“ဟုတ္ကဲ့ ...... ကားဂိတ္ကပါ”
“ ေအာ္ အမေရ ကၽြန္ေတာ္ ကားလက္မွတ္၀ယ္ခ်င္လို႔ပါ… ဒီေန႔ညေနထြက္မယ့္ ကား လက္မွတ္ ရွိလား”
“မက်န္ေတာ့ပါဘူး..”
“အလယ္ခံုေကာ..”
“မရွိေတာ့ပါဘူး”
~~~~~~~~~~
“ေအာ္ အကိုေရ ကားလက္မွတ္ျဖတ္ခ်င္လို႔ပါ”
“မရွိေတာ့ပါဘူး…”
“………”
“မက်န္ေတာ့ပါဘူး”
“…….”
~~~~~~~~~~~
“ဟူးးးးးးးးးးး”
အမွန္ကၽြန္ေတာ္ အဲ့ဒိေန႔ ညေနကားနဲ႕ထြက္ရင္ အဆင္ေျပမယ္ထင္လို႔ ဖုန္းနဲ႕လိုက္စံုစမ္းျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ဘယ္လိုမွ မရတဲ့အဆံုး ေနာက္တေန႔ လက္မွတ္ကို စံုစမ္းရပါတယ္။ ေနျပည္ေတာ္ ကားဂိတ္ေတြက လူစီးမ်ားလို႔လား ေတာ့ မသိပါဘူး။ ေတာ္ေတာ္၀ယ္ရ ခက္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ဖုန္းနဲ႕လဲ ဘြတ္ကင္ လုပ္လို႔ မရဘူး။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေနာက္ေန႔ထြက္မယ့္ ကားကို အလယ္ခံုနဲ႕ ျဖစ္သလို ၀ယ္လိုက္ပါတယ္။ ေနာက္တေန႔ေတာ့ ရန္ကုန္ကေန ည၇နာရီ ခြဲ စထြက္ပါတယ္။ ကား အေျခအေနကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အဲကြန္း မပါပါဘူး။ ျပတင္းေပါက္နဲ႕ သဘာ၀ ေလကိုသာ အားကိုး ရမယ့္ ပံုပါ။ ဒါေပမယ့္ တီဗြီေလးေတာ့ ပါပါေသးတယ္။ ခရီးသည္ကေတာ့ ေဘးခံုတင္ မကပါဘူး အလယ္ ခံုတန္းေတြပါ အားလံုး အျပည့္ပါပဲ။ အင္း ကိစၥရိွလို႔သာ သြားရတယ္ အလယ္ခံုနဲ႕က မစားသာ ပါဘူး ေျခဆန္႔ လက္ဆန္႔လဲ လုပ္လို႔ မရတဲ့အျပင္ ေနာက္မွီလို႔လဲ မရပါဘူး ထိုင္ခံုေတြက ေက်ာမွီရံုေလာက္ေလး လုပ္ထားတာပါ။
ကၽြန္ေတာ္ထိုင္ေသာ အလယ္ထိုင္ခံုက ေနာက္ဆံုးခံုပါ။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ အလယ္ခံုေဘးက ေဘးခံုမွာ လူတစ္ဦးစာ လြတ္ေနပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လမ္းလူၾကံဳတင္တတ္တာမို႔ ကၽြန္ေတာ္လဲ ပဲခူးထိ ဒီတိုင္း စီးခဲ့ပါတယ္။ ကားေပၚက ဖြင့္တဲ့ သီခ်င္းေလး နားေထာင္ရင္းနဲ႕ေပါ့။ ပဲခူးေလာက္ေရာက္ေတာ့ လူအတက္ မရွိေတာ့ တာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္လဲ စပယ္ယာကို ေခၚျပီး ဒီေဘးခံုမွာ လူရွိမရွိ ေမးလိုက္ပါတယ္။ ေဘးခံုက ခရီးသည္က ၀ယ္ထားျပီးမွ မသြားျဖစ္ပံုပါပဲ။ စပယ္ယာက ကၽြန္ေတာ့္ကို လြတ္ရင္ ၀င္ထိုင္ႏိုင္ေၾကာင္း ေျပာလိုက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လဲ ၀မ္းသာအားရ ေဘးခံုမွာ ထိုင္လိုက္ပါတယ္။ ခုမွ နဲနဲ ေနာက္မွီေလးနဲ႕ သက္ေသာင့္ သက္သာ ရွိသြားတာေပါ့။ သက္ေသာင့္ သက္သာ ရွိသြားျပီမို႔ ကၽြန္ေတာ္လဲ ေအးေဆးစြာ အိပ္စက္ ပါေတာ့တယ္။ :) ကၽြန္ေတာ္ အိပ္ျပီး မၾကာပါဘူး။ ည၁၁နာရီခြဲေလာက္မွာ လမ္းခရီးမွာ ရပ္ပါတယ္ (ျမိဳ႕ေတာ့ အေသအခ်ာ မသိလိုက္ဘူး ဆြာလို႔ထင္တယ္) ထမင္းဆိုင္မွာ ရပ္ေတာ့ အေပါ့ အပါးသြား ေျခေညာင္းလက္ဆန္႔လုပ္ျပီး မိနစ္၂၀ ေလာက္ၾကာေတာ့ ခရီးဆက္ထြက္ပါတယ္။ ျပတင္းေပါက္ေတြဆီက ကားသြားရင္း တိုးလာတဲ့ ေလေတြက ၾကာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ေအးလာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒိ တံခါးေတြ ပိတ္ထားျပန္ေတာ့ အဲကြန္းမရွိတဲ့ ကားေတြဆိုေတာ့ ပူလာျပန္ပါေရာ။ ေတာ္ေတာ္ စုတ္တဲ့ ကားေတြျဖစ္ပါတယ္။
ဒီလိုနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္အိပ္ေမာက်သြားလိုက္တာ မနက္ ၂နာရီေလာက္မွာ စစ္ေဆးေရး ဂိတ္နားေရာက္ေတာ့ ေအာက္ဆင္းျပီး မွတ္ပံုတင္ ျပေပးပါဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခရီးသည္ေတြ အိပ္မႈံစုန္မႊားနဲ႕ လမ္းဆင္းေလွ်ာက္ျပီး တန္းစီ၍ မွတ္ပံုတင္ျပရပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ကားေပၚျပန္တက္ျပီး အိပ္စက္ျခင္းေတြကို ဒုတိယပိုင္း ျပန္ဆက္ၾကေတာ့တာေပါ့။ အဲဒိက စလို႔ အိပ္ေမာက်သြားလုိက္ျပီး အိပ္ေကာင္းတုန္းအခ်ိန္ ၃နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ ေလာက္က်ေတာ့ စားေသာက္ဆိုင္ တစ္ဆိုင္မွာ ရပ္ျပန္ေရာဗ်ာ။ ေတာ္ေတာ္ ဇိမ္မက်တဲ့ ခရီးျဖစ္ပါတယ္။ မနက္ေ၀လီေ၀လင္းၾကီး မစားတတ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာ မ်က္ႏွာသစ္ျပီး ေငါင္ဆင္းဆင္းနဲ႕ ကားထြက္မယ့္ အခ်ိန္ကို ငုတ္တုတ္ ထိုင္ေစာင့္ ေနရျပန္ပါတယ္။ ဒီတခါေတာ့ ကားေပၚေရာက္တာနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ တခ်ိဳးတည္း ျပန္အိပ္ေပ်ာ္သြားလိုက္တာ မနက္ ၅နာရီခြဲ ေနျပည္ေတာ္ ကားဂိတ္ ဆိုက္ကပ္ရာ ျမိဳ႕မေစ်းေရာက္မွ ႏိုးပါေတာ့တယ္။
ကားေပၚက ဆင္းေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အထုပ္က အေထြအထူး မပါပဲ ေက်ာပိုးအိတ္ေလးသာ ပါတာမို႔ လြယ္အိတ္လြယ္ျပီး ေအာက္ကို ဆင္းမိတာနဲ႕ လူအုပ္ၾကီးက ကၽြန္ေတာ့္ကို ၀ိုင္းေမးေတာ့တာပါပဲ။ (ဆိုင္ကယ္ ကယ္ရီသမားေတြ ျဖစ္ပါတယ္)
“အကို ..ဘယ္သြားမွာလဲ.. လိုက္ပို႔ေပးမယ္..”
ဆိုျပီးေတာ့ ၀ိုင္းအံုေမးၾကတာေပါ့ ကၽြန္ေတာ္လဲ သြားမယ့္ လိပ္စာကိုေျပာေတာ့ ၁၅၀၀ က်သင့္ပါတယ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္လဲ မေရာက္ဖူးတဲ့ေနရာမို႔ ဘယ္ေလာက္ေ၀းလဲ မသိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ ဦးေလးက တစ္ေထာင္ ေထာင့္ငါးရာ အျပင္ပို မေပးရဘူး ဆိုလို႔ ဒီေစ်း အမွန္ပဲ ထင္ရဲ႕ ဆိုျပီး အဆင္ေျပတဲ့ ကယ္ရီသမားနဲ႕ လိုက္ခဲ့ပါေတာ့တယ္။ ျမိဳ႕မေစ်းက စထြက္ေတာ့ ကြန္ကရစ္လမ္းမၾကီးေတြကို စေတြ႕ရေတာ့တာပါပဲ။ ကြန္ကရစ္လမ္းမက်ယ္ၾကီးေတြက ၾကီးမားက်ယ္ျပန္႔ျပီး လမ္းတဘက္တခ်က္က ကြန္ဒို တိုက္ခန္းေတြက ျမိဳ႕ျပ ပံုစံ အျပည့္ပါပဲ။ ဆိုင္ကယ္နဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ တည္းခိုမယ့္ ေနရာကို သြားရင္း နံနက္ခင္း ေနေရာင္ ျခည္က ေရာင္နီသန္းလာပါေတာ့တယ္။
