတၱေလးဟာ ေနရာတကာ မွာ ေရွ႕တန္းတင္လြန္းရင္ေတာ့ မေကာင္းဘူးေပါ့ဗ်ာ။ ဘယ္ေနရာ ေရာက္ေရာက္ ကိုယ္က်ိဳးအတြက္၊ ကိုယ္ေကာင္းစားေရး၊ ကိုယ္နာမည္ရေရး၊ ကိုယ့္မိသားစု အတြက္ခ်ည္းပဲ ဆုိျပီး မေတြးသင့္ပါဘူး။ ထိုက္သင့္သေလ်ာက္ေတာ့ ရွိႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လြန္လြန္ၾကဴးၾကဴးၾကီး ဆိုရင္ေတာ့ အဲဒိလိုလူမ်ိဳးဟာ လူ႔ပတ္၀န္းက်င္ အသိုင္းအ၀ိုင္းနဲ႔ သဟဇာတ မျဖစ္ေတာ့တဲ့ လူပို၊ လူ႕အမႈိက္၊ ပတ္၀န္းက်င္ကို ဘာမွ အက်ိဳးမျဖစ္တဲ့ လူ႕အတၱေဘာ အျဖစ္ကို အလိုလိုေရာက္သြားတတ္ပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေနထိုင္ရတဲ့ လူ႕သက္တမ္းဟာ ေယဘုယ်အားျဖင့္ ၇၀ ေက်ာ္သာ ရွိပါတယ္။ အဲဒိေတာ့ ကိုယ့္အသက္နဲ႔ ျပန္ျပန္ႏႈတ္ၾကည့္ရင္ အခ်ိန္ေတြ ဘယ္ေလာက္ကုန္သြားခဲ့လဲ။ အခ်ိန္ေတြ ဘယ္ေလာက္က်န္ေသးလဲ သိႏိုင္ပါတယ္။ ကုန္လြန္သြားတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ ဘာေတြျဖစ္ခဲ့လဲဆိုတာ ျပန္လည္ ဆင္ျခင္ ႏိုင္ေပမယ့္ ေရွ႕ဆက္ျပီး ဘာေတြျဖစ္အံုးမလဲ ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မသိႏိုင္စြမ္းပါဘူး။ အဲဒိေတာ့ အခ်ိန္ကာလေလး တခုအတြင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘာလို႔မ်ား လူအခ်င္းခ်င္း ေခါင္းပံုျဖတ္မႈေတြ၊ ႏိုင္လိုမင္းထက္ျပဳမႈေတြ၊ သူတပါး မ်က္ရည္ေပါက္ၾကီးငယ္ က်မယ့္ မတရားမႈေတြ လုပ္ေနအံုးမွာလဲ။ ရွိတဲ့အခ်ိန္ေလးမွာ ကိုယ္စြမ္းႏိုင္သေလာက္ ကုိယ့္နီးစပ္ရာေလးကို တတပ္တအား ကူညီၾကဖို႔ပါပဲ။ အဲဒါ တကယ့္ လူသားဆန္တဲ့ ကုိယ္ရည္ကိုယ္ေသြး တန္ဖိုး အစစ္ပဲျဖစ္ပါတယ္။
ဒါကိုပဲ ဟုတ္သေယာင္ေယာင္လဲြမွားေနသူေတြက ရွိပါေသးတယ္။ ဥပမာအားျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း တစုဆိုရင္ ဘာသာေရးပရဟိတ အဖြဲ႕ကို မၾကာမၾကာညအိပ္ညေန သြားကူလုပ္ေပးေလ့ရွိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ မအားလပ္ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္သူတို႔ကို အားေပးပါတယ္။ ေနာင္တခ်ိန္လဲ အဆင္ေျပရင္ လုိက္ကူညီဖို႔ အသင့္ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ ဘ၀င္မက်တဲ့ အခ်က္တခုေတာ့ရွိပါတယ္။ ပရဟိတ လုပ္ငန္းအေနနဲ႔ သူတို႔ေတြ အုပ္စုလိုက္ ဟိုသြားလွဴဒီသြားလွဴ ဟိုဘုန္းၾကီးေက်ာင္း ဒီဘုန္းၾကီးေက်ာင္း သြားသန္႔ရွင္းေရးလုပ္၊ ရံဖန္ရံခါ အမိႈက္ေတာင္ စုေပါင္းေကာက္ၾကေသးတယ္ဗ်။ ဒီထိ ကၽြန္ေတာ္ အားေပးပါတယ္။ သာဓုလဲေခၚပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ သူတို႔ကို ကၽြန္ေတာ္ေလ့လာၾကည့္တဲ့အခါ သူတို႔က တကယ္ပရဟိတ စိတ္ရွိလို႔ထက္ အုပ္စုလိုက္ အဲဒိလို စုရုံးစုရုံးသြားရတာ ေပ်ာ္လို႔ လိုက္လုပ္တဲ့ပံုျဖစ္ေနတယ္။ ဒါက ကၽြန္ေတာ္သိတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းအုပ္စုကို ရည္ညြန္းလိုတာပါ။ တျခားဘယ္သူ႕ကိုမွ မဆိုလိုပါဘူး။ တကယ္တမ္း အားမနာတမ္းေျပာရရင္ သူတို႔ဟာ ဒီပရဟိတ အဖြဲ႕မွာ ၀ိုင္း၀န္းလုပ္ၾကေပမယ့္ အိမ္မွာက်ေတာ့ တကယ့္လူေပၚေက်ာ့ေတြျဖစ္ေနတာပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္သိသေလာက္ေတာ့ သူတို႔ဟာ အိမ္မွာေတာင္ တံျမက္စည္း တခ်က္မွ မကိုင္၊ ပန္းကန္တခ်ပ္မွ မေဆး၊ အ၀တ္ေတာင္ မေလွ်ာ္တဲ့ လူမ်ိဳးေတြက ကုိယ့္အိမ္မွာေတာ့ အားက်ိဳးမာန္တက္မလုပ္ပဲ လူျမင္ကြင္းက်ေတာ့ လုပ္လိုက္ၾကတာ။ ဒါမ်ိဳးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္သေဘာမက်ဘူးဗ်။ မိမိအိမ္က အထူးသျဖင့္ မိဘရဲ႕အလုပ္ မိမိအိမ္က အလုပ္ကိုလဲ ဒီလို အားက်ိဳးမာန္တက္ျဖစ္သင့္တာေပါ့။ ဒါမွမဟုတ္ပဲ လူျမင္ကြင္းက်ေတာ့ လုပ္ျပီး လူမျမင္ကြယ္ရာ ကိုယ့္အိမ္မွာက် မလုပ္ဖူး ဆိုေတာ့ သိပ္သဘာ၀ မက်ပဲ ပရဟိတ လုပ္ခ်င္တာထက္ ကိုယ့္လုပ္ရပ္ကို လူသိေစခ်င္သလို မ်ိဳးျဖစ္ေနတယ္။ အဲဒါမွားတယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ထင္တယ္။ ကိုယ့္အိမ္မွာလဲလုပ္၊ ေဟာ အမ်ားအက်ိဳးျပဳလုပ္ငန္း ပရဟိတလုပ္ငန္းေတြမွာလဲ ဒီလို တသတ္မတ္တည္း အားက်ိဳးမာန္တက္ျဖစ္သင့္တာေပါ့။ မိမိလုပ္ရပ္ တကယ္မြန္ျမတ္ရင္ ဘယ္သူ႔မွ သိဖို႔မလိုပါဘူး။ ကိုယ့္လုပ္ရပ္ ကို္ယ္သိေနတာပဲ။ ဂုဏ္ယူလိုက္စမ္းပါ။ ဒါဟာ ကုိယ့္တန္ဖိုးကို ကိုယ္ျမွင့္တင္တာပါပဲ။
အမ်ားအက်ိဳးပ်က္စီးစရာ မလုပ္ႏွင့္၊ မေျပာႏွင့္၊ မၾကံႏွင့္ ရယ္လို႔ မင္းကြန္းဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးက မိန္႕ၾကားခဲ့ဖူးတယ္ေလ။ သူတပါးအက်ိဳးပ်က္သုဥ္းစရာ ဆိုရင္ စိတ္နဲ႔ေတာင္ မေတြးတာအေကာင္းဆံုးပါပဲ။ ဒါဟာသူလဲ ခ်မ္းသာ ကိုယ္လဲ စိတ္လက္ခ်မ္းသာပါတယ္။ လူ႔ပတ္၀န္းက်င္ဆိုတာ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ထဲ ေနထိုင္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ အေပါင္းအစုသေဘာ ကြန္ယက္သေဘာနဲ႔ အားလံုး ပတ္သက္ဆက္ႏြယ္ေနၾကတာခ်ည္းပါပဲ။ မိမိမွာ ေမာဟ၊ေလာဘ၊ မာန္မာနေတြ ရွိေလေလ ပူေလာင္ေလေလ ပါပဲ။ အကယ္၍ ရွိေနခဲ့ရင္ တတ္ႏိုင္သေလာက္ စြန္႕ထုတ္ပစ္ဖို႔ပါပဲ။ အဲဒိအပူေတြဟာ အမ်ားပတ္၀န္းက်င္ကို မရိုက္ခတ္မိဖို႔ အေရးၾကီးပါတယ္။ မနာလိုမႈ အမုန္းတရား အာဃာတေတြဟာ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းရဲ႕ အမိႈက္သရုိက္ေတြပါပဲ။ တန္ဖိုးမဲ့ အရာေတြပါပဲ။ ႏိုင္ငံတႏိုင္ငံ တိုးတက္ေစတာဟာ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းေကာင္းေၾကာင့္လဲ ပါပါတယ္။ မိမိတစ္ေယာက္ မေကာင္းတာနဲ႔ ဘာမွ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလို႔ ဆင္ေျခ ေပးသူဟာ အသိဉာဏ္နည္းလို႔ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။

