လူပ်င္းပံုျပင္
ကၽြန္ေတာ္သည္ ပ်င္းရမွာကိုပင္ ပ်င္းေသာလူတစ္ေယာက္ျဖစ္ပါသည္။ သို႕ေသာ္ The Antsသီခ်င္းထဲကလုိေတာ့ မ်ိဳးနဲ႔ရိုးနဲ႔မပ်င္းၾကပါ။ ေဖေဖႏွင့္ေမေမသည္ အလြန္အလုပ္လုပ္ေသာ သူမ်ားျဖစ္ၾကပါသည္။ လုပ္စရာမရွိ စစ္စစ္ေပါက္ေပါက္ ရွာၾကံလုပ္ေသာသူမ်ားျဖစ္ပါသည္။ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ ကၽြန္ေတာ္သည္သူတို႔ႏွင့္မတူပဲ သူတုိ႔ကိုၾကည့္ရတာ ပ်င္းစရာေကာင္းပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ အလုပ္အကိုင္မရွိပဲ မိဘလုပ္စာကို ၾကီးေကာင္ၾကီးမားထိုင္စားေနေသာ ငပ်င္းတစ္ေကာင္သာျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္အပ်င္းေျပအခန္းထဲတြင္ထိုင္ရန္ တေန႔က ထိိုင္ခံုတစ္လံုးကို
၀ယ္္လာပါသည္။ အမွန္က ကၽြန္ေတာ္သြား၀ယ္ရမွာပ်င္းလို႔ သူငယ္ခ်င္းအား လမ္းၾကံဳ ၀ယ္ခိိုင္း လိုက္ျခင္း ျဖစ္သည္။ ထိုင္ခံုမွာ ပက္လက္ထိုင္ခံုေလး ျဖစ္ျပီး သက္ေတာင့္သက္သာ ႏွင့္ အပ်င္းေျဖရင္း ထိုင္လို႔ေကာင္းပါသည္။ ထိုထိုင္ခံုေလးရသည့္ေန႔မွစ၍ ကၽြန္ေတာ္သည္ ထုိေနရာမွမေရြ႕ေတာ့ပါ။ ထမင္းစားလည္း ဒီေနရာမွာသာစားပါသည္။ အိပ္လဲဤထိုင္ခံုေလးေပၚမွာသာ အိပ္ပါသည္။ ပ်င္းစရာေန႔ရက္မ်ားသည္ တေရြ႕ေရြ႕ကုန္ဆံုးလာပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္အသားအေရမ်ားသည္လည္း တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ေလ်ာ့တြဲလာပါသည္။ ဘာျဖစ္မွန္းလဲမသိပါဘူး။ တစ္ရက္ထက္တစ္ရက္ ကၽြန္ေတာ့္အသားအေရေတြ ပလပ္စတစ္မ်ား အပူေၾကာင့္ေပ်ာ္က်ကုန္သလို အိတြဲက်လာပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ေဖေဖႏွင့္ေမေမတို႕ကိုေျပာၾကည့္ရန္ ၾကိဳးစားေသာ္လည္း အလြန္အလုပ္မ်ားေသာ သူတို႔ကိုေတြ႕ဖို႔ရန္ပင္ မလြယ္ကူပါ။ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ေယာက္ကို အလ်င္အျမန္ေျပာမွျဖစ္ေတာ့မည္ မွန္းသိ၍ ထိုင္ခံုမွထရန္ၾကိဳးစားၾကည့္ပါသည္။ ကံမေကာင္းစြာပင္ ကၽြန္ေတာ့္အသားအေရမ်ားသည္ ခံုႏွင့္တြဲကပ္ေနပါေတာ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ထိုင္ခံုအနီးရွိ ျပတင္းေပါက္ေဘာင္ကို ဆြဲကိုင္ၾကည့္ေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ့္လက္မ်ားက ထိုျပတင္းေပါက္ေဘာင္တြင္ တြဲကပ္ေနပါေတာ့သည္။ ကၽြန္ေတာ့္လက္မ်ားက ထိုျပတင္းေပါက္ေဘာင္တြင္ တြဲကပ္ေနပါေတာ့သည္။ အခုမွဒုကၡအၾကီးအက်ယ္ ေရာက္ပါေတာ့သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ပံုစံက မသက္မသာၾကီးႏွင့္ တစ္ေယာက္ေယာက္အကူအညီ လာသည္အထိ ပ်င္းရိစြာေစာင့္ရပါေတာ့မည္။ ဒီလိုနဲ႔နာရီေပါင္းမ်ားစြာအတြင္း ကၽြန္ေတာ့္ခႏၶာကိုယ္ၾကီးသည္ ေပ်ာ့အိတြဲလာကာ ေနာက္ဆံုးပံုပ်က္ပန္းပ်က္စြာပင္ ကၽြန္ေတာ္ထိုင္ေနက် ထိုင္ခံုေအာက္သို႔ စီးက်ျပီး အရည္မ်ားျဖင့္ အိုင္ထြန္းေနပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ အရည္ေပ်ာ္သြားပါသည္။ မ်ားမၾကာမွီမွာပင္ ေမေမသည္ အခန္းထဲကို ၀င္ လာ၏။ ေမ့ေမ့အေနာက္ဆီမွ ေဖ့ေဖ့အသံကိုလည္း ၾကားလိုက္ရသည္။
