My TLMS

အဘိုးၾကီး ဟုိမိုစမ္

ဟိုမိုစမ္သည္ ၀မ္းေရးသက္သက္မွ တစ္ပါး အျခားမည္သည့္ အေရးကိုမွ် ဂရုမစိုက္။ ဟိုမိုစမ္သည္ မည္သည့္အခါမွ် ငတ္မြတ္သည္ဟူ၍ မရွိ။ လူအမ်ားသည္ အရာရာကို ဦးေခါင္းျဖင့္ စဥ္းစားဆင္ျခင္ ဆံုးျဖတ္ေလ့မရွိဘဲ ၀မ္းေခါင္းျဖင့္သာလွ်င္ စဥ္းစားဆင္ျခင္ ဆံုးျဖတ္ေလ့ရွိၾကကုန္၏။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ ဟိုမိုစမ္ကို လူအမ်ားက ခ်စ္ခင္ၾကသည္။ လူ႔အဖိုးတန္တစ္ေယာက္ဟု သေဘာထားၾကေလသည္။

ေတာင္ၾကီးသည္ ၀ီရိယ ဟူေသာ အမည္ႏွင့္ လိုက္ပါေပ၏။ ၾကီးစြာေသာ လုံ႔လဥႆဟျဖင့္ သာလွ်င္ ထိုေတာင္ကို တက္ႏိုင္၏။

ဟိုမိုစမ္ႏွင့္ သူ႔အေပါင္းအေဖာ္တို႔သည္ စာေရးေသာက္ေရးအတြက္ဆိုလွ်င္ မည္သို႔ေသာ အလုပ္ကိုမဆို လက္မရြံ႕လက္မတြန္႕သူမ်ား ျဖစ္ေသာ္ျငားလည္း ေတာင္တက္ျခင္းအလုပ္ကိုမူ အားအင္ျဖဳန္းတီးမႈဟု ထင္မွတ္ၾကသည္။ ေတာင္ထိပ္ေပၚရွိ ရဲတိုက္ၾကီးကို မေရာက္ဖူး မျမင္ဖူးလွ်င္လည္း ကိစၥမရွိ၊ ေရာက္ဖူးျမင္ဖူး၍လည္း ဘာမွ် အေၾကာင္းမထူး။ ရဲတိုက္ၾကီးသည္ တိုက္အိုတိုက္ပ်က္ၾကီး တစ္ခုတည္းသာတည္း။ သူတို႔လည္း တိုက္အိုတိုက္ပ်က္ၾကီး မ်ားကိုျမင္ဖူးခဲ့ေပါင္း မ်ားလွျပီ။ တိုက္အို တိုက္ပ်က္မ်ားဟူသည္ ဘရမ္ဒီမေသာက္ႏိုင္၍ အားအားေန ဖဲကစားေနၾကရသည့္ အမယ္အိုၾကီးမ်ားအဖို႔သာ ျဖစ္သည္။

“ငါထမင္းအ၀စားေနရတဲ့အခါ ငါဘာလုပ္ေနလို႔ ငါဘာျဖစ္မလဲဆိုတာ ငါသိေနတယ္ကြ။ ေတာင္တက္တဲ့အလုပ္ဆိုတာ ကေတာ့ ဘာလို႔လုပ္ဘာျဖစ္မယ္မွန္းမသိရတဲ့ အလုပ္မ်ိဳးပါကြယ္” ဟူေသာ စကားမ်ားမွာ ထိုဖုန္းေတာင္းယာစား ေလာကတြင္ လူသိအမ်ားဆံုး လက္သံုးစကားမ်ားျဖစ္၏။

တစ္ညတစ္၌ ဟိုမိုစမ္သည္ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ေကာင္းေသာ အိပ္မက္ကို ျမင္မက္ေလ၏။ သူတုိ႔ သူေတာင္းစား အုပ္စု၏ ေခါင္းေဆာင္ေရွ႕တြင္ တရားစစ္ေဆးခံေနရသည္ဟု မက္ျခင္းျဖစ္၏။ အိပ္ရာမွ တုန္တုန္ယင္ယင္ျဖင့္ လန္႔ႏိုး၏။ သူလည္ကုပ္ေပၚသို႔ အခ်ိန္မေရြး ပုဆိန္ဖ်ားၾကီး ေရာက္ေတာ့မည္ဟု လည္းေကာင္း၊ လူထုလူေတာထဲ ေနသူမ်ားသည္ လူတို႔ကို စီရင္ဆံုးျဖတ္သည့္ တရားဥပေဒ လက္ေအာက္တြင္ ေနရျပီး ထိုတရားဥပေဒ၏ ယဇ္ေကာင္မ်ားသာ ျဖစ္၍ လူေတာထဲမွ ထြက္ခြာ၍ လူထုအထက္သို႔ လွမ္းေက်ာ္တက္ႏိုင္ သူမ်ားသာလွ်င္ လူအျဖစ္ ဆက္လက္ေနႏိုင္မည္ဟု လည္းေကာင္း ျမင္မက္ခဲ့သည့္ နမိတ္မ်ားကို ဖတ္လွ်က္ အထိတ္တလန္႕ျဖစ္ေနရွာသည္။

“ တက္ကြ တက္ကြ” ဟို သူကိုယ္သူ ေျပာေနမိ၏။ လူအုပ္အထက္ ေက်ာ္တက္ရန္လမ္းမွာ တစ္လမ္းထဲရွိ၏။ လူထုလည္း ထုိလမ္းကို မႏွစ္ျမိဳ႕ၾက။ ထိုလမ္းသည္ကား ၀ီရိယဟူေသာ ေတာင္ေပၚသို႔ တက္ေသာလမ္းေပတည္း။

“ခင္ဗ်ားၾကီး ၀ီရိယထုတ္ရမယ္ဆိုရင္ ဒီမွာပဲေနျပီး ထုတ္စမ္းပါ၊ ရိုးရိုးသားသားထမင္း ရွာစားပါ၊ ဒီမွာဆိုရင္ ခင္ဗ်ားကို ခင္ဗ်ား ဘယ္ေရာက္ေနမွန္းသိေနတာဗ်၊ ဒီမွာ စားစရာေသာက္စရာလဲ ရွိေနတာပဲ မဟုတ္လား၊ အစားအေသာက္ထက္ ဘယ္ဟာကမ်ား ပိုျပီး အေရးၾကီးေသးလဲ” ဟု ဟိုမိုစမ္၏ သားက အဘိုးၾကီးအား အျပစ္ဆိုေလသည္။

“ဟ မင္းတို႔ငါတို႔ဟာ စားဖို႔ေသာက္ဖို႔အတြက္သာ လူလာျဖစ္ေနၾကရတာလားကြယ့္” ဟု ဟိုမိုစမ္က စဥ္းစဥ္းစားစား ေမးလိုက္သည္ကို သူ႔သားက ေျပာင္ရယ္ရယ္ေလ၏။

“ေတြးေတြး၊ ဆက္ျပီးေတြးေနေပါ့ဗ်ာ၊ ခင္ဗ်ားၾကီးဟာ ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ အလုပ္အကိုင္ၾကီးေတြကို လုပ္ႏိုင္မယ့္ လူၾကီးတစ္ေယာက္ကိုဗ်၊ ခင္ဗ်ားဟို.. ဗိုက္ပူၾကီး ဦးေပၚစက္ ကို သြားသတ္ျပီး သူ႔ပိုက္ဆံေတြကို ဒီယူခဲ့ပါလား၊ အဲဒီလိုလုပ္တာကမွ အက်ိဳးရွိအံုးမယ္၊ က်ဳပ္တို႔လူဘ၀ ဘာျဖစ္လို႔ ဘယ့္အတြက္ ရလာၾကလဲ ဆိုတာကို ေတြးၾကံဖို႔ လိုတယ္ဆိုတဲ့ စကားကေတာ့ လြန္လြန္းသဗ်ာ၊ ခင္ဗ်ားပဲ ဆက္ေတြးေနစမ္းပါ၊ ဆက္ၾကံေနစမ္းပါ” ဟု
သူ႔သားအား ႏႈတ္လွန္ထိုးေလသည္။ ဟိုမိုစမ္၏သားသည္ ထိုသို႔ေျပာရင္း ယားယံသည့္ေနရာကို ကုတ္လွ်က္ သေရာ္ျပံဳးျပံဳးကာ ေခါင္းတခါခါလုပ္ေန၏။ ထို႔ေနာက္ ထမင္းစာလာသျဖင့္ အဘိုးၾကီးထံမွ ခြာေလသည္။

ေတာင္ေပၚမွ ေအာက္သို႔ငံု႔ၾကည့္သူမ်ား၏ မ်က္စိမ်ားသည္ ပြင့္လင္းကုန္၏။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ ထိုသူတို႔သည္ က်ိန္စာသင့္သူမ်ားႏွင့္ တူ၏။