ကၽြန္ေတာ္က ဆိုင္ကယ္သမားနဲ႕ စကား စျမည္ေျပာရင္းက သူက ရံုး၀န္ထမ္း တစ္ဦးျဖစ္ေၾကာင္းေျပာပါတယ္။ သူေျပာျပခ်က္အရ ေနျပည္ေတာ္ရွိ ဆိုင္ကယ္ကယ္ရီသယ္သူ အမ်ားစုမွာ ရံုး၀န္ထမ္းမ်ား ျဖစ္ၾကတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ မလံုေလာက္ေသာ လစာအျပင္ အပိုလွ်ံေလးမ်ား ရေစရန္ ေအာက္ဆိုက္ အလုပ္လုပ္ကိုင္ေနၾကျခင္း ျဖစ္၏။ ရံုး မတက္ခင္ မနက္ပိုင္းႏွင့္ ရံုးဆင္းခ်ိန္ တို႔တြင္ လုပ္ကိုင္ ၾကျခင္း ျဖစ္ေပသည္။ ေနျပည္ေတာ္ျမိဳ႕ေတာ္၏ အေဆာက္အဦး တိုင္း သည္ ျမိဳ႕ျပ ပံုစံ အျပည့္ျဖင့္ ကြန္ဒို အထပ္တိုက္ မ်ားပင္ျဖစ္သည္။ ဆိုင္ကယ္သမား မ်ားအား တိုက္ခန္း နံပါတ္ေျပာလွ်င္ပင္ သူတို႔သည္ ဘယ္ကို ပို႔ေပးရမည္မွန္း သိၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္ တည္းခိုရမည့္ တိုက္ခန္းသို႔ ေရာက္ျပီး ေရမိုးခ်ိဳး နံနက္စာ စား ေခတၱနားျပီးသည္ႏွင့္ ႏိုင္ငံျခားေရးရံုး (ရံုးနံပါတ္ ၉) သို႕ သြားရသည္။ ေနျပည္ေတာ္တြင္ ရံုးမ်ားကို နံပါတ္ႏွင့္ ေခၚဆိုျခင္းျဖစ္၏။
ဌာနဆိုင္ရာမ်ား၏ ရံုးနံပါတ္မ်ားကို အလ်င္းသင့္သလို ေဖာ္ျပရရင္-
၁။ အမ်ိဳးသား စီမံကိန္းႏွင့္ စီးပြားေရး ဖြံျဖိဳး တိုးတက္မႈ ၀န္ၾကီးဌာန
၂။ ဆက္သြယ္ေရးစာတိုက္ႏွင့္ ေၾကးနန္း ၀န္ၾကီးဌာန
၃။ စီးပြားေရးႏွင့္ ကူးသန္းေရာင္း ၀ယ္ေရး ၀န္ၾကီးဌာန
၄။ က်န္းမာေရး ၀န္ၾကီးဌာန
၅။ ပို႔ေဆာင္ေရး ၀န္ၾကီးဌာန
၆။ စြမ္းအင္ ၀န္ၾကီးဌာန
၇။ ျပန္ၾကားေရး ၀န္ၾကီးဌာန
၈။ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ တပ္ဖြဲ႕
၉။ ႏိုင္ငံျခားေရး ၀န္ၾကီးဌာန
၁၀။ ျပည္ထဲေရး၀န္ၾကီးဌာန
၁၁။ ေဆာက္လုပ္ေရး၀န္ၾကီးဌာန
၁၂။ စာရင္းစစ္ခ်ဳပ္ရံုး
၁၃။ ပညာေရး၀န္ၾကီးဌာန
၁၄။ နယ္စပ္ေဒသႏွင့္ တုိင္းရင္းသားလူမ်ိဳးမ်ား ဖြံ႕ျဖိဳးတိုးတက္ေရး ႏွင့္ စည္ပင္သာယာေရး၀န္ၾကီးဌာန
၁၅။ လယ္ယာစိုက္ပ်ိဳးေရးႏွင့္ ဆည္ေျမာင္း၀န္ၾကီးဌာန
၁၆။ သမ၀ါယမ ၀န္ၾကီးဌာန
၁၇။ ၀န္ထမ္းေရြးခ်ယ္ေလ့က်င့္ေရးအဖြဲ႕
၁၈။ ႏိုင္ငံေတာ္ေအးခ်မ္းသာယာေရးႏွင့္ ဖြံ႕ျဖိဳးေရးေကာင္စီရံုး ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္ရံုး
၁၉။ သတၱဳတြင္း၀န္ၾကီးဌာန
၂၀။ ကာကြယ္ေရး၀န္ၾကီးဌာန
၂၁။ သိပၸံႏွင့္နည္းပညာ၀န္ၾကီးဌာန