၀ယ္္လာပါသည္။ အမွန္က ကၽြန္ေတာ္သြား၀ယ္ရမွာပ်င္းလို႔ သူငယ္ခ်င္းအား လမ္းၾကံဳ ၀ယ္ခိိုင္း လိုက္ျခင္း ျဖစ္သည္။ ထိုင္ခံုမွာ ပက္လက္ထိုင္ခံုေလး ျဖစ္ျပီး သက္ေတာင့္သက္သာ ႏွင့္ အပ်င္းေျဖရင္း ထိုင္လို႔ေကာင္းပါသည္။ ထိုထိုင္ခံုေလးရသည့္ေန႔မွစ၍ ကၽြန္ေတာ္သည္ ထုိေနရာမွမေရြ႕ေတာ့ပါ။ ထမင္းစားလည္း ဒီေနရာမွာသာစားပါသည္။ အိပ္လဲဤထိုင္ခံုေလးေပၚမွာသာ အိပ္ပါသည္။ ပ်င္းစရာေန႔ရက္မ်ားသည္ တေရြ႕ေရြ႕ကုန္ဆံုးလာပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္အသားအေရမ်ားသည္လည္း တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ေလ်ာ့တြဲလာပါသည္။ ဘာျဖစ္မွန္းလဲမသိပါဘူး။ တစ္ရက္ထက္တစ္ရက္ ကၽြန္ေတာ့္အသားအေရေတြ ပလပ္စတစ္မ်ား အပူေၾကာင့္ေပ်ာ္က်ကုန္သလို အိတြဲက်လာပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ေဖေဖႏွင့္ေမေမတို႕ကိုေျပာၾကည့္ရန္ ၾကိဳးစားေသာ္လည္း အလြန္အလုပ္မ်ားေသာ သူတို႔ကိုေတြ႕ဖို႔ရန္ပင္ မလြယ္ကူပါ။ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ေယာက္ကို အလ်င္အျမန္ေျပာမွျဖစ္ေတာ့မည္ မွန္းသိ၍ ထိုင္ခံုမွထရန္ၾကိဳးစားၾကည့္ပါသည္။ ကံမေကာင္းစြာပင္ ကၽြန္ေတာ့္အသားအေရမ်ားသည္ ခံုႏွင့္တြဲကပ္ေနပါေတာ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ထိုင္ခံုအနီးရွိ ျပတင္းေပါက္ေဘာင္ကို ဆြဲကိုင္ၾကည့္ေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ့္လက္မ်ားက ထိုျပတင္းေပါက္ေဘာင္တြင္ တြဲကပ္ေနပါေတာ့သည္။ ကၽြန္ေတာ့္လက္မ်ားက ထိုျပတင္းေပါက္ေဘာင္တြင္ တြဲကပ္ေနပါေတာ့သည္။ အခုမွဒုကၡအၾကီးအက်ယ္ ေရာက္ပါေတာ့သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ပံုစံက မသက္မသာၾကီးႏွင့္ တစ္ေယာက္ေယာက္အကူအညီ လာသည္အထိ ပ်င္းရိစြာေစာင့္ရပါေတာ့မည္။ ဒီလိုနဲ႔နာရီေပါင္းမ်ားစြာအတြင္း ကၽြန္ေတာ့္ခႏၶာကိုယ္ၾကီးသည္ ေပ်ာ့အိတြဲလာကာ ေနာက္ဆံုးပံုပ်က္ပန္းပ်က္စြာပင္ ကၽြန္ေတာ္ထိုင္ေနက် ထိုင္ခံုေအာက္သို႔ စီးက်ျပီး အရည္မ်ားျဖင့္ အိုင္ထြန္းေနပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ အရည္ေပ်ာ္သြားပါသည္။ မ်ားမၾကာမွီမွာပင္ ေမေမသည္ အခန္းထဲကို ၀င္ လာ၏။ ေမ့ေမ့အေနာက္ဆီမွ ေဖ့ေဖ့အသံကိုလည္း ၾကားလိုက္ရသည္။
" ဒီေကာင္ အရည္ေပ်ာ္သြားျပီလား"
"လံုး၀ ေပ်ာ္သြားျပီ ေဖၾကီးေရ" ဟုေမေမက ျပန္ေျဖ၏။
" ေအးေနာက္ဆို ဒီေကာင္ခႏၶာကိုယ္ထဲကို သံေတြ၊ ေၾကးေတြေရာေႏွာျပီးမွ ထုဆစ္ရမယ္ကြ ဒါမွေတာ္ရုံမေပ်ာ္သြားမွာ"
ေဖေဖက ပန္းပုထုေသာေဆာက္ၾကီးကိုင္ရင္းေတြးေတြး ဆဆေျပာသည္။
ထို႕ေနာက္ေမေမသည္ လံုး၀ေပ်ာ္က်သြားေသာကၽြန္ေတာ့္ခႏၶာကိုယ္အရည္မ်ားအား ေရပံုးထဲသို႕ ေဂၚျပားႏွင့္ၾကံဳး၍ထည့္ေနေလေတာ့သည္။
ေဖေဖက ပန္းပုထုေသာေဆာက္ၾကီးကိုင္ရင္းေတြးေတြး ဆဆေျပာသည္။
ထို႕ေနာက္ေမေမသည္ လံုး၀ေပ်ာ္က်သြားေသာကၽြန္ေတာ့္ခႏၶာကိုယ္အရည္မ်ားအား ေရပံုးထဲသို႕ ေဂၚျပားႏွင့္ၾကံဳး၍ထည့္ေနေလေတာ့သည္။
ဤဘေလာ့မွ စာသားမ်ား၊ ရုပ္ပံုမ်ားအား စီးပြားေရး ဆိုင္ရာ လုပ္ငန္းမ်ားတြင္ ကူးယူသံုးစြဲျခင္းမျပဳလုပ္ပါရန္ (အထူး) သတိေပး တားျမစ္အပ္ပါသည္။