ဤစကားမ်ားသည္ ေရွးေရွးအခ်ိန္တုန္းက လူတိုင္းလိုလို သိရွိၾကသည့္ စကားမ်ားျဖစ္သည္။ ယခုမူ မည္သူမွ် ဤစကားမ်ားကို နားမလည္ေတာ့ေခ်။ အခ်ည္းႏွီးစကားမ်ားသာ ျဖစ္ေန၏။ ၀ီရိယ ေတာင္ၾကီးကို တက္ရန္ သႏိၷ႒ာန္ ခ်ျပီးေသာ ဟိုမိုစမ္သည္ပင္ ထိုစကားစုမ်ား၏ အဓိပၸါယ္ကို နားမလည္ေခ်။

ေတာင္ေပၚတြင္ဘာကိုမ်ား ေတြ႔ရပါလိမ့္။ တခုခုေတာ့ ဧကႏၷရွိရမွာပဲ။

ဟိုမိုစမ္သည္ ေတြ႔ရမည့္အရာကို အမ်ိဳးမ်ိဳးစိတ္ကူးယဥ္ၾကည့္ေသာ္လည္း ေက်နပ္မႈမရ။ သို႔ေသာ္လည္း ဘာမွ်မရွိဟု လူအမ်ားထင္သလို မူမျဖစ္ႏိုင္၊ တခုခုေတာ့ ရွိကိုရွိရမည္ဟု သူ႔စိတ္ထဲ အလိုလိုၾကိဳတင္ သိရွိေနသေယာင္ ျဖစ္၏။

က်မ္းဂန္မ်ားတြင္လည္း ယခုဆို လတၱံ႕ပါအတိုင္း ပါရွိေန၏။ ေရွးေရွးတုန္းက လူအမ်ားသည္ ထိုေတာင္ေပၚသို႔ တက္ဖူးၾက၏။ ေတာင္ေပၚေရာက္ျပီး ျပန္လာေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ားကို သူေတာ္စင္ သူေတာ္မြန္မ်ားဟု အမ်ားက သမုတ္ၾက၏။ ထိုပုဂၢဳိလ္မ်ားကို အမ်ားက ယခင္ကဲ့သို႔ “မိတ္ေဆြ” ဟု မေလးမစား မေခၚ၀ံ့ၾက။ ထိုပုဂၢိဳလ္မ်ားသည္ ဆင္းရဲဒုကၡကင္းသူမ်ားျဖစ္၍ က်န္အျခားလူမ်ားမူကား ဆင္းရဲဒုကၡရွိသူခ်ည္းျဖစ္၏။

ဟိုမိုစမ္သည္ ေတာင္ေပၚသို႔တက္ရန္ျဖစ္ေနေလျပီ။ လူထုအဆင့္မွ ေျခတစ္လွမ္းခန္႔ပင္ျဖစ္ျဖစ္ ေက်ာ္လြန္သြားႏိုင္ရန္ စိတ္တံုးတံုးခ်ျပီးသားျဖစ္ေန၏။

ဟိုမိုစမ္သည္ ေတာင္သို႔ခ်ဥ္းကပ္၏။ မိုးသည္ ေတာင္ထိပ္ကို တိမ္အိတ္စြတ္ထား၏။ အဘိုးၾကီးသည္ ေတာင္ထက္သို႔ တက္လွမ္းေလျပီ။ တစ္နာရီျပီး တစ္နာရီ၊ တစ္ေန႔ျပီး တစ္ေန႕၊ တစ္ပတ္ျပီး တစ္ပတ္၊ တစ္ႏွစ္ျပီး တစ္ႏွစ္ခ်ီတက္ကာေန၏။ သို႔ေသာ္လည္း ခရီးမည္မွ်တြင္ေလျပီကို ေနာက္သို႔လွည့္ၾကည့္တိုင္း လွည့္ၾကည့္တိုင္း ေျခတစ္လွမ္းမွ်ပင္ ခရီးမတြင္ေသးသည္ကို အထိတ္တလန္႔ေတြ႔ေတြ႔ေနရ၏။ ခရီးမတြင္ရုံသာမက သူ၏မူလေလာက ေဟာင္းႏွင့္ ပို၍ပို၍ နီးလာေနသည္ကိုသာ ေတြ႔ေနရေလသည္။

အတန္ၾကာလတ္ေသာ္ ေလာကေဟာင္းသည္ ပို၍ ၾကည္လင္လာ၏။ အထက္သို႔ေရာက္ေလေလ အိမ္မ်ား၏ နံရံတံတိုင္းမ်ား၊ လူ႔ႏွလံုးသားမ်ား၊ လူ႔ေသာကမ်ား စသည္တို႔ကိုပင္ ေဖာက္ထြင္း၍ ျမင္ေလ၏။ ေလာကေဟာင္းကို စြန္႔လိုေသာ ဆႏၵမွာလည္း ေလ်ာ့၍ေလ်ာ့၍ လာေလေလျဖစ္၏။ သို႔ေသာ္လည္း ဟိုမိုစမ္သည္ ျမင့္သည္ထက္ျမင့္ေအာင္ မွန္မွန္ၾကီး ခ်ီတက္ေန၏။ သူ႔၌ျဖစ္ေပၚလာမည့္ အသိဉာဏ္အလင္း၏ သတၱိအရွိန္သည္ ေျခလွမ္းတိုင္းလွမ္းတိုင္း ပို၍ပို၍ တိုးလာသည္။ သူ႔ကို ရည္မွန္းခ်က္အဆံုးဆိုသည္ႏွင့္ နီးကပ္လာေအာင္ စြမ္းေဆာင္သည့္ အရာမ်ားကား အခ်ိန္လည္း မဟုတ္၊ အလုိရမၼက္ ဆႏၵရာဂလည္း မဟုတ္ဘဲ သူ႔ေျခလွမ္းမ်ားသာလွ်င္တည္း။ သူသည္ေလာကေဟာင္းႏွင့္ ကပ္ပင္ကပ္လွ်က္ ရွိေသာ္လည္း ေလာကေဟာင္း၏ ဒုကၡမ်ားမွာမူ ကင္းေ၀းလာ၏။ သူကဤအျဖစ္ကို သူမ်ားအားေျပာျပရာ မည္သူ႔မွ်နားမလည္ၾက။

အဘိုးၾကီး ဟုိမိုစမ္

ဟိုမိုစမ္သည္ ၀မ္းေရးသက္သက္မွ တစ္ပါး အျခားမည္သည့္ အေရးကိုမွ် ဂရုမစိုက္။ ဟိုမိုစမ္သည္ မည္သည့္အခါမွ် ငတ္မြတ္သည္ဟူ၍ မရွိ။ လူအမ်ားသည္ အရာရာကို ဦးေခါင္းျဖင့္ စဥ္းစားဆင္ျခင္ ဆံုးျဖတ္ေလ့မရွိဘဲ ၀မ္းေခါင္းျဖင့္သာလွ်င္ စဥ္းစားဆင္ျခင္ ဆံုးျဖတ္ေလ့ရွိၾကကုန္၏။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ ဟိုမိုစမ္ကို လူအမ်ားက ခ်စ္ခင္ၾကသည္။ လူ႔အဖိုးတန္တစ္ေယာက္ဟု သေဘာထားၾကေလသည္။

ေတာင္ၾကီးသည္ ၀ီရိယ ဟူေသာ အမည္ႏွင့္ လိုက္ပါေပ၏။ ၾကီးစြာေသာ လုံ႔လဥႆဟျဖင့္ သာလွ်င္ ထိုေတာင္ကို တက္ႏိုင္၏။

ဟိုမိုစမ္ႏွင့္ သူ႔အေပါင္းအေဖာ္တို႔သည္ စာေရးေသာက္ေရးအတြက္ဆိုလွ်င္ မည္သို႔ေသာ အလုပ္ကိုမဆို လက္မရြံ႕လက္မတြန္႕သူမ်ား ျဖစ္ေသာ္ျငားလည္း ေတာင္တက္ျခင္းအလုပ္ကိုမူ အားအင္ျဖဳန္းတီးမႈဟု ထင္မွတ္ၾကသည္။ ေတာင္ထိပ္ေပၚရွိ ရဲတိုက္ၾကီးကို မေရာက္ဖူး မျမင္ဖူးလွ်င္လည္း ကိစၥမရွိ၊ ေရာက္ဖူးျမင္ဖူး၍လည္း ဘာမွ် အေၾကာင္းမထူး။ ရဲတိုက္ၾကီးသည္ တိုက္အိုတိုက္ပ်က္ၾကီး တစ္ခုတည္းသာတည္း။ သူတို႔လည္း တိုက္အိုတိုက္ပ်က္ၾကီး မ်ားကိုျမင္ဖူးခဲ့ေပါင္း မ်ားလွျပီ။ တိုက္အို တိုက္ပ်က္မ်ားဟူသည္ ဘရမ္ဒီမေသာက္ႏိုင္၍ အားအားေန ဖဲကစားေနၾကရသည့္ အမယ္အိုၾကီးမ်ားအဖို႔သာ ျဖစ္သည္။

“ငါထမင္းအ၀စားေနရတဲ့အခါ ငါဘာလုပ္ေနလို႔ ငါဘာျဖစ္မလဲဆိုတာ ငါသိေနတယ္ကြ။ ေတာင္တက္တဲ့အလုပ္ဆိုတာ ကေတာ့ ဘာလို႔လုပ္ဘာျဖစ္မယ္မွန္းမသိရတဲ့ အလုပ္မ်ိဳးပါကြယ္” ဟူေသာ စကားမ်ားမွာ ထိုဖုန္းေတာင္းယာစား ေလာကတြင္ လူသိအမ်ားဆံုး လက္သံုးစကားမ်ားျဖစ္၏။