အလုပ္သမား၀န္ၾကီးဌာန
၂၂။ ၂၂
၂၃။ လူမႈ၀န္ထမ္းကယ္ဆယ္ေရးႏွင့္ ျပန္လည္ေနရာခ်ထားေရး ၀န္ၾကီးဌာန
လူ၀င္မႈၾကီးၾကပ္ေရး ႏွင့္ ျပည္သူ႔အင္အား၀န္ၾကီးဌာန
၂၄။ တရားရုံးခ်ဳပ္
၂၅။ ေရွ႕ေနခ်ဳပ္ရံုး
၂၆။ ဘ႑ာေရးႏွင့္ အခြန္၀န္ၾကီးဌာန
၂၇။ အမွတ္(၂) လွ်ပ္စစ္စြမ္းအား ၀န္ၾကီးဌာန
၂၈။ သစ္ေတာေရးရာ ၀န္ၾကီးဌာန
၂၉။ ရထားပို႔ေဆာင္ေရး ၀န္ၾကီးဌာန
၃၀။ အမွတ္(၂) စက္မႈ၀န္ၾကီးဌာန
၃၁။ သာသနာေရး၀န္ၾကီးဌာန
အားကစား၀န္ၾကီးဌာန
၃၂။ အမ်ိဳးသား စီမံကိန္းႏွင့္ စီးပြားေရးဖြံျဖိဳးတုိးတက္မႈ ၀န္ၾကီးဌာန
၃၃။ ဟိုတယ္ႏွင့္ ခရီးသြားလာေရး လုပ္ငန္း၀န္ၾကီးဌာန
၃၄။ ဘ႑ာေရးႏွင့္ အခြန္၀န္ၾကီးဌာန
၃၅။ ယဥ္ေက်းမႈ ၀န္ၾကီးဌာန
၃၆။ ေမြးျမဴေရးႏွင့္ ေရလုပ္ငန္း၀န္ၾကီးဌာန
၃၇။ အမွတ္(၁)စက္မႈ၀န္ၾကီးဌာန
၃၈။ အမွတ္(၁)လွ်ပ္စစ္စြမ္းအား ၀န္ၾကီးဌာန
(အခ်ိဳ႕နံပါတ္မ်ားသည္ နံပါတ္အားျဖင့္ ဆယ္ဂဏန္းခန္႔ျခားေသာ္လည္း ေျမပံုတြင္ ကပ္လွ်က္ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အခ်ိဳ႕ရံုးနံပါတ္မ်ား ထပ္ေနျခင္းျဖစ္သည္။)
ကၽြန္ေတာ္ ႏိုင္ငံျခားေရး ရံုးကို ေရာက္သည့္ အခ်ိန္သည္ ေန႔ခင္း ၁၁နာရီေက်ာ္ေနျပီ ျဖစ္ရာ ေနသည္ အလြန္ပူျပင္း ေနေလျပီ။ ႏိုင္ငံျခားေရးရံုး ၏ ဘယ္ဘက္သို႔ ခ်ိဳးေကြ႕သြားလွ်င္ ကန္တင္းေလးမ်ားရွိျပီး အလယ္ ဆံုး ကန္တင္း၏ ေဘးဘက္ အေဆာင္ေလးတြင္ ေဖာင္တင္ရန္ ေနရာေလးရွိ၏။ ေဖာင္တင္ရန္ တန္းစီေနစဥ္ ပြဲစားတစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ့္အား တံုးထုမလို႔လား ဆိုျပီး လာေမးသည္။ ကၽြန္ေတာ္က လုိအပ္သည္မ်ားကို ထိုသူအား ေမးျမန္းလိုက္ေတာ့ ႏိုၾတီျပန္ထားေသာ လက္မွတ္မ်ားအား တင္လွ်င္ ဘဏ္ခ်လံပါရမည္ဟုေျပာသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ရန္ကုန္က မေဆာင္ ခဲ့ဘူးလားလို႔ ေမးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ နဲနဲစိတ္ပူသြားသည္။ ရန္ကုန္မ်ား ျပန္ရေတာ့ မလားေပါ့။ ေနာက္ေတာ့ ပ်ဥ္းမနားက ဘဏ္မွာ သြားသြင္းရင္ ရတယ္လို႔ ေျပာမွ စိတ္ေအးသြားေတာ့သည္။ ဒါနဲ႕ ပ်ဥ္းမနားကို ကၽြန္ေတာ္ သြားစရာ မလိုပဲ သူသြားေဆာင္ေပးမည္ ဟုေျပာေလသည္။ ဘဏ္သြင္းေငြက ၂ေထာင္၊ ခရီးစရိတ္က ငါးေထာင္ စုစုေပါင္း ခုႏွစ္ေထာင္ ေပးလွ်င္ အကုန္အဆင္ေျပျပီ ဟု ေျပာရာ ကၽြန္ေတာ္ စဥ္းစားလိုက္သည္။ ပူျပင္းလွေသာ (၁၀၈ ဒီဂရီ) ရွိေသာ ေနေရာင္ေအာက္တြင္ ပ်ဥ္းမနားထိ ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္သြားခဲ့ေသာ္ ပထမအခ်က္ ေနပူမည္။ ဒုတိယ ခရီးစရိတ္ ကုန္မည္။ ျပီးေတာ့ ဘဏ္ကိုသြားသြင္းျပီး ျပန္လာရအံုးမည္ဆိုေတာ့ လူပင္ပန္းမည္။ ခရီးစရိတ္ကို စံုစမ္းၾကည့္ေတာ့ ကိုယ္တိုင္သြားလဲ ဒီေစ်းပဲဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လဲ သက္ေသာင့္သက္သာ အဆင္ေျပ တာမို႔ ပြဲစားကို ခိုင္းလိုက္သည္။
