My TLMS

“တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အူေၾကာင္ေၾကာင္ ေကာင္ေလး တစ္ေယာက္ရယ္ပါမ။ လြဲေခ်ာ္ မႈေတြနဲ႕ ဖန္တရာေတေနတဲ့ နေမာ္နမဲ့ ေကာင္ေလး ကၽြန္ေတာ္ဟာ မကို ခ်စ္တာ လြဲေခ်ာ္မႈမဟုတ္ခဲ့ပါဘူး။ မေတာ္တဆလဲ မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ေလ မကို စေတြ႕မိတဲ့ေန႕က ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲ မြတ္သိပ္လာခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ရူးတယ္လို႔ပဲေျပာေျပာ မရဲ႕ေနာက္က (မ မသိေပမယ့္) တေကာက္ေကာက္လိုက္ေနမိတယ္။ တကယ္ဆို ကၽြန္ေတာ္ဟာ မနာမည္ကိုေတာင္ အခုထိမသိေသးတဲ့သူပါ မရယ္။ မ မေတာ္တဆေလး လွည့္ၾကည့္မိတဲ့ အခ်ိန္ေလးမွာေတာင္ ကၽြန္ေတာ္ ရင္ေတြ ခုန္ေနလိုက္ရတာ။ တကယ္ပါမရယ္ မ ဟာ ကၽြန္ေတာ့္ ရဲ႕ ကဗ်ာပါပဲ။ လကၤာေတြ ထံုမြမ္းထားတဲ့ မကို ကၽြန္ေတာ္ေလ မ၀ံ့ရဲစြာပဲခ်စ္ေနမိတယ္ မရယ္။”
ေရးလက္စ စာကို ရပ္လိုက္ျပီး ျပတင္းေပါက္က မိုးစက္မိုးေပါက္ ေလးမ်ားကို လြမ္းေမာ စြာ ေငးၾကည့္ေနလိုက္၏။ ေလေျပတခ်က္ေ၀့တိုင္း မိုးစက္မိုးေပါက္ေလးမ်ားသည္ ျငင္းဆန္ပိုင္ခြင့္ မရွိပဲ ေလႏွင္ရာသို႔ ယိမ္းႏြဲ႕ပါသြားၾက၏။ တကယ္ဆို သူ႔ဘ၀ကလဲ မိုးစက္မိုးေပါက္မ်ားလိုပဲ မရဲ႕ အလွမွာ ျငင္းဆန္ျခင္း မျပဳႏိုင္ပဲ က်ဆံုးခဲ့ရသူပါ။ မကို သူဘယ္လိုမွ ေမ့လို႔မရေအာင္ စြဲျမဲေနမိတယ္။ “မ” ဟာ အိပ္မက္ထဲမွာေတာင္ အျပစ္ကင္းစြာ လွေနပါသည္။ မ၏အလွသည္ အပိုအလိုမရွိ တည္ျငိမ္လြန္းလွသည္။ မသည္မရိုးလြန္း မဆန္းလြန္းသာ ၀တ္စားဆင္ယင္ တတ္ပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ မသည္ သူ႔အတြက္ မရိုးေသာ္လည္းဆန္းေနျခင္းျဖစ္သည္။ မ၏ တည္ျငိမ္မႈ ရွိတဲ့ ရႊန္းလဲ့လဲ့ မ်က္လံုး၀ိုင္းေလးေတြကို သူအႏွစ္သက္ဆံုးျဖစ္သည္။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ေလ သူသည္မကို ျမတ္ႏိုးစြာ ခ်စ္ေနမိပါသည္။