ပံုျပင္တခုလိုေပါ့။ ေရွးအခါက တိုင္းျပည္တျပည္က ဘုရင္ၾကီးတပါးဟာ သူ႔တိုင္းျပည္က လူေတြရဲ႕ စိတ္ကိုစမ္းခ်င္တာနဲ႕ ဒီလိုေၾကျငာလိုက္တယ္။ တိုင္းျပည္မွာ လာမယ့္ လျပည့္ေန႕ေရာက္ရင္ အၾကီးအက်ယ္ဆံုးအလွဴလုပ္မယ္ အဲဒိအတြက္ ဆီေတြ လုိအပ္တယ္။ လျပည့္ည မတိုင္ခင္ ညဘက္မွာ ဆီေတြလာထည့္ေပးထားရမယ္။ ဒီေတာ့ နန္းေတာ္နားမွာ တိုင္းသူျပည္သားတိုင္း ဆီလာထည့္ဖို႔ စဥ့္အိုးေတြ အက်အနျပဳလုပ္ေပးထားသတဲ့။ အိမ္တိုင္းထည့္ရမယ္တဲ့။ ထည့္ရမယ့္ အခ်င္အတြယ္ကလဲ သိပ္မမ်ားပါဘူး။ အၾကမ္းပန္းကန္လံုးေလာက္ပဲတဲ့။ ဒီေတာ့ တိုင္းသူျပည္သားေတြက ဒီလိုေတြးသတဲ့။ တတိုင္းျပည္လံုး ထည့္ၾကမယ့္ကိစၥပဲ။ ျပီးေတာ့ ထည့္ရမွာလဲ သိပ္မမ်ားဘူး အၾကမ္းပန္းကန္လံုးေလာက္ပဲ ဆိုေတာ့ အင္း ငါ မထည့္လဲ သူမ်ားေတြ ထည့္မွာပဲ။ ငါမထည့္တာ သိမွာ မဟုတ္ပါဘူး ဆိုျပီး မထည့္ဘူး။ ဒီလို အေတြးမ်ိဳးကို တဦးတေယာက္တည္း မဟုတ္ပဲ တိုင္းသူျပည္သားတိုင္းက သူ႔တို႔ ဟာသူတို႔ စိတ္ထဲက စိတ္ကူးၾကတယ္။ ျပီးေတာ့ သူမ်ားေတြထည့္မွာပဲ လို႔ထင္ေနၾကတယ္။ အဲဒိေတာ့ တကယ္လဲ လျပည့္ေန႕ေရာက္ေတာ့ ဟိုလူ ထည့္ႏိုးႏိုး ဒီလူထည့္ႏိုးႏိုးနဲ႔ တကယ္လဲ ဘုရင္ လာၾကည့္ေရာ၊ ဘယ္သူမွ လာမထည့္ၾကလို႕ ဆီတစက္မွ မရွိဘူးတဲ့ေလ။ အဲဒိေတာ့မွ ဘုရင္က တိုင္းသူျပည္သားေတြ ကိုစုရုံးေခၚေစျပီး တဦးတစ္ေယာက္ လုပ္ႏိုးႏို္းနဲ႔ ခိုကပ္ျခင္းဟာ အက်ိဳးမရွိေၾကာင္း၊ ဒီလို လူတိုင္းလူတိုင္းသာ ခိုကပ္လို႔ ဒီလိုအျဖစ္မ်ိဳးျဖစ္ရေၾကာင္း၊ ကိုယ့္လုပ္ရပ္ဟာ ေသးငယ္ေပမယ့္ အေပါင္းအစုျဖစ္လာတဲ့ အခါ ၾကီးမာလာႏိုင္ေၾကာင္း ဆံုးမၾသ၀ါဒေပးေတာ္မူေလသတဲ့။ ကဲဒီပံုျပင္ေလးထဲက အတိုင္းပါပဲ။ ကုိယ္မလုပ္လို႔ ဘာမွ မျဖစ္လာဘူး မထင္ပါနဲ႔။ ကို္ယ္လုပ္တဲ့ လုပ္ရပ္ ေသးေသးေလးျဖစ္ေနရင္ေတာင္ ဒါဟာ အုတ္တခ်ပ္ သဲတစ္ပြင့္ပါပဲ လုိ႔ မွတ္ယူၾကပါ။ အက်ိဳးမရွိမယ့္ ကိစၥေတြကိုေရွာင္ျပီး အက်ိဳးမ်ားေစမယ့္ ကိစၥေတြကို ေဆာင္ပါ။ ကိုယ့္ ပတ္၀န္းက်င္ ကိုယ့္ အဖြဲ႕အစည္းေလးကို တိုးတက္ေကာင္းမြန္ေအာင္ တတပ္တအား ပါ၀င္ကူညီ ျခင္းအားျဖင့္ တန္ဖိုးရွိတဲ့ လူပီသတဲ့ လူျဖစ္ႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားၾကပါစို႔လားခင္ဗ်ာ။