ေနျပည္ေတာ္ ႏိုင္ငံျခားေရးရံုး
ေနပူက်ဲတဲထဲ တံုးထုတာ ကို တန္းစီေစာင့္ေနၾကသူေတြေပါ့..။
မနက္ ကၽြန္ေတာ္ေရာက္ကတည္းက တန္းစီရေသာ လူအုပ္သည္ ေနပူထဲတြင္ ေခၽြးသံတရႊဲရႊဲႏွင့္ နာမည္ ေခၚတာကို ေစာင့္ဆိုင္းေနၾက၏။ တခ်ိဳ႕က က်မ္းသစၥာက်ိန္ဆိုလႊာ၊ တခ်ိဳ႕က ကၽြန္ေတာ့္လို လက္မွတ္မ်ားကို တံုးထုဖို႔ ျဖစ္ၾက၏။ ကၽြန္ေတာ့္ နာမည္ကို ေခၚရန္ နာရီ၀က္ခန္႔ေစာင့္လိုက္ရသည္။ အဲဒါနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္လဲ စလစ္စာရြက္ရေရာ အိမ္ကို တေခါက္ျပန္ျပီး နားေနျပီး ညေန သံုးနာရီေလာက္မွ ျပန္ထြက္ရေတာ့ သည္။ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ကၽြန္ေတာ္ စီးရတဲ့ ဆိုင္ကယ္သမားေတြကို သိလိုသမွ် အေမးအျမန္း ထူရသည္။ ဒါ ဘာရပ္ကြက္လဲ၊ ဒီအေဆာက္ အဦးက ဘာလဲ၊ ဒီကန္က ဘယ္လို ေခၚတာလဲ၊ စသည္ျဖင့္ေပါ့…။ ႏိုင္ငံျခားေရး ရံုးနားက အထြက္ ခပ္လွမ္းလွမ္းတြင္ သေျပကုန္း ဆိုတာ ရွိသည္။ သေျပကုန္းဆိုေတာ့ ကုန္းအျမင့္ၾကီးေတြ ျဖစ္ျပီး ထိုကုန္းျမင့္ေတြ ၾကားထဲမွ လမ္းျဖတ္ေဖာက္ထားျခင္းျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရန္ကုန္က စမ္းေခ်ာင္းေအာက္ဘက္ ၾကည့္ျမင္တိုက္ ဘက္က ကုန္းၾကီးေတြ အတိုင္းျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ေနျပည္ေတာ္ ကုန္းမ်ားက ေသခ်ာ ေဆာက္လုပ္ထားျခင္း ျဖစ္သည့္အျပင္ ေဆာက္လုပ္ျပီးစ အသစ္မ်ား ျဖစ္သျဖင့္ လွပသည္။ သေျပကုန္းအနီးတြင္ အ၀ိုင္းတစ္ခုရွိသည္။ ထိုအ၀ိုင္းကို ေအ၀မ္း အ၀ိုင္းဟု ေခၚၾကသည္။ ေနျပည္ေတာ္တြင္ အ၀ိုင္းမ်ား မ်ားစြာရွိသည့္ အနက္ ဓနသိဒိၶ ရပ္ကြက္နားက ဧဒင္ အ၀ိုင္းသည္ နာမည္ ၾကီးသည္။
ရံုးတက္မယ့္ ဖယ္ရီကားေတြ..
ဧဒင္ အ၀ိုင္း
ေနျပည္ေတာ္သည္ ၀န္ထမ္းျမိဳ႕ ျဖစ္သည္ႏွင့္အညီ ေန႔ခင္းဘက္အခ်ိန္တြင္ လမ္းမၾကီးမ်ားေပၚတြင္ ယာဥ္အသြားအလာ နဲပါးလွသည္။ တုတ္တုတ္ေခၚ သံုးဘီဆိုင္ကယ္ေလးမ်ား ႏွင့္ ဆိုင္ကယ္မ်ားသာ တခါတရံ ျဖတ္သန္းသြားလာၾကေလသည္။ လူသူရွင္းလွေသာ လမ္းမၾကီးမ်ားေပၚတြင္ မဆင္မျခင္ ေမာင္းႏွင္မႈေၾကာင့္ ယာဥ္မေတာ္တဆမ်ား မၾကာခဏ ျဖစ္ေလ့ရိွပါတယ္တဲ့။ ထို႔ေၾကာင့္ ယာဥ္စည္းကမ္းထိန္းသိမ္းေရး အဖြဲ႕မ်ားသည္ လမ္းေထာင့္မ်ားတြင္ ရွိေနတတ္ၾကေလသည္။ ဆိုင္ကယ္မ်ားတြင္ ဆိုင္ကယ္ဦးထုပ္မပါပဲ ေမာင္းလွ်င္ ဒဏ္ေငြ ၂၀၀၀၀ က်ပ္ ေပးေဆာင္ရသည္။ ထိုသို႔မ်ားျပားေသာ ဒဏ္ေငြေၾကာင့္ပင္ ဆိုင္ကယ္ကယ္ရီသမား မ်ားသည္ ဆိုင္ကယ္ဦးထုပ္ အပိုအျမဲပါသည္။ တစ္လံုးက သူေဆာင္းဖို႔ႏွင့္ ေနာက္တစ္လံုးက ခရီးသည္ ေဆာင္းဖို႔ ျဖစ္သည္။