**********
ေတာင္ဥကၠလာ ပုုဏၰမီမွတ္တုိင္သို႔ေရာက္လွ်င္ ကားေပၚမွ ဆင္းလိုက္သည္။ နာရီကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူေရာက္ေနတာ နဲနဲေစာေနေသး၍ ကားဂိတ္နားက လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ တြင္ ၀င္ထုိင္လိုက္သည္။ ေပါ့ဆိမ့္ တခြက္ႏွင့္ လန္ဒန္စီးကရက္ တပြဲမွာလိုက္ျပီး ကားဂိတ္ဘက္သို႔ လွမ္းလွမ္းၾကည့္ေနရ၏။ “မ”မ်ား ေရာက္ေနမလားလို႔ေပါ့။ မသည္ သူသတိထားမိသေလာက္ အခ်ိန္ေလးစားသူ တစ္ေယာက္ ျဖစ္သည္။ မနက္တိုင္း ၈ း ၀၀ နာရီဆို ကားဂိတ္ကို ကြက္တိေရာက္ေလ့ရွိသည္။ ဒီေန႕ေတာ့ သူေရာက္ေနတာ ၁၅ မိနစ္ခန္႔ေစာေနေသးတယ္။ လက္ဘက္ရည္ခြက္ ထက္ အရင္လာခ်ေသာ စီးကရက္ပြဲမွ တလိပ္ယူကာ မီးညွိျပီး ေသာက္လိုက္သည္။ ေဆးလိပ္ေသာက္ရင္း စဥ္းစားမိသည္။
“မက ေဆးလိပ္ေသာက္တာ ၾကိဳက္ပါ့မလား၊ ေအးေလ ေဆးလိပ္ေသာက္တာကို ဘယ္မိန္းကေလး က အားေပးမွာလဲ”
ထို႔ေၾကာင့္ပင္ အရင္က တေန႔ တဗူး ႏႈန္းေသာက္ေသာ သူ႔မွာ တေန႔ ၃ လိပ္ ခန္႔သာ ေသာက္ျပီး ဒီတပတ္သည္ ေဆးလိပ္ေသာက္ေသာ ေနာက္ဆံုးပတ္ ျဖစ္သည္ ဟု သူ႔ဘာသူ သႏိၵ႒ာန္ခ်ထားလိုက္သည္။ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ မေရွ႕မွာဆိုလွ်င္ သူမဟုတ္တာ ဘာမွမလုပ္ရဲ။ လုပ္လဲ မလုပ္ခ်င္ေပ။ “မ” အထင္ေသးသြားမွာကို မလိုလားျခင္းျဖစ္သည္။ ထိုေၾကာင့္ မကို ေတြ႕သည္ ကာလအတြင္း သူ႔ကိုယ္သူ ေတာ္ေတာ္ေလး ေျပာင္းလဲပစ္လိုက္သည္။ အရင္က လည္ပင္းေထာက္ဆံပင္ကို Gel ေတြႏွင့္ ရႈပ္ရႈပ္ေထြးေထြး ဖြထားေသာ ပံုစံမွ လံုး၀အတိုေလးညွပ္လိုက္သည္။ အေရာင္ဆိုးေနက် သူ႕ဆံပင္ကို အနက္ေရာင္ဆိုးလိုက္သည္။ အ၀တ္အစားက အစ ပိုသီဖတ္သီ အ၀တ္မ်ားကို မ၀တ္ေတာ့ပဲ ရိုးရိုးရွင္းရွင္းေလးမ်ားသာ ၀တ္ေတာ့သည္။ ထိုသို႔ေျပာင္းလဲ လာေသာ သူ႔ကို သူငယ္ခ်င္းမ်ားက ပင္
“ေဟ့ေကာင္ မင္းေၾကာင္သြားတာလား” လို႔ အေမးခံရေလသည္။
လူငယ္တစ္ေယာက္၏ လြတ္လပ္ခြင့္ကို အျပည့္အ၀ေပးထားေသာ ေမေမပင္လွ်င္
“ငါ့သားေလးက ဒီလိုမွ ပိုျပီး ၾကည့္လို႔ေကာင္းသြားတာကြဲ႕၊ အဲဒီလို သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ဆိုေတာ့ ေမေမေတာင္ လူမွားသြားတယ္။” လို႔ ေျပာလာသည္ အထိပင္ သူေျပာင္းလဲသြားသည္။