တစ္ညတစ္၌ ဟိုမိုစမ္သည္ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ေကာင္းေသာ အိပ္မက္ကို ျမင္မက္ေလ၏။ သူတုိ႔ သူေတာင္းစား အုပ္စု၏ ေခါင္းေဆာင္ေရွ႕တြင္ တရားစစ္ေဆးခံေနရသည္ဟု မက္ျခင္းျဖစ္၏။ အိပ္ရာမွ တုန္တုန္ယင္ယင္ျဖင့္ လန္႔ႏိုး၏။ သူလည္ကုပ္ေပၚသို႔ အခ်ိန္မေရြး ပုဆိန္ဖ်ားၾကီး ေရာက္ေတာ့မည္ဟု လည္းေကာင္း၊ လူထုလူေတာထဲ ေနသူမ်ားသည္ လူတို႔ကို စီရင္ဆံုးျဖတ္သည့္ တရားဥပေဒ လက္ေအာက္တြင္ ေနရျပီး ထိုတရားဥပေဒ၏ ယဇ္ေကာင္မ်ားသာ ျဖစ္၍ လူေတာထဲမွ ထြက္ခြာ၍ လူထုအထက္သို႔ လွမ္းေက်ာ္တက္ႏိုင္ သူမ်ားသာလွ်င္ လူအျဖစ္ ဆက္လက္ေနႏိုင္မည္ဟု လည္းေကာင္း ျမင္မက္ခဲ့သည့္ နမိတ္မ်ားကို ဖတ္လွ်က္ အထိတ္တလန္႕ျဖစ္ေနရွာသည္။

“ တက္ကြ တက္ကြ” ဟို သူကိုယ္သူ ေျပာေနမိ၏။ လူအုပ္အထက္ ေက်ာ္တက္ရန္လမ္းမွာ တစ္လမ္းထဲရွိ၏။ လူထုလည္း ထုိလမ္းကို မႏွစ္ျမိဳ႕ၾက။ ထိုလမ္းသည္ကား ၀ီရိယဟူေသာ ေတာင္ေပၚသို႔ တက္ေသာလမ္းေပတည္း။

“ခင္ဗ်ားၾကီး ၀ီရိယထုတ္ရမယ္ဆိုရင္ ဒီမွာပဲေနျပီး ထုတ္စမ္းပါ၊ ရိုးရိုးသားသားထမင္း ရွာစားပါ၊ ဒီမွာဆိုရင္ ခင္ဗ်ားကို ခင္ဗ်ား ဘယ္ေရာက္ေနမွန္းသိေနတာဗ်၊ ဒီမွာ စားစရာေသာက္စရာလဲ ရွိေနတာပဲ မဟုတ္လား၊ အစားအေသာက္ထက္ ဘယ္ဟာကမ်ား ပိုျပီး အေရးၾကီးေသးလဲ” ဟု ဟိုမိုစမ္၏ သားက အဘိုးၾကီးအား အျပစ္ဆိုေလသည္။

“ဟ မင္းတို႔ငါတို႔ဟာ စားဖို႔ေသာက္ဖို႔အတြက္သာ လူလာျဖစ္ေနၾကရတာလားကြယ့္” ဟု ဟိုမိုစမ္က စဥ္းစဥ္းစားစား ေမးလိုက္သည္ကို သူ႔သားက ေျပာင္ရယ္ရယ္ေလ၏။

“ေတြးေတြး၊ ဆက္ျပီးေတြးေနေပါ့ဗ်ာ၊ ခင္ဗ်ားၾကီးဟာ ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ အလုပ္အကိုင္ၾကီးေတြကို လုပ္ႏိုင္မယ့္ လူၾကီးတစ္ေယာက္ကိုဗ်၊ ခင္ဗ်ားဟို.. ဗိုက္ပူၾကီး ဦးေပၚစက္ ကို သြားသတ္ျပီး သူ႔ပိုက္ဆံေတြကို ဒီယူခဲ့ပါလား၊ အဲဒီလိုလုပ္တာကမွ အက်ိဳးရွိအံုးမယ္၊ က်ဳပ္တို႔လူဘ၀ ဘာျဖစ္လို႔ ဘယ့္အတြက္ ရလာၾကလဲ ဆိုတာကို ေတြးၾကံဖို႔ လိုတယ္ဆိုတဲ့ စကားကေတာ့ လြန္လြန္းသဗ်ာ၊ ခင္ဗ်ားပဲ ဆက္ေတြးေနစမ္းပါ၊ ဆက္ၾကံေနစမ္းပါ” ဟု
သူ႔သားအား ႏႈတ္လွန္ထိုးေလသည္။ ဟိုမိုစမ္၏သားသည္ ထိုသို႔ေျပာရင္း ယားယံသည့္ေနရာကို ကုတ္လွ်က္ သေရာ္ျပံဳးျပံဳးကာ ေခါင္းတခါခါလုပ္ေန၏။ ထို႔ေနာက္ ထမင္းစာလာသျဖင့္ အဘိုးၾကီးထံမွ ခြာေလသည္။

ေတာင္ေပၚမွ ေအာက္သို႔ငံု႔ၾကည့္သူမ်ား၏ မ်က္စိမ်ားသည္ ပြင့္လင္းကုန္၏။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ ထိုသူတို႔သည္ က်ိန္စာသင့္သူမ်ားႏွင့္ တူ၏။

ဤစကားမ်ားသည္ ေရွးေရွးအခ်ိန္တုန္းက လူတိုင္းလိုလို သိရွိၾကသည့္ စကားမ်ားျဖစ္သည္။ ယခုမူ မည္သူမွ် ဤစကားမ်ားကို နားမလည္ေတာ့ေခ်။ အခ်ည္းႏွီးစကားမ်ားသာ ျဖစ္ေန၏။ ၀ီရိယ ေတာင္ၾကီးကို တက္ရန္ သႏိၷ႒ာန္ ခ်ျပီးေသာ ဟိုမိုစမ္သည္ပင္ ထိုစကားစုမ်ား၏ အဓိပၸါယ္ကို နားမလည္ေခ်။

ေတာင္ေပၚတြင္ဘာကိုမ်ား ေတြ႔ရပါလိမ့္။ တခုခုေတာ့ ဧကႏၷရွိရမွာပဲ။

ဟိုမိုစမ္သည္ ေတြ႔ရမည့္အရာကို အမ်ိဳးမ်ိဳးစိတ္ကူးယဥ္ၾကည့္ေသာ္လည္း ေက်နပ္မႈမရ။ သို႔ေသာ္လည္း ဘာမွ်မရွိဟု လူအမ်ားထင္သလို မူမျဖစ္ႏိုင္၊ တခုခုေတာ့ ရွိကိုရွိရမည္ဟု သူ႔စိတ္ထဲ အလိုလိုၾကိဳတင္ သိရွိေနသေယာင္ ျဖစ္၏။

က်မ္းဂန္မ်ားတြင္လည္း ယခုဆို လတၱံ႕ပါအတိုင္း ပါရွိေန၏။ ေရွးေရွးတုန္းက လူအမ်ားသည္ ထိုေတာင္ေပၚသို႔ တက္ဖူးၾက၏။ ေတာင္ေပၚေရာက္ျပီး ျပန္လာေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ားကို သူေတာ္စင္ သူေတာ္မြန္မ်ားဟု အမ်ားက သမုတ္ၾက၏။ ထိုပုဂၢဳိလ္မ်ားကို အမ်ားက ယခင္ကဲ့သို႔ “မိတ္ေဆြ” ဟု မေလးမစား မေခၚ၀ံ့ၾက။ ထိုပုဂၢိဳလ္မ်ားသည္ ဆင္းရဲဒုကၡကင္းသူမ်ားျဖစ္၍ က်န္အျခားလူမ်ားမူကား ဆင္းရဲဒုကၡရွိသူခ်ည္းျဖစ္၏။

ဟိုမိုစမ္သည္ ေတာင္ေပၚသို႔တက္ရန္ျဖစ္ေနေလျပီ။ လူထုအဆင့္မွ ေျခတစ္လွမ္းခန္႔ပင္ျဖစ္ျဖစ္ ေက်ာ္လြန္သြားႏိုင္ရန္ စိတ္တံုးတံုးခ်ျပီးသားျဖစ္ေန၏။

ဟိုမိုစမ္သည္ ေတာင္သို႔ခ်ဥ္းကပ္၏။ မိုးသည္ ေတာင္ထိပ္ကို တိမ္အိတ္စြတ္ထား၏။ အဘိုးၾကီးသည္ ေတာင္ထက္သို႔ တက္လွမ္းေလျပီ။ တစ္နာရီျပီး တစ္နာရီ၊ တစ္ေန႔ျပီး တစ္ေန႕၊ တစ္ပတ္ျပီး တစ္ပတ္၊ တစ္ႏွစ္ျပီး တစ္ႏွစ္ခ်ီတက္ကာေန၏။ သို႔ေသာ္လည္း ခရီးမည္မွ်တြင္ေလျပီကို ေနာက္သို႔လွည့္ၾကည့္တိုင္း လွည့္ၾကည့္တိုင္း ေျခတစ္လွမ္းမွ်ပင္ ခရီးမတြင္ေသးသည္ကို အထိတ္တလန္႔ေတြ႔ေတြ႔ေနရ၏။ ခရီးမတြင္ရုံသာမက သူ၏မူလေလာက ေဟာင္းႏွင့္ ပို၍ပို၍ နီးလာေနသည္ကိုသာ ေတြ႔ေနရေလသည္။

အတန္ၾကာလတ္ေသာ္ ေလာကေဟာင္းသည္ ပို၍ ၾကည္လင္လာ၏။ အထက္သို႔ေရာက္ေလေလ အိမ္မ်ား၏ နံရံတံတိုင္းမ်ား၊ လူ႔ႏွလံုးသားမ်ား၊ လူ႔ေသာကမ်ား စသည္တို႔ကိုပင္ ေဖာက္ထြင္း၍ ျမင္ေလ၏။ ေလာကေဟာင္းကို စြန္႔လိုေသာ ဆႏၵမွာလည္း ေလ်ာ့၍ေလ်ာ့၍ လာေလေလျဖစ္၏။ သို႔ေသာ္လည္း ဟိုမိုစမ္သည္ ျမင့္သည္ထက္ျမင့္ေအာင္ မွန္မွန္ၾကီး ခ်ီတက္ေန၏။ သူ႔၌ျဖစ္ေပၚလာမည့္ အသိဉာဏ္အလင္း၏ သတၱိအရွိန္သည္ ေျခလွမ္းတိုင္းလွမ္းတိုင္း ပို၍ပို၍ တိုးလာသည္။ သူ႔ကို ရည္မွန္းခ်က္အဆံုးဆိုသည္ႏွင့္ နီးကပ္လာေအာင္ စြမ္းေဆာင္သည့္ အရာမ်ားကား အခ်ိန္လည္း မဟုတ္၊ အလုိရမၼက္ ဆႏၵရာဂလည္း မဟုတ္ဘဲ သူ႔ေျခလွမ္းမ်ားသာလွ်င္တည္း။ သူသည္ေလာကေဟာင္းႏွင့္ ကပ္ပင္ကပ္လွ်က္ ရွိေသာ္လည္း ေလာကေဟာင္း၏ ဒုကၡမ်ားမွာမူ ကင္းေ၀းလာ၏။ သူကဤအျဖစ္ကို သူမ်ားအားေျပာျပရာ မည္သူ႔မွ်နားမလည္ၾက။

သို႔ေသာ္ၾကားရသူမ်ားက သူအားေလွာင္ေျပာင္၍ ရယ္ေမာၾက၏။ ရယ္သံတို႔မွာ ေမ်ာက္မ်ား၏ တခစ္ခစ္ဟစ္သံႏွင့္ တူဘိ၏။ မရယ္သူအခ်ိဳ႕အနည္းငယ္က “သင့္စကားမ်ားကို ရွင္းျပအံုးေလာ့၊ သင္ဘာကို ဆိုလိုသည္ကို ေျပာဦးေလာ့” ဟုဆိုၾက၏။

“လိုက္သာလိုက္ခဲ့စမ္းပါ၊ လာျပီးကိုယ္တိုင္သာ လိုက္ၾကည့္လွည့္ပါ” ဟုဟိုမိုစမ္က ေမာၾကီးပန္းၾကီး ေျပာရွာ၏။

“ဘာဗ်၊ ဒီကၾကည့္လို႔ မျမင္ရတာေတြကို က်ဳပ္တို႔ကို ျပခ်င္တာလား၊ က်ဳပ္တို႔တေတြ ျမင္တာထက္ ခင္ဗ်ားက ပိုျပီးျမင္တယ္လို႔ဆိုရင္ က်ဳပ္တို႔လိုက္မွာေပါ့၊ က်ဳပ္တို႔ဟာ က်ဳပ္တို႔ရဲ႕ရန္သူေတြကို ႏွိမ္ႏွင္းဖို႔ အၾကားအျမင္ တန္းခိုးဣဒၶိေတြကို အလိုရွိေနတာနဲ႔ အံကိုက္ပဲ၊ ဒါေပမယ့္ အခုေတာ့ ခင္ဗ်ားကိုယ္တိုင္က ခင္ဗ်ားဟာ က်ဳပ္တို႔ေလာက္ပဲ ျမင္ႏိုင္တယ္လို႔ ေျပာေနေတာ့ရင္ ဘာျဖစ္လို႔ ေတာင္ေပၚကို က်ဳပ္တို႔က အပင္ပန္းခံ တက္ရအံုးမွာလဲဗ်” ဟု သူ႔ကို ျပန္ေျပာၾက၏။

ဟိုမိုစမ္သည္ ပိုျမင့္ေအာင္ တက္ေလေလ ပို၍တစ္ေယာက္တည္း အထီးက်န္စိတ္မ်ိုဳးျဖစ္လာေလေလ။ သို႔ေသာ္ အထီးက်န္စိတ္မ်ိဳးေပၚေလေလ၊ ပိုျပီးေပ်ာ္ေလေလျဖစ္၏။ ဤသို႔ေသာ ဆိတ္ျငိမ္ျခင္း၊ ခ်မ္းသာျခင္းမ်ိဳးကား စင္စစ္အားျဖင့္ အထီးက်န္အျဖစ္မ်ိဳးမဟုတ္။ အတြင္း အဇၥ်တၱ၌ ျဖစ္ေပၚလာေသာ ၀ိေ၀က ခ်မ္းသာမႈၾကီး ျဖစ္၏။

“တစ္ေယာက္တည္း ပ်င္းရိစရာမဟုတ္ဘူးေဟ့..! မင္းတို႔ကိုယ္မင္းတုိ႔ ေက်နပ္ေနရင္ ပ်င္းစရာမဟုတ္ဘူးကြ” ဟုေအာက္ဘက္သို႔ ေအာ္ေျပာ၏။ ၾကားရသူ အေပါင္းလည္း တစ္ဖန္ထပ္၍ ရယ္ေမာၾကျပန္၏။

“ေၾသာ္ ဒီအဘိုးၾကီးေတာ့ စိတ္ေနာက္သြားရွာျပီ”
အဘိုးၾကီးက ေအာ္ေခၚေလ သူတို႔က အေ၀းသို႔ ေျပးၾကေလေလ။ အဘိုးၾကီး၏ မိတ္ေဆြမ်ား ျဖစ္ေနၾကသည္ကိုပင္ ရွက္စႏိုးျဖစ္လာၾက၏။

ဟုိမိုစမ္သည္ သူ႔အား သူ႔မိတ္ေဆြတို႔က ဤသို႔ ျပဳမူၾကသည္ကိုပင္ စိတ္နာျခင္းမရွိ။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ အဘိုးၾကီးသည္ သူတို႔၏ ႏွလံုးဓာတ္အိမ္မ်ားကို ထိုးေဖာက္ျမင္လာႏိုင္သည့္ အေျခသို႔ ေရာက္ေနေသာေၾကာင့္တည္း။ အဘယ္သူ၏ ႏွလံုးဓာတ္အိမ္သည္ ေရႊျဖင့္ျပီးသည္၊ အဘယ္သူ၏ ႏွလံုးဓာတ္အိမ္သည္ ေငြျဖင့္ျပီးသည္ အဘယ္သူ၏ ႏွလံုးဓာတ္အိမ္သည္ ေက်ာက္စရစ္ခဲျဖင့္ ျပီးသည္ကို သူသိ၏။

သူ၏မ်က္စိမ်ားကို ေသေသခ်ာခ်ာ စိုက္ၾကည့္လိုက္လွ်င္ စာအုပ္မ်ားကို လွန္ေလွာၾကည့္ရဘိသကဲ့သို႔ ရွင္းလင္းေန၏။ ဟိုမိုစမ္၌ သူကိုယ္တိုင္ အံ့ၾသေနရသည့္ အခ်က္တစ္ခ်က္သာရွိ၏။ ထိုအခ်က္မွာ ယခု ၾကည့္ျမင္ေနရသည့္ အရာအရာတိုင္းသည္ လြယ္လြယ္ႏွင့္ ရွင္းရွင္း အစင္းသာခ်ည္းျဖစ္ေန၏။ ေရွးယခင္ကမူ ဤသို႔ ဘယ္တုန္းအခါကမွ မျမင္ခဲ့စဖူး။ “ေၾသာ္ တယ္လဲ အံ့ၾသစရာေကာင္းပါကလား၊ ၾကည့္ေလတိုင္း တယ္ကလဲ ျပတ္ျပတ္သားသား ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ရွိလွခ်ည္လား၊ ကေလးကစားသေလာက္ပဲ၊ တယ္လြယ္တဲ့ ကိစၥပါလား” ဟု အဘိုးၾကီးသည္ ထင္မိ၏။