ဟာ ရဲဖမ္းျပီ... :P
လမ္းေဘးတဘက္တခ်က္စီတြင္ အမိုးျပာေလးမ်ား မိုးထားေသာ ကားမွတ္တိုင္ေလးမ်ား ရွိေသာ္လည္း မည္သူမွ် ေစာင့္ဆိုင္း စီးၾကပံုမေပၚေပ။ မည္သည့္ လိုင္းကားမွ်လဲ ေန႔လည္ခင္းဘက္ ေျပးဆြဲေပးသည္ကို မျမင္ခဲ့ရပါ။ ေနျပည္ေတာ္တြင္ လိုင္းကား ၂မ်ိဳးသာ ရွိသည္။ တစ္မ်ိဳးက ျမိဳ႕ကို ပတ္ျပီး၊ ေနာက္တစ္မ်ိဳးက ဌာနဆိုင္ရာ ရံုးေတြဘက္က ပတ္သည္ဟု သိရသည္။ ျမိဳ႕ထဲရွိ တိုက္ခန္းမ်ားသည္ ေန႔လည္ေန႔ခင္း အခ်ိန္တြင္ တိတ္ဆိတ္ ေျခာက္ေသြ႕ေနၾကသည္။ အေၾကာင္းမွာ ထို တိုက္ခန္းတြင္ေနထိုင္ သူမ်ား သည္ ရံုးတက္ေနေသာ ေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ေနျပည္ေတာ္တြင္ YKKO ေၾကးအိုးဆိုင္ၾကီးကိုလည္း သြားရင္း လာရင္းေတြ႕ခဲ့ရသည္။ အခ်ိဳ႕ေသာ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းမ်ားလည္း စတင္ အေျခတည္ေနျပီ ျဖစ္၏။ သုိ႔ေသာ္ လက္ရွိအခ်ိန္ လူေနမႈ အရေတာ့ မျဖစ္ႏုိင္ေပ။ ကၽြန္ေတာ္သြားခဲ့ေသာ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္တြင္ ေဆာက္လုပ္ဆဲ အိမ္ယာမ်ား၊ တူးေဖာ္ဆဲ ေျမကြက္မ်ား၊ ေဖာက္လုပ္ဆဲ လမ္းမမ်ား အား လုပ္ကိုင္ေနၾကသည္ ျမင္ေတြ႕ခဲ့ရသည္။ ရန္ကုန္လို ျမိဳ႕ၾကီးမ်ိဳး ျဖစ္ဖို႔ ဘယ္ေလာက္ ႏွစ္ေတြ ၾကာအံုးမလဲ မသိေပ။
အမိုးျပာေလးေတြ မိုးထားတဲ့ ကားဂိတ္ေလး တခု
ေဆာက္လုပ္ဆဲ လုပ္ငန္းခြင္မ်ား
ကၽြန္ေတာ္ ကိစၥ ၀ိစၥေတြျပီးလို႔ ညေနေစာင္း ႏိုင္ငံျခားေရး ရံုးက ျပန္ေတာ့ တလက္စတည္း ေနျပည္ေတာ္ ျမိဳ႕မေစ်းကို ၀င္ခဲ့သည္။ တျမိဳ႕လံုးတြင္ အစည္ကားဆံုး ေနရာသည္ ေနျပည္ေတာ္ ျမိဳ႕မေစ်း ျဖစ္သည္။ ညေနပိုင္းတြင္ စတင္ေရာင္းခ်ေသာ ညေစ်းတန္းၾကီးသည္ ျမိဳ႕မေစ်း ေရွ႕ေျမကြက္လပ္ တခုလံုး ေဖြးေဖြးလႈပ္ေနသည္။ ညေနရံုးဆင္းခ်ိန္ ေစ်း၀ယ္သူမ်ား ႏွင့္ လဘက္ရည္ဆိုင္ ထိုင္သူမ်ားကလည္း အမ်ား အျပားပင္။ ျမိဳ႕မေစ်း၏ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္တြင္ေတာ့ ကုန္းျမင့္ၾကီးတခုရွိသည္။ ထိုကုန္း၏ ေအာက္ေျခတြင္ ရန္ကုန္ ေနျပည္ေတာ္ လက္မွတ္ ေရာင္းေသာ ဆိုင္မ်ားရွိသည္။ ထိုကုန္းျမင့္ေပၚတြင္ေတာ့ စားေသာက္ဆိုင္မ်ား ရွိေလသည္။ ညေနခင္း တခြက္တဖလား ေသာက္သူမ်ားႏွင့္ စည္ကားေနသည္။ ထိုကုန္းျမင့္ေပၚမွ ၾကည့္လွ်င္ ျမိဳ႕မေစ်းႏွင့္ ခပ္လွမ္းလွမ္းက အေဆာက္အဦးမ်ားကို ေတြ႕ႏိုင္သည္။ (ထိုကုန္းေပၚမွ ညခင္းဘက္ ၾကည့္လွ်င္ လွ်ပ္စစ္မီးမ်ား ထိန္ထိန္သာေနေသာ ျမိဳ႕ျပည ရႈခင္းကို ေတြ႕ျမင္ႏိုင္သည္)
ျမိဳ႕မေစ်း