Read Users' Comments (0)

ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္

တကယ္လို႔မ်ား ကို္ယ့္ကို မျဖစ္ေစခ်င္တဲ့အအတိုင္း သူမ်ားကိုလည္း မျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ စိတ္ ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္ေလးမ်ား လူတိုင္းမွာ ရွိမယ္ဆိုရင္ ပဋိပကၡဆိုတာေတြ ျဖစ္လာစရာ အေၾကာင္းမရွိပါဘူး။ ဒီလိုစိတ္မ်ိဳးေတြသာ လူတိုင္းရဲ႕ စိတ္ႏွလံုး ထဲမွာ ကိန္းေအာင္းေနရင္ ပတ္၀န္းက်င္ေလာက တခုလံုးသာယာေနမွာ အမွန္ပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္က အျမဲတမ္း ကိုယ္ႏွင့္ႏႈိင္းျပီး လူတိုင္းကို မဟုတ္ရင္ေတာင္ အနည္းဆံုး ကိုယ္နဲ႔ နီးစပ္ရာကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ ကူညီေပးပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က သိပ္ျပီး စိတ္သေဘာထား ျမင့္ျမတ္ေနတဲ့လူေတာ့ မဟုတ္ပါေပမယ့္ ကိုယ္စြမ္းသေလာက္ေလး နဲ႕ေပါ့။ ျပီးေတာ့ ကိုယ္ေၾကာင့္ သူတစ္ပါးထိခိုက္ နစ္နာမယ့္မွာကို စိုးပါတယ္။ တကယ္ၾကံဳၾကိဳက္လာရင္ စိတ္ႏွလံုးထဲကကို လိုလိုခ်င္ခ်င္ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ေဖးမေပးေလ့ရွိပါတယ္။ ေက်းဇူးျပဳျပီး ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ ကၽြန္ေတာ္ အမႊန္းတင္သလို ျဖစ္ေနရင္ေတာ့ ခြင့္လႊတ္ေပးပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ တကယ့္စိတ္ရင္းထဲက အတိုင္းကို ေျပာျပတာပါ။


