နံနက္ခင္းေနေရာင္ ေအာက္မွာ သစ္ပင္မ်ားေအာက္ေျခတြင္ သစ္ရြက္မ်ား ဖရိုဖရဲ က်ေနပံုက လြမ္းေမာမႈကို ပိုျဖစ္ေစပါသည္။ ဒဂုံတကၠသိုလ္၀င္းထဲကို ၀င္လိုက္ေတာ့ ေဘးတဖက္ တစ္ခ်က္ဆီက အရင္ကျမင္ဖူးေနက် သစ္ပင္မ်ား၊ ရႊံ႕အိုင္မ်ား က တစိမ္းျပင္ျပင္လို ျဖစ္ေနၾကသည္။ ၂၀၇ဘတ္စ္ကား ျပတင္းေပါက္ေပၚကေန ၾကည့္ေတာ့ အေ၀းက လမ္းေလွ်ာက္ေနၾကတဲ့ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားမ်ား ကို အစီအရီေတြ႕ရ၏။ ပတၱျမားအ၀ိုင္း ၾကီးကေန ဘတ္စ္ကားၾကီးသည္ လက္ယာရစ္၀ိုက္ျပီး ကား၀င္းဘက္ဆီသို႔ ခ်ိဳးေကြ႔လိုက္သည္။ ကားက ကား၀င္းထဲ၀င္မည့္ ပံုမေပၚပဲ ကား၀င္းကို ေက်ာ္ျပီး အေဆာင္ေတြရွိတဲ့ လမ္းမၾကီးေပၚသို႔ ဦးတည္ေမာင္းႏွင္ေန၏။ ျပတင္းေပါက္ကေန ကၽြန္ေတာ္က ကား၀င္းကန္တင္းန္ေတြဘက္ လွမ္းၾကည့္မိသည္။ ကား၀င္းထဲတြင္ ရပ္ထားေသာ ဖယ္ရီကားမ်ားကို က်ိဳးတို႔ က်ဲတဲ ေတြ႔ရသည္။ ကန္တင္းန္ေတြ ဘက္မွာေတာ့ ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူမ်ား ထိုင္ေနၾက၏။
`အေဆာင္ ၃၆ ပါလား´
ေက်ာင္း၀န္းထဲက ေက်ာင္းသားေတြကို အေငးလြန္သြားကာ စပယ္ယာေအာ္ေတာ့မွ သတိျပန္၀င္လာသည္။
`ေအာ္ ဟုတ္ကဲ့ ပါတယ္ခင္ဗ်´
အေဆာင္ ၃၆မွာ ဆင္းမယ့္သူက ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ထဲပဲရွိသည္။ ကၽြန္ေတာ္ဆင္းလိုက္သည္ႏွင့္ တျပိဳင္နက္ ဘတ္စ္ကားၾကီးသည္ ၀ူးကနဲ ျပန္ေမာင္းထြက္သြား၏။ ကၽြန္ေတာ့္ကို တစ္ေယာက္ေယာက္မ်ား လွမ္းေခၚမလားဆိုျပီး ေဘးဘီ၀ဲယာ ၾကည့္လိုက္မိေသး၏။ သုိ႔ေသာ္ ျမင္ျမင္သမွ် ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ အားလံုး သစ္လြင္လန္းဆန္းေနသလို ထင္မွတ္ရသည္။ သူတို႔ကို ကၽြန္ေတာ္မသိသလို သူတို႔လဲ ကၽြန္ေတာ့္ကို သိၾကလိမ့္မည္ မဟုတ္ေၾကာင္း ေသခ်ာေလသည္။ ရုကၡေဗဒ အေဆာင္ေက်ာ္လြန္ေသာ အခါ အေဆာင္ ၃၉ ဘက္ လက္ယာဘက္ လမ္းထဲသို႔ ေကြ႕၀င္လိုက္သည္။ ဤလမ္းကေလးသည္ ဓာတုေဗဒ အေဆာင္ဘက္သို႔ သြားႏိုင္ေသာ လမ္းေလးျဖစ္ျပီး တစ္ခ်ိန္က ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေပ်ာ္ျမဴးခဲ့ၾကေသာ ရယ္သံမ်ား၊ ေက်ာင္းလစ္ခဲ့ ၾကေသာ သူငယ္ခ်င္း တစ္သိုက္၏ ေျခရာမ်ားသည္ ဤ လမ္းေလးေပၚ၌ တင္က်န္ခဲ့ဖူးေပလိမ့္မည္။ ကၽြန္ေတာ္က ေက်ာပိုးအိတ္ထဲမွ ကန္ႏြန္ကင္မရာေလးကို ထုတ္လိုက္ျပီး အေဆာင္ ၃၉ကို လွမ္းရိုက္လိုက္၏။