ညဘက္ေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လဲ ကၽြန္ေတာ္တည္းခိုရာ အိမ္ကေန ေရမိုးခ်ိဳးျပီး ဦးေလးတို႔ မိသားစုႏွင့္ ဧဒင္ အ၀ိုင္းကို လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ခဲ့သည္။ ၾကားဖူးထားသည့္ အတိုင္းပင္ ဧဒင္ အ၀ိုင္းတြင္ ညဘက္ ေလညင္းခံထြက္သူမ်ားႏွင့္ အေတာ္အတန္ စည္ကားလွသည္။ အ၀ိုင္း ပတ္ပတ္လည္တြင္ေတာ့ လဘက္ရည္ဆိုင္မ်ား၊ ပလာတာဆိုင္မ်ား၊ အသုတ္ဆိုင္မ်ား စသည့္ ညဘက္ေရာင္းေသာ လမ္းေဘးဆိုင္ေလးမ်ားရွိသည္။ လွ်ပ္စစ္မီးမ်ားထိန္လင္းေနေသာ အ၀ိုင္းေပၚတြင္ေတာ့ ေနျပည္ေတာ္မွ ပ်ိဳေမေတြ၊ ကိုကို ေတြ တစု တစု ဆီ ၀ိုင္းဖြဲ႕ထိုင္ေနၾကသည္။ မိသားစု လိုက္ ေလညင္းခံ လာၾကသူမ်ားလဲ ရွိ၏။ (ဧဒင္ဆိုသည့္ အတိုင္း ဒီအ၀ိုင္းေတြမွာလဲ ဧဒင္ ဇာတ္လမ္းေလးေတြ ရွိေနေပလိမ့္မည္ဟု ေတြးျပီး ျပံဳးမိသည္။) ေနျပည္ေတာ္တြင္ လွ်ပ္စစ္မီးက ေတာ္ေတာ္မွန္သည္။ ပ်က္ေတာ့ ပ်က္သည္ ဒါေပမယ့္ အလြန္ဆံုး ၾကာလွ်င္ ၃၊ ၄ မိနစ္ထက္ ပိုမၾကာေပ။ စိတ္ခ်မ္းသာ စရာ ေကာင္းလိုက္တာဗ်ာ။
ေနျပည္ေတာ္ ညရႈခင္း တခု
ေနာက္တေန႔ ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္မွ မသြားျဖစ္ပဲ အိမ္ထဲမွာပဲ ေခြေနျဖစ္သည္။ အဲ့ဒိေန႔ညေန ပိုင္း ရန္ကုန္လက္မွတ္ ၀ယ္ႏွင့္ျပီးသား ျဖစ္သည္။ မေန႔ကတင္ ႏိုင္ငံျခားေရးရံုးမွ ေနပူက်ဲတဲၾကီး ျပန္လာရသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ အျပင္ထြက္လည္ဖို႔ရန္ ပူျပင္းေသာ ေနကို လန္႔၍ ျဖစ္သည္။ နဂိုကတည္းက မျဖဴေသာ အသားမ်ား ကပၸလီျဖစ္သြားႏိုင္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ရန္ကုန္တုန္းက သြားမည္လို႔ အားခဲထားေသာ ေနျပည္ေတာ္ တိရိစၦာန္ ဥယ်ာဥ္လဲ မသြားျဖစ္ေတာ့ေပ။ ထိုေန႔ တေန႔လံုး ကၽြန္ေတာ့္မွာ တီဗီ ၾကည့္ခ်င္း သီခ်င္းနားေထာင္ျခင္း ျဖင့္သာ ကုန္ဆံုးလိုက္သည္။ ေနျပည္ေတာ္မွ လႊင့္ေသာ ေရဒီယုိ လိုင္းတခု ရွိသည္။ ပိေတာက္ေျမ ဆိုေသာ လိုင္းျဖစ္သည္။ ၄င္းလိုင္းသည္ စီးတီးအက္ဖ္အမ္ ကဲ့သို႔ သီခ်င္းမ်ားကို ဦးစားေပးလႊင့္သည့္ လိုင္းျဖစ္ျပီး၊ တခါတရံ သီခ်င္းမ်ား နားသည့္ အခ်ိန္တြင္ ေဆြးေႏြးခန္းလို၊ စကားေျပာေဆာင္းပါးလိုပံုစံ ႏွင့္ ျပည္ပ ဆန္႔က်င္ဘက္၊ အတုိက္ အခံမ်ားကို ေ၀ဖန္ သည့္ က႑ကလဲ မၾကာခဏ ထုတ္လႊင့္ေသးသည္။
ရန္ကုန္ျပန္မည့္ကားက ည ၇ နာရီခြဲကားမို႔ ကၽြန္ေတာ္ အိမ္ကေန ျမိဳ႕မေစ်းကို ညေန၆နာရီေလာက္ကတည္းက ထြက္သည္။ အခ်ိန္နဲနဲ ပိုေနေအာင္လို႔ျဖစ္ျပီး ကၽြန္ေတာ္ ထံုးစံအတိုင္း ကင္မရာ လိုက္ရိုက္ခ်င္လို႔ျဖစ္သည္။ ပထမဆံုး ေနျပည္ေတာ္၏ (ေရႊတိဂံုပံုစံတူဟု ဆိုေသာ ) ဓာတုဇယ ဓာတ္ေပါင္းေစတီကို ၀င္ဖူးေျမွာ္ ျဖစ္သည္။