ဘာအက်ိဳးအျမတ္မွ မေမွ်ာ္လင့္ပါဘူး။ ေမွ်ာ္လင့္ရင္ အဲဒိေစတနာဟာ မသန္႔ရွင္းေတာ့ဘူးလို႔ ကၽြန္ေတာ္ထင္တယ္။ ဥပမာ လမ္းမွာ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ လဲက်သြားတယ္ ဆိုပါစို႔။ လိုအပ္ရင္ ကူညီေပးဖို႔ ၀န္မေလးပါဘူး။ အဲဒိေနရာမွာ မိန္းကေလးမွ မဟုတ္ပါဘူး။ ေယာက်္ားေလးလား၊ သက္ၾကီးရြယ္အိုလား၊ ယုစြအဆံုး လူမ်ိဳးကြဲလား၊ ကုလားၾကီးလား၊ ကူရမွာပါပဲ။ ဘာလို႔လဲ။ ကၽြန္ေတာ္လက္ခံထားတဲ့ အယူအဆမွာ လူဟာလူပါပဲ။ လူရဲ႕အႏွစ္သာရ ဆိုတာ လိင္၊ အသားအေရာင္၊ ဘာသာအယူ၀ါဒ၊ လူမ်ိဳးဆိုတာေတြေပၚမွာ မမူတည္ပါဘူး။ လူဆိုတဲ့ ပညတ္ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ အားလံုး သာတူညီမွ် အခြင့္အေရး ရွိႏိုင္ပါတယ္။ ဒါကိုဘယ္သူမွ ကန္႔သတ္ထားလို႔ မရပါဘူး။ လူရယ္လို႔ ျဖစ္လာရင္ ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ ေနထိုင္ရတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘာ တတ္ႏိုင္သလဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တတ္ႏိုင္သေလာက္ေလး ပတ္၀န္းက်င္ကို လုပ္ေပးႏိုင္ရင္ တာ၀န္းထမ္းေဆာင္တာပါပဲ။


ကၽြန္ေတာ္ၾကံဳဖူးတာေလးေတြ ေျပာျပပါရေစ။ ကၽြန္ေတာ္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ တဆိုင္မွာ မုန္႔ထိုင္စားေနတုန္း ေတာင္းရမ္းတဲ့ ကေလးတစ္ယာက္ လာေတာင္းတယ္။ ကေလးခင္မ်ာ လာေတာင္းေနပံုက အလြန္ကို တုန္ရီေနပါတယ္။ ျပီးေတာ့ သူ႔တကိုယ္လံုး စုတ္ျပတ္ေနတာပါပဲ။ အခ်ိန္က ၁၂နာရီ ေတာ္ေတာ္ေက်ာ္ေနပါျပီ။ အမွန္အတိုင္းေျပာရရင္ အဲဒိေန႔က ကၽြန္ေတာ့္မွာ ဆိုင္က စားစရာမုန္႔တပဲြ နဲ႔ အေအးတလံုးဖိုး အျပင္ပိုမပါေတာ့ပါဘူး။ အေအးက မွာျပီးေနျပီ။ ဒီကေလးကိုၾကည့္ရတာ အေတာ္ဆာေလာင္ေနပံုရတယ္။ သူ႔ကုိ ကၽြန္ေတာ္ၾကည့္ျပီး ကၽြန္ေတာ့္ ၀မ္းကဲြညီငယ္ေလး ေလာက္ပဲရွိတာ ေတြ႕ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ရင္ထဲဆို႔နင့္သြားတယ္ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္စားမယ့္ မုန္႔ပဲြကို ေငးၾကည့္ေနရွာတယ္။


သူ႔ခင္မ်ာ ပိုက္ဆံထက္ အခုခ်ိန္မွာစားစရာကို ပိုျပီး မြတ္သိပ္ေနပံုပါပဲ။ ဒါနဲ႔.. ညီေလးမင္းေတာ္ေတာ္ဗိုက္ဆာေနလားဆိုေတာ့ မ်က္ႏွာငယ္ေလးနဲ႔ ေခါင္းညိတ္ရွာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေလ မုန္႔ပန္းကန္ထဲက မုန္႔ေတြ အကုန္ႏိႈက္ျပီး ေရာ့ ညီေလး အကုန္ယူသြားျပီး ဗိုက္၀ေအာင္ စားဆိုေတာ့ သူ႔လက္ခုပ္ေလးနဲ႔ ယူျပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို ျပံဳးျပတယ္။ သြားကေလးေတြ က်ိဳးတိုးက်ဲတဲ ျဖစ္ေနတဲ့ အဲဒိကေလးရဲ႕ အျပံဳးေလးဟာ ကၽြန္ေတာ့္ကို ရွိန္းကနဲ ျဖစ္သြားေစတယ္။ မုန္႔ေတြကို အငမ္းမရစားျပီး ထြက္သြားတဲ့ သူ႔ေက်ာျပင္ေလးကို ခပ္လွမ္းလွမ္း အထိ လိုက္ေငးေနမိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အေအးမေသာက္ႏိုင္ေတာ့ပဲ ပိုက္ဆံရွင္းလိုက္တယ္။ အိမ္ျပန္ဖို႔ စရိတ္ပဲက်န္ေတာ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ေပ်ာ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္လုပ္ရပ္အတြက္ ကေလးတစ္ေယာက္ တဒဂၤ ဗိုက္၀သြားေစတဲ့ အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ ဗိုက္ေတာင္ မဆာေလာင္ေတာ့ သလိုပါပဲ။ ဒီလိုအျမဲတမ္း မဟုတ္ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ တတ္စြမ္းသေလာက္ ကူညီေပးပါတယ္။ ပရဟိတ လုပ္ရေအာင္လဲ ကၽြန္ေတာ္ အခ်ိန္မေပးႏိုင္ေသးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တတ္ႏိုင္သေလာက္ ေပါ့။ ကူညီတယ္ဆိုတာ ဆင္းရဲေနတဲ့သူေတြအျပင္ တကယ္တမ္း အကူအညီလိုေနသူေတြ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အနီးအနားမွာ ရွိပါေသးတယ္။