ႏွစ္မ်ားလည္း တစ္ႏွစ္ျပီး တစ္ႏွစ္ ကုန္ဖန္မ်ားလွျပီ။ ဟိုမိုစမ္သည္ ယခုအခါ သိပ္ျပီး အားစိုက္စရာမလိုေတာ့။ သူ၏ ကိုယ္တြင္းျဖစ္ အင္အားမ်ားျဖင့္သာ အရွိန္ရေနလ်က္သား ျဖစ္ေနသည္။ ေတာင္ထိပ္ေပၚသို႔ေရာက္ရန္ သူ၏တစ္ခ်ိန္က လြယ္လြန္းလွသည့္ အာသာျပင္းျပ ေဇာအၾကြကိုေသာ္ပင္ သူယခုေမ့ေနေလျပီ။

ဟိုမိုစမ္သည္ ယခုဆိုလွ်င္ အတိုင္းထက္အလြန္ စိတ္ခ်မ္းသာေန၏။ ျငိမ္းခ်မ္းေန၏။ သို႔တေစလည္း သူ၏ ယခုေလာကအျမင္မွာ တျခားသူမ်ားကဲ့သို႔ပင္ ျဖစ္ေန၏။ တျခားသူမ်ားသည္ သူ႔ကို ရွက္ကိုးရွက္ကန္းျဖင့္ ၾကည့္၍ ေၾကာက္လန္႔ေသာ ကေလးသူငယ္မ်ားပမာ အိမ္ျပန္ခ်င္ၾကေၾကာင္း လက္မ်ားကို ေျမွာက္ခ်ီျပၾကကုန္၏။

ေတာင္ေပၚလမ္း၌ အဆံုးဟူသည္ မရွိေၾကာင္းကို တစ္ေန႔ေသာအခါ သူေတြ႔ရွိလာ၏။ သို႔ေသာ္ သူသည္ ဤအေၾကာင္းကို မည္သူအားမွ် မေျပာဘဲႏႈတ္ပိတ္ေန၏။ အဆံုးဆိုသည္ကိုသာ ေမွ်ာ္ေမွ်ာ္ေစာေစာ ျဖစ္ေနသူတို႔အား “မင္းတို႔ မ်က္စိမ်ားျဖင့္ ျမင္ႏိုင္တဲ့ အဆံုးဆုိတာဟာ မရွိဘူးေဟ့” ဟု သူက အဘယ္သို႔လွ်င္ ေျပာ၍ ျဖစ္ပါမည္နည္း။

သူ႔အား “သစၥာရဲတိုက္ၾကီးသို႔ သင္ေရာက္ေလျပီလား” ဟု ေမးၾကျပန္၏။

သစၥာရဲတိုက္ၾကီး၊ သူျပန္သတိရျပီ။ ေၾသာ္..သူတို႔ စိတ္ေစာေနတဲ့ အဆံုးဆိုတာဟာ ဒါကိုး။ ထို႔ေနာက္ ဟုိမိုစမ္သည္ ရုတ္တရက္ပင္ ေတာင္ၾကီးမွာေတာင္ မဟုတ္ေတာ့ေၾကာင္း၊ ခံညားေသာ ခန္းမၾကီးတစ္ခုထဲ၌ ေကာ္ေဇာပမာ ခင္းထားေသာ ပန္းျပင္ၾကီးသာ ျဖစ္ေနေၾကာင္းကို ျမင္ရ၏။

ဒါျဖင့္ရင္ ေတာင္က ဘယ္မွာလဲ၊ ဘယ္ေရာက္သြားသလဲ ဟု တအံ့တၾသ သူ႔ကိုယ္သူ ေမးမိ၏။ ထိုအခါ ေတာင္ဟူသည္ သူ႔ခႏၶာ၊ သူ႔ရမၼက္၊ သူ႔အလို၊ သူ႔ဒုကၡဆင္းရဲေတြပါကလားဟု သူျမင္ျပန္၏။သူကိုယ္တိုင္ေရာ၊ အျခား သူ႔အေပါင္းအေဖာ္မ်ားပါ အျမဲပင္ သစၥာရဲတိုက္ၾကီး အတြင္း၌သာ တစ္သက္လံုး ေနလာၾကပါကလား ဟုလည္း ျမင္ျပန္၏။

ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္း ငါတို႔အားလံုးဟာ ငါတို႔ရဲ႕ ဒုကိၡတဘ၀ တစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာ ေက်ာက္သဲပံုေတြကို ေတာင္ေတြျဖစ္ေအာင္ လုပ္လုပ္ျပီး သစၥာရဲတိုက္ၾကီးသို႔ ဖံုးကာဖံုးကာ မ်က္ကြယ္ျပဳေနတာကိုးဟု သူျမင္ျပန္၏။

ထို႔ေၾကာင့္ ဟိုမိုစမ္သည္ “ေတာင္ထိပ္ကို ေရာက္ဖို႔ တို႔ေတာင္တက္ေနတာ မဟုတ္ဘူး၊ တို႔ကိုယ္တို႔ အျမင့္ကို ေရာက္ေအာင္သာ တို႔လုပ္ေနရမွာ၊ ဘယ္အဆံုးဆိုတာကိုမွ မရည္စူးဘဲ ပိုၾကီးမားတဲ့ ျငိမ္းခ်မ္းမႈကိုသာ ရည္းစူးျပီး တို႔ရဲ႕ အလိုရမၼက္ ဆႏၵရာဂေတြကို နည္းနည္းသြားေအာင္ တို႔လုပ္ၾကရမွာ”

ဟိုမိုစမ္သည္ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုး၌ မ်က္စိမ်ားေကာင္းလ်က္ႏွင့္ အကန္းတစ္ေယာက္မွ်သာ ျဖစ္ခဲ့ေၾကာင္းကို ယခုမွ သိေလသည္။ သူ႔၌ ေနာက္ထပ္ေမးစရာ ျမန္းစရာ စံုစမ္းစရာဟူ၍ မရွိေတာ့။ သံသယဟူ၍ ျမဴမွ်မရွိေတာ့။

သူသည္ လူၾကားထဲ လူေတာထဲ၌ပင္ ေနျငားေသာ္လည္း လူေတာ လူအုပ္ၾကီးကို ဖန္အၾကည္ပမာ ျမင္ေနရ၏။ လူေတြက ဘာေတြကို ေၾကာက္လန္႔ေနၾက၍ ဘာေတြကို ရွိခိုးေနၾကသည္ကို သူျမင္ရ၏။
သူတို႔၏ ႏွလံုးဓာတ္အိမ္မ်ားသည္ မည္ကဲ့သို႔ လႈပ္ခုန္ေနၾကသည္၊ သူတို႔၏ ဦးေႏွာက္မ်ားသည္ မည္ကဲ့သို႔ အလုပ္လုပ္ေနၾကသည္၊ သူတို႔၏ ပါးစပ္မ်ားက ၾကယ္ေတြအေၾကာင္း အသံထြက္လ်က္ သူတို႔ မ်က္စိမ်ားကမူ မည္ကဲ့သို႔ ေျမသို႔ စိုက္လ်က္ ရွိေနၾကသည္၊ ဘာေတြမ်ား ေရွ႕၀ယ္ မည္ကဲ့သို႔ဒူးေထာက္၀ပ္တြားေနၾကသည္၊ သစၥာရဲတိုက္ၾကီးမွ အလင္းေရာင္တစ္ခ်က္တေလျပက္ျပီး သူတို႔၏ ေတြေ၀ေနမႈကို ေဖာက္ထြင္းလိုက္သည္ႏွင့္ တစ္ျပိဳင္နက္ သူတို႔မည္ကဲ့သို႔ ကေသာကေျမာ ကစဥ့္ကရဲ ေျပးကုန္ၾကသည္၊ ဤသည္အားလံုးကို ဟိုမိုစမ္သည္ ျမင္ေနရေလသည္။

သူတို႔သည္ ေ၀းလံလွသည့္ အဆံုးဆိုသည္မ်ားကို လိုခ်င္တတ္၍ ေတာင္ထိပ္သို႔ မ်က္ရည္စက္လက္ျဖင့္ အေမွ်ာ္ၾကီးေမွ်ာ္ရုံသာေမွ်ာ္ေနၾက၏။ မ်က္စိမ်ားလည္း ေညာင္းလွေလျပီ။

ဟိုမိုစမ္က “တက္ၾက..စတက္ၾက” ဟုဆိုေလေသာ္ “ဘာျဖစ္လို႔ တက္ရမွာလဲဗ်၊ က်ဳပ္တို႔က ေမွ်ာ္ၾကည့္ေနရတာကိုပဲ ၾကိဳက္ေနၾကတာ၊ ေက်နပ္ေနၾကတာ၊ ေတာင္ထိပ္ကို တစ္ေန႔က်ေရာက္မွာ ေပါ့ဗ်ာ” ဟု သူတို႔က ျပန္ေျပာၾက၏။