ေဟာ မလာေနျပီ။ လမ္းခ်ိဳးေလးမွကားဂိတ္ ဘက္သို႔ ေလွ်ာက္လာေသာ မသည္ ျဖဴ၀င္းေသာ သူ႔အသားအေရ ႏွင့္ လိုက္ဖက္ေသာ မိုးျပာေရာင္ အေႏြးထည္ေလးႏွင့္ အျပာရင့္ေရာင္လံုခ်ည္ ၀တ္ဆင္ထားျပီး သူျမင္ဖူးေနက် ပန္းႏုေရာင္ ျခင္းေတာင္း ၀ို္င္းကေလးကို ဆြဲျပီး ေလွ်ာက္လာေန၏။ ဒီေန႕ မရဲ႕ အလွသည္ ေကာင္းကင္ဆန္စြာ လွပေနသည္။ ေၾသာ္ ဒီေန႔မွ မဟုတ္ပါဘူး မ က ေန႔တိုင္း လွေနတာပါပဲေလ။ မလာေနျပီမို႔ ကမန္းကတန္း ပိုက္ဆံရွင္းလိုက္သည္။ သူလံုး၀မေသာက္ရေသးေသာ လက္ဘက္ရည္ခြက္သည္ ေအးစက္စြာ က်န္ရစ္ခဲ့ေလသည္။ ၃၆ ဘတ္စ္ကားၾကီး ေရာက္လာျပီး မ ကားေပၚတက္ရန္ ဟန္ျပင္ေနသျဖင့္ သူခပ္ျမန္ျမန္ေလး ကားဆီသို႔ ေျပးသြားရ၏။ မ ၏ ကိုယ္မွ ေရေမႊးနံ႕သင္းသင္းေလးသည္ လူ၂ေယာက္ေက်ာ္မွ ပင္ ေမႊးၾကိဳင္ေနသည္။ “မ” ဟာ ပန္းပြင့္ေလး တစ္ပြင့္ နဲ႕ ဆင္ဆင္တူပါတယ္။
+++++
အလြန္သာယာေသာ ၾကာသပေတးေန႔ ေလးတေန႔ကို သူၾကံဳဖူးသည္။ ထိုေန႔က ကားေခ်ာင္ေန၍ ခံုေနရာ ရလိုက္သည္။ အမွန္တကယ္ဆို ထိုင္ခံုက သံုးေနရာ လြတ္ေနေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္က ၂ေယာက္တြဲခံု ကို ျပတင္းေပါက္ဘက္ျခမ္းတြင္ ၀င္ထိုင္လိုက္သည္။ သူကံေကာင္းစြာပင္ မသည္ သူ႔ေဘးက ခံုေပၚတြင္ ၀င္ထုိင္လိုက္သည္။ ေပ်ာ္လိုက္တာ။ ကၽြန္ေတာ့္ ရင္ခုန္သံကို ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ျပန္ၾကားေနရလား ေအာက္ေမ့ရတယ္။ သူ႔ေဘးက မကေတာ့ ႏႈတ္ခမ္းကေလး လႈပ္စိလႈပ္စိႏွင့္ ဘုရားစာေတြ ရြတ္ေနတယ္။ မရယ္ ကၽြန္ေတာ္က နတ္ဆိုးတစ္ေကာင္မွ မဟုတ္တာ။ မနဲ႕ ေတြ႕ခဲ့တဲ့ ကာလအတြင္း ဒီေလာက္ နီးနီးကပ္ကပ္ ရွားပါးစြာ ဒီတစ္ခါပဲ ၾကံဳဖူးေသးသည္။ မကို ေခါင္းေလး ငဲ့ကာ ခိုးခိုးၾကည့္ျပီး လက္ဖ်ားေတြ ေအးစက္ကာ ေခၽြေစးေလးေတြေတာင္ ျပန္ေနတယ္။ ျပီးေတာ့ မရဲ႕ ကိုယ္သင္းန႔ံေလးကို ခိုးျပီး နမ္းရႈိက္မိတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ ကို ခြင့္လႊတ္ေပးပါ မ။ ကၽြန္ေတာ္က အရူးေကာင္ပါ။ အျမဲတမ္း မပါတဲ့ ဘတ္စ္ကားကို မွ တမင္ ေရြးစီးျပီး အျမဲပင္ မ ကို လူအုပ္ေတြၾကားထဲက ခိုးခိုးၾကည့္တတ္သူပါ။ ကၽြန္ေတာ္ သာ ဂစ္တာေလး တစ္လက္ဆို မ သည္ သံစဥ္ေလးတစ္ပုဒ္ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ တကယ္ဆို မရဲ႕ ႏႈတ္ခမ္းဖူးဖူးေလးနဲ႕ ေျပာတဲ့ အသံေလးကိုေတာင္မွ ေသေသခ်ာခ်ာ ကၽြန္ေတာ္ မၾကားဖူးေသးပါဘူး မရယ္။ ဒီေလာက္ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ မ သည္ အသံကေလးလဲ ေအးျမ ညက္ေညာ ေနလိမ့္မည္ ဟု ထင္ပါသည္။ မကို ေတြ႔သည့္ တလ အေတာအတြင္း သူ “မ”ကို ခ်ဥ္းကပ္ဖို႔ တခါမွ မၾကိဳးစားဖူးပါ။ ဟင့္အင္း ပိုတယ္လို႔ ေျပာခ်င္ေျပာ ပါေစ။ ကၽြန္ေတာ္ “မ”ကို ဒီအတိုင္းေလးပဲ ေငးၾကည့္ေနရတာကို ေက်နပ္ႏွစ္သက္ပါတယ္။ မကို မနက္ခင္းေလးတိုင္း ေတြ႔ေနရတာကို က သူ႔အတြက္ ဆုလာဘ္ တစ္ခုျဖစ္သည္။ အင္းေလ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ ရဲ႕ အခ်စ္ကို ရယူလိုျခင္းဟာ ပိုင္ဆိုင္ ဖို႔ ၾကိဳးစားျခင္း တစ္မ်ိဳးပဲေလ။ ပိုင္ဆိုင္ခ်င္လာျပီ ဆိုမွေတာ့ ပူေလာင္ လာတတ္စျမဲပဲေပါ့။ ေသခ်ာတယ္ သူ႔ အခ်စ္က ပိုင္ဆိုင္လိုတဲ့ ဆႏၵလံုး၀ မပါဘူးဆိုတာ သူယံုၾကည္ပါတယ္။ တကယ္ပါ မရယ္ မကို ကၽြန္ေတာ္ ေအးခ်မ္း စြာ တိတ္တခုိးေလး ခ်စ္တယ္။
++++
ကၽြန္ေတာ့္ ရင္ေတြ လႈပ္ရွားျပိဳဆင္း ခဲ့တဲ့ မနက္ခင္းေလး တခုေပါ့။ အဲဒိေန႔က ကၽြန္ေတာ္ ဘတ္စ္ကား ဂိတ္မွာ တစ္ေယာက္ထဲ ကားေစာင့္ေနရင္း လမ္းခ်ိဳးေလးကို အမွတ္တမဲ့ ေငးၾကည့္ေနခဲ့တယ္။ အဲဒိေန႔က “မ” ဟာ ျခင္းေတာင္း၀ိုင္းေလးကို ကိုင္ျပီး လမ္းရဲ႕ ေထာင့္ခ်ိဳးေလး ကေန ခရမ္းေရာင္ဆန္္ဆန္ ေလွ်ာက္လာလိုက္တာမ်ား ကၽြန္ေတာ့္ ႏွလံုးသား ေထာင့္ခ်ိဳးေလး အထိပါပဲ။ မွတ္မွတ္ရရ အဲဒိေန႔က ပန္းႏုေရာင္ ၀မ္းဆက္ေလး ဆင္ျမန္းထား ခဲ့တယ္ေလ။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ရာသီဥတုေတြ “မ” ေၾကာင့္ စြတ္စိုခဲ့ရပါတယ္။ ျပီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ က ကၽြန္ေတာ္ သြားမယ့္လမ္းနဲ႕ မဆီမဆိုင္တဲ့ ဘတ္စ္ကားၾကီး ေပၚအူေၾကာင္ေၾကာင္ႏိုင္စြာ လိုက္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အခ်စ္ကို ျငင္းဆန္ဖို႔ မတတ္ႏိုင္ခဲ့သူ တစ္ေယာက္ပါ။ “မ”ရဲ႕ မ်က္ႏွာေလးကို ေငးၾကည့္ရတဲ့ အခ်ိန္ေလး ဟာ ကၽြန္ေတာ့္ကမၻာ မွာ မ ကလြဲလို႔ လူသူကင္းမဲ့ သြားခဲ့တယ္။ အဲဒိေလာက္ ကၽြန္ေတာ္ ရူးမိုက္လြန္းပါတယ္။ မရဲ႕ စိမ္းလန္းျခင္းေတြက ကၽြန္ေတာ့္တိမ္တိုက္ေတြကို သြန္းျဖိဳးေစခဲ့တယ္ေလ။

ခမ္းနားၾကီးက်ယ္ေသာ မဂၤလာေဆာင္သည္ ခန္းမ က်ယ္ၾကီးတြင္ မီးေရာင္မ်ား ထိန္ေတာက္ေန၏။ သတို႔သား၊ သတို႔သမီးတို႔ ခန္းမထဲ မေရာက္လာ ေသးေသာ္လည္း ပရိသတ္ မ်ားမွာ ေနရာျပည့္ ေရာက္ရွိေနျပီးျဖစ္သည္။ မၾကာမွီပင္
“အခါေတာ္ေပး….နတ္ေရြးငယ္ေရႊးစာ..”