ျပီးေတာ့ ကန္တင္းန္ေတြနားထိ လမ္းေလွ်ာက္လာျပီး ကန္တင္းန္ဘက္ကို ကင္မရာ ခ်ိန္၍ ရိုက္လိုက္သည္။ ခါတိုင္း ေက်ာင္းတက္ရက္သာဆို “ေဟ့…. ခ်စ္ပံု ငါတို႔ ဒီမွာ လာထိုင္အံုး” ဟုေခၚမည့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို “ေအး နင္တို႔ ေကၽြးမလို႔လား ငါ့ကိုေခၚတာ ” ဟုရယ္က်ဲက်ဲ ျပန္ေနာက္ေနက်ပင္။ ခုေတာ့ ကန္တင္းန္ ထဲက လူေတြအားလံုးကို တခ်က္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အားလံုး မ်က္ႏွာစိမ္းေတြခ်ည္းပဲ ေတြ႔ရသည္။ ျပီးေတာ့ သူတို႔ မ်က္ႏွာေလးေတြက လန္းဆန္းသစ္လြင္ေနသည္။ ေအာ္ ပထမႏွစ္ေက်ာင္းသားသစ္ေလးေတြပဲ ဟု တကိုယ္တည္း ညည္းမိ၏။ သူတို႔က ေက်ာင္းသားသစ္ဆိုေတာ့ ကိုယ္က ေက်ာင္းသားေဟာင္းၾကီး ျဖစ္သြားျပီပဲ။ ေနာက္ထပ္ ထပ္သစ္စရာလဲ မရွိေတာ့ဘူးေလ။
ေက်ာင္းေဆာင္ ေရွ႕တည့္တည့္သို႔ ေရာက္ေသာအခါ ဓာတ္ပံု ထပ္ရိုက္ျဖစ္သည္။ ဥဒဟို သြားလာေနၾကေသာ ေက်ာင္းသားမ်ားကေတာ့ အလကားေန ဓာတ္ပံုလာရိုက္ေနေသာ ဂ်ာနယ္လစ္လား ဒါမွမဟုတ္ ေအာင္ၾကဴၾကဴ ေကာင္လားဟု ေစာင္းငဲ့ၾကည့္သြားၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ထဲကေတာ့ “ေက်းဇူးျပဳ၍ မေလွာင္ေျပာင္ၾကပါနဲ႔ ငါ့ေက်ာင္းၾကီးကို ငါခြဲရေတာ့မွာမို႔ အမွတ္တရ ရိုက္ေနတာပါ” လို႔ ေျပာေနမိသည္။ ျပီးေတာ့ ေက်ာင္းေဆာင္ ပတ္လမ္းမွ ကပ္ေလွ်ာက္၍ ဒီဘက္ ကန္တင္းန္ေတြဘက္ကိုပါ ေလွ်ာက္လာခဲ့၏။ ဓာတ္ပံုထပ္ရိုက္ျဖစ္ျပန္သည္။
ထို႔ေနာက္ ေက်ာင္းသားေရးရာ ဘက္သို႔ လမ္းေလွ်ာက္ခဲ့ျပန္သည္။ ေက်ာင္းသားေရးရာ အေဆာက္အဦးကို ေက်ာ္လြန္ကာ အျပင္ဘက္ အဓိပတိလမ္းၾကီး (ဘယ္သူေခၚမေခၚေတာ့ မသိဘူး ကိုယ့္ဟာကိုယ္ သမုတ္လိုက္ပါသည္။) ေပၚတက္ခဲ့သည္။ ျပီးေတာ့ ထိုလမ္း၏ အလယ္ဘက္တြင္ ရွိေသာ ေက်ာက္တိုင္ၾကီးဆီသို႔ သြား၍ ဓာတ္ပံုထပ္ရိုက္ျပန္သည္။ ထိုေက်ာက္တိုင္ၾကီးကား ျမန္မာ့ပညာေရး ေမွ်ာ္မွန္းခ်က္ဆိုသည့္ ေက်ာက္တိုင္ ခ်ည္းပင္။ ထိုေၾကးျပားေပၚတြင္ေရးထားေသာ ျမန္မာ့ပညာေရး ေမွ်ာ္မွန္းခ်က္ကို ဓာတ္ပံုရိုက္ၾကည့္ေတာ့ စာသားေတြက ေသခ်ာမျမင္ရတာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္က လြယ္အိတ္ထဲက စာအုပ္နဲ႔ ေဘာပင္ထုတ္ျပီး ျမန္မာလိုေကာ၊ အဂၤလိပ္လိုေကာ ေသခ်ာလိုက္ကူးလိုက္သည္။ ထိုသို႔စိတ္၀င္တစား ကူးေနသည္ကို ၾကည့္၍ အနားမွ ျဖတ္သြားေသာ မိန္းကေလး တစ္အုပ္က ကၽြန္ေတာ့္ကို
`ေက်ာက္စာနဲ႔ မ်ား မွားကူးေနလား မသိဘူး ခြိခြိ´ ဆိုျပီး မၾကားတၾကား ေလွာင္ေျပာင္သြားၾကေသးသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ခပ္တည္တည္ ႏွင့္ ဆက္ကူးေနလိုက္သည္။
ကူးလို႔ျပီးေတာ့မွ ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္ ဘက္ တူရူရာသို႔ ေလွ်ာက္ခဲ့ျပီး ေက်ာင္းသားေရးရာ ဘက္ အေနာက္ဘက္ျခမ္းကို ျပန္ပတ္ျပန္၏။ အေၾကာင္းမွာ ခါတိုင္း ဒုတိယႏွစ္ေတြတုန္းက ေအာင္စာရင္းကို ေက်ာင္းသားေရးရာ အေဆာင္ အေနာက္ဘက္ျခမ္းတြင္ ကပ္ေနၾကျဖစ္သည္။
သုိ႔ေသာ္ ဒီတစ္ခါေတာ့ လြဲသြားသည္။ ထိုေနရာ၌ ဘာ ႏို႔တစ္ဘုတ္မွ ရွိမေနေခ်။ လူေတြတစ္အုပ္တစ္မၾကီး သည္ ဘြဲ႔ႏွင္း သဘင္အေဆာင္၏ ဘယ္ဘက္ျခမ္းကို သြားေနၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္လဲ မထူးပါဘူးဆိုျပီး သူတို႔ ေနာက္လိုက္သြားမိသည္။ ဆရာမဟု ထင္ေသာ သူကိုေမးလိုက္သည္။
“တီခ်ယ္ ဖိုင္နယ္ ေအာင္စာရင္းေတြ ဘယ္နားမွာ ကပ္ထားလဲခင္ဗ်”
“ေအာ္ေအး ဒီဘက္ စီမံအုပ္ခ်ဳပ္ေရး ရုံးဖက္မွာ ထင္တယ္ သားရဲ႕”
“ဟုတ္ကဲ့ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ခင္ဗ်”
မ်ားစြာေသာ ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ ေခါင္မိုးအနီေရာင္ရွိေသာ စီမံအုပ္ခ်ဳပ္ေရးရုံးၾကီး ဆီသို႔ သြားေနၾကသည္။ သူတို႔ဘာလုပ္ေနၾကပါလိမ့္ဟု ကၽြန္ေတာ္ ေတြးေနတုန္း အသိတစ္ေယာက္ကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။
“ဟာ အကို ဘယ္သြားမလို႔လဲ”
“ေအာ္ ဟုတ္ ကၽြန္ေတာ္ ေအာင္စာရင္း လာၾကည့္တာပါ ညီေရာ ဘာလာလုပ္သလဲ”
“ကၽြန္ေတာ္က ေက်ာင္းလာအပ္တာပါ..”