“ဟ ေတာင္ထိပ္ဆိုတာ မင္းတို႔ အတြင္းမွာရွိတာ၊ မင္းတို႔ေဘးပတ္လည္မွာ ရွိတာကြ” ဟု ဟိုမိုစမ္က ဆိုျပန္ေသာ္၊ သူတို႔က သူတို႔ရဲ႕ မူလ ယံုၾကည္ခ်က္ကို တစ္ျပားသားမွ်မေလွ်ာ့ဘဲ “ဘယ္ဟုတ္ႏိုင္ပါ့မလဲ? မိုးေကာင္းကင္လို ျမင့္တာဗ်၊ ခင္ဗ်ားကိုယ္တိုင္လဲ တက္ျပီးျပီ မဟုတ္လား။ ခင္ဗ်ားကိုယ္တိုင္လဲ တက္ခဲ့ေသး၊ သစၥာရဲတိုက္ၾကီးဟာ က်ဳပ္တို႔ထဲမွာပဲ ရွိတယ္လို႔ အခုေျပာေနျပန္တယ္၊ တယ္လဲခက္ပါလား” ဟုဆိုၾကျပန္၏။

ဟိုမိုစမ္သည္ သက္ျပင္းခ်၏။ သူ႔စကားမ်ားသည္ သူတို႔ အဖို႔ အခ်ည္းအႏွီး ျဖစ္ေနေၾကာင္းကို သိရွိေနေသာေၾကာင့္တည္း။

“သစၥာကို ေတြ႔ေအာင္ အထက္အျမင့္ကို ေမွ်ာ္ရတာ မဟုတ္ဘူး၊ ေအာက္အနိမ့္ဘက္ကို ျမင္ေအာင္ ျပန္ၾကည့္ရတာ သစၥာဆိုတာဟာ တို႔ကိုယ္တိုင္ ကိုယ္စီကိုယ္ငွ ကိုယ္လြတ္ရုန္း ထြက္ခ်င္တဲ့စိတ္မ်ိဳးျဖစ္လာရင္ အဲဒိစိတ္မ်ိဳးျဖစ္တဲ့ ေနရာမွာ သစၥာဆိုတာ တည္ရွိတာကြ၊ တို႔ရဲ႕ ဒုကၡဆိုတဲ့ ဆင္းရဲျခင္း ေတာင္၊ တို႔ရဲ႕ေမာဟ ဆိုတဲ့ မိုက္မဲျခင္း ေတာင္ကိုသာ ေက်ာ္လြန္ေအာင္ တက္ရမွာ၊ စိတ္အေမွာင္ တစ္စတစ္စ ပါးသြားျပီး စိတ္ေရာင္ တစ္စတစ္စပြားလာေအာင္ သာတို႔လုပ္ရမွာကြ၊ ဒီလိုသာ တို႔ လုပ္ႏိုင္ရင္ အားသာငမ္းငမ္းနဲ႔ ခုလိုတို႔ျမင္တဲ့ အရာရာတိုင္းဟာ တို႔ေရွ႕မွာ အထင္းသား ေပါေလာေပၚလာမွာကြ” ဟူေသာ စကားမ်ားသည္ ဟိုမိုစမ္၏ အဆံုးအမတည္း။

သို႔ေသာ္ ဤစကားမ်ားကို မည္သူကမွ် မယံုၾကည္ေခ်။
“ေတာင္ေပၚမွ ေအာက္သို႔ငံု႔ၾကည့္သူမ်ား၏ မ်က္စိမ်ားသည္ ပြင့္လင္းကုန္၏။ ထိုေၾကာင့္ပင္လွ်င္ ထိုသူတို႔သည္ က်ိန္စာသင့္သူမ်ားႏွင့္ တူ၏” ဟူေသာ ေရွးေဟာင္းစကားမ်ားကို ဟိုမိုစမ္သည္ ယခုမွ ဘ၀င္က်ေအာင္ နားလည္ေပေတာ့သတည္း။

သို႔ေသာ္ၾကားရသူမ်ားက သူအားေလွာင္ေျပာင္၍ ရယ္ေမာၾက၏။ ရယ္သံတို႔မွာ ေမ်ာက္မ်ား၏ တခစ္ခစ္ဟစ္သံႏွင့္ တူဘိ၏။ မရယ္သူအခ်ိဳ႕အနည္းငယ္က “သင့္စကားမ်ားကို ရွင္းျပအံုးေလာ့၊ သင္ဘာကို ဆိုလိုသည္ကို ေျပာဦးေလာ့” ဟုဆိုၾက၏။

“လိုက္သာလိုက္ခဲ့စမ္းပါ၊ လာျပီးကိုယ္တိုင္သာ လိုက္ၾကည့္လွည့္ပါ” ဟုဟိုမိုစမ္က ေမာၾကီးပန္းၾကီး ေျပာရွာ၏။

“ဘာဗ်၊ ဒီကၾကည့္လို႔ မျမင္ရတာေတြကို က်ဳပ္တို႔ကို ျပခ်င္တာလား၊ က်ဳပ္တို႔တေတြ ျမင္တာထက္ ခင္ဗ်ားက ပိုျပီးျမင္တယ္လို႔ဆိုရင္ က်ဳပ္တို႔လိုက္မွာေပါ့၊ က်ဳပ္တို႔ဟာ က်ဳပ္တို႔ရဲ႕ရန္သူေတြကို ႏွိမ္ႏွင္းဖို႔ အၾကားအျမင္ တန္းခိုးဣဒၶိေတြကို အလိုရွိေနတာနဲ႔ အံကိုက္ပဲ၊ ဒါေပမယ့္ အခုေတာ့ ခင္ဗ်ားကိုယ္တိုင္က ခင္ဗ်ားဟာ က်ဳပ္တို႔ေလာက္ပဲ ျမင္ႏိုင္တယ္လို႔ ေျပာေနေတာ့ရင္ ဘာျဖစ္လို႔ ေတာင္ေပၚကို က်ဳပ္တို႔က အပင္ပန္းခံ တက္ရအံုးမွာလဲဗ်” ဟု သူ႔ကို ျပန္ေျပာၾက၏။

ဟိုမိုစမ္သည္ ပိုျမင့္ေအာင္ တက္ေလေလ ပို၍တစ္ေယာက္တည္း အထီးက်န္စိတ္မ်ိုဳးျဖစ္လာေလေလ။ သို႔ေသာ္ အထီးက်န္စိတ္မ်ိဳးေပၚေလေလ၊ ပိုျပီးေပ်ာ္ေလေလျဖစ္၏။ ဤသို႔ေသာ ဆိတ္ျငိမ္ျခင္း၊ ခ်မ္းသာျခင္းမ်ိဳးကား စင္စစ္အားျဖင့္ အထီးက်န္အျဖစ္မ်ိဳးမဟုတ္။ အတြင္း အဇၥ်တၱ၌ ျဖစ္ေပၚလာေသာ ၀ိေ၀က ခ်မ္းသာမႈၾကီး ျဖစ္၏။

“တစ္ေယာက္တည္း ပ်င္းရိစရာမဟုတ္ဘူးေဟ့..! မင္းတို႔ကိုယ္မင္းတုိ႔ ေက်နပ္ေနရင္ ပ်င္းစရာမဟုတ္ဘူးကြ” ဟုေအာက္ဘက္သို႔ ေအာ္ေျပာ၏။ ၾကားရသူ အေပါင္းလည္း တစ္ဖန္ထပ္၍ ရယ္ေမာၾကျပန္၏။

“ေၾသာ္ ဒီအဘိုးၾကီးေတာ့ စိတ္ေနာက္သြားရွာျပီ”
အဘိုးၾကီးက ေအာ္ေခၚေလ သူတို႔က အေ၀းသို႔ ေျပးၾကေလေလ။ အဘိုးၾကီး၏ မိတ္ေဆြမ်ား ျဖစ္ေနၾကသည္ကိုပင္ ရွက္စႏိုးျဖစ္လာၾက၏။

ဟုိမိုစမ္သည္ သူ႔အား သူ႔မိတ္ေဆြတို႔က ဤသို႔ ျပဳမူၾကသည္ကိုပင္ စိတ္နာျခင္းမရွိ။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ အဘိုးၾကီးသည္ သူတို႔၏ ႏွလံုးဓာတ္အိမ္မ်ားကို ထိုးေဖာက္ျမင္လာႏိုင္သည့္ အေျခသို႔ ေရာက္ေနေသာေၾကာင့္တည္း။ အဘယ္သူ၏ ႏွလံုးဓာတ္အိမ္သည္ ေရႊျဖင့္ျပီးသည္၊ အဘယ္သူ၏ ႏွလံုးဓာတ္အိမ္သည္ ေငြျဖင့္ျပီးသည္ အဘယ္သူ၏ ႏွလံုးဓာတ္အိမ္သည္ ေက်ာက္စရစ္ခဲျဖင့္ ျပီးသည္ကို သူသိ၏။