ညေနခင္း ဘုရား လာဖူးသူ အနည္းအက်ဥ္းသာ ရွိေနသျဖင့္ ဘုရားရင္ျပင္ေတာ္သည္ ေအးခ်မ္း ဆိတ္ျငိမ္ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္လဲ ေခတၱ၀တ္ျပဳျပီး ဘုရားႏွင့္ ပတ္ပတ္လည္ရွိ ရႈခင္းေတြကို လိုက္ရိုက္ျဖစ္သည္။ ဘုရားႏွင့္ အနီးအနားတြင္ ေနျပည္ေတာ္ မီးသတ္တပ္ဖြဲ႕ရံုး၏ ေမွ်ာ္စင္ရွိသည္။
မီးသတ္ေမွ်ာ္စင္
မီးသတ္ဌာန
ညေနေစာင္းလာျပီ မို႔ ဘုရား ကုန္းေပၚမွ ၾကည့္လွ်င္ပင္ တိုက္ခန္းမ်ား ဆီမွ ထိန္ထိန္သာေနေသာ လွ်ပ္စစ္မီးမ်ားကို ျမင္ေတြ႕ေနရသည္။ ထို႔ေနာက္ ျမိဳ႕မေစ်းသို႔ ေရာက္ေသာအခါ ညေစ်းတန္းကို တပတ္ လမ္းေလွ်ာက္ၾကည့္လိုက္ေသးသည္။ လဘက္ရည္ဆိုင္ေလးမ်ား၊ လမ္းေဘး အထည္ဆိုင္ေလးမ်ားႏွင့္ သူ႔ဟာႏွင့္သူေတာ့ လူေတြ ၾကိတ္ၾကိတ္တိုးေနသည္။ ျပီးေတာ့ ေလေတြက တရေဟာ တိုက္သည္။ ေနျပည္ေတာ္ျမိဳ႕ေတာ္သည္ သစ္ပင္မ်ား သိပ္မရွိေသးပဲ အမ်ား အားျဖင့္ ကြင္းျပင္မ်ား ျဖစ္သျဖင့္ ေလတိုက္ေတာ့ ၾကမ္းသည္။ ေလတိုက္ဘယ္ေလာက္ၾကမ္းသလဲ ဆို ကၽြန္ေတာ္ တည္းခိုေသာ အိမ္ရွိ တံခါးမၾကီး ေဆာင့္ ပိတ္သြားျပီး အလူမီနီယံ စင္ လြင့္ေလာက္ေအာင္ပင္ ေလၾကမ္းသည္။ မွတ္မွတ္ရရ ေလတိုက္ျပီး ပိတ္သြားေသာ တံခါးေၾကာင့္ လက္ညပ္ေသာ ဒဏ္ရာ ရခဲ့ေသးသည္။
ညေန ၇နာရီ ခြဲေတာ့ ကားဂိတ္ဆီမွ လက္ကိုင္ေလာ္စပီကာျဖင့္ ကားထြက္မည္ဆိုသည့္ အေၾကာင္း သတိေပးသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကလဲ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ တစ္ထုပ္ထဲေသာ ခရီးေဆာင္ေက်ာပိုးအိတ္ကို လြယ္၍ ကားေပၚတက္လိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ ထိုင္ရေသာ ခုံသည္ ေနာက္ဆံုး ခံု၏ ေရွ႕ဘက္တြင္ျဖစ္သည္။ ဒီတခါေတာ့ သိသြားျပီျဖစ္၍ ျပတင္းေပါက္ ဘက္ကပ္လွ်က္ ခံုကို ၀ယ္ထားျခင္းျဖစ္သည္။ မဟုတ္လွ်င္ အဲကြန္း မပါေသာ ေၾကာင့္ ပူအိုက္ေနလိမ့္မည္။ အေ၀းေျပးကားၾကီးသည္ စတင္ထြက္ခြာေလျပီ။ လွ်ပ္စစ္မီးမ်ား ထိန္ထိန္သာေနေသာ တိုက္ခန္းမ်ားႏွင့္ တျဖည္းျဖည္း လွမ္းလာသည္။ ျမိဳ႕ျပင္ဘက္ေရာက္ေတာ့ သဘာ၀ ေတာရန႔ံမ်ား ရလာသည္ ေမွာင္မဲေနေသာ လယ္ကြင္းမ်ား ရုိးျပတ္ေတာမ်ားက ေနရာ တိုင္း စိုးမိုးေနသည္။ လွ်ပ္စစ္မီးမ်ား ထိန္ထိန္သာေနေသာ ေနျပည္ေတာ္ ျမိဳ႕ေတာ္ၾကီးသည္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အေ၀း ေျပးကားၾကီး ၏ အေနာက္ဘက္တြင္ မႈန္ျပစြာ က်န္ရစ္ေနခဲ့ေလေေတာ့သည္။
လႊတ္မယ့္ ငါးေလးေတြ
မဟာ ၀ိဇယဘက္က ငါးလိပ္ကန္မွာလဲ လူေတြ တိုးမေပါက္....
ဤဘေလာ့မွ စာသားမ်ား၊ ရုပ္ပံုမ်ားအား စီးပြားေရး ဆိုင္ရာ လုပ္ငန္းမ်ားတြင္ ကူးယူသံုးစြဲျခင္းမျပဳလုပ္ပါရန္ (အထူး) သတိေပး တားျမစ္အပ္ပါသည္။