ျပီးခဲ့တဲ့ အပတ္က အေၾကာင္းပါ။ ဘာမွေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တက္ေနတဲ့ေက်ာင္းက private ကြန္ျပဴတာေက်ာင္း။ အဲဒိေန႔ကေက်ာင္းဆင္းေတာ့ ညေနေစာင္းေနျပီဆိုေတာ့ ဆရာဆရာမေတြ ေက်ာင္း၀န္ထမ္းေတြေကာ ျပန္ကုန္ျပီ။ ညေနပိုင္း အခ်ိန္အထိ တက္လိုက္ရေတာ့ လူလဲ ေတာ္ေတာ္ ႏံုးသြားတယ္။ အတန္းထဲက လူေတြလဲ ျပန္ကုန္ၾကျပီ။ ေနာက္ဆံုး ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ခင္တဲ့ ရုံး၀န္ထမ္းေလး တံခါးပိတ္တာကို ေစာင့္ရင္း အတူတူျပန္ဖို႔ လုပ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အတန္းထဲက ေကာင္မေလးက ကားလမ္းမ ဖလက္ေဖာင္းနားမွာ တစ္ေယာက္ထဲ။ ေမွာင္ကလဲ ေမွာင္ေနျပီ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘက္ကို လွည့္ၾကည့္ၾကည့္နဲ႔ေလ။ ေက်ာင္းက လမ္းမေဘးမွာ ဆိုေပမယ့္ ကားေက်ာသိပ္ မျပတ္လွေပမယ့္ လူသြားလူလာေတာ့ အေတာ္ ျပတ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အိမ္ျမန္ျမန္ျပန္ခ်င္ေပမယ့့္ အဲဒိေကာင္မေလးကို ေတြ႕ေတာ့ ကိုယ္ပိုင္ အသိစိတ္နဲ႔ သူ႔အိမ္က လာၾကိဳတာကို ေစာင့္ေနေပးဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ ေကာင္မေလးက သူ႔ဟာသူ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာေစာင့္ေနတာပါ။ ျပီးေတာ့ သိပ္မခင္ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အတန္းထဲက အတန္းေဖာ္ပဲေလ။ ဒီတိုင္းထားခဲ့ရင္ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ထဲ မသင့္ေတာ္ဘူးလို႔ ကၽြန္ေတာ္ယူဆမိလို႔ ေစာင့္ေနေပးလိုက္တယ္။


ဒါကို ရုံး၀န္ထမ္းေလးက သေဘာမေပါက္ဘူး။ကၽြန္ေတာ့္ကို ေၾကာင္ခ်င္လို႔ ေစာင့္ေနတယ္လို႔ အထင္လြဲသြားေသးတယ္။ ျပီးမွ ကၽြန္ေတာ္က မင္းလဲမျပန္နဲ႔အံုးကြာ ျပီးမွ ငါနဲ႔ အတူတူျပန္ဆိုျပီး ခပ္လွမ္းလွမ္းက ေက်ာင္းေလွခါးထစ္ေလးေပၚမွာ ထိုင္ေနလိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ကို ရွင္းျပရတယ္။
`မဟုတ္ဘူးကြာ ဒီေနရာမွာ မင္းအစ္မ ညီမေလး သာဆို လူျပတ္တဲ့ ေနရာမွာ တစ္ေယာက္ထဲ ထားခဲ့မလား၊ အမွန္ဆို ငါလဲ ျပန္ရင္ အေနသာၾကီးပဲ။ ငါနဲ႔ သိပ္ခင္တာလဲ မဟုတ္ဘူး။ ေအးေဆးျပန္သြားလို႔ ရတာပဲ။ အဲဒါ တာ၀န္သိစိတ္ကြ။ ဘယ္သူမွေတာ့ ငါ့ကို ဒါလုပ္ပါလို႔ သတ္မွတ္ မထားဘူး။ ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္ေလ။ ေဟာ ငါေၾကာင္ခ်င္လို႔ ဇာတ္လမ္းရွာခ်င္လို႔ ဆိုရင္ မင္းျပန္သြား ပိုေတာင္ ေကာင္းေသးတယ္လို႔ တြက္မွာေပါ့။ ငါတစ္ေယာက္ထဲ ေအးေအးေဆးေဆး ေျပာလို႔ရတာေပါ့။ အခုဟာက ဘယ္မွာလဲ ဟိုမွာ သူ႔ဟာ သူရပ္ေစာင့္ေနတာ ငါလဲ သူ႔သြားစကားေျပာတာ မဟုတ္ဘူး။ ငါတို႔ ရွိေသးတယ္ ဆိုရုံေလာက္ပဲေလ။ ငါတို႔ လုပ္ေပးႏိုင္တာ သူ႔အိမ္က ကားလာတဲ့ အထိ ေစာင့္ေပးရုံပဲ။ ဒါပဲ။ ဒါ့အျပင္ ဘာမွ ေမွ်ာ္ကိုးလိုလို႔ မဟုတ္ဘူး။´ လို႔ ရွင္းျပလိုက္ေတာ့မွ သူလဲလက္ခံ သေဘာေပါက္သြားတယ္။ ၁၀ မိနစ္ေလာက္ၾကာေတာ့ အဲဒိေကာင္မေလးအိမ္က လာေခၚသြားတယ္။ ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းလဲ လာၾကိဳတဲ့ အန္တီၾကီးက ေျပာသြားေသးတယ္။