သူ၏မ်က္စိမ်ားကို ေသေသခ်ာခ်ာ စိုက္ၾကည့္လိုက္လွ်င္ စာအုပ္မ်ားကို လွန္ေလွာၾကည့္ရဘိသကဲ့သို႔ ရွင္းလင္းေန၏။ ဟိုမိုစမ္၌ သူကိုယ္တိုင္ အံ့ၾသေနရသည့္ အခ်က္တစ္ခ်က္သာရွိ၏။ ထိုအခ်က္မွာ ယခု ၾကည့္ျမင္ေနရသည့္ အရာအရာတိုင္းသည္ လြယ္လြယ္ႏွင့္ ရွင္းရွင္း အစင္းသာခ်ည္းျဖစ္ေန၏။ ေရွးယခင္ကမူ ဤသို႔ ဘယ္တုန္းအခါကမွ မျမင္ခဲ့စဖူး။ “ေၾသာ္ တယ္လဲ အံ့ၾသစရာေကာင္းပါကလား၊ ၾကည့္ေလတိုင္း တယ္ကလဲ ျပတ္ျပတ္သားသား ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ရွိလွခ်ည္လား၊ ကေလးကစားသေလာက္ပဲ၊ တယ္လြယ္တဲ့ ကိစၥပါလား” ဟု အဘိုးၾကီးသည္ ထင္မိ၏။

ႏွစ္မ်ားလည္း တစ္ႏွစ္ျပီး တစ္ႏွစ္ ကုန္ဖန္မ်ားလွျပီ။ ဟိုမိုစမ္သည္ ယခုအခါ သိပ္ျပီး အားစိုက္စရာမလိုေတာ့။ သူ၏ ကိုယ္တြင္းျဖစ္ အင္အားမ်ားျဖင့္သာ အရွိန္ရေနလ်က္သား ျဖစ္ေနသည္။ ေတာင္ထိပ္ေပၚသို႔ေရာက္ရန္ သူ၏တစ္ခ်ိန္က လြယ္လြန္းလွသည့္ အာသာျပင္းျပ ေဇာအၾကြကိုေသာ္ပင္ သူယခုေမ့ေနေလျပီ။

ဟိုမိုစမ္သည္ ယခုဆိုလွ်င္ အတိုင္းထက္အလြန္ စိတ္ခ်မ္းသာေန၏။ ျငိမ္းခ်မ္းေန၏။ သို႔တေစလည္း သူ၏ ယခုေလာကအျမင္မွာ တျခားသူမ်ားကဲ့သို႔ပင္ ျဖစ္ေန၏။ တျခားသူမ်ားသည္ သူ႔ကို ရွက္ကိုးရွက္ကန္းျဖင့္ ၾကည့္၍ ေၾကာက္လန္႔ေသာ ကေလးသူငယ္မ်ားပမာ အိမ္ျပန္ခ်င္ၾကေၾကာင္း လက္မ်ားကို ေျမွာက္ခ်ီျပၾကကုန္၏။

ေတာင္ေပၚလမ္း၌ အဆံုးဟူသည္ မရွိေၾကာင္းကို တစ္ေန႔ေသာအခါ သူေတြ႔ရွိလာ၏။ သို႔ေသာ္ သူသည္ ဤအေၾကာင္းကို မည္သူအားမွ် မေျပာဘဲႏႈတ္ပိတ္ေန၏။ အဆံုးဆိုသည္ကိုသာ ေမွ်ာ္ေမွ်ာ္ေစာေစာ ျဖစ္ေနသူတို႔အား “မင္းတို႔ မ်က္စိမ်ားျဖင့္ ျမင္ႏိုင္တဲ့ အဆံုးဆုိတာဟာ မရွိဘူးေဟ့” ဟု သူက အဘယ္သို႔လွ်င္ ေျပာ၍ ျဖစ္ပါမည္နည္း။

သူ႔အား “သစၥာရဲတိုက္ၾကီးသို႔ သင္ေရာက္ေလျပီလား” ဟု ေမးၾကျပန္၏။

သစၥာရဲတိုက္ၾကီး၊ သူျပန္သတိရျပီ။ ေၾသာ္..သူတို႔ စိတ္ေစာေနတဲ့ အဆံုးဆိုတာဟာ ဒါကိုး။ ထို႔ေနာက္ ဟုိမိုစမ္သည္ ရုတ္တရက္ပင္ ေတာင္ၾကီးမွာေတာင္ မဟုတ္ေတာ့ေၾကာင္း၊ ခံညားေသာ ခန္းမၾကီးတစ္ခုထဲ၌ ေကာ္ေဇာပမာ ခင္းထားေသာ ပန္းျပင္ၾကီးသာ ျဖစ္ေနေၾကာင္းကို ျမင္ရ၏။

ဒါျဖင့္ရင္ ေတာင္က ဘယ္မွာလဲ၊ ဘယ္ေရာက္သြားသလဲ ဟု တအံ့တၾသ သူ႔ကိုယ္သူ ေမးမိ၏။ ထိုအခါ ေတာင္ဟူသည္ သူ႔ခႏၶာ၊ သူ႔ရမၼက္၊ သူ႔အလို၊ သူ႔ဒုကၡဆင္းရဲေတြပါကလားဟု သူျမင္ျပန္၏။သူကိုယ္တိုင္ေရာ၊ အျခား သူ႔အေပါင္းအေဖာ္မ်ားပါ အျမဲပင္ သစၥာရဲတိုက္ၾကီး အတြင္း၌သာ တစ္သက္လံုး ေနလာၾကပါကလား ဟုလည္း ျမင္ျပန္၏။

ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္း ငါတို႔အားလံုးဟာ ငါတို႔ရဲ႕ ဒုကိၡတဘ၀ တစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာ ေက်ာက္သဲပံုေတြကို ေတာင္ေတြျဖစ္ေအာင္ လုပ္လုပ္ျပီး သစၥာရဲတိုက္ၾကီးသို႔ ဖံုးကာဖံုးကာ မ်က္ကြယ္ျပဳေနတာကိုးဟု သူျမင္ျပန္၏။

ထို႔ေၾကာင့္ ဟိုမိုစမ္သည္ “ေတာင္ထိပ္ကို ေရာက္ဖို႔ တို႔ေတာင္တက္ေနတာ မဟုတ္ဘူး၊ တို႔ကိုယ္တို႔ အျမင့္ကို ေရာက္ေအာင္သာ တို႔လုပ္ေနရမွာ၊ ဘယ္အဆံုးဆိုတာကိုမွ မရည္စူးဘဲ ပိုၾကီးမားတဲ့ ျငိမ္းခ်မ္းမႈကိုသာ ရည္းစူးျပီး တို႔ရဲ႕ အလိုရမၼက္ ဆႏၵရာဂေတြကို နည္းနည္းသြားေအာင္ တို႔လုပ္ၾကရမွာ”

ဟိုမိုစမ္သည္ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုး၌ မ်က္စိမ်ားေကာင္းလ်က္ႏွင့္ အကန္းတစ္ေယာက္မွ်သာ ျဖစ္ခဲ့ေၾကာင္းကို ယခုမွ သိေလသည္။ သူ႔၌ ေနာက္ထပ္ေမးစရာ ျမန္းစရာ စံုစမ္းစရာဟူ၍ မရွိေတာ့။ သံသယဟူ၍ ျမဴမွ်မရွိေတာ့။

သူသည္ လူၾကားထဲ လူေတာထဲ၌ပင္ ေနျငားေသာ္လည္း လူေတာ လူအုပ္ၾကီးကို ဖန္အၾကည္ပမာ ျမင္ေနရ၏။ လူေတြက ဘာေတြကို ေၾကာက္လန္႔ေနၾက၍ ဘာေတြကို ရွိခိုးေနၾကသည္ကို သူျမင္ရ၏။
သူတို႔၏ ႏွလံုးဓာတ္အိမ္မ်ားသည္ မည္ကဲ့သို႔ လႈပ္ခုန္ေနၾကသည္၊ သူတို႔၏ ဦးေႏွာက္မ်ားသည္ မည္ကဲ့သို႔ အလုပ္လုပ္ေနၾကသည္၊ သူတို႔၏ ပါးစပ္မ်ားက ၾကယ္ေတြအေၾကာင္း အသံထြက္လ်က္ သူတို႔ မ်က္စိမ်ားကမူ မည္ကဲ့သို႔ ေျမသို႔ စိုက္လ်က္ ရွိေနၾကသည္၊ ဘာေတြမ်ား ေရွ႕၀ယ္ မည္ကဲ့သို႔ဒူးေထာက္၀ပ္တြားေနၾကသည္၊ သစၥာရဲတိုက္ၾကီးမွ အလင္းေရာင္တစ္ခ်က္တေလျပက္ျပီး သူတို႔၏ ေတြေ၀ေနမႈကို ေဖာက္ထြင္းလိုက္သည္ႏွင့္ တစ္ျပိဳင္နက္ သူတို႔မည္ကဲ့သို႔ ကေသာကေျမာ ကစဥ့္ကရဲ ေျပးကုန္ၾကသည္၊ ဤသည္အားလံုးကို ဟိုမိုစမ္သည္ ျမင္ေနရေလသည္။

သူတို႔သည္ ေ၀းလံလွသည့္ အဆံုးဆိုသည္မ်ားကို လိုခ်င္တတ္၍ ေတာင္ထိပ္သို႔ မ်က္ရည္စက္လက္ျဖင့္ အေမွ်ာ္ၾကီးေမွ်ာ္ရုံသာေမွ်ာ္ေနၾက၏။ မ်က္စိမ်ားလည္း ေညာင္းလွေလျပီ။