“ေအာ္ စီမံရုံးမွာ ေက်ာင္းအပ္ရတာလား”
“ဟုတ္တယ္”
“အိုေက ဘိုင့္ ညီေရ.. ကိုသြားလိုက္အံုးမယ္”
ကၽြန္ေတာ္က ထိုအသိညီငယ္ေလးအား ႏႈတ္ဆက္ျပီး စီမံရုံးသို႔ ဆက္ထြက္ခဲ့သည္။
ေက်ာင္းအပ္ရန္ သြားလာေနၾကေသာ ေက်ာင္းသားမ်ား၏ မ်က္ႏွာမ်ားသည္ သစ္လြင္ လန္းဆန္းေနၾကသည္။ ေအာ္ တစ္ခ်ိန္က ငါ့တို႔လဲ ဒီလိုပါပဲ။ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား ဘ၀အစဆိုေတာ့ အေပ်ာ္ၾကီးေပ်ာ္ခဲ့ဖူးတာပဲေလဟု ေတြးမိသည္။ ထိုစီမံရုံးၾကီးထဲသို႔ ေရာက္ေသာ အခါ ေဖြးေဖြးလႈပ္ေနေသာ ေက်ာင္းအပ္ေနသည့္ ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ ဘူတာရုံရွိ ခရီးသည္မ်ားႏွင့္ ပင္ အလားသ႑ာန္တူေနေလေတာ့သည္။ ၾကက္ပ်ံမက်စည္ကားေနျပီး ေတာ္ေတာ္ကို တိုးယူခဲ့ရသည္။
တတိယႏွစ္ႏွင့္ ဆိုင္ေသာ ရုံးခန္းေလးနားေရာက္ေသာ အခါ ကၽြန္ေတာ္က အေရွ႕ဘက္ျပတင္းေပါက္နားသို႔ ေရာက္ေအာင္ နည္းနည္းတိုးလိုက္ျပီး
“အမေရ… ကၽြန္ေတာ္တို႔ တတိယႏွစ္ ေအာင္စာရင္းေတြ ဘယ္နားမွာ ကပ္ထားလဲ မသိဘူးခင္ဗ်”
ပထမ ကၽြန္ေတာ္ေျပာလိုက္ေသာ စကားကို ရုံးစာေရးမက မၾကားလိုက္ပဲ
“အန္.. တတိယႏွစ္ ေက်ာင္းအပ္မွာလား.. တန္းစီေလ ဒါဆို”
“အာ မဟုတ္ဘူး တတိယႏွစ္ ေအာင္စာရင္း လာၾကည့္တာ”
“ဘယ္ရွိေတာ့မလဲ ထြက္တာျဖင့္ ၾကာေနျပီ။ ဘယ္နားသြားအိပ္ေပ်ာ္ေနလဲ”
ဆက္ေျပာလွ်င္လည္း စကားမ်ားရံုပဲ ရွိလိမ့္မည္။ ရုံးစားေရးမမ်ားသည္ ထိုအတိုင္းပင္ တစ္ခြန္းက ႏွစ္ခြန္းေျဖရလွ်င္ မေျဖခ်င္ေတာ့ ဘုေတာေတာေနက်ျဖစ္သည္။ အင္းေလ လူေပါင္း ရာနဲ႔ခ်ီ လာလာေမးေနတာကို သူတစ္ဦးတည္းက အၾကိမ္ေပါင္း ရာနဲ႔ခ်ီ ေျဖေနရေတာ့ စိတ္မရွည္ေတာ့တာ ျဖစ္ပါမယ္ေလ ဟု ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ေျဖသိမ့္လိုက္ရသည္။
အမွန္မွာ ကၽြန္ေတာ္က စာေမးပြဲေအာင္ေၾကာင္းကို တေန႔ညကတည္းက သိႏွင့္ေနျပီးသားျဖစ္သည္။ သူငယ္ခ်င္းေတြက ဖုန္းဆက္ျပီးသား ျဖစ္ေသာ္လည္း ကိုယ္တိုင္သြားၾကည့္ေနက်မို႔ ကိုယ္တိုင္ လာၾကည့္ျခင္းျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ထြက္လာေတာ့ နံနက္၁၀နာရီ ခြဲေနေလျပီ။ အနည္းငယ္ပူေသာ ေနေရာင္ ေအာက္၀ယ္ သက္ျပင္းတခ်က္ မႈတ္ထုတ္လိုက္မိသည္။ ေအာ္ ေက်ာင္းျပီးသြားျပီတဲ့လား။ ဤေက်ာင္းကို ေနာက္တစ္ၾကိမ္ကလြဲလို႔ လာစရာ မရွိေတာ့ေပ။ ထိုေနာက္တစ္ၾကိမ္သည္ ဘြဲ႔လက္မွတ္ ထုတ္ေသာ အခ်ိန္ပင္ျဖစ္သည္။ ႏႈတ္ဆက္ခဲ့ပါတယ္ ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးေရ။ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲတြင္ မတင္မက် ၾကီးျဖစ္ေနသည္။ ခါတိုင္း ဒုတိယႏွစ္ေအာင္စာရင္းေတြ ထြက္တုန္းကဆို ေပ်ာ္လိုက္တာ။ ခုေတာ့ ေပ်ာ္လဲ မေပ်ာ္မိပဲ တမ်ိဳးၾကီးျဖစ္ေနသည္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္၏ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား ဘ၀သည္ ကုန္ဆံုးသြားခဲ့ေပျပီ။ ေက်ာင္းျပီးလွ်င္ေတာ့ ဘ၀တကၠသိုလ္၌ ဆက္တက္ရေပလိမ့္အံုးမည္။ သို႔ေသာ္ ထိုေက်ာင္းသည္ အသက္တစ္ေလွ်ာက္လံုး မျပတ္သင္ယူေနရမည့္ ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးပင္ျဖစ္ေပမည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ၂၀၃ ဘတ္စ္ကားၾကီးေပၚတက္လိုက္သည္။ ဂိတ္စမို႔ ထိုင္ခံုမ်ားလြတ္ေနသျဖင့္ ျပတင္းေပါက္နား က ခံုကိုေရြးထိုင္လိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ အိတ္ထဲမွ MP4 ကိုထုတ္ျပီး နားက်ပ္မ်ားကို နားထဲထည့္လိုက္သည္။ ဒီအခ်ိန္တြင္ အသင့္ေတာ္ဆံုးျဖစ္မည့္ သီခ်င္း တစ္ပုဒ္ ကိုေရြးဖြင့္လိုက္သည္။ ေဆာင္းဦးလႈိင္၏ “ဒီခ်ိန္ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးရဲ႕ အလယ္မွာ စိန္ပန္းေတြလဲ ပြင့္ေနျပီကြာ အခ်ိန္စက္၀ိုင္းမ်ားက ကုစားမစြမ္းႏို္င္ပါ အလြမ္းရယ္ မေျပဘူး ေက်ာင္းသားဘ၀……..” ။ ဆိုေသာ သီခ်င္းသည္ ကၽြန္ေတာ့္နားထဲတြင္ ပ်ံလြင့္လွ်က္။
ကားေနာက္ဘက္ဆီသို႔ ကၽြန္ေတာ္လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္လိုက္သည္။ ေက်ာင္းေဆာင္မ်ားသည္ တေရြ႕ေရြ႕ႏွင့္ ေနာက္မွာ က်န္ရစ္ခဲ့ေလေတာ့သည္။
(၂၅.၁.၂၀၀၈ ရက္ေန႔တြင္ ေအာင္စာရင္းသြားၾကည့္ခဲ့သည့္ အေၾကာင္းအရာအား ခံစားေရးဖြဲ႔ပါသည္။)
ဤဘေလာ့မွ စာသားမ်ား၊ ရုပ္ပံုမ်ားအား စီးပြားေရး ဆိုင္ရာ လုပ္ငန္းမ်ားတြင္ ကူးယူသံုးစြဲျခင္းမျပဳလုပ္ပါရန္ (အထူး) သတိေပး တားျမစ္အပ္ပါသည္။