ကူညီတယ္ ဆိုတာ လူတစ္ေယာက္ တကယ္လိုအပ္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ တာ၀န္သိသိ ကူညီတတ္ဖို႔ပါပဲ။ ဘာအက်ိဳးမွ ေမွ်ာ္ကိုး ဖို႔ မဟုတ္ပါဘူး။ ကို္ယ့္ကူညီမႈဟာ ျမင္သာထင္သာ လူသိေအာင္ ကူညီမွ ကူညီတာမဟုတ္ပါဘူး။ လူမသိေပမယ့္ ကိုယ့္စိတ္ထဲက သန္႔ရွင္းစြာ ကူညီတတ္ဖို႔ပါပဲ။ မ်ားတာ၊နဲတာ လူသိခ်င္မွ သိမယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သိေနမယ္ ကိုယ့္ရဲ႕ ကိုယ္ခ်င္းစာ စိတ္နဲ႔ ကူညီမႈဟာ တပါးသူေပၚ အက်ိဳးသက္ေရာက္ မႈ ရွိသြားရင္ ေက်နပ္စရာ ပဲမဟုတ္လား။ အမ်ားၾကီးမဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ္တတ္ႏိုင္သေလာက္ မြန္ျမတ္မႈနဲ႔ ကိုယ္ခ်င္းစာ တရားေလး ေရွ႕ထားျပီး ကူညီေပးျခင္းဟာ ကိုယ္ေနထိုင္တဲ့ အဖဲြ႕အစည္း ၀န္းက်င္ရဲ႕တာ၀န္ကို တစိတ္တပိုင္း ထမ္းေဆာင္ေပးျခင္း ပဲျဖစ္ပါတယ္။


Read Users' Comments (0)

အေပါင္းအသင္း၀င္ဆံ့နည္း

ေလာကမွာ လူဆိုတာ တစ္ေယာက္ထဲ ေနလို႔မရပါဘူး။ အေပါင္းအသင္းနဲ႕ ေနၾကတာပါ။ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္း အေပါင္းအသင္းဆိုတာ ေနရာတိုင္းမွာ လိုအပ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို အသိတစ္ေယာက္က ေမးဖူးပါတယ္။ နင္က လူ၀င္ဆံ့တယ္တဲ့။ လူတိုင္းနဲ႔ ေပါင္းႏိုင္တယ္။တဲ့ အဲဒါဘာျဖစ္လို႔လဲ ေမးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က လိုက္ေလ်ာညီေထြ ေနတတ္ဖို႔ပဲ လို႔ျပန္ေျဖလိုက္တယ္။ အမွန္ပါပဲ လိုက္ေလ်ာညီေထြ ေနတတ္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ အဖို႔ ဘယ္ေနရာမဆို ၊ ဘယ္သူနဲ႕ မဆို အဆင္ေျပပါလိမ့္မယ္။ ေရာမေရာက္ေရာမလို က်င့္ဆိုတဲ့ စကားေတာင္ရွိေသးတယ္မဟုတ္လား။

အေပါင္အသင္းေရြး မေပါင္းပါႏွင့္
ကၽြန္ေတာ္က အေပါင္းအသင္း မိတ္ေဆြကို ဘယ္အခ်က္ေတြနဲ႔ ျပည့္စံုမွ ေပါင္းမယ္လို႔ မသတ္မွတ္ပါဘူး။ လူတိုင္းကို အဆင္ေျပေအာင္ေပါင္းပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ အေပါင္းအသင္းထဲမွာ ဆိုက္ကားသမား၊ ေစ်းသည္၊ အလုပ္ၾကမ္းသမားက အစ ပညာရွင္၊ လူၾကီးလူေကာင္းေတြ အထိရွိပါတယ္။ ဆိုလိုတာက ကၽြန္ေတာ္က လူကိုေရြးမေပါင္းပါဘူး။ အကုန္လံုးကို အဆင္သင့္သလို အဆင္ေျပေအာင္ေပါင္းပါတယ္။ လူတစ္ေယာက္က ဘာကို သူၾကိဳက္သလဲ သူအမူအက်င့္က ဘာလဲ၊ ဆိုတာ သိေအာင္လုပ္ျပီး သူနဲ႕ ကိုယ္အနီးစပ္ဆံုးျဖစ္ေအာင္ ညွိယူလိုက္တယ္။ကိုယ္က သူ႔ အက်င့္တခ်ိဳ႕ကို မၾကိဳက္ဘူးဆိုရင္ ကို္ယ္ေပါင္းစိတ္ခြာလုပ္လို႔ရတာပဲ။ ဘယ္ေတာ့မွ အေပါင္းအသင္းေရြးေပါင္းမယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ဓာတ္မ်ိဳးမထားပါနဲ႔။ တကယ္လို႔ အဲဒါဟာ လူ၀င္ဆံ့ခ်င္ရင္ လူတိုင္းနဲ႔ အဆင္ေျပေအာင္ ေပါင္းခ်င္ရင္ ဆင္ျခင္ရမယ့္ အခ်က္ျဖစ္ပါတယ္။