မဂၤလာေတးသံသည္ မဂၤလာ ရွိစြာပင္ ျငိမ့္ေညာင္းစြာ ထြက္ေပၚလာသည္။ သတို႔သားႏွင့္ သတိုးသမီးတို႔ သည္ စၾကၤန္ေလးအတိုင္း ပန္းကေလးမ်ား က်ဲျဖန္႕ေပးေနေသာ ေကာင္မေလး၏ ေနာက္မွ ေလွ်ာက္လွမ္းလာ၏။ သတို႔သမီးေလးႏွင့္ သတို႔သားေလးတို႔သည္ လက္ခ်င္းခ်ိတ္ကာ တဦးကို တဦး ခ်စ္ရႊန္းစြာ ၾကည့္ေနၾကသည္။ အလြန္လိုက္ဖက္ေသာ စံုတြဲပင္ ျဖစ္၏။ ၀ိုင္းတ၀ိုင္း ဆီမွ မိန္းမၾကီးတစ္ဦးသည္ သူ႔ေဘးမွ အေဖာ္အား တိုးတုိးတိတ္တိတ္ေျပာ၏။

“အဲဒိသမီးေလးက ကၽြန္မတို႔ မိတ္ေဆြရဲ႕ သမီးေလးေပါ့ အခု သူယူမယ့္ အမ်ိဳးသားက ႏိုင္ငံျခားမွာေနတဲ့ အင္ဂ်င္နီယာေလးေလ။ သူတို႕ေစ့စပ္ထားတာ ၾကာျပီေပါ့။ ေကာင္ေလးက အလုပ္မအားတာနဲ႕ အခု တေခါက္ ႏိုင္ငံျခားက ျပန္လာေတာ့ လက္ထက္ျပီး ေကာင္မေလးကို ဟိုကို တခါတည္း ေခၚသြားမယ္လို႔ေျပာတယ္တဲ့”

“ဟယ္ဟုတ္လား ေကာင္ေလးနဲ႕ ေကာင္မေလးက အေတာ္လိုက္ဖက္တယ္ေနာ္”
ထိုမိန္းမၾကီး ၂ ဦးလံုးသည္ ေကာင္မေလးအား ၾကည့္ကာ သူတို႔၏ သမီးမ်ား ျဖစ္လိုက္ရလွ်င္ ဆိုေသာ အေတြးမ်ားျဖင့္ ထိုခ်စ္စရာေကာင္းေသာ သူတို႔ သမီးေလးအား ၀ိုင္း၀န္း ေငးစိုက္ၾကည့္ေနေလေတာ့သည္။
++++
လူသူရွင္းေနေသာ လမ္းေထာင့္ေလးသည္ ျငိမ္သက္ေန၏။ ကားဂိတ္တြင္ ထိုေန႔က ထူးဆန္းစြာပင္ ကားမ်ား က်ဲပါးေနသည္။ မႈိင္းအံု႕ေနေသာ မိုးတိမ္မ်ားသည္ မၾကာမွီ တအိအိႏွင့္ ရြာသြန္းေလေတာ့သည္။ အိတ္ထဲမွ ခိုထီးေလးထုတ္ေဆာင္းလိုက္သည္။ သို႔ေသာ္မိုးက သည္းထန္စြာ ရြာသြန္းလာ ၍ မိုးေရစက္မ်ားအား ကာဆီးႏိုင္ခြင့္ မရွိဘဲ သူ႔တကိုယ္လံုး စြတ္စိုကုန္သည္။ သူႏႈတ္ခမ္းကို ကိုက္၍ ေတြေ၀စြာ လမ္းခ်ိဳးေလးကို ရပ္ၾကည့္ရင္းႏွင့္ “မ”ကို မေတြ႕ရ သည္မွာ တစ္လႏွင့္ ေျခာက္ရက္ပင္ ရွိျပီေပါ့ဟု တကိုယ္တည္းေရရြတ္မိသည္။ ေအးစက္ေနေသာ လမ္းခ်ိဳးကေလးသည္။ လူသူကင္းမဲ့စြာပင္ မိုးစက္ ၀ိုးတ၀ါးမ်ားၾကား သူတစိမ္းဆန္လြန္း ေနေတာ့သည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ဖဲၾကိဳးေလးမ်ားျဖင့္ အလွဆင္ထားေသာ မဂၤလာေဆာင္ ကားေလးသည္ ထိုလမ္းခ်ိဳးေလးထဲသို႔ ေကြ႕၀င္သြားေလေတာ့သည္။