ဟိုမိုစမ္က “တက္ၾက..စတက္ၾက” ဟုဆိုေလေသာ္ “ဘာျဖစ္လို႔ တက္ရမွာလဲဗ်၊ က်ဳပ္တို႔က ေမွ်ာ္ၾကည့္ေနရတာကိုပဲ ၾကိဳက္ေနၾကတာ၊ ေက်နပ္ေနၾကတာ၊ ေတာင္ထိပ္ကို တစ္ေန႔က်ေရာက္မွာ ေပါ့ဗ်ာ” ဟု သူတို႔က ျပန္ေျပာၾက၏။

“ဟ ေတာင္ထိပ္ဆိုတာ မင္းတို႔ အတြင္းမွာရွိတာ၊ မင္းတို႔ေဘးပတ္လည္မွာ ရွိတာကြ” ဟု ဟိုမိုစမ္က ဆိုျပန္ေသာ္၊ သူတို႔က သူတို႔ရဲ႕ မူလ ယံုၾကည္ခ်က္ကို တစ္ျပားသားမွ်မေလွ်ာ့ဘဲ “ဘယ္ဟုတ္ႏိုင္ပါ့မလဲ? မိုးေကာင္းကင္လို ျမင့္တာဗ်၊ ခင္ဗ်ားကိုယ္တိုင္လဲ တက္ျပီးျပီ မဟုတ္လား။ ခင္ဗ်ားကိုယ္တိုင္လဲ တက္ခဲ့ေသး၊ သစၥာရဲတိုက္ၾကီးဟာ က်ဳပ္တို႔ထဲမွာပဲ ရွိတယ္လို႔ အခုေျပာေနျပန္တယ္၊ တယ္လဲခက္ပါလား” ဟုဆိုၾကျပန္၏။

ဟိုမိုစမ္သည္ သက္ျပင္းခ်၏။ သူ႔စကားမ်ားသည္ သူတို႔ အဖို႔ အခ်ည္းအႏွီး ျဖစ္ေနေၾကာင္းကို သိရွိေနေသာေၾကာင့္တည္း။

“သစၥာကို ေတြ႔ေအာင္ အထက္အျမင့္ကို ေမွ်ာ္ရတာ မဟုတ္ဘူး၊ ေအာက္အနိမ့္ဘက္ကို ျမင္ေအာင္ ျပန္ၾကည့္ရတာ သစၥာဆိုတာဟာ တို႔ကိုယ္တိုင္ ကိုယ္စီကိုယ္ငွ ကိုယ္လြတ္ရုန္း ထြက္ခ်င္တဲ့စိတ္မ်ိဳးျဖစ္လာရင္ အဲဒိစိတ္မ်ိဳးျဖစ္တဲ့ ေနရာမွာ သစၥာဆိုတာ တည္ရွိတာကြ၊ တို႔ရဲ႕ ဒုကၡဆိုတဲ့ ဆင္းရဲျခင္း ေတာင္၊ တို႔ရဲ႕ေမာဟ ဆိုတဲ့ မိုက္မဲျခင္း ေတာင္ကိုသာ ေက်ာ္လြန္ေအာင္ တက္ရမွာ၊ စိတ္အေမွာင္ တစ္စတစ္စ ပါးသြားျပီး စိတ္ေရာင္ တစ္စတစ္စပြားလာေအာင္ သာတို႔လုပ္ရမွာကြ၊ ဒီလိုသာ တို႔ လုပ္ႏိုင္ရင္ အားသာငမ္းငမ္းနဲ႔ ခုလိုတို႔ျမင္တဲ့ အရာရာတိုင္းဟာ တို႔ေရွ႕မွာ အထင္းသား ေပါေလာေပၚလာမွာကြ” ဟူေသာ စကားမ်ားသည္ ဟိုမိုစမ္၏ အဆံုးအမတည္း။

သို႔ေသာ္ ဤစကားမ်ားကို မည္သူကမွ် မယံုၾကည္ေခ်။
“ေတာင္ေပၚမွ ေအာက္သို႔ငံု႔ၾကည့္သူမ်ား၏ မ်က္စိမ်ားသည္ ပြင့္လင္းကုန္၏။ ထိုေၾကာင့္ပင္လွ်င္ ထိုသူတို႔သည္ က်ိန္စာသင့္သူမ်ားႏွင့္ တူ၏” ဟူေသာ ေရွးေဟာင္းစကားမ်ားကို ဟိုမိုစမ္သည္ ယခုမွ ဘ၀င္က်ေအာင္ နားလည္ေပေတာ့သတည္း။

ႏြားႏို႔ေသာက္သူမ်ား

သူ႔လက္ေခ်ာင္းမည္းမည္းမ်ားျဖင့္ ႏို႔တုိင္ကို ညွစ္ဆြဲခ်လိုက္ေသာအခါ ႏို႔မ်ားသည္ ေအာက္တြင္ ခံထားေသာ သြပ္ပံုးထဲသို႔ ပန္း၍က်၏။ ဆရာ၀န္က နားက်ပ္ ကိုျဖဳတ္လိုက္သည္။ ခင္ဗ်ားမွာ ဘာေရာဂါမွ မရွိဘူး၊ အားနည္းေနတာပဲ၊ ႏြားႏို႔မွန္မွန္ေသာက္ရမယ္ဟု ေျပာ၏။ ေနေလာင္ထားေသာ အသားအေရႏွင့္ သူ႔ေရွ႕မွ ပိန္ကပ္ကပ္ မြဲေျခာက္ေျခာက္ လူနာ၏အမည္မွာ ေဒၚသိန္းၾကြယ္ျဖစ္ေၾကာင္း သူမသိပါ။ သီတာသည္ မီးဖိုေပၚမွ ႏြားႏို႔အိုးကို သံဇြန္းၾကီးျဖင့္ အဆက္မျပတ္ ေမႊေန၏။ မလိုင္မတက္ရန္ ျဖစ္၏။ မလိုင္တက္ေသာ ႏြားႏို႔သည္ ၀မ္းပ်က္တတ္သျဖင့္ ကေလးမ်ားႏွင့္ မသင့္ေလ်ာ္။ ႏြားမ်ားသည္ ျမက္အျပင္ တျခားအရာ အနည္းငယ္ကိုလည္း စားသံုးေလ့ရွိသည္။ ေမာင္ေရ ေရႊ၀ါရယ္ ႏြားႏို႔ကုန္ေအာင္ မေသာက္ႏိုင္ဘူး။ ရုံးသြားရန္ျပင္ေနေသာ ကိုေအာင္၀င္းသည္ ေၾကာင္ကေလးတစ္ေကာင္ကို ရင္ခြင္တြင္ ပိုက္ထားေသာ ဇနီးေခ်ာအိကို လွမ္းၾကည့္လိုက္သည္။ သူတို႔ အိမ္ေထာင္က်ခဲ့သည္မွာ ဆယ္ႏွစ္နီးပါးရွိျပီ။ သူတို႔တြင္ ကေလးမရွိ။ ေက်ာ္ေက်ာ္၏ အေမတြင္ ကေလးရွိ၏။ ႏြားမ်ားတြင္ ေျခေထာက္ေလးေခ်ာင္း ရွိ၏။ ဤ၀ါက် အနည္းငယ္မွားယြင္းေနသည္။ ႏြားတစ္ေကာင္တြင္ ေျခေလးေခ်ာင္းရွိ၏။ စူလ ႏြားႏို႔ညစ္ေနသည္။ ႏြားႏို႔သံပံုးထဲက်သံမွာ တရွဲရွဲျမည္ေနသည္။ သုိ႔မဟုတ္ တရွီးရွီးျမည္ေနသည္။ စားပြဲေပၚရွိ ႏြားႏို႔ဖန္ခြက္ေရွ႕တြင္ ေက်ာ္ေက်ာ္ ထိုင္မိႈင္ေနသည္။ ထိုဖန္ခြက္ကို တရုတ္ျပည္တြင္ ျပဳလုပ္ခဲ့သည္။ ေက်ာင္းၾကိဳကား လာေတာ့မည္။ “သား ႏြားႏို႔ပူပူေလး ေသာက္လိုက္ဦးေလ” သူ႔အေမက ေျပာ၏။ ႏြားႏို႔တခြက္ကို နံရံတြင္ ကပ္ရိုက္ထားေသာ စင္ကေလးေပၚသုိ႔ ကိုဘခိုင္တင္လိုက္သည္။ ထိုစင္ေပၚတြင္ သူ႔တို႔ ကိုးကြယ္ေသာ ေယာဂီၾကီး၏ ရုပ္တုရွိ၏။ ႏို႔ဆာေသာ ႏြားသားေပါက္ငယ္တစ္ေကာင္ ခ်ည္တိုင္မွာ ရုန္းကန္ရင္း တဘူးဘူး ေအာ္ေန၏။ တဗူးဗူးဟု ေရးရင္လည္း မွန္ႏိုင္ပါသည္။

ႏြားႏို႔တြင္ပရိုတိန္း ေကာင္းေကာင္းပါသည္။ ပရိုတိန္းဆိုသည္မွာ ဂရိဘာသာစကားျဖစ္၍ ပထမတန္းစားဟု အဓိပၸါယ္ရေလသည္။