နားေထာင္သူလုပ္ေပးပါ
ကိုယ့္ အေပါင္းအသင္း မိတ္ေဆြေတြရဲ႕ ေျပာစကားကို နားေထာင္ေပးပါ။ လုမေျပာပါနဲ႔။ မလိုအပ္ပဲ အျငင္းအခုန္ေတြ မလုပ္ပါနဲ႔။ ျငင္းတိုင္းေကာင္းတာမဟုတ္ ပါဘူး။ အျငင္းအခုန္ျဖစ္လို႔ စိတ္အခန္႔မသင့္ ရင္ မိတ္ပ်က္ႏိုင္ပါတယ္။ သူ႕ခံစားခ်က္၊ သူ႔ အခက္အခဲေလးေတြ ကို ေျပာျပတဲ့ အခါ ကိုယ္ကနားေထာင္သူ လုပ္ေပးပါ။ စိတ္ရွည္လက္ရွည္နားေထာင္ေပးလိုက္ပါ။ ကိုယ့္ေျဖရွင္းေပးႏိုင္တာ ရွိရင္ ေျဖရွင္းေပးလိုက္ပါ။ လမ္းညြန္စရာရွိရင္ ညြန္ေပးလိုက္ပါ။ ကိုယ္က နားေထာင္ေျဖရွင္းေပးလိုက္ရင္ ေနာင္အခါ ကိုယ့္မွာ အခက္အခဲ ရွိရင္ လဲ သူက ေျဖရွင္းေပးပါလိမ့္မယ္။ သူ႔ယူဆခ်က္တခုခု မ်ားမွားေနတယ္ဆိုရင္ ေတာ့ အတင္းအၾကပ္ ေထာက္ျပီး မေျပာပါနဲ႔။ ခင္မ်ား ေျပာတာ ဟုတ္ေတာ့ဟုတ္သလိုပဲ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဒီလိုျမင္တယ္ဗ်ာ။ ဆိုျပီး ေျပာလုိ႔ရပါတယ္။ ႏႈတ္ခ်ိဳလွ်ိဳတစ္ပါးေပါ့။


ပြင့္လင္းမႈရွိပါ၊ ရိုးသားပါ။
မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္းေပါင္းရင္ မကြယ္မ၀ွက္ပါနဲ႔ ကိုယ့္မွာ မရွိတာကို အရွိလုပ္ျပီး ကိုယ့္ကို လူအထင္ၾကီးေအာင္ မလုပ္ပါနဲ႔။ ကိုယ့္ သိတာတတ္တာကို ပဲ ရိုးသားစြာေျပာျပပါ။ ရိုးသားမႈရွိရင္ မိတ္ေဆြေတြက သင့္ကို ယံုၾကည္လာျပီး။ သူတို႔က လဲ သင့္အေပၚရိုးသားလာၾကလိမ့္မယ္။ အကယ္၍ မသိတာ မတတ္တာ ရွိရင္ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ မသိဘူးဗ်ာ။ လုပ္ပါအံုး ကၽြန္ေတာ့္ကို သင္ေပးပါအံုးဘာညာေပါ့။ ရုိးသားစြာ ၀န္ခ်ျခင္းဟာ ရွက္စရာမဟုတ္ပါဘူး။ လိမ္ညာဖံုးကြယ္ျခင္းက သာရွက္စရာပါ။ သင့္ အခက္အခဲမ်ားကိုလည္း ရိုးရိုးသားသား ေျပာျပေပးပါ။ ဒါမွ သင္တစ္ေယာက္ထဲ ေျဖရွင္းေနရတာထက္စာရင္ အၾကံဥာဏ္အသစ္ေတြ ရလာႏိုင္ပါတယ္။


မျငင္းဆန္ပါနဲ႔
ဥပမာ ကိုယ္မၾကည့္ခ်င္တဲ့ ရုပ္ရွင္ကို သူတို႔က ၾကည့္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ တခါ ႏွစ္ခါထက္ ပိုမျငင္းပါနဲ႔ သူတို႔က အတင္းေခၚေနတယ္ ဆိုရင္ ကို္ယ့္ကို သူတို႔က ခင္လို႔ လုိက္ေစခ်င္ရင္ လိုက္သြားလိုက္ပါ။ ဒါမွ မဟုတ္ ကိုယ့္မွာ လိုက္ဖို႔ အခက္အခဲ ရွိရင္ေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာ နားလည္ေအာင္ ရွင္းျပေပးပါ။ ဒါမွ မဟုတ္ရင္ေတာ့ ေနရာတိုင္း အေဖာ္အေပါင္းနဲ႔ သြားတိုင္း ျငင္းေနမယ္ဆိုရင္ သင္ဟာ အခ်ိန္ၾကာလာတာနဲ႔ အမွ် သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ ေဘးကို ေရာက္သြားလိမ့္မယ္။


ဂရုတစိုက္လုပ္ေပးပါ
အလုပ္ကိစၥတစ္ခုကို သူမႏိုင္လို႔ ကိုယ့္ကို အကူအညီေတာင္းရင္ ကိုယ္တကယ္လို႔ လုပ္ေပးဖို႔ အဆင္ေျပေနရင္ လိုက္လုပ္ေပးလိုက္ပါ။ ဂရုတစိုက္လိုက္လုပ္ေပးျခင္းအားျဖင့္ သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြက သင့္ကို အားကိုးလာျပီး သူကလဲ သင့္မွာ အကူအညီလိုရင္ လုိက္လုပ္ေပးပါလိမ့္မယ္။


အေပါင္းအသင္း ၀င္ဆံ့ဖို႔ ဆိုတာ တကယ္မခက္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ေျပာသြားတဲ့ အခ်က္ေတြ ထက္ေတာင္ ပိုတဲ့ အခ်က္ေတြရွိပါအံုးမယ္။ တကယ္ မိတ္ေဆြေကာင္းရင္ ေဆြမ်ိဳးေတြထက္ ေကာင္းပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ အဲလို ေဆြမ်ိဳးထက္ ခ်စ္ခင္တဲ့ အနစ္နာခံတဲ့ မိတ္ေဆြေတြ ရွိပါတယ္။ သူတို႔ ကလဲ ကၽြန္ေတာ့္ကို ယံုၾကည္သလို။ ကၽြန္ေတာ္ကလဲ သူတို႔ အေပၚ ယံုၾကည္ျပီး ရိုးသားလို႔ပါ။ တကယ့္ အဓိကက လိုက္ေလ်ာညီေထြ ေနတတ္ဖို႔ပဲလိုပါတယ္။

Read Users' Comments (0)

တယ္လီဖုန္းယဥ္ေက်းမႈ



ကၽြန္ေတာ္ တို႔ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြ တခါတေလက်ရင္ ဖုန္းနဲ႕ပတ္သက္ျပီး စိတ္ကသိကေအာက္ ျဖစ္ရတာေလးေတြရွိတယ္ဗ်။ ဖုန္းနဲ႕ ပတ္သက္ျပီး ေလးစားလိုက္နာရမယ့္ စည္းကမ္းေလးေတြ တခ်ိဳ႕က မသိၾကဘူးဗ်ာ။ ဟုိဘက္က ေျပာခ်င္တာေျပာျပီး ဒီဘက္က နားေထာင္သူက စိတ္အခန္႔မသင့္ က်န္ခဲ့တာမ်ိဳး ကၽြန္ေတာ္ ခဏခဏၾကံဳဖူးတယ္။ မေခ်မငံေျပာသြားတာလဲ ခံရေသးတယ္။ ဒါက ေတာ့ တယ္လီဖုန္းယဥ္ေက်းမႈရဲ႕ အေျခခံ အခ်က္ေလးေတြ မသိၾကလို႔ ပဲ လုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ထင္တယ္ဗ်ာ။ ေအာက္ေဖာ္ျပပါ အခ်က္ေတြက ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ လဲ လိုက္နာတယ္။ မသိေသးတဲ့ လူမ်ားလဲ ဆင္ျခင္ရေအာင္ ေဖာ္ျပေပးခ်င္ပါတယ္။ ဒါက ဘယ္သူမွ သတ္မွတ္ထားတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ လိုက္နာ ေရွာင္ၾကဥ္သင့္တယ္ လို႔ ထင္တယ္ဗ်ာ။

၁။ အသိမိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္း အိမ္မ်ားသို႔ ဆက္လွ်င္ အေရးၾကီး ကိစၥ၊ ခ်ိန္းဆိုထားျခင္း မဟုတ္လွ်င္ မနက္ ၈ နာရီမွ ည ၈နာရီ အေတာ အတြင္းသာ ဆက္သင့္ပါတယ္။ ထို႔ထက္ေနာက္က် လွ်င္ ေစာလွ်င္ျဖစ္ေစ တဖက္အိမ္မွ လူမ်ားကို စိတ္အေႏွာက္ အယွက္ျဖစ္ေစႏိုင္ပါတယ္။

၂။ တယ္လီဖုန္းကိုကိုယ္က ဆက္ျပီး တဖက္လူကို အခုေျပာေနတာ ဘယ္သူလဲ လို႔ ေမးျခင္းဟာ အလြန္ရိုင္းစုိင္းတဲ့ အျပဳအမူ ျဖစ္ပါတယ္။

၃။ တယ္လီဖုန္းဆက္လွ်င္ ဟုိဘက္မွာ ကိုယ္ေျပာခ်င္ေသာ လူမရွိတဲ့ အခါ ကိုယ့္ကို ျပန္ဆက္သြယ္ရန္ သို႔မဟုတ္ ခ်ိန္းဆိုရန္ ကိုယ့္ဖုန္းနံပါတ္ ျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ့္ကို ေတြ႕ႏိုင္မယ့္ ေနရာျဖစ္ျဖစ္ information တခုခု ေပးထားခဲ့သင့္ပါတယ္။

၄။ ကိုယ္က ဖုန္းဆက္တဲ့ အခါ တဘက္လူက ကိုယ့္နာမည္ ေမးလွ်င္ ဘယ္ေတာ့မွ ကပ္စီးမနဲပါႏွင့္ နာမည္ ေျပာျပလိုက္ပါ။

၅။ မည္မွ် ခင္ေသာ သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြ အိမ္ျဖစ္ပါေစ။ တဘက္မွ လာကိုင္သူအား ယဥ္ေက်းစြာ ေျပာဆိုပါ။ တဘက္မွ ဖုန္းကိုင္ သူသည္ လူၾကီး သူမမ်ားျဖစ္ေနႏိုင္ပါသည္။

ဒါက အေျခခံက်တဲ့ တယ္လီဖုန္း ယဥ္ေက်းမႈေလးေတြပါ။ လိုက္လဲ လိုက္နာသင့္တဲ့ အခ်က္ေတြလို႔ ထင္ပါတယ္။ ထပ္မံ ျဖည့္စြက္ရင္ေတာ့ အမ်ားၾကီးေပါ့။ လြယ္တယ္ ထင္ေပမယ့္ ဒီလြယ္တာကိုပဲ မသိက်ိဳးကၽြံ ေဖာက္ဖ်က္ေနသူေတြ အမ်ားၾကီးပါပဲ။ ဒီ ငါးခ်က္ကေတာ့ ဖုန္းဆက္တဲ့ သူေတြ အေနနဲ႕ လိုက္နာသင့္တယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။
္

Read Users' Comments (1)